Gérald Laroche

Acteur

Gérald Laroche is acteur.
Er zijn 13 films gevonden.

Hiver rouge

2011 | Thriller

Frankrijk 2011. Thriller van Xavier Durringer. Met o.a. Patrick Chesnais, Camille Panonacle, Jane Birkin, Brigitte Catillon en Gérald Laroche.

IJzige tv-thriller begint in wintergrijs Parijs met een afgehakte arm aan een kerstboom. Een hoofdpijnklus voor commissaris Rousseau (Chesnais), die de stuurse jonge rechercheur-profiler Mariella de Luca (Panonacle) als assistente krijgt toegewezen. Het onderzoek voert het schurende speurdersduo terug naar de Italiaanse 'loden jaren' van extreemlinkse terreur. Veel aandacht voor de privélevens van de hoofdpersonen. Zo leeft het atypische vrouwelijke personage De Luca in het geheim haar seksuele fantasieën uit. Co-scenario van Gilda Piersanti, die het eerste deel van haar noir-romanreeks De vier moordseizoenen bewerkte.

Crime d’amour

2010 | Thriller

Frankrijk 2010. Thriller van Alain Corneau. Met o.a. Kristin Scott Thomas, Ludivine Sagnier, Patrick Mille en Gérald Laroche.

Drama van Alain Corneau over de bikkelharde strijd tussen twee meedogenloze carrièrevrouwen.

Demain dès l'aube

2009 | Drama

Frankrijk 2009. Drama van Denis Dercourt. Met o.a. Vincent Perez, Jérémie Renier, Aurélien Recoing, Anne Marivin en Gérald Laroche.

Gedeprimeerde pianist Mathieu let tijdens een hospitaalverblijf van hun moeder op jongere en geestelijk instabiele broer Paul. Deze sleept hem mee in de vreemde wereld waar oorlogshistorisch verdwaasden fanatiek Napoleontische veldslagen naspelen. Regisseur en altviolist Dercourt, al op dreef met de subtiele pianothriller La tourneuse de pages, laat opnieuw grenzen tussen drama en psychothriller vervagen. Deze keer versmelten ook spel en realiteit. Kostuumscènes harmoniëren met klassieke klanken, stemmige fotografie vangt perfect het sinistere rollenspel in de nevelochtend. Filmtitel ('Morgen bij dageraad') verwijst naar een beroemd dodengedicht van Victor Hugo.

Au crépuscule des temps

2006 | Sciencefiction, Komedie

Frankrijk 2006. Sciencefiction van Sarah Lévy. Met o.a. Isabelle Renauld, Jean-Claude Dreyfus en Gérald Laroche.

Zwartgallige sciencefictionfilm met satirische ondertonen, gemaakt voor de televisie, over moleculair bioloog Jasmin (Renauld) die met de meest nobele intenties sleutelt aan de genetica van vijf proefpersonen in een duister kasteel. Wat de gewetensvolle wetenschapper niet weet is dat haar broodheer Warlack (Laroche) niet in het minst is geïnteresseerd in het welzijn van de mensheid. Regisseur en coscenarist Sarah Lévy schippert handig tussen een moraliserend betoog over het gevaar van een machthebber die de wetenschap misbruikt en het kolderieke beeld van een verongelijkte stoethaspel met een Godcomplex zoals Charlie Chaplin in The great dictator.

À ce soir

2004 | Drama

Frankrijk 2004. Drama van Laure Duthilleul. Met o.a. Sophie Marceau, Antoine Chappey, Clotilde Hesme, Gérald Laroche en Agathe Dronne.

Wanneer de huisarts in een kleine gemeenschap plotseling overlijdt, blijft zijn vrouw Nelly (Marceau), een verpleegster, ontredderd achter met haar twee kinderen. À ce soir volgt haar de eerste vier dagen, waarin ook andere naasten de schok verwerken en Nelly de helpende hand reiken. Maar zij reageert op haar geheel eigen manier. Sfeervol (met veel natuur en bos) drama met een mooie rol van Marceau werd gepresenteerd in het Un Certain Regard-programma van Cannes: het is de eerste lange speelfilm van door de wol geverfde actrice Duthilleul.

Capone

2004 | Komedie, Drama

Finland/Frankrijk 2004. Komedie van Jean-Marc Brondolo. Met o.a. Florence Thomassin, Gérald Laroche, Serge Riaboukine en Olivier Loustau.

Halfzachte gangster Réno (Riaboukine) is dol op paardenrennen en gokken. Nu heeft hij het veelbelovende renpaard Capone gekocht, maar voordat hij dat kan inzetten dreigen zijn schuldeisers het beest te doden als hij niet gauw met het geldbedrag op de proppen komt. Daarop overreedt Réno taxichauffeur Alex (Laroche) hem met paard en al naar Lapland te rijden, waar zijn paardfokkende vriend Raskine woont. De situatie in tv-film Capone is net anders dan in de andere duizenden roadmovies, maar er zijn onderweg wel weer wat geheimpjes te ontrafelen en wederzijdse lesjes te leren. De bedreven acteurs worden goed ingezet en Frankrijk en Finland vinden elkaars ziel treffend onder muziek van Sibelius.

Gangsters

2002 | Misdaad, Thriller

Frankrijk/België 2002. Misdaad van Olivier Marchal. Met o.a. Richard Anconina, Anne Parillaud, Gérald Laroche, François Levantal en Francis Renaud.

Als de film begint, valt de politie op rauwe wijze binnen in de woning van stripper Nina Delgado (Parillaud), die er met Franck Chaievski (Anconina) de liefde bedrijft. Franck, een gangster die uit een Italiaanse gevangenis was ontsnapt en naar zijn vaderland Frankrijk was gevlucht, wordt zeer hardhandig ingerekend. Hij wordt meegesleept naar het bureau, waar een verhoor begint, dat 24 uur mag duren. In de derde graad wordt hij ondervraagd over een overval op een nachtclub, waarbij kostbare edelstenen zijn buitgemaakt. In flashbacks maken we kennis met de rosse buurt van hoeren, pooiers, bars en stripclubs. We zijn getuige hoe Franck en zijn maat Petit Claude (Tribes) zich schietend een weg naar binnen banen en zich schietend een weg naar buiten banen, terwijl ze een bloedbad aanrichten. Over de buit zwijgt Franck echter in alle talen. Een harde politiefilm met een eersteklas bezetting en een scenario uit de eerste hand van debuterend regisseur Marchal, die van zijn 24ste tot zijn 34ste bij de Parijse politie zat en gewerkt heeft o.a. bij de anti-terreurbestrijding en de afdeling interne zaken om corruptiegevallen te onderzoeken. Parillaud, ooit gehuwd met filmer Luc Besson en hoofdrol Anconina, werd bekend door haar beklijvende rol in LA FEMME NIKITA - ze is nog altijd even fascinerend, fanatiek en frivool, maar rijper en gevoeliger. Het camerawerk is van Matthhieu Poirot-Delpech. Widescreen, Dolby.

Aux quatre coins du monde: Les oreilles sur le dos

2002 |

Frankrijk 2002. Xavier Durringer. Met o.a. Eric Savin, Gérald Laroche en Béatrice Dalle.

Als de film begint, valt de politie op rauwe wijze binnen in de woning van stripper Nina Delgado (Parillaud), die er met Franck Chaievski (Anconina) de liefde bedrijft. Franck, een gangster die uit een Italiaanse gevangenis was ontsnapt en naar zijn vaderland Frankrijk was gevlucht, wordt zeer hardhandig ingerekend. Hij wordt meegesleept naar het bureau, waar een verhoor begint, dat 24 uur mag duren. In de derde graad wordt hij ondervraagd over een overval op een nachtclub, waarbij kostbare edelstenen zijn buitgemaakt. In flashbacks maken we kennis met de rosse buurt van hoeren, pooiers, bars en stripclubs. We zijn getuige hoe Franck en zijn maat Petit Claude (Tribes) zich schietend een weg naar binnen banen en zich schietend een weg naar buiten banen, terwijl ze een bloedbad aanrichten. Over de buit zwijgt Franck echter in alle talen. Een harde politiefilm met een eersteklas bezetting en een scenario uit de eerste hand van debuterend regisseur Marchal, die van zijn 24ste tot zijn 34ste bij de Parijse politie zat en gewerkt heeft o.a. bij de anti-terreurbestrijding en de afdeling interne zaken om corruptiegevallen te onderzoeken. Parillaud, ooit gehuwd met filmer Luc Besson en hoofdrol Anconina, werd bekend door haar beklijvende rol in LA FEMME NIKITA - ze is nog altijd even fascinerend, fanatiek en frivool, maar rijper en gevoeliger. Het camerawerk is van Matthhieu Poirot-Delpech. Widescreen, Dolby.

Trois Huit

2001 | Thriller, Drama

Frankrijk 2001. Thriller van Philippe Le Guay. Met o.a. Gérald Laroche, Marc Barbé, Bernard Ballet, Alexandre Carrière en Jean-François Lapalus.

Pierre (Laroche) werkt in een glasfabriek. Hij gaat van de dagploeg naar de nachtploeg omdat het beter betaalt. Hij hoopt het bestaan van zijn vrouw Carole (Mouchel), die boekhoudster is, en hun twaalf-jarige zoontje Victor (Le Roy) te verbeteren. Onder zijn nieuwe collega`s bij de nachtdienst zit een zekere Fred (Barbé), een imposante kerel met een grote waffel, die amateurbokser is. Door zijn onbehouwen optreden heeft Fred, die een goede arbeider is, een promotie gemist en is teleurgesteld. Hij doet joviaal tegen Pierre, maar maakt hem algauw het leven zuur door zijn frustraties op Pierre te botvieren. Hij beschadigt de auto van Pierre, vernedert hem in het bijzijn van hun collega's, en intimideert hem voortdurend. De situatie wordt onhoudbaar als hij zich aan Victor dreigt te vergrijpen, hoewel Pierre zijn best doet om niet uit zijn slof te schieten. Gelukkig kan hij met de overige collega's goed overweg en als een betonnen vloer gestort moet worden in het huis dat Pierre bouwt, is ook Fred van de partij. Niemand van de collega's durft het echter op te nemen tegen de gemakkelijk ontvlambare Fred, maar door het geduld van Pierre lukt het de agressieve man te matigen, hoewel zijn huwelijk eronder begint te lijden. Pierre lijkt een slappe vent, maar is in wezen een flinke kerel en een doorzetter. Het spel van de twee hoofdrollen is realistisch en zeer geloofwaardig. Barbé is zo echt dat je af en toe blij bent als kijker, dat hij in sommige scènes eventjes afwezig is. Het uitstekende scenario is van Régis Franc, Olivier Dazat, en regisseur Le Guay, die het tempo erin houdt. Het is gebaseerd op een waargebeurd voorval in 1990. Het camerawerk van Jean-Marc Favre geeft de troosteloze sfeer van industrieel Noord-Frankrijk haarfijn weer. Een film die vergelijkbaar is met RESSOURCES HUMAINES van Laurent Cantet uit 1999, maar zonder de politiek van die film.

J'ai tué Clémence Acéra

2001 | Mysterie, Komedie, Thriller, Fantasy

Frankrijk/Duitsland 2001. Mysterie van Jean-Luc Gaget. Met o.a. Gérald Laroche, Catherine Mouchet, Sacha Bourdo, Pia Baresch en Samir Guesmi.

Cl[KA1]emence, de vaste partner van Paul Alimi (Laroche) is verdwenen. Niemand schijnt zich voor haar lot te interesseren, noch haar naaste familie, noch haar kennissen en collega's. Paul probeert een profiel te maken van zijn vriendin zoals hij haar kende. Op zijn labyrintachtige tocht bekruipt hem de angst dat hij slechts één facet van haar kende. Hij vreest het ergste. Wie zich niet direct vereenzelvigt met het hoofdpersonage kan de soms absurde humor en de verwarrende situaties nauwelijks volgen. De film lijkt een gebed zonder einde. Met in de originele versie de stemmen van Bernard Ballet, Philippe Berodot, Marc Chapiteau, Martine Delumeau, Sarah Grappin, Isabelle Guiard, Husky Kihal, Pascal Lahmani, Miglen Mirtchev, Laurent Olmédo en Eric Veniard. Het scenario dat een beroep doet op de eigen fantasie van de kijker is van regisseur Gaget naar de roman van Stephen Dixon Too Late. Het camerawerk is van Bruno Privat. Ook bekend als JAMAIS TROP TARD en SANS CLÉMENCE.

Romaine

1997 | Komedie

Frankrijk 1997. Komedie van Agnès Obadia. Met o.a. Agnès Obadia, Eva Ionesco, Martine Delumeau, Laurence Côte en Gérald Laroche.

De heldin van het verhaal Romaine (Obadia) is een eigentijdse jonge vrouw. Tijdens de vakantie in Bretagne komt ze erachter dat haar vriend homo is. Het eerste deel van de film is getiteld ROMAINE ET SES GAR[KA10]CONS. Romaine laat haar vriend schieten en leert drie vrolijke gasten kennen, voorwaar sympathieke boys. Ze gaat een cursus over video volgen, die echter niets voorstelt en pure oplichterij is. Het tweede deel is getiteld ROMAINE ET LES FILLES. Romaine raakt evenwel bevriend met Louisa (Delumeau), die achter de zwendel zit. Ze ziet Pastelle (Ionesco), een meisje van vroeger van school weer terug. Ze gaan met zijn drie[KA3]en naar het platteland, maar onderweg begeeft de auto het. Romaine krijgt een lift van Armand (Laroche). In het derde deel ROMAINE ET ROMAINE maakt ze ruzie met haar jongere zus Armelle (C[KA4]ote) en verliest ze haar geheugen door een klap op d`r kop. Pastelle en de drie jongens doen vergeefse pogingen om Romaine haar herinnering weer terug te krijgen, terwijl Armand op slinkse wijze van de situatie profiteert door te zeggen dat hij haar vriend is en zo met haar tussen de lakens glijdt. Dan komt Romaine`s herinnering weer terug en ze besluit Armand te laten zitten en gaat naar Parijs. Het warrige scenario van regisseuse Obadia, Laurent B[KA1]en[KA1]egui et Jean-Luc Gaget is flinterdun en onbenullig; misschien net goed genoeg voor een sit-com op de tv. In feite bestaat de film uit drie korte films, waarin een-en- dezelfde persoon stukken aan elkaar verbindt, terwijl de verdere rolverdeling op gezette tijden boven water komt. De rollen hielpen trouwens ook een handje bij de techniek, met als gevolg dat de film hobbelig is (montage, beeld en geluid), waardoor het niet is gelukt een eigen identiteit te krijgen. Een zekere frisheid zou positief zijn, omdat het makerscollectief uit jonge mensen bestaat, maar die lentelucht kan niet worden opgesnoven...

J'irai au paradis car l'enfer est ici

1997 | Misdaad

Frankrijk 1997. Misdaad van Xavier Durringer. Met o.a. Arnaud Giovaninetti, Gérald Laroche, Claire Keim, Jean Miez en Brigitte Catillon.

Fran[KA10]cois (Giovaninetti) is de opstandige zoon van Cardone (Duval), een machtige peetvader. Hij ontsnapt op het nippertje aan een moordaanslag. Hij zoekt bescherming bij een vriend van zijn vader, die de leider van een gevaarlijke gangsterbende is. Deze laat hem, terwijl hij de zaak tracht op te helderen, onderduiken bij een zekere Rufin (Laroche), een jonge huurmoordenaar. Het tweetal komt terecht in een genadeloze, gewelddadige strijd tussen de bendeleden. Harde, realistische gangsterfilm die een geheel ander beeld geeft van de onderwereld dan Amerikaanse films. Niet erg opwekkend, maar dat is het grote banditisme, ontdaan van de film-romantiek, ook niet. In dit milieu telt uitsluitend het overleven. Goed spel van de voor het merendeel onbekende acteurs die afkomstig zijn uit La Lézarde, het toneelgezelschap van regisseur Durringer, die het scenario schreef met Jean Miez, ooit een berucht gangster. Matthieu Vadepied stond achter de camera. Niet voor gevoelige zielen. Dolby Stereo.

Rêve de Siam

1992 | Thriller, Drama

Frankrijk 1992. Thriller van Olivier Bourbeillon. Met o.a. Isabelle Otero, Stephen Simms, François Caron, Gérald Laroche en Marc Berman.

In een Noordatlantische haven springt de clandestiene vluchteling, Simms, van een vrachtschip om te ontsnappen aan de zeelui die hem willen aanhouden. Hij wordt opgevangen door Agostini, die de haven kent als zijn broekzak. Deze brengt hem onder in een kleine gemeenschap die in de haven een terrein heeft ingepalmd. Het probleem van de clandestiene vluchtelingen bekeken als een thriller, die gelijktijdig een sociaal drama is. Deze mensen die zowel in eigen land als in hun gastland gezocht worden door de overheid zijn eigenlijk nergens thuis. De groeperingen die hen wensen te helpen werken zelf meestal ook in de marge van de wettelijkheid. Een goed gegeven, verwerkt in een zwak scenario door Bourbeillon, Marie Hella en Rémy Roubakha. Als fotograaf fungeerde Pierre Aim.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Gérald Laroche op televisie komt.

Reageer