Vincent Elbaz

Acteur

Vincent Elbaz is acteur.
Er zijn 23 films gevonden.

Je compte sur vous

2015 | Drama

Frankrijk 2015. Drama van Pascal Elbé. Met o.a. Vincent Elbaz, Julie Gayet, Zabou Breitman, Ludovik Day en Anne Charrier.

Hoogst amusante film over verontrustende goedgelovigheid van verondersteld hoger opgeleiden. Waarin Gilbert Perez (Elbaz) zich bij kaderpersoneel van grote bedrijven en banken telefonisch voordoet als de directeur en aldus miljoenen euro's losweekt in overschrijvingen en zelfs contanten. Beste van de grap: het scenario is gebaseerd op de epische babbeltrucs van gentleman-oplichter Gilbert Chikli. In 2015 werd de prinselijk in Israël residerende charmeur in Frankrijk bij verstek veroordeeld tot zeven jaar cel en een miljoen euro boete. Twee jaar later kreeg hij, in Oekraïne, alsnog de polsmofjes om.

Tel père, telle fille

2007 |

Frankrijk 2007. Olivier De Plas. Met o.a. Vincent Elbaz, Léa Drucker, Frédérique Bel en Thierry Costa.

Hoogst amusante film over verontrustende goedgelovigheid van verondersteld hoger opgeleiden. Waarin Gilbert Perez (Elbaz) zich bij kaderpersoneel van grote bedrijven en banken telefonisch voordoet als de directeur en aldus miljoenen euro's losweekt in overschrijvingen en zelfs contanten. Beste van de grap: het scenario is gebaseerd op de epische babbeltrucs van gentleman-oplichter Gilbert Chikli. In 2015 werd de prinselijk in Israël residerende charmeur in Frankrijk bij verstek veroordeeld tot zeven jaar cel en een miljoen euro boete. Twee jaar later kreeg hij, in Oekraïne, alsnog de polsmofjes om.

Ma vie en l'air

2005 | Romantische komedie

Frankrijk 2005. Romantische komedie van Rémi Bezançon. Met o.a. Vincent Elbaz, Marion Cotillard, Gilles Lellouche, Elsa Kikoïne en Didier Bezace.

Instructeur Yann (Elbaz), die piloten voorbereidt op extreme situaties, is een kei met vliegsimulators, maar heeft gek genoeg zelf een enorme angst voor vliegen. Zozeer dat hij er ooit een grote liefde voor heeft laten lopen. Nu, als dertiger, vindt hij het tijd om emotioneel orde op zaken te stellen. Sympathieke romantische komedie heeft prima acteurs, onder wie Cotillard in een leuke rol voor haar internationale doorbraak. Bijrolacteur Lellouche, die Yanns beste vriend speelt, werd genomineerd voor een César voor meest veelbelovende acteur.

D'Artagnan et les trois mousquetaires

2005 | Historische film

Frankrijk 2005. Historische film van Pierre Aknine. Met o.a. Tchéky Karyo, Emmanuelle Béart en Vincent Elbaz.

De jonge D'Artagnan wil zijn hele leven al musketier worden en nu is het zover. Hij vertrekt naar Parijs. Tijdens zijn opleiding sluit hij vriendschap met de drie onafscheidelijke musketiers Athos, Portos en Aramis

Ni pour, ni contre (bien au contraire)

2003 | Film noir, Misdaad, Drama

Frankrijk 2003. Film noir van Cédric Klapisch. Met o.a. Marie Gillain, Vincent Elbaz, Simon Abkarian, Dimitri Storoge en Zinedine Soualem.

Waalse twintiger Marie Gillain (het dochtertje in Mon père, ce héros, 1991) oogt levensecht als opportunist Caty, een jonge cameravrouw die zich inlaat met een bende overvallers om hun duistere werk op film vast te leggen. Caty probeert afstand te bewaren van haar subject maar het snelle geld en de dito mannen (glansrol van met name Elbaz als bendeleider) blijken uiterst verleidelijk. Gearriveerd cineast Klapisch (Chacun cherche son chat, Un air de famile) fabriceerde een vlotte psychologische film noir waarin bruut geweld en donkere humor elkaar soepel overlappen. Gefilmd op locatie in Parijs, Cannes en Miami.

Rue des Plaisirs

2002 | Drama, Romantiek

Frankrijk/Duitsland 2002. Drama van Patrice Leconte. Met o.a. Laetitia Casta, Patrick Timsit, Catherine Mouchet, Isabelle Spade en Vincent Elbaz.

Een vergeefse zoektocht naar de magie van La fille sur le pont. Dat is Lecontes detailrijke herschepping van het Franse bordeelmilieu voordat de wet-Marthe Richard in 1946 een einde maakte aan het tijdperk van de maisons closes. Zo’n herenplezierhuis is het Parijse Palais Oriental, waar tijdens WO II treurige vlinder Marion (een horizontaal acterende Casta met zwartgeverfd haar) droomt van haar prins en een zangcarrière. Manusje-van-alles Petit Louis (een aandoenlijke Timsit) adoreert haar en offert zichzelf op voor haar geluk. Geweldige decors, uitgekiende ‘Scope-cadrages van de regisseur, maar Serge Frydmans scenario is somber op het kille af.

Embrassez qui vous voudrez

2002 | Komedie, Romantiek

Italië/Verenigd Koninkrijk/Frankrijk 2002. Komedie van Michel Blanc. Met o.a. Charlotte Rampling, Jacques Dutronc, Carole Bouquet, Michel Blanc en Karin Viard.

Tijdens een uitgebreide maaltijd bij de snel rijk geworden familie Lannier in Parijs wordt bepaald dat de zomervakantie doorgebracht zal worden in Le Touquet aan de Kanaalkust. Elisabeth Lannier (Rampling), een succesvolle vormgeefster, bespreekt een luxe hotelsuite, maar haar echtgenoot Bertrand (Dutronc), een onroerendgoed makelaar, die wel van een borrel houdt, laat op het laatste moment afweten en stelt voor dat Elisabeths goede vriendin Julie (Courau) met haar baby meegaat. Elisabeth is zich niet bewust dat Julie een van Bertrands talloze minnaressen was. Hun buren V[KA1]eronique (Viard) en Jer[KA4]ome (Podalyd[KA2]es) besluiten [KA1]o[KA1]ok naar Le Touquet te komen. Ze houden verborgen dat Jer[KA4]ome een lening op zijn Volvo moet afsluiten om de reis te bekostigen omdat zijn computerfirma net failliet gegaan is, en dat hun `exclusieve villa`, een stacaravan op een camping is. V[KA1]eronique is aan vakantie toe, haar huwelijk kent problemen sedert ze haar oudste zoon verloor. Emilie (Doillon), de achttien-jarige oversekste dochter van Elisabeth gaat niet mee. In plaats daarvan gaat zij met een `vriendin` - in werkelijkheid Kevin (Bouajila), een medewerker van Bertrand - naar Chicago. In Le Touquet krijgt V[KA1]eronique de gelegenheid zich over Julie`s baby te ontfermen als Julie rokkenjager Maxime (Elbaz) ontmoet en zich gewillig laat verleiden. Elisabeth bouwt een hechte band op met Lulu (Bouquet), een chique maar gestresste juriste met een jaloerse echtgenoot, Jean-Pierre (Blanc), die denkt dat Maxime achter zijn vrouw aan zit. Achtergebleven in Parijs vermaakt Bertrand zich met zijn transseksuele secretaresse Rena (Dolmen), die zich ook Nanou noemt. De vakantie vol misverstanden, verwisselingen en verrassingen wordt voor iedereen onvergetelijk en eindigt met een tuinfeest dat de Lanniers geven. Blanc's vierde film gunt de kijker nauwelijks rust, houdt diverse plots tegelijkertijd aan de gang en wordt gesierd door een uitstekend scenario dat hij schreef naar de roman Summer Things van Joseph Connolly, waaraan hij zich behoorlijk hield op het einde na. Behalve vlotte dialogen maakte Blanc het verhaal vooral toegankelijk voor zijn eigen publiek, de Franse markt. Rampling beleeft als actrice een soort tweede carrière en ze is subliem. Hoewel zij Engelse is, beheerst zij het Frans perfect en als zij een opmerking maakt over Brits massatourisme dat Le Touqet verpest, klinkt dat dubbel zo leuk. De film is een geslaagd ensemblestuk, waarin de verschillende plots naadloos in elkaar overgaan, zelfs die delen die zogenaamd in Amerika spelen. Warm aanbevolen. Het camerawerk is van Sean Bobbitt. Technicolor, Dolby SRD/DTS Digital. Ook bekend als VOYEZ COMME ON DANSE.

Absolument Fabuleux

2001 | Komedie

Frankrijk 2001. Komedie van Gabriel Aghion. Met o.a. Josiane Balasko, Nathalie Baye, Marie Gillain, Vincent Elbaz en Claude Gensac.

Als de film begint zien we hoe Eddie (Balasko) en Patsy (Baye) kinderen van hun tijd zijn. Ze deden mee aan de opstand van mei 1968 in Parijs en hebben later in Woodstock 1969 hun beha`s verbrand. Vervolgens dreven ze mee op de golven van `The Mama`s and The Papa`s` die `California Dreamin` zingen. Eddie wordt binnenkort vijftig en ze heeft net zoals Patsy nooit haar vrije levensstijl opgegeven, en verzet zich nog steeds tegen het huwelijk, achter het fornuis staan en kinderen groot brengen. Ze heeft evenwel een dochter van 21, Safrane (Gillain), die nog maagd is, serieus studeert, en hoopt toegelaten te worden op een elite-instituut om verder te studeren. Loopjongen Jonathan (Elbaz) heeft een oogje op Safrane, maar door allerlei grappige misverstanden komt er niets van. Patsy heeft het gemaakt in de modewereld, maar drinkt voortdurend champagne, die zij mengt met designerdrugs en ze slaapt met jongemannen, die de helft van haar leeftijd zijn. Eddie en Patsy zien er nog altijd even opvallend uit en weerspiegelen heel behoudend een tijdperk van dertig jaar geleden. Helaas bevat het scenario nauwelijks een verhaal. Het is een opeenvolging van grappige en minder grappige gebeurtenissen, die in het licht van de huidige maatschappij politiek incorrect zijn. Wie de oorspronkelijke Britse serie kent en tegelijkertijd de Franse humor aanvoelt, loopt wel weg met deze film, ondanks het geschmier en het onhandige, grove spel van Balasko. Gillain is eigenlijk te sexy om zo'n kuise meid te spelen, maar ze is verder alleszins aanvaardbaar. De rol van Elbaz lijkt nergens naar: het is een rollerblade demonstratie. Baye is niet slecht, maar ze had net zo goed in een andere film kunnen zitten. Er zullen mensen zijn die hier niets van begrijpen en de film de rug toekeren. Dat was in eigen land het geval: na een geslaagde promotiecampagne werden er in de eerste week heel wat mensen naar de bioscoop gelokt, maar daarna werd het doodstil en werd de film uit de roulatie genomen. De kostuums van Jean-Paul Gaultier vallen op. Het scenario is van regisseur Aghion, François- Olivier Rousseau, Remi Waterhouse en Pierre Palmade naar de cultserie van de BBC Absolutely Fabulous van Jennifer Saunders en Dawn French. Het camerawerk is van François Catonne. Op de soundtrack songs uit de jaren 1960, o.a. '69, année erotique' en 'Je t'aime moi non plus' van Serge Gainsbourg, gezongen door Jane Birkin. Dolby.

La parenthèse enchantée

2000 | Komedie

Frankrijk 2000. Komedie van Michel Spinosa. Met o.a. Clotilde Courau, Vincent Elbaz, Géraldine Pailhas, Karin Viard en Roschdy Zem.

Het scenario van regisseur Spinosa omspant de periode van 1969 tot 1981. Hij gaat heen en weer met flashbacks en flashforwards. Zijn film gaat over de seksuele bevrijding die in de jaren 1970 de grote verandering bracht in het leven van jonge mensen, die rond het jaar 2000 opgevolgd worden door een generatie, die deze bevrijding als een recht zien, evenals het baas zijn in eigen buik, de abortus, waarover veel langer geknokt is. We maken kennis met Paul (Zem) en Vincent (Elbaz), die ergens aan de Middellandse zeekust vakantie houden. Ze ontmoeten Alice (Courau) en Eve (Viard). Ze vormen stelletjes, maar Alice gaat er tenslotte vantussen om te studeren aan de Sorbonne en zich in te zetten voor de rechten van de vrouw. Later voegt Marie (Pailhas) zich bij het overgebleven trio; ze trouwen op dezelfde dag; Paul met Eve en Vincent met Marie. Niet helemaal uit liefde zoals later blijkt: Eve om dat ze gelijk in verwachting raakte van Paul en later heeft ze een affaire met Vincent. Dan komt Alice weer in het zicht. Spinosa schildert op speelse wijze een geloofwaardig portret van een voorbije generatie: de verveelde en gefrustreerde huisvrouw, de strijdende dolle mina, de onverschillige man die vasthoudt aan de vrije denkbeelden, en de kerel die nooit opgroeide. Het spel van zijn rolverdeling is goed en wie het tijdperk heeft beleefd, kan het opnieuw genieten en met andere ogen zien. De film en de situaties zijn weliswaar heel Frans, maar ook in dit land kwamen boeken op de markt zoals [KL]Speelse Liefde[KLE] van Alex en Jane Comfort (herdrukt in 2002!), Shere Hite's Hite Report, voorafgegaan door het klassiek geworden werk van Masters & Johnston, dé bevrijdende literatuur van het tijdperk. De rekwisieten, de kostuums en stijl zijn authentiek, sfeervol en vooral heel raak getroffen. Muziek uit de tijd verhoogt het plezier. Het camerawerk is van Antoine Roch.

Un pur moment de rock 'n roll

1999 | Drama

Frankrijk 1999. Drama van Manuel Boursinhac. Met o.a. Vincent Elbaz, Nicolas Abraham, Samy Naceri, Laurence Côte en Féodor Atkine.

Eric Renard (Elbaz) heeft de ambitie om romanschrijver te worden. In plaats daarvan is hij aan de drugs geraakt met zijn vriendin Sophie (C[KA4]ote) en voeren ze een leeg, zinloos bestaan dat uitsluitend om de dope draait. Om zijn verslaving te voeden gaat hij met een andere junk, Jeannot (Abraham), iedere dag uit stelen, verkoopt het gestolene aan een heler, en wisselt het geld in voor drugs. Als hij in de klauwen van de politie geraakt, is er nog maar een uitweg: een keihard afkickcentrum op het land. Door zijn kamergenoot Kamel (Naceri), die zijn broers naar de verdommenis zag gaan, komt hij er bovenop. Ook helpt zijn zucht om met het schrijven wat te bereiken. Hoewel het scenario van Vincent Ravallec, regisseur Boursinhac, Louis Stéphane Ulysse en Stéphane Cabel de kijker niet onberoerd laat, zijn de personages toch te afstandelijk geschilderd. Bovendien neemt de film geen standpunt in. Helaas zijn deze LA HAINE-achtige films alweer achterhaald. Het camerawerk is van Kevin Jewison.

Nag la bombe

1999 | Drama

Frankrijk 1999. Drama van Jean-Louis Milesi. Met o.a. Ariane Ascaride, Vincent Elbaz, Rossy de Palma, Julie Gayet en Johan Leysen.

Nag la Bombe (Ascaride) is een niet zo jonge, maar nog altijd aantrekkelijke prostitu[KA1]ee. Simon (Leysen), een inspecteur van politie, is verliefd op haar, maar heeft moeite met haar getippel. Hij tuigt haar af. Als Nag in het ziekenhuis belandt, ontfermt Herv[KA1]e (Elbaz), een jonge verpleger zich over haar. Ook hij wordt verliefd op haar. Nags moeder, Gisou (Danno), oefende ook het oudste beroep ter wereld uit. Zij kan niet met haar dochter opschieten en dat is bekend, ook aan Simon. Op een dag is Gisou onder bedenkelijke omstandigheden gestorven en Simon doet het onderzoek. Zal hij zijn werk doen of is hij de speelbal van zijn hartstochten? Kunnen Hervé en Nag hem het hoofd bieden? Het scenario van regisseur Milesi is een typisch Franse milieuschildering over Marseille, die meer beantwoordt aan het niet bestaande beeld dat men heeft, dan aan de werkelijkheid. Het spel is redelijk en de film is een welkome variatie op het eeuwige, maar soms oervervelende werk van Georges Simenon dat door Bruno Cremer als Commissaire Maigret zo heerlijk traag in beeld wordt gebracht. Het camerawerk is van Jean-Marc Fabre.

Quasimodo d'El Paris

1998 | Komedie, Fantasy

Frankrijk 1998. Komedie van Patrick Timsit. Met o.a. Patrick Timsit, Axelle Abbadie, Richard Berry, Mélanie Thierry en Patrick Braoudé.

El Paris 1999. Quasimodo (Timsit) is een bultenaar, doof en kalend, maar tevreden met zijn lot. Hij was te lelijk als de zoon van de gouverneur van El Paris en werd daarom weggeschonken aan bisschop Frollo (Berry) en omgewisseld voor een Cubaanse, Esmeralda (Thierry). In de stad is een seriemoordenaar aan het werk die inmiddels zeventien vrouwelijke slachtoffers gemaakt heeft. Phoebus (Elbaz), de inspecteur van politie, leidt het onderzoek. Hij kan niets beters bedenken dan Quasimodo van de moorden te beschuldigen. De bultenaar zoekt asiel in de klokkentoren van de kathedraal. Zoutloze klucht gesitueerd in een soort modern, parallel Parijs, met alle bekende elementen uit de klassieke roman van Victor Hugo. Zo vraagt Quasimodo aan Esmeralda als deze hem water aanbiedt of ze geen 'Diet Pepsi' heeft. De film zit vol met dergelijke oerflauwe grappen. Het is een bombastisch, zelfingenomen spektakel. Elbaz als Phoebus is een van de weinige positieve noten in deze trieste vertoning. Timsit schreef het scenario samen met Jean-François Halin en Raffy Shart. Het camerawerk is van Vincenzo Marano. Dolby Stereo.

Peut-être

1998 | Sciencefiction, Komedie

Frankrijk 1998. Sciencefiction van Cédric Klapisch. Met o.a. Jean-Paul Belmondo, Romain Duris, Géraldine Pailhas, Julie Depardieu en Emmanuelle Devos.

Portret van de Franse natie, een toekomstige welteverstaan. Tijdens een millenniumfeestje belandt de 25-jarige Arthur (Romain Duris) in het jaar 2070 waar zijn toekomstige familie - waaronder Belmondo als zoon Ako - hem smeekt om hen te verwekken. Een prachtig werk met dito beelden van een Parijs waar de bistrostoeltjes tot de zitting in het zand zakken en alleen de toppen van de hoogste monumenten resteren. Een verkwikkende film, met dito muziek van oa Fat Boy Slim. (VM/VPRO Gids)

Petits désordres amoureux

1998 | Romantiek, Komedie, Erotiek

Frankrijk 1998. Romantiek van Olivier Péray. Met o.a. Bruno Putzulu, Vincent Elbaz, Smadi Wolfman, Sarah Grappin en Béatrice Palme.

Vrouwenheld Lionel sluit een weddenschap af met zijn collega: hij moet de macht met een vrouw doorbrengen zonder met haar naar bed te gaan. Lionel kiest de ietwat verlegen Claire als zijn slachtoffer. Maar schijn bedriegt, want Claire is een erotische vulkaan die er alles aan doet om Lionel te verleiden. Als Lionel haar niet langer kan weerstaan, doet hij een verrassende bekentenis

Le sourire du clown

1998 | Drama

Frankrijk 1998. Drama van Éric Besnard. Met o.a. Ticky Holgado, Vincent Elbaz, François Berléand, Bruno Putzulu en Pascale Arbillot.

De oude Roemeense clown van het Russische staatscircus Ian (Holgado) is levensmoe en wil zelfmoord plegen door zich een kogel door het hoofd te schieten in de kamer van een afgetrapt hotel (in Praag). Er verschijnt plotseling een man voor hem, zakt in elkaar en sterft. Dan komen er twee gewapende kerels binnen, en Ian moet hem smeren. Hij is geraakt, maar Lucas (Putzulu), een jonge seminarist, verbergt hem en verzorgt zijn wonden. Dan wordt duidelijk dat er huurmoordenaars op hem zijn afgestuurd vanwege een vermeende computerdiskette. Ondertussen zoekt de politie hem als een belangrijke getuige. Veel gehol en gedraaf tegen de achtergrond van de binnenstad van de Tsjechische hoofdstad. Het scenario van regisseur Besnard en Lionel Steketee is niet meer en niet minder dan het bekende verhaaltje dat men in de talloze actiefilms vindt, die er in omloop zijn. Er is echter een groot verschil: in deze rolprent wordt er tot vervelends toe gefilosofeerd over de klassieke oudheid, voetbal, romantiek en trouw. Besnard heeft talloze genres (spionage, thriller, circusfilm, western, de priester als held in een melodrama) met elkaar vemengd, maar het is geen van allen geworden. De spelprestaties zijn nauwelijks vermeldenswaard. Niet bepaald een film om aan te bevelen, tenzij je dit holle gedoe voor een nieuwe golf in de Franse misdaadfilm houdt. Nodeloos om op te merken dat deze clown nooit lacht. Het camerawerk is van Pierre Aim. Dolby.

(G)r[KA2]eve party

1998 | Komedie, Drama

Frankrijk 1998. Komedie van Fabien Onteniente. Met o.a. Daniel Russo, Vincent Elbaz, Bruno Solo, Micheline Presle en Nini Crépon.

Monsieur Jean (Russo) heeft zijn boekhandel in het Quartier Latin van de Franse hoofdstad heel ge[KA3]engageerd L`Armurerie (De Wapensmid) genoemd. Monsieur Jean is zelf een `oudstrijder` van de Mei (19)68-beweging, de studentenoproer die gesteund door de vakbonden, het Franse openbare leven platlegde en Parijs barricadeerde in naam van sociale misstanden. Hij wil - twintig jaar later - als een dag in de meimaand benut wordt als historische mijlpaal om een algemene staking uit te roepen, zijn steentje bijdragen: geen boeken uitstallen en per telefoon oproepen tot een staking van de verspreiding van de dagbladen. Deze gelegenheid wordt in de film te baat genomen om allerlei figuren van bonte pluimage met elkaar oeverloos te laten babbelen en commentaar te geven op de pro`s en contra`s van de toestand, inclusief het niet hebben van een mening: Dan (Elbaz), de humorloze schrijver van sitcoms zonder inspiratie; Ange (Solo), een gestresste hoekman, die de schok van zijn leven krijgt als hij ontdekt dat zijn vriendin naakt poseert voor een herenblad en de eigenaar van de bistro op de hoek en de mooie meid van de straat (Japy). Zo`n typische Franse film over de mei 1968- nostalgie, die een buitenstaander algauw behoorlijk vervelend vindt. Het langdradige scenario is van regisseur Onteniente, medehoofdrol Solo, Manu Booz, Oulage Abour en Thomas Gilou. Het camerawerk is van William Watterlot. De titel is een soort woordspeling: een staking is [KA1]e[KA1]en groot feest (behalve voor de gedupeerden, lijkt het ons).

Les randonneurs

1997 | Romantiek, Drama

Frankrijk 1997. Romantiek van Philippe Harel. Met o.a. Benoît Poelvoorde, Géraldine Pailhas, Karin Viard, Philippe Harel en Vincent Elbaz.

Vijf mannen en vrouwen uit Parijs gaan een trektocht maken door de ruige bergen van Corsica. Op die tocht blijkt dat ze behalve hun rugzak en hun tentje weinig met elkaar gemeen hebben. Onenigheden zijn schering en inslag. Eric (Poelvoorde) is de gids. Cora (Viard) een would-be toneelactrice zonder succes heeft last van haar voeten; G[KA1]eraldine (Pailhas) heeft slechts oog voor de gids, terwijl Mathieu (Elbaz) een gewiekste vent blijkt te zijn en Louis (Harel) een verschrikkelijke kankeraar. Er zijn tijdens hun lange mars zowel hele grappige voorvallen als nare ruzies. Door middel van bespiegelingen over het verleden wordt de beproeving van de waarheid levendig gehouden tot op het punt dat Géraldine steun zoekt bij Eric, en Cora aarzelt tussen Mathieu en Louis. Een vreemde komedie, waarin het flinterdunne verhaaltje heen en weer slingert tussen de verveling en vervelende jeugdherinneringen, afgewisseld met af en toe een korte, vlotte kwinkslag. Het weinig originele scenario van Eric Assous, Philippe Harel en Nelly Ryher maakt meteen duidelijk dat het om een confrontatie van stereotype personages met tegenovergestelde karakters gaat; de alledaagse dialogen gecombineerd met het camerawerk van Gilles Henry dat goed genoeg is voor een tv-reportage, verheffen deze rolprent nauwelijks tot een gebeurtenis van niveau.

La vérité si je mens

1997 | Komedie, Romantiek

Frankrijk 1997. Komedie van Thomas Gilou. Met o.a. Richard Anconina, Richard Bohringer, Amira Casar, Vincent Elbaz en Gilbert Melki.

Schooier Eddie (Richard Anconina) wordt in de joodse wijk Sentier in Parijs aangezien voor een joodse man en zijn nieuwe identiteit levert hem een baan op in de textielhandel. De opportunistische Eddie werkt zich snel op in de bonte modewereld terwijl hij koortsachtig werkt aan de vereiste gewoonten en gebruiken die hij nodig heeft om onopgemerkt te blijven. Als hij verliefd wordt op de dochter van de baas (Amira Casar) begint zijn geweten te knagen. Een hit in Frankrijk. In 2001 gevolgd door La vérité si je mens! 2

La vérité si je mens !

1996 | Komedie

Frankrijk 1996. Komedie van Thomas Gilou. Met o.a. Richard Anconina, Richard Bohringer, Amira Casar, Elie Kakou en José Garcia.

Zonder familie, werkloos en geen dak boven het hoofd. Edouard Vuibert (Anconina), bijgenaamd Eddie, ziet het niet meer zitten. Dan verandert zijn leven plotseling. Een straatgevecht met twee bedriegers wordt be[KA3]eindigd door de tussenkomst van textielhandelaar Victor Benzakem (Bohringer), die de twee belagers op de vlucht jaagt. Victor die aanneemt dat Eddie van joodse afkomst is, engageert hem als hulpje. Eddie die zijn ware oorsprong laat voor wat ze is, ziet weer licht in de tunnel. Hij wordt verliefd op Sandra (Casar), Victors dochter. Dan worden de zaken best ingewikkeld. Kleurrijke kijk op de joodse gemeenschap in Parijs, waar men op de onderste sport van de ladder kan beginnen om vlug omhoog te klimmen, zoals het personage van Anconina. Het kader rondom hem is eigenlijk aantrekkelijker dan de humoristische fabel, die verteld wordt. Dit komt omdat het scenario van Michel Munz en Gérard Bitton door de oppervlakkige dialogen ongeloofwaardig overkomt. Voor de fotografie tekende Jean-Jacques Bouhon. De soundtrack is een verzameling songs van o.a. Patrick Juvet, Stevie Wonder en Lili Boniche.

Je m'appelle Régine

1996 | Biografie, Drama

Frankrijk 1996. Biografie van Pierre Aknine. Met o.a. Victor Lanoux, Claire Keim, Isabel Otero, Brigitte Roüan en Guillaume Canet.

Wanneer het meisje R[KA1]egine (Maison) acht is, verlaat haar moeder de echtelijke woning. Haar vader Lanoux, een bakker, stuurt haar naar een internaat en jarenlang hoort zij niets meer van hem tot hij haar komt ophalen en haar voorstelt aan haar nieuwe `moeder` Otero. Na een moeilijke aanpassingsperiode breekt WO 2 uit, gevolgd door jodenvervolging. Vader Lanoux vreest het ergste, verkoopt zijn bakkerij en plaatst zijn dochter in een bejaardenasiel in de Franse vrije zone, waar R[KA1]egine (nu gespeeld door Keim) kennismaakt met de liefde in de persoon van Canet, de zoon van de asieldirectrice Roüan. Gebaseerd op de roman Appelle-moi par mon prénom van Régine, de 'koningin van de Parijse nachten', over haar kinderjaren tot haar eerste professioneel succes. Ontgoochelende verfilming met banale dialogen en verzorgde, maar emotieloze beelden. Gelukkig is er de aantrrekkelijke Klein, die overtuigend gestalte geeft aan het in Frankrijk 'legendarische' titelpersonage. Scenario van regisseur Aknine en Stéphane Kaminka.

Le juge est une femme : Le secret de Marion

1995 | Misdaad, Sportfilm

Frankrijk 1995. Misdaad van Didier Albert. Met o.a. Florence Pernel, Richard Berry, Anne Richard, Frédéric Diefenthal en Arsène Jiroyan.

Topatlete Marion (Richard) dient een klacht in wegens verkrachting door twee atletiekkampioenen. Die beweren echter dat Marion hen heeft uitgedaagd en dat er verder niets is gebeurd. Onderzoeksrechter Florence Larrieu (Pernel) wordt met de zaak belast. Ze maakt kennis met Jacquin (Berry), een zakenman zonder scrupules die de belangrijkste sponsor van de atletiekclub is. Jacquin zet Marion onder druk om de aanklacht in te trekken. Een misdaadfilm waarin meer gepraat dan gehandeld wordt. Door het trage tempo gaat de kijker zich vervelen en verliest zijn belangstelling. Het scenario is van Daniel Saint-Hamont naar een verhaal van Sophie Deschamps, die zich liet inspireren door de waargebeurde en ophefmakende verkrachtingszaak van atlete Catherine Moyon De Baecque in 1991. Het camerawerk is van Jean- Bernard Aurouet. Aflevering 3 van het eerste seizoen, nummer 3 van 32.

Enfants de salaud

1995 | Komedie

Frankrijk/België/Zwitserland 1995. Komedie van Tonie Marshall. Met o.a. Anémone, Nathalie Baye, François Cluzet, Molly Ringwald en Jean Yanne.

Drie halfzusters en een halfbroer weten niet van elkaars bestaan af. Ze groeiden op bij hun resp. moeder of resp. grootouders. Ze werden allen door hun vader Julius Mandenne (Yanne) erkend, maar die verdween om nooit meer iets van zich te laten horen. De tijd vliegt voorbij tot op een kwade dag hun vader in Brussel terecht moet staan wegens een gruwelijke moord.

Le péril jeune

1994 | Drama, Komedie

Frankrijk 1994. Drama van Cédric Klapisch. Met o.a. Romain Duris, Élodie Bouchez, Vincent Elbaz, Nicolas Koretzky en Joachim Lombard.

Ver voordat de nostalgia over de jaren zeventig in alle kakelbonte hevigheid toesloeg, draaide Klapisch (L'Auberge espagnolle, Paris) voor Arte al zijn deels autobiografische film over de periode. Vier jonge kerels herbeleven, wachtend in een ziekenhuis, hun laatste lyceumjaar, 1975. De vijfde kompaan ontbreekt: had hij geen overdosis genomen, zou hij de vader zijn geworden van het kind dat op het punt staat om ter wereld te komen. Klapisch serveert sprankeldialogen, enthousiaste acteurs en een fijne seventiessoundtrack van Pink Floyd tot Maxime Le Forestier. Geen wonder dat de levendig flashbackende vriendschapskroniek alsnog een bioscoopcarrière kreeg en tot cultfilm uitgroeide.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Vincent Elbaz op televisie komt.

Reageer