Frédéric Lary

Acteur, Producer

Frédéric Lary is acteur en producer.
Er zijn 10 films gevonden.

Crimes en série : Variations mortelles

1999 | Misdaad

Frankrijk/België 1999. Misdaad van Patrick Dewolf. Met o.a. Pascal Légitimus, Yvan Back, Clémence Boué, Henri Salvador en Christian Hecq.

Nadat op de oever van een rivier een dode werd gevonden, besluit de politie in de rivier te gaan dreggen. Er worden nog verschillende lijken opgevist. Specialist in seriemoorden Assadourian (Ashanti) wordt door de onderzoeksrechter ter plekke gezonden, maar de lokale politie ziet de ervaren speurder eerder als een indringer. Er kan geen verband gevonden worden tussen de verschillende slachtoffers. Maar dan wordt Assadourian ontvoerd en wat later levenloos in een kist teruggezonden aan de politie. Thomas Berthier (L[KA1]egitimus) en zijn partner Denard (Back) nemen de zaak op zich. Een politiefilm volledig geënt op Amerikaans model, inclusief de seriemoordenaar en de twee cops die volledig op elkaar ingespeeld zijn. Gevolg is natuurlijk dat de film een opeenstapeling is van clichées die we al tientallen keren beter uitgewerkt hebben gezien in Amerikaanse films. Uitsluitend geschikt voor fervente fans van dit subgenre in de misdaadfilm. Weinig opwindend scenario, geschreven door Yann Le Nevet en regisseur Dewolf, naar een verhaal van Benoît Valère en Nicolas Robert. Fotografie is van Thierry Jault.

Crimes en série : Histoires d'amour

1999 | Misdaad

België/Frankrijk 1999. Misdaad van Patrick Dewolf. Met o.a. Pascal Légitimus, Yvon Back, Clémence Boué, Christian Hecq en Jean-Pierre Cassel.

Alles begint met het lijk van een man die blijkbaar zelfmoord pleegde door uit een venster te springen. Het gaat hier om een oude vriend van politieluitenant Pierre Denard (Back) en die is er rotsvast van overtuigd dat het niet om een zelfmoord gaat. Zijn baas en vriend Thomas Berthier (Légitimus) stemt in met een autopsie en hieruit blijkt dat het lijk enkele beenderen mist. Er werden eerder gelijksoortige moorden gepleegd en telkens bleek er een verband te bestaan tussen het slachtoffer en een ziekenhuis in Parijs. Berthier en Denard gaan op onderzoek uit. De zoveelste maniakale filmmoordenaar, geënt op de figuur van Hannibal Lector. Onderhavige psychopaat heeft als hobby het gedeeltelijk ontbenen van zijn slachtoffers. Niet enkel een serie-moordenaar, maar ook een serie-verhaal, dat wel op bepaalde momenten spannend is, maar dat blijk geeft van weinig originaliteit. Je hebt het allemaal al zo dikwijls gezien. Matt Alexander, Yann Le Nivet en regisseur Dewolf baseerden het scenario op een idee van Michel Munz en Gérard Bitton. Het is bedoeld als pilot voor een nieuwe serie. Fotografie is van Thierry Jault.

Quand un ange passe...

1998 | Drama

België/Frankrijk 1998. Drama van Bertrand Van Effenterre. Met o.a. Alexia Portal, Caroline Tresca d'Indy, Marc Duret, Annie Sinigalia en François Marthouret.

Het is winter in het Parijs van 1998. Haast bij toeval ontdekt Martine (Tresca d`Indy) dat haar dochter Julie (Moraly) zwanger is en een abortus overweegt. Door dit voorval denkt ze met weemoed terug aan haar eigen jeugd, dertig jaar geleden, in het tumultueuze jaar 1968. Martine (nu gespeeld door Portal) is de dochter van een hoge stadsambtenaar. Ze loopt school in een privé-instelling voor jonge meisjes. Ze is vastbesloten haar diploma te halen en ze weigert dan ook zich met jongens en liefdesrelaties in te laten. Een tedere kijk op het opgroeiingsproces van meisjes in twee totaal verschillende tijden, met compleet andere zeden en gewoontes. Toch moeten zowel in het verleden als in het heden dezelfde emoties overwonnen worden. De twee actrices die de rol delen van Martine hebben duidelijk naar elkaar gekeken, want soms denk je echt dat de film samengesteld is uit opnamen die met een tussentijd van dertig jaar gefilmd werden. De sfeer van het Parijs van 1968 wordt knap weergegeven. Stéphane Denis, Serge Meynard, Claire Alexandrakis en regisseur Van Effenterre baseerden het scenario op de roman Les événements de 67 van Stéphane Denis. Fotografie is van Robert Alazraki.

L'enfant des Terres Blondes

1997 | Drama, Oorlogsfilm

Frankrijk/Zwitserland 1997. Drama van Edouard Niermans. Met o.a. Jean Yanne, Veronika Varga, Lucie Barret, Julien Rivière en Hervé Pierre.

In 1944 vallen enkele Duitsers binnen in een schuur waar H[KA1]el[KA2]ene (Varga) en Mathieu (Citti) in het stro liggen. Mathieu wordt genadeloos afgemaakt en H[KA1]el[KA2]ene verkracht. Tien jaar later wordt de tienjarige Vincent (Rivi[KA2]ere) uit het weeshuis gehaald door Gustave (Pierre), de pachter van Terres Blondes, die op het punt staat te trouwen met H[KA1]el[KA2]ene, die na haar oorlogservaren stom is achtergebleven. Het weerzien van moeder en zoon is niet bepaald hartelijk. Ook in het dorp laaien haatgevoelens weer op, want Vincent is voor hen het symbool van de gehate nazi`s. Op school wordt de jongen gepest. De enige waarmee hij vriendschap sluit is het kleindochtertje van C[KA1]elestin (Yanne), de burgemeester, een oude norse man die Gustave en Hélène niet bepaald op handen draagt. Ondertussen sterft de eigenares van Terres Blondes en Gustave dreigt zijn land te verliezen als hij niet over de brug komt met de aankoopsom. Een drama van onverdraagzaamheid en onbegrip, gesitueerd in het landelijke zuid-west Frankrijk. Het lijkt misschien allemaal wat overdreven nu, maar wie de naweeën van WOII kent zal best in het verhaal kunnen geloven. De acteurs leveren goed werk af, vooral de kleine Rivière als Vincent. Niermans, Béatrice Rubinstein en Alain Le Henry baseerden het scenario op de roman van Christian Signol. Fotografie is van Bruno Privat.

C'est l'homme de ma vie!

1997 | Romantiek

Frankrijk 1997. Romantiek van Pierre Lary. Met o.a. Véronique Jannot, Philippe Caroit, Patrick Catalifo, Nicole Jamet en Patricia Malvoisin.

Martine (Jannot) en St[KA1]ephane (Caroit) vormen een gelukkig echtpaar tot op de dag dat St[KA1]ephane ten onrechte ontslagen wordt. Ondanks de liefde van Martine stort de man zich in een diepe depressie. Na achttien maanden werkloosheid verdwijnt St[KA1]ephane spoorloos. Martine tracht hem te vinden, maar tevergeefs. Ze zoekt en vindt troost bij Jean-Pierre (Catalifo), een ex-collega van Stéphane. Deze bekent dat hij smoorverliefd is op haar. Na een tijdje geeft Martine toe, maar dan vindt ze per toeval Stéphane terug. Voorspelbaar romantisch drama dat niet veel sensationeels te bieden heeft. De emoties, van personages zowel als van het publiek, worden heftig gemanipuleerd. De acteurs doen hun best maar met het banale scenario van Lary, Huguette Debaisieux, Chantal De Rudder en Nicole Jamet is niet erg veel aan te vangen. Achter de camera stond Pascal Ridao. Stereo.

Flairs ennemis

1996 | Thriller, Komedie

Frankrijk 1996. Thriller van Robin Davis. Met o.a. Samuel Labarthe, Nadia Farès, Jean-Pierre Cassel, Yves Lambrecht en Claude Brosset.

Mathias (Labarthe), persfotograaf bij het agentschap `Ellipse`, is vooral succesvol bij zijn vrouwelijke collega`s. Hij heeft echter een groot nadeel: hij heeft een fobie voor honden. Op een dag verschijnt Karen (Far[KA2]es) op zijn kantoor, een bevallige stagiaire, die haar hond meebrengt. Hun eerste ontmoeting is dan ook geen groot succes. Karin zit in het midden van een moeilijke scheiding waarin de ruzie draait om het hoederecht over de hond. Zelfs haar vader, Jean-Charles Cuvelier (Cassel) weet geen raad meer met zijn dochter. Op vraag van een vriend (toevallig de ex van Karin, Philippe (Lambrecht)) moet Mathias op een afgelegen plaats een compromiterende foto nemen van een hooggeplaatst iemand. In plaats van die man verschijnen echter enkele moordenaars die met hun slachtoffer willen afrekenen. Mathias kan de moord verhinderen, maar verliest in de vlucht zijn papieren. Ondermaatse thriller-komedie die spannend noch plezierig is. De acteurs overacteren en de situaties worden met moeite uitgewerkt. Zeer zwak scenario van Jean-Jacques D'Alins, Michel Serf en Robin Davis. Fotografie van Bruno Privat.

Pas si grand que ça !

1993 | Komedie, Familiefilm

Frankrijk/Zwitserland 1993. Komedie van Bruno Herbulot. Met o.a. Marianne Denicourt, Christophe Odent, Clément van den Bergh, Katia Douvalian en Marie Matheron.

Sinds hij gescheiden is van Camilla (Denicourt) mag Bruno (Odent) zijn zoontje Lucas (Van den Bergh) nog maar om de twee weken zien. Daar is hij niet mee akkoord. Tot groot genoegen van Lucas wint hij het vertrouwen van het kindermeisje Nina (Douvalian), zodat hij de dag, als Camilla werkt, met de jongen kan doorbrengen. Dit gaat goed tot Camilla zich zorgen begint te maken: Lucas zeurt niet meer over het feit dat hij zijn vader zo weinig mag zien. Ze neemt contact op met Bruno. Zwak relaas van de verhouding van een kind met zijn gescheiden ouders. Er zit veel meer in het scenario van Emmanuelle de Riedmatten, naar een idee van Francis Reusser, dan er door de regisseur uit gehaald werd. In zijn drang om het geheel licht verteerbaar te maken voor kinderen gaat hij veel te oppervlakkig te werk zodat hij naast zijn doel schiet. Achter de camera nam Guillaume Schiffman plaats.

L'homme de la maison

1993 | Drama

Frankrijk 1993. Drama van Pierre Lary. Met o.a. Fabienne Babe, Philippe Volter, Jean-Philippe Écoffey, Stanislas Forlani en Thomas Salsmann.

Babe voedt haar zoontje al sinds zijn geboorte alleen op. Nu vindt ze echter dat het tijd is om een nieuw leven te beginnen, te meer daar ze de man van haar dromen heeft gevonden. Haar zoontje voelt zich echter bedrogen en gaat op zoek naar zijn echte vader. Houd de zakdoek binnen handbereik, want er wordt weer heel wat op de traanklieren gewerkt. De acteurs doen hun best om het allemaal geloofwaardig en teder te doen overkomen, en zelfs Lambert verschijnt even ten tonele. Huguette Debaissieux, Lary en Franck Bertrand waren verantwoordelijk voor deze opeenstapeling van clichés, die in beeld werd gebracht door Cyril Lathus. Alleen voor de liefhebbers.

Cherche famille désespérement

1993 | Drama

Frankrijk 1993. Drama van François Luciani. Met o.a. Françoise Christophe, Philippe Leroy, Alexis Tomassian, Bernard Crombey en Catherine Wilkening.

Edward (Leroy-Beaulieu) is een rijk man. Maar, zoals het spreekwoord zegt, geld maakt niet gelukkig. En hij is bijzonder ongelukkig want hij heeft zijn zoon en enige erfgenaam verloren. Maar dan merkt hij de straatjongen Milan (Thomassian) op en die doet hem aan zijn zoon denken. Het vervolg laat zich raden. Een film die zonder schroom op de traanspieren werkt, maar die verder weinig bestaansredenen heeft. Het goedkope sentiment stroomt van het scherm en wie van dit soort gemakkelijke ontroering houdt zal ongetwijfeld een hoogdag beleven. Andere kijkers hebben ongetwijfeld iets beter te doen. Het scenario is van de hand van Jacques Labib, Claude Fouchier en Martin Brossollet. Fotografie van Mario Barroso.

Sabine j'imagine

1992 | Drama, Misdaad

Frankrijk 1992. Drama van Denis Berry en Dennis Berry. Met o.a. Jennifer Covillaut, Gérard Klein, Corinne Dacla, Jean-Paul Comart en Boris Roatta.

Covillaut is een energiek dertien-jarig meisje dat niet snel bang is. Het dreigt echter verkeerd af te lopen wanneer drie jonge belhamels haar plagen. Ongelukken worden echter voorkomen door tussenkomst van een vriend van haar vader. Deze laatste, Klein, wijst de aanvoerder van het trio hardhandig terecht en verbiedt hem alle omgang met zijn dochter. Volgende zondag, terwijl Klein met de notabelen van het dorp op jacht is, vindt Covillaut het met kogels doorzeefde lijk van haar belager. Klein is natuurlijk verdachte nummer 1. Oppervlakkig melodrama dat het portret brengt van een jong meisje dat in een beschermde plattelandsomgeving geconfronteerd wordt met geweld. De jonge Covillaut houdt ongetwijfeld een belofte in, maar het scenario van Véronique Herbaut en Pierre Uytterhoeven geeft weinig diepte aan de personages. Fotografie van Cyril Lathus.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Frédéric Lary op televisie komt.

Reageer