Brigitte Roüan

1946 Regisseur, Acteur, Scenarist

Brigitte Roüan (1946) is regisseur, acteur en scenarist.
Er zijn 28 films gevonden.

Mal de pierres

2016 | Drama, Romantiek

Frankrijk/België/Canada 2016. Drama van Nicole Garcia. Met o.a. Marion Cotillard, Louis Garrel, Àlex Brendemühl en Brigitte Roüan.

Als jonge vrouw in het naoorlogse Frankrijk wil Gabrielle (Cotillard) groots en meeslepend leven, maar ze is haar tijd ver vooruit en wordt door haar bezorgde ouders gekoppeld aan de degelijke, maar saaie José (Brendemühl). Met hem leidt ze een degelijk maar saai leven waar ze langzaam maar zeker gek van wordt. Gelukkig wordt in het sanatorium waar ze naartoe gestuurd wordt ook de spannende oorlogsveteraan André (Garrel) verpleegd. Romantische edelkitsch – gebaseerd op de roman Het huis in de Via Manno van Milena Agus – is vehikel voor superster Cotillard, die zich er dapper doorheen slaat.

D'une pierre deux coups

2016 | Drama

Frankrijk 2016. Drama van Fejria Deliba. Met o.a. Milouda Chaqiq en Brigitte Roüan.

De Algerijnse zeventigplusser Zayane heeft nog nooit haar Parijse banlieue verlaten. Wanneer ze een brief met het overlijdensbericht van een man uit haar geboorteland krijgt voorgelezen - Zayane is analfabeet -, laat ze alles vallen en gaat op weg. Haar elf volwassen kinderen staan voor een raadsel. Ondanks sympathiefactor is dit ernstig overbevolkte regiedebuut net een familiebijeenkomst waar de kijker zich voortdurend afvraagt wie nu wie is. Rijkelijk gekleurd beeld van jonge Maghrebijnse voorbeeldburgers in Frankrijk wekt na een tijdje vooral irritatie op.

Travaux, on sait quand ça commence...

2005 | Komedie

Frankrijk/Verenigd Koninkrijk 2005. Komedie van Brigitte Roüan. Met o.a. Carole Bouquet, Jean-Pierre Castaldi, Didier Flamand, Hugh Grant en Françoise Brion.

De Franse komedie Verbouwen, je weet wanneer het begint... (maar niet wanneer het eindigt) is een uitbundige, maatschappijkritische ensemblefilm over de bevlogen en alom geliefde Chantal (Bouquet), een advocate die opkomt voor immigranten. De ongedwongen jolijt begint als Chantal een groep illegalen inhuurt om haar appartement te verbouwen, zonder dat zij en haar twee tienerkinderen vertrekken. De verbouwing verloopt desastreus, mede omdat Chantal niet durft op te treden tegen haar protégés. Travaux is innemend en indrukwekkend omdat de makers kozen voor sentiment en humor in plaats van emotie en ernst. Met gastoptreden van Hugh Grant.

Tout le plaisir est pour moi

2004 | Komedie

Frankrijk 2004. Komedie van Isabelle Broué. Met o.a. Marie Gillain, Julien Boisselier, Garance Clavel, Brigitte Roüan en Tsilla Chelton.

'Graag zou ik een film doen zoals When Harry met Sally,' zei actrice Marie Gillain ooit tegen Paris Match. Met deze eigentijdse vrouwenkomedie kwam die wens tenminste gedeeltelijk uit. Gillain speelt de hippe, hedonistische Louise die op een dag tot haar schrik vaststelt dat ze niet meer kan klaarkomen. Volgens Louise is een orgasme veinzen een doodzonde en aldus begint een heroïsche queeste om - we citeren de filmheldin - 'de verloren clitoris' te hervinden. Seksueel genot gezien en becommentarieerd vanuit vrouwenperspectief, zonder mannenhaat en met een flinke scheut humor, is in de cinema een zeldzaamheid. Karikaturaal grappig, maar verfrissend.

Sa mère, la pute

2000 | Drama

Frankrijk 2000. Drama van Brigitte Roüan. Met o.a. Dragan Nikolic, Florence Loiret Caille en Brigitte Roüan.

ëMoi, ik ben pretentieus; ik heb de pretentie een morele film te maken,´ vertelde actrice/regisseuse Rouän over haar Sa mère, la pute. Zij infiltreerde ervoor met een kleine digitale camera in de rosse buurt van het 18de arrondissement in Parijs. Deze methode geeft haar film, wel degelijk fictie, een air van authenticiteit, waardoor de beoogde `moraal´ van Rouän harder aankomt. Zelf speelt ze Catherine. Haar dochter Coralie is dood aangetroffen. Nu wil Catherine ontdekken hoe haar dochter leefde en hoe en waarom zij stierf. Een en ander voert haar naar de Parijse onderwereld, waar zich ook voor Catherine verlokkingen en gevaren voordoen. (IdH/VPRO Gids)

Véga : Anouchka

1999 | Komedie

Frankrijk 1999. Komedie van Laurent Heynemann. Met o.a. Claude Brasseur, Brigitte Roüan, Clotilde Baudon, Anne-Marie Polster en Christophe Raûlt.

Zoals elk jaar biedt circusdirecteur Charles V[KA1]ega (Brasseur) zich aan in het stadje St. Andr[KA1]e om er zijn tenten op te slaan op de Place de la Mairie. Maar het stadje heeft een nieuwe, extreem rechtse, burgemeester (Clavier) en die weigert hen een vergunning te geven. Ze werden gesteund door de oude gemeenteraad, dus moeten ze maar verdwijnen. Charles beslist het circus op te zetten op de weiden rond het stadje. Het gezelschap wordt vergroot met de komst van het trapeze-duo Anouchka (Polster) en Ivan (Ra[KA4]ult) van het Circus van Moskou, maar Charles moet de transfer op het einde van het weekend betalen en de tegenwerking van het stadsbestuur neemt extreme vormen aan, zeker wanneer Charles de schoolkinderen voor een voorstelling uitnodigt. De vroegere burgemeester Baldini (Burgel) besluit Charles te helpen. Onder het mom van een dramatische komedie rond een circus wordt de dreiging van een extreem-rechts stadsbestuur voelbaar gedemonstreerd. Waag het niet hen tegen te werken, want ze schrikken zelfs niet terug voor moord. Het geheel wordt vanzelfsprekend opgefleurd met heel wat schitterende circusnummers, gemaakt in samenwerking met het Circus Joseph Bouglione. Patrick Chêne en Gérard Carré schreven het scenario. Fotografie van Mathieu Poirot- Delpech.

Vega: Julien

1999 |

Frankrijk 1999. Laurent Heynemann. Met o.a. Clotilde Baudon, Brigitte Roüan en Claude Brasseur.

Zoals elk jaar biedt circusdirecteur Charles V[KA1]ega (Brasseur) zich aan in het stadje St. Andr[KA1]e om er zijn tenten op te slaan op de Place de la Mairie. Maar het stadje heeft een nieuwe, extreem rechtse, burgemeester (Clavier) en die weigert hen een vergunning te geven. Ze werden gesteund door de oude gemeenteraad, dus moeten ze maar verdwijnen. Charles beslist het circus op te zetten op de weiden rond het stadje. Het gezelschap wordt vergroot met de komst van het trapeze-duo Anouchka (Polster) en Ivan (Ra[KA4]ult) van het Circus van Moskou, maar Charles moet de transfer op het einde van het weekend betalen en de tegenwerking van het stadsbestuur neemt extreme vormen aan, zeker wanneer Charles de schoolkinderen voor een voorstelling uitnodigt. De vroegere burgemeester Baldini (Burgel) besluit Charles te helpen. Onder het mom van een dramatische komedie rond een circus wordt de dreiging van een extreem-rechts stadsbestuur voelbaar gedemonstreerd. Waag het niet hen tegen te werken, want ze schrikken zelfs niet terug voor moord. Het geheel wordt vanzelfsprekend opgefleurd met heel wat schitterende circusnummers, gemaakt in samenwerking met het Circus Joseph Bouglione. Patrick Chêne en Gérard Carré schreven het scenario. Fotografie van Mathieu Poirot- Delpech.

Vega: Anouchka

1999 |

Frankrijk 1999. Laurent Heynemann. Met o.a. Clotilde Baudon, Brigitte Roüan en Claude Brasseur.

Zoals elk jaar biedt circusdirecteur Charles V[KA1]ega (Brasseur) zich aan in het stadje St. Andr[KA1]e om er zijn tenten op te slaan op de Place de la Mairie. Maar het stadje heeft een nieuwe, extreem rechtse, burgemeester (Clavier) en die weigert hen een vergunning te geven. Ze werden gesteund door de oude gemeenteraad, dus moeten ze maar verdwijnen. Charles beslist het circus op te zetten op de weiden rond het stadje. Het gezelschap wordt vergroot met de komst van het trapeze-duo Anouchka (Polster) en Ivan (Ra[KA4]ult) van het Circus van Moskou, maar Charles moet de transfer op het einde van het weekend betalen en de tegenwerking van het stadsbestuur neemt extreme vormen aan, zeker wanneer Charles de schoolkinderen voor een voorstelling uitnodigt. De vroegere burgemeester Baldini (Burgel) besluit Charles te helpen. Onder het mom van een dramatische komedie rond een circus wordt de dreiging van een extreem-rechts stadsbestuur voelbaar gedemonstreerd. Waag het niet hen tegen te werken, want ze schrikken zelfs niet terug voor moord. Het geheel wordt vanzelfsprekend opgefleurd met heel wat schitterende circusnummers, gemaakt in samenwerking met het Circus Joseph Bouglione. Patrick Chêne en Gérard Carré schreven het scenario. Fotografie van Mathieu Poirot- Delpech.

Inséparables

1999 | Drama, Komedie

Frankrijk/Canada 1999. Drama van Michel Couvelard en Normand Bergeron. Met o.a. Catherine Frot, Jean-Pierre Darroussin, Fabienne Babe, Sami Bouajila en Hervé Pierre.

Het scenario van debuterend regisseur Couvelard is speciaal toegeschreven op zijn vrouw Frot, die de medehoofdrol speelt als Gisèle. Als een regisseur zoiets doet, is het altijd uitkijken geblazen. Anderzijds staat Frot al jaren op het toneel met Darroussin, die Robert is in deze film. Robert is een toneelspeler-filmacteur in spe, die maar niet aan de bak kan komen. Hij komt uit het havenplaatsje Boulogne-sur-Mer aan de Franse Kanaalkust en is naar Parijs gegaan om carrière te maken. In plaats van glansrollen moet hij zich tevreden stellen als figurant bij de tv en houdt zich in leven met het uitventen van gelegenheidsgoederen. Hij besluit terug te gaan naar zijn geboorteplaats en ontmoet dan zijn sweetheart Gisèle opnieuw, die hij ooit in steek liet. Gisèle is nimmer getrouwd, werkt als secretaresse op het gemeentehuis en heeft als minnaar haar getrouwde baas, die een gezin met kinderen heeft. Het leven van drie mensen gaat zich grondig veranderen. De film bevat niet alleen de bekende ingrediënten van de mislukte artistieke carrière, maar ook de grote twijfel die mensen krijgen als ze de veertig passeren en afstevenen op een midlifecrisis. De rolprent is een redelijk, maar landerig drama, met middelmatige spel- en regieprestaties. Meer geschikt als tv- film dan als bioscoopfilm. Het camerawerk is van Antoine Roch. Dat Arthur H. onder andere de muziek verzorgde is geen toeval: Couvelard had ooit een clip over hem gedraaid.

Pourquoi pas moi ?

1998 | Komedie

Frankrijk 1998. Komedie van Stéphane Giusti. Met o.a. Amira Casar, Julie Gayet, Bruno Putzulu, Johnny Hallyday en Alexandra London.

Camille (Casar), Eva (Gayet), Nicolas (Putzulu) en Ariane (London) in het zuiden van Frankrijk hebben vier dingen met elkaar gemeen: ze zijn allen dertig, werken vol overgave voor het uitgeverijtje dat ze zelf hebben opgericht, luisteren op dagen dat ze gedeprimeerd zijn naar [KL]I Will Survive[KLE] van Gloria Gaynor en ze zijn homo. Hun secretaresse Lili (Chaplin) is hetero en heeft daar nooit aan getwijfeld, maar nu ze kennis maakt met dit homowereldje gaat ze zich toch afvragen waarom zij anders is. Maar het viertal, dat nooit een geheim van hun seksuele voorkeur maakt, durft tegenover hun ouders eigenlijk niet uit de kast te komen. De film is erg voorspelbaar; de dialogen en toestanden zijn alles behalve gedurfd of uitdagend. De acteurs kan je niets verwijten, zij doen hun best, vooral van Hallyday als Eva's vader José, maar het scenario van regisseur Giusti is een luchtbel die uit elkaar spat nog voor de film op de helft is. Het camerawerk is van Antoine Roch. Een tamelijk overbodige zedenkomedie over de reactie van ouders, die ontdekken dat hun volwassen kinderen homo zijn. Dolby Stereo.

Le boiteux

1998 | Misdaad, Drama

Frankrijk 1998. Misdaad van Paule Zajdermann. Met o.a. Vincent Winterhalter, François Berléand, Brigitte Roüan, Laura del Sol en Audrey Tautou.

Bij opgravingswerken in een oude kelder wordt het skelet gevonden van een baby. Luitenant Jacques D[KA1]eveure (Winterhalter) en zijn assistent Granier (Berl[KA1]eand) krijgen de zaak toegewezen, ondanks het feit dat Jacques onlangs gekwetst werd bij de arrestatie van een gangster en hij nog niet helemaal de oude is. Jacques maakt kennis met Blandine Piancet (Tautou), de vrouw van de bewoner van het herenhuis, die totaal overstuur is. Hij raakt geobsedeerd door deze jonge vrouw die veel alleen gelaten wordt door haar echtgenoot Patrick (Gorny), de zoon van de burgemeester die denkt dat hem alles gepermiteerd is. De dokter stelt vast dat Blandine zwanger is. Het is haar eerste zwangerschap, zodat zijzelf als verdachte buiten de boot valt. Het wordt een zware klus om de identiteit van het kind vast te stellen. Jacques ondervindt veel tegenwerking en raakt ervan overtuigd dat er hoog geplaatste personen bij de zaak betrokken zijn. Knap uitgewerkt sociaal kritische film, vermomd als een policier. De beerput die door de politieman geopend wordt is alles behalve verkwikkend. Ondanks de aanwezigheid van bekende tegenspeelsters als Del Sol en Roüan slaagt de onbekende Tautou erin een onvergetelijk personage neer te zetten en de film grotendeels te domineren. Zajdermann schreef het scenario samen met Marc Guilbert. Ze baseerden zich op de roman Baby Blues van Pascal Basset-Chercot. Fotografie is van Gérard De Battista. Ook uitgebracht als BABY BLUES.

Post coïtum, animal triste

1997 | Romantiek

Frankrijk 1997. Romantiek van Brigitte Roüan. Met o.a. Brigitte Roüan, Patrick Chesnais, Borris Terral, Nils Tavernier en Françoise Arnoul.

Diane Clovier (Ro[KA3]uan) houdt zielsveel van haar man (Chesnais), haar kinderen en haar werk bij een kleine uitgeverij. Ze kan haar leven geslaagd noemen. Haar pad kruist toevallig dat van Emilio (Terral) een jonge idealist die voor een humanitaire organisatie werkt. Diane laat al haar zekerheden vallen voor een hartstochtelijke liefdesaffaire. Zo beleeft ze met Emilio een tweede jeugd. Hij krijgt echter genoeg van Diane en ze blijft alleen achter in de puinhopen van de zevende hemel. Weinig interessant romantisch drama dat ten onder gaat aan de goede bedoelingen en stijf staat van de dialogen. Het lot van Diane laat de kijker tamelijk koud, laat staan boeien. Dit komt door de zwakke dramatische opbouw. Roüan heeft heel duidelijk capaciteiten, maar met deze film heeft ze teveel hooi op de vork genomen. Ze regisseerde, speelde de hoofdrol en schreef bovendien nog het scenario, samen met Santiago Amigorena, Jean-Louis Richard, Guy Zilberstein en Philippe Le Guay. Fotografie is van Pierre Dupouey, Arnaud Leguy en Bruno Mistretta.

Mes dix-sept ans

1996 | Familiefilm, Drama

Frankrijk 1996. Familiefilm van Philippe Faucon. Met o.a. Valentine Vidal, Brigitte Roüan, Toufik Daas, Tita Susani en Pierre Beziers.

De opstandige, zeventien-jarige Barbara Samson (Vidal) is smoorverliefd op de tien jaar oudere Anthony (Daas), die ze in een kliniek heeft leren kennen. Hij is verslaafd aan de drugs en heeft al een paar keer in de gevangenis gezeten. Hij is seropositief en het onvermijdelijke gebeurt. Ook Barbara wordt seropositief en beiden maken kans door AIDS voortijdig aan hun einde te komen. Deze dramatische geschiedenis deed in 1994 heel wat stof opwaaien toen Barbara Samson tijdens de solidariteitsactie Tous contre le Sida een openlijke getuigenis aflegde over haar lijdensweg. Ze schreef tevens het boek On n'est pas sérieux quand on a dix-sept ans, waarop regisseur Faucon en William Karel hun scenario baseerden. De film tracht vooral jongeren wakker te schudden en bewust te maken van de gevaren die ze lopen door seksueel contact zonder condooms. De jonge Vidal is erg overtuigend in haar moeilijke rol. Een film om in schoolverband te zien, en om er naderhand over te praten. Formaat 16/9.

Les agneaux

1996 | Drama

Zwitserland/Frankrijk 1996. Drama van Marcel Schüpbach. Met o.a. Richard Berry, Brigitte Roüan, Julia Maraval, Alexis Tomassian en Roger Jendly.

De band tussen de veertien-jarige Marie (Maraval) en haar dertien-jarige broer Daniel (Tomassian) is bijzonder hecht. Ze worden geterroriseerd door hun tyrannieke vader (Berry) en dat is er niet op verbeterd sinds hun moeder (Ro[KA3]uan) ziek werd. Vaders motto luidt: zwakken hebben problemen, sterken vinden een oplossing. Hun vader bedriegt hun moeder openlijk met de veel jongere Nadia (Kocher). Hij weigert halsstarrig moeder in het hospitaal te laten opnemen, want in zijn gezin wordt niemand ziek. Als ze echter in een restaurant een aanval krijgt kan hij hospitalisatie niet verhinderen. Hij kidnapt haar, maar bij zijn thuiskomst sterft ze in zijn armen. Voor Marie en Daniel heeft hun vader hun moeder vermoordt en ze besluiten van huis weg te lopen. Maar hun vader achtervolgt hen. Een pijnlijk portret van twee pubers die leven onder de dwingelandij van een onredelijke vader. Berry zet een onvergetelijk personage neer, dat je eigenlijk niet kunt haten, maar wiens handelingen je evenmin kan goedkeuren. De twee jonge acteurs Maraval en Tomassian zijn ware revelaties. Het onredelijk geweld op het einde is een logische gevolgtrekking van het voorgaande. De haat groeit tot ze explodeert. Een film die een grote indruk nalaat. Schüpbach, Pascal Bonitzer, Jean-François Goyet en Olivier Dazet baseerden het scenario op een roman van Ania Carmel. Fotografie is van Denis Jutzeler.

Je m'appelle Régine

1996 | Biografie, Drama

Frankrijk 1996. Biografie van Pierre Aknine. Met o.a. Victor Lanoux, Claire Keim, Isabel Otero, Brigitte Roüan en Guillaume Canet.

Wanneer het meisje R[KA1]egine (Maison) acht is, verlaat haar moeder de echtelijke woning. Haar vader Lanoux, een bakker, stuurt haar naar een internaat en jarenlang hoort zij niets meer van hem tot hij haar komt ophalen en haar voorstelt aan haar nieuwe `moeder` Otero. Na een moeilijke aanpassingsperiode breekt WO 2 uit, gevolgd door jodenvervolging. Vader Lanoux vreest het ergste, verkoopt zijn bakkerij en plaatst zijn dochter in een bejaardenasiel in de Franse vrije zone, waar R[KA1]egine (nu gespeeld door Keim) kennismaakt met de liefde in de persoon van Canet, de zoon van de asieldirectrice Roüan. Gebaseerd op de roman Appelle-moi par mon prénom van Régine, de 'koningin van de Parijse nachten', over haar kinderjaren tot haar eerste professioneel succes. Ontgoochelende verfilming met banale dialogen en verzorgde, maar emotieloze beelden. Gelukkig is er de aantrrekkelijke Klein, die overtuigend gestalte geeft aan het in Frankrijk 'legendarische' titelpersonage. Scenario van regisseur Aknine en Stéphane Kaminka.

Les caprices d'un fleuve

1995 | Drama, Historische film, Avonturenfilm

Frankrijk/Verenigde Staten 1995. Drama van Bernard Giraudeau. Met o.a. Bernard Giraudeau, Richard Bohringer, Anna Galiena, Roland Blanche en Raoul Billerey.

Bescheiden drama speelt zich af aan de Afrikaanse westkust, eind achttiende eeuw, waar de slavenhandel bloeit. Een blanke aristocraat voedt een 10-jarig slavenmeisje op als zijn eigen dochter, maar krijgt, naarmate ze ouder wordt, ook andere gevoelens voor haar. Wanneer zij en enkele andere slaven worden gekidnapt doet hij er alles aan haar terug te vinden. De fraaie, voor een César genomineerde fotografie van Jean-Marie Dreujou vormt een belangrijk pluspunt en verleent de (woestijn)landschappen een goudkleurige grandeur. De film werd deels in Senegal opgenomen. (RdL/VPRO Gids)

Jeanne

1994 | Drama, Romantiek

Servië en Montenegro/Frankrijk 1994. Drama van Robert Mazoyer. Met o.a. Nicole Garcia, Brigitte Roüan, Agathe De La Fontaine, Guillaume Canet en Annie Girardot.

Jeanne (Garcia) is een ge[KA3]emancipeerde vrouw. Overdag is ze hartchirurg. `s Nachts neemt ze mannen in haar armen - zonder liefde, zonder emotie. Ze neemt en geeft niets terug, vrij en ongebonden als ze is. Op een dag heeft ze echter oogcontact met een adolescent in het ziekenhuis. De jongen, Mathieu (Canet), wordt smoorverliefd op haar. Jeanne wordt overvallen door panische angst. Ze is zo bang om hem te beledigen, dat ze kwetsbaar wordt, maar het is al te laat. Het portret van een onafhankelijke vrouw die weigert zich te binden. Uitstekend gespeeld door Garcia, lijdt de film echter onder een oppervlakkig scenario van Odile Barski gebaseerd op de roman van Nicole Avril. Michael Epp stond achter de camera.

Le petit garçon

1993 | Oorlogsfilm

Frankrijk 1993. Oorlogsfilm van Pierre Granier-Deferre en Denys Granier-Deferre. Met o.a. Jacques Weber, Brigitte Rouan, Stanislas Forlani, Ludmila Mikaël en Serge Reggiani.

Het is 1942, Frankrijk tijdens WO II. De 8-jarige Fran[KA10]cois (Forlani-Crevill[KA1]en) is verhuisd uit Parijs en hij woont nu op een ch[KA4]ateau op het platteland in de vrije zone in de Midi (de Tarn). Ze hebben daar gelukkig weinig last van de oorlog. Zijn vader (Weber) heeft zijn ma[KA4]itresse, Madame Roussel (Mikael), in de buurt aan een baantje bij het onderwijs geholpen. Fran[KA10]cois` moeder Christina (Rouan) heeft het door, maar doet net alsof ze het niet merkt.

L'Honneur de la tribu

1993 | Drama, Komedie

Algerije/Frankrijk 1993. Drama van Mahmoud Zemmouri. Met o.a. Saïd Amadis, Magid Bouali, Marianne Caron, Djamel Dekkar en Edith Develeyne.

De stad Zitouna in Algerije heeft door het koloniale tijdperk zijn identiteit verloren. Omar el Mabrouk (Amadis) en Ourida (Kervoas) zijn er opgegroeid toen Algerije nog uit Franse departementen bestond en het vreemdelingenlegioen er gelegerd was. De strijd om de onafhankelijkheid van Frankrijk was in 1954 losgebrand. Omar doodt Paulo (Bellanti), een legionair, en moet onderduiken. Na de onafhankelijkheid van 1963 komt hij weer boven water en vertegenwoordigt het FLN, dat de sympathie van velen genoot. Helaas heeft de FLN haar beloftes nooit waargemaakt en is deze revolutionaire partij een oligarchie geworden, waar de corruptie hoogtij vierde. Dat duurde langer dan de bezetting van de Fransen. Het gekleurde scenario van regisseur Zemmouri is gebaseerd op de roman van Rachid Mimouni. Het camerawerk is van Mustafa Ben Mihoub. De film is interessant voor kijkers, die inzicht willen verkrijgen in een stukje Algerijnse geschiedenis. Tot stand gekomen met diverse culturele subsidies van de Franse overheid.

Olivier Olivier

1992 | Drama

Frankrijk 1992. Drama van Agnieszka Holland. Met o.a. François Cluzet, Brigitte Roüan, Grégoire Colin, Marina Golovine en Jean-François Stévenin.

Holland gebruikt als uitgangspunt een ware gebeurtenis om te kunnen vertellen over welk drama zich afspeelt als een kind wordt vermist. Zij vertelt de roerende geschiedenis over een familie die uit elkaar valt, over de hoop en de enorme wilskracht van de moeder om te blijven geloven in een oplossing. Holland bracht hier en daar wat mooie esthetisch-lyrische momenten in de film aan maar vanaf het moment dat zij op de suspense overgaat - vanaf het moment dat haar camera de gangen van het politiebureau betreedt - verliest zij de greep op haar film en krijgt de kijker banaliteiten voorgeschoteld. Deze film, waarin de prestaties van Roüan, Cluzet en de jonge Colin, de ontdekking van L'ANNÉE DE L'ÉVEIL, alle lof verdienen, is, kortom, deels wel en deels niet geslaagd te noemen. Scenario van regisseur Holland en Régis Debray. Camerawerk van Bernard Zitzermann.

Oliver Oliver

1991 | Drama

Frankrijk 1991. Drama van Agnieszka Holland. Met o.a. Jean-François Stévenin, Grégoire Colin, Brigitte Roüan en François Cluzet.

Holland gebruikt als uitgangspunt een ware gebeurtenis om te kunnen vertellen over welk drama zich afspeelt als een kind wordt vermist. Zij vertelt de roerende geschiedenis over een familie die uit elkaar valt, over de hoop en de enorme wilskracht van de moeder om te blijven geloven in een oplossing. Holland bracht hier en daar wat mooie esthetisch-lyrische momenten in de film aan maar vanaf het moment dat zij op de suspense overgaat - vanaf het moment dat haar camera de gangen van het politiebureau betreedt - verliest zij de greep op haar film en krijgt de kijker banaliteiten voorgeschoteld. Deze film, waarin de prestaties van Roüan, Cluzet en de jonge Colin, de ontdekking van L'ANNÉE DE L'ÉVEIL, alle lof verdienen, is, kortom, deels wel en deels niet geslaagd te noemen. Scenario van regisseur Holland en Régis Debray. Camerawerk van Bernard Zitzermann.

Les enfants du vent

1991 | Oorlogsfilm, Komedie, Familiefilm

Frankrijk/Polen 1991. Oorlogsfilm van Krzysztof Rogulski. Met o.a. Jacques Bonnafé, Thérèse Liotard, Marie Dubois, Pierre Vaneck en Brigitte Roüan.

Tijdens WO II zorgen een ouderpaar, dat in het verzet zit, ervoor dat hun kinderen op het platteland in veiligheid worden gebracht. De kinderen, die onwetend zijn over feit dat hun ouders meedoen met de ondergrondse beweging, doen een mislukte poging hen te vinden. Daarna vermaken zij zich en de dorpsbewoners met satirische toneelopvoeringen, die niet direkt als vleiend kunnen worden uitgelegd jegens de bezetter. Met een zeker gevaar voor eigen leven en dat van de dorpelingen beleven zij een petite histoire in een grote oorlog. Trage film, zelfs voor geduldige kinderen. Scenario van Agnès Poullin en regisseur Rogulski. De plaatjes van Gilles Moison en Jacek Piusluski springen er uit door hun rijkdom aan details en schoonheid, maar dat maakt nog geen boeiend geheel.

Les enfants de la guerre

1991 | Drama, Oorlogsfilm

Frankrijk/Polen 1991. Drama van Krzysztof Rogulski. Met o.a. Jacques Bonnaffé, Thérèse Liotard, Marie Dubois, Pierre Vaneck en Brigitte Roüan.

Drie jonge broers groeien op als Polen is bezet door nazi- Duitsland (1939-45). Hun vader (Bouillon), een dokter, zit in het verzet. De situatie in de grote steden wordt steeds nijpender en gevaarlijker. De ouders besluiten om de kinderen veilig onder te brengen in een dorpje in de bergen. De vrouw (Dubois) van de burgemeester (Vaneck) beschouwt hen als vreemde eenden in de bijt en laat geen gelegenheid voorbij gaan om de kinderen zwart te maken. De eerste burger is te laf om in te grijpen en de bevooroordeelde inwoners gedragen zich onverschillig. De oudste probeert tevergeefs in contact te komen met zijn ouders. Daarop besluiten ze op hun eigen manier aan de strijd deel te nemen: samen met drie andere kinderen bedenken ze een satirische toneelklucht, dat ze met ge[KA3]improviseerde rekwisieten opvoeren. De dorpelingen komen niet meer bij van het lachen. Een originele invalshoek om de oorlog te laten zien door de ogen van kinderen. Het is geen JEUX INTERDITS (1952) van René Clément, maar een boeiende film, wel wat lang, over het verkeren in uitzonderlijke omstandigheden. Sterk spel van de kinderen. Het scenario is van Rogulski en Agnès Poullin. Het camerawerk is van Gilles Moizon en Jacek Prosinski. Dolby Stereo. Ook bekend als LES ENFANTS DU VENT.

Bar des rails

1991 | Familiefilm, Drama

Frankrijk 1991. Familiefilm van Cédric Kahn. Met o.a. Fabienne Babe, Marc Vidal, Brigitte Roüan, Nicolas Pioux en Nathalie Richard.

Tiener Vidal woont alleen met zijn moeder, Roüan, in een plattelandsdorpje. Hij raakt geobsedeerd door zijn buurvrouw, Babe, een dertig-jarige alleenstaande moeder. Om haar te kunnen benaderen stelt hij haar voor te baby-sitten en tot zijn verbazing wijst ze hem niet af, maar vraagt hem haar te ontmoeten in de Bar des Rails, waar ze zichzelf aan de jongen aanbiedt. Verrast vlucht Vidal, maar wat later keert hij toch schoorvoetend terug. De eerste liefdeservaringen van een tiener werden zeer pakkend in beeld gebracht. Goede prestaties van de acteurs, maar het scenario van Kahn blijft toch teveel aan de oppervlakte hangen. De camera was in handen van Antoine Roch. De soundtrack bestaat uit muziek van o.a. Eddy Mitchell, Malka Family, Lenny Kravitz, Pascal Dubroca, enz.

Outremer

1990 | Komedie

Frankrijk 1990. Komedie van Brigitte Roüan. Met o.a. Brigitte Roüan, Philippe Le Guay, Christian Rullier, Cédric-Emmanuel Kahn en Marianne Basler.

Drie jonge meisjes uit de gegoede burgerij wonen gedurende de jaren 1950-1960 in Algerije. Hun vader houdt veel van hen, ook al is hij streng. Dan duikt de charmante droomprins op, en met hem de bekende opeenvolging van leuke en minder leuke ervaringen. Niet minder dan vier bevriende scenarioschrijvers, overigens eveneens acteurs, hebben deze tamelijk onschuldige en banale film, met uitzondering van enkele tedere scènes, in elkaar geflanst. Een debuutfilm die helaas weinig bijzonders te melden heeft, met een aarzelende regie en acteursbegeleiding.

La petite allumeuse

1987 | Komedie, Romantiek

Frankrijk 1987. Komedie van Danièle Dubroux. Met o.a. Roland Giraud, Pierre Arditi, Tanya Lopert, Alice Papierski en David Léotard.

Jean-Louis is 37 jaar, leraar en directeur van het kamp waar Camille, veertien jaar, haar vakantie doorbrengt. Hij laat zich door haar verleiden. Hij wordt zo de rivaal van Samuel, een van zijn voormalige leerlingen. De vader van Camille moet tussenbeide komen. (Het zijn niet meer dan kinderen...). Van dit modieuze en makkelijke thema heeft Dubroux een oppervlakkig werkje gemaakt omdat het scenario niet voldoende is uitgebuit. Een slaperige, volkomen tamme tragi-komedie, hoewel de acteurs nog hun best doen.

Le quart d'heure américain

1982 | Romantiek, Komedie

Frankrijk 1982. Romantiek van Philippe Galland. Met o.a. Gérard Jugnot, Anémone, Jean-François Balmer, Jean-Pierre Bisson en Michèle Moretti.

Ferdinand heeft verschillende tegenslagen, maar zonder die tegenslagen zou hij nooit de liefde hebben leren kennen. Een flauwe komedie, volkomen pretentieloos en met een zwakke regie. Toch nog genietbaar door het goede acteren.

Cause toujours, tu m'intéresses

1978 | Komedie

Frankrijk 1978. Komedie van Edouard Molinaro. Met o.a. Annie Girardot, Jean-Pierre Marielle, Christian Marquand, Nathalie Courval en Jacques François.

Een gescheiden veertiger draait een willekeurig telefoonnummer en krijgt een even eenzame leeftijdgenote aan de lijn. Hun gesprekken worden voortgezet, tot er een afspraak zal komen. De man aarzelt, uit angst niet te beantwoorden aan de verwachtingen, maar zoekt toch contact onder een andere identiteit. Nogal mager en voorspelbaar uitgewerkte komedie wordt gemaakt èn gebroken door het duo Girardot-Marielle dat melancholie en zelfspot goed aangeeft, maar na de zoveelste keer wordt het vervelend. Scenario van Francis Veber. Camerawerk van Gérard Hameline.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Brigitte Roüan op televisie komt.

Reageer