Bruno Lochet

Acteur

Bruno Lochet is acteur.
Er zijn 16 films gevonden.

La clinique du docteur Blanche

2014 | Drama

Frankrijk 2014. Drama van Sarah Lévy. Met o.a. Stanley Weber, Serge Riaboukine, Bruno Lochet, Lionnel Astier en Grégoire Leprince-Ringuet.

Parijs 1850. Afgestudeerd medicus Émile Blanche is specialist in geestesziekten en tegenstander van opsluiting en brute behandelmethodes. Zijn humanere benaderingswijze past hij toe op de met stomheid geslagen patiënt Saturnin, die hij opneemt in de revolutionaire privékliniek van zijn vader Esprit Blanche. Geserreerd scenario, kundige acteurs en authentieke sfeertekening resulteren in een bovengemiddelde tv-productie die schetst hoe er pre-Freud met mentaal malheur werd omgesprongen. Naar Émile Blanches pionierende vader zijn in Parijs een straat en metrostation vernoemd.

Des morceaux de moi

2012 | Komedie, Drama

Frankrijk 2012. Komedie van Nolwenn Lemesle. Met o.a. Zabou Breitman, Tchéky Karyo, Adele Exarchopoulos, Adélaïde Leroux en Martin Pautard.

In het dorp 'waar nooit iets gebeurt' filmt de zeventienjarige Erell haar familie, vriendengroep en zichzelf. Vader is een conflictontwijkende mafkees, moeder een chronisch zieke aandachtsverslaafde, zus keert na vier jaar spoorloze absentie zwanger naar huis terug, en, o ja, ergens liggen nog wat skeletten in een kast. In dit gezinsportret annex opgroeidrama is de puzzelstructuur even lukraak als de berg notitiesnippers waarop debuterend regisseur Lemesle haar scenario baseerde. Als acteursfilm is 'Stukjes van mij' niettemin zeer sterk. Exarchopoulos brak een jaar later door met La vie d'Adèle.

Brassens, la mauvaise réputation

2011 | Drama, Muziek

Frankrijk 2011. Drama van Gérard Marx. Met o.a. Stéphane Rideau, Marie-Anne Chazel, Bruno Lochet, Lorella Cravotta en Didier Pain.

'Mais les braves gens n'aiment pas que/ l'on suive une autre route qu'eux'. Aldus luiden de terugkerende regels uit het Brassens-chanson dat deze ouderwets ambachtelijke telefilm zijn titel verleende. Brassens (1921-1981) was bepaald niet van het braveburgerdom, dat inderdaad minzaam keek naar de bohémien-poëet-zanger van de impertinente liedjes. Deze kroniek over de jongere jaren van het chansonicoon start in 1939 in Sète, waar jeugddelinquent Georges aanvankelijk niet voor het rechte pad lijkt voorbestemd. Rideau oogt aanvankelijk ietwat erg rijp en breedgeschouderd voor Brassens als jeune premier.

Bas les coeurs

2011 | Drama

Frankrijk 2011. Drama van Robin Davis. Met o.a. Jérémie Duvall, Urbain Cancelier, Bruno Lochet, Popeck en Chloé Stefani.

Versailles, zomer 1870. Terwijl de Pruis Frankrijk eronder houdt, ziet de twaalfjarige Jean hoe zijn patriottistische vader gaandeweg met de vijand heult. Na Louis Malles fantastische Le voleur (1967) ziet deze pas tweede adaptatie van een Georges Darien-roman inhoudelijk ietwat bleekjes. De links-rebelse, politiek-maatschappelijke rafelranden, toch de kern van het kleine, pamflettistische oeuvre van de anarchist Darien (1862-1921), raken in deze iets te netjes aangeklede telefilm op de achtergrond. Gedraaid voor France 2 ter gelegenheid van de 140-jarige verjaardag van de kortstondige Commune de Paris.

Mumu

2010 | Biografie, Drama

Frankrijk 2010. Biografie van Joël Séria. Met o.a. Sylvie Testud, Balthazar Dejean de la Bâtie, Jean-François Balmer en Bruno Lochet.

Een pienter elfjarig Frans ventje (prachtrol Bâtie) wordt in 1947 door zijn liefdeloze vader afgeleverd op een katholieke kostschool waar de jongeling zich geleidelijk hecht aan zijn snibbige juffrouw Mumu (Testud). Cineast Séria (1936) maakte naam in de jaren 70 met subversieve films waarin het katholicisme werd gefileerd. In zijn autobiografische Mumu - zijn eerste speelfilm sinds het dodelijke auto-ongeluk van zijn zoon in 1998 - overheerst een belegerde gelukzaligheid waar geen verstikkende opvoedcultuur tegen opgewassen blijkt. Een ode aan de veerkracht van een kind.

La Maison Tellier

2008 | Drama

Frankrijk 2008. Drama van Élisabeth Rappeneau. Met o.a. Catherine Jacob, Bruno Lochet en Aurelia Crebessegues.

Een pienter elfjarig Frans ventje (prachtrol Bâtie) wordt in 1947 door zijn liefdeloze vader afgeleverd op een katholieke kostschool waar de jongeling zich geleidelijk hecht aan zijn snibbige juffrouw Mumu (Testud). Cineast Séria (1936) maakte naam in de jaren 70 met subversieve films waarin het katholicisme werd gefileerd. In zijn autobiografische Mumu - zijn eerste speelfilm sinds het dodelijke auto-ongeluk van zijn zoon in 1998 - overheerst een belegerde gelukzaligheid waar geen verstikkende opvoedcultuur tegen opgewassen blijkt. Een ode aan de veerkracht van een kind.

La faute à Voltaire

2000 | Drama, Romantiek

Frankrijk 2000. Drama van Abdellatif Kechiche. Met o.a. Sami Bouajila, Élodie Bouchez, Bruno Lochet en Aure Atika.

De jonge Tunesiër Jallel (Bouajila) weet precies welke thema's hij moet aansnijden bij de immigratiedienst: vrijheid, mensenrechten, Voltaire. Even later zit hij met een tijdelijke verblijfsvergunning in een opvangcentrum. Filmmaker Kechiche hanteert de losse, naturalistische stijl die hij ook zou toepassen in zijn latere filmhuishit La vie d'Adèle, voor dit intieme drama over mensen die in de franjes van de maatschappij proberen overeind te blijven. Mooie rollen van Bouajila en van Bouchez als een dwangmatig seksuele vrouw over wie de jonge immigrant zich ontfermt.

Une pour toutes

1999 | Komedie

Frankrijk 1999. Komedie van Claude Lelouch. Met o.a. Jean-Pierre Marielle, Anne Parillaud, Alessandra Martines, Marianne Denicourt en Alice Evans.

Op nieuwjaarsdag van het jaar 2000 neemt de strijdbare stewardess van een Concorde, Olivia Colbert (Bonamy), het initiatief om een theatertroep te vormen. De première van het stuk vindt plaats tussen Parijs en New York aan boord van de supersonische straalvliegtuig. Dé gelegenheid voor regisseur Lelouch om veteranen en artiesten op te laten draven en in een afgesloten ruimte te filmen. Het resultaat is statisch en de film duurt te lang. Hij was net zo gedoemd als de onfortuinlijke Concordevlucht, die vlakbij het vliegveld van Parijs een half jaar later neerstortte. Door dit ongelukkige incident raakte de supersnel film in de vergetelheid. Het langdradige scenario voor dit onfortuinlijke gebeuren is van regisseur Lelouch, Pierre Leroux en Pierre Uytterhoeven naar een verhaal van Lelouch. Het camerawerk is van Lelouch en Philippe Vene.

Restons groupés

1998 | Komedie, Drama

Frankrijk 1998. Komedie van Jean-Paul Salomé. Met o.a. Emma de Caunes, Judith Henry, Hubert Koundé, Samuel Le Bihan en Estelle Larrivaz.

Vol enthousiasme begint een groep Franse toeristen aan een rondreis door het Westen van de V.S. In de groep bevinden zich o.a. kwieke journaliste Claire (De Caunes), filosofische sportleraar Aim[KA1]e (Kound[KA1]e), gemene gierigaard Jean- Michel (Le Coq), serieuze Gwena[KA3]el (Lochet) en ex-communist Raymond (Robin). De reis is georganiseerd door Dream Tours. Bij aankomst hoort de overijverige gids Mathias (Le Bihan) dat het reisbureau failliet is en dat het vooruitbetaalde geld gebruikt werd om schulden af te lossen. Hij besluit de gedupeerden in het ongewisse te laten en met geïmproviseer hun tocht door de V.S. toch nog aangenaam te maken. Jammer genoeg is Mathias onvoldoende opgewassen tegen dergelijke tegenslagen. Onderhoudende Amerika-satire die helaas de indruk wekt dat hij gemaakt werd om de rolverdeling en crew een snoepreisje door Californië, Nevada, Utah en Arizona te laten maken. Hij is net zo overbodig als een goedkope glanzende ansichtkaart. Een prettige film, die even snel bekeken als vergeten is. Salomé baseerde zijn voorspelbare scenario op een ware geschiedenis. Mooie breedbeeld fotografie van Jean-Claude Larrieu. Dolby Stereo. Panavision.

Doggy Bag

1998 | Komedie, Drama

Frankrijk 1998. Komedie van Frédéric Comtet. Met o.a. Michèle Laroque, Didier Bourdon, Line Renaud, Étienne Chatiliez en Muriel Robin.

Jeanne (Laroque) kwam voor haar moeder altijd op de tweede plaats, want de eerste werd ingenomen door de hond. Ze bedenkt wat ze zal doen als het beest doodgaat. Ze zal hem dan in het holst van de nacht begraven. Als het zo ver is ontmoet ze William (Bourdon), die haar vertelt dat een hondenkadaver veel geld waard is, maar in het Chinese restaurant legt de bazin (Robin) uit dat men alleen levende viervoeters koopt... Vervolgens gaat Jeanne William een honds verhaal vertellen. De film is een beschrijving van stukje Parijse subcultuur gezien door de ogen van iemand die rond de veertig is en in een midlifecrisis zit. Het gaat over angsten, onzekerheden, zenuwtoestanden, enz. Het scenario van debuterend regisseur Comtet en hoofdrol Laroque is vrijelijk geïnspireerd op de roman Cold Dog Soup van Stephen Dobyns. De held in het oorspronkelijke boek is een man, hier een vrouw en het verhaal speelt zich niet in New York, maar in de Franse hoofdstad af. Het resultaat is een bijzondere vorm van humor die lang niet iedereen begrijpt, waardoor de verveling snel toeslaat. De personages zijn niet onsympathiek, maar ze zijn tamelijk dom en hebben niet in de gaten wat er allemaal rondom hen gebeurt. Kortom voer voor psychologen. Het camerawerk is van Olivier Guéneau.

J'ai horreur de l'amour

1997 | Komedie

Frankrijk 1997. Komedie van Laurence Ferreira Barbosa. Met o.a. Jeanne Balibar, Jean-Quentin Châtelain, Laurent Lucas, Bruno Lochet en Alexandra London.

In augustus is Parijs uitgestorven omdat iedereen met vakantie is. Ook de wachtkamer van (pas gescheiden) huisarts Annie Simonin (Balibar) die achter in de dertig is, is leeg en zij begint zich tussen de huisvisites op de scooter (met hoge hakjes!) zorgen te maken dat ze niets te doen zal hebben; iedereen die niet echt iets mankeert, is weg. Annie ontmoet Richard Piotr (Ch[KA4]atelain) een acteur, die in een avant-garde bewerking van een stuk van Shakespeare zit, [KL]Richard III[KLE]; hij blijkt een ingebeelde zieke te zijn waar ze bijna niet meer vanaf komt en ze krijgt Laurent Blondel (Lucas) in haar praktijk, die AIDS heeft en het nut van een behandeling niet inziet, want hij gaat toch dood. Tussen dit drietal ontspint zich een scherpzinnige komedie, die uitstekend gespeeld wordt. Toneelliefhebbers en kijkers die van goed dialoog houden krijgen hier iets heel aardigs voorgeschoteld en nemen de lengte (teveel!) van de film op de koop toe. Het uitstekende scenario vol leuke, overtuigende en geloofwaardige opmerkingen is van de regisseuse Ferreira-Barbosa en Denyse Rodriguez-Tomé. Het camerawerk is van Emmanuel Machuel. Tweede film van Ferreira- Barbosa na LES GENS NORMAUX N'ONT RIEN D'EXCEPTIONNEL; de fans van deze film zullen tevreden zijn.

L'échappée belle

1996 | Komedie

Frankrijk 1996. Komedie van Étienne Dhaene. Met o.a. Anémone, Olivia Bonamy, Antoine Duléry, Emma de Caunes en Laurence Masliah.

Emmanuel Barnes (Barr), voor zijn vrienden Manu, gaat na twaalf jaar scheiden. De strenge rechter, een vrouw (An[KA1]emone), besluit dat hij een ontaarde vader is en ontneemt hem de voogdij over zijn vier kinderen en geeft hem slechts het recht om hen [KA1]e[KA1]en keer per maand te bezoeken. Wat Manu ook probeert, de vrouwelijke rechter weigert haar oordeel te herzien en blijft onvermurwbaar. Manu moet zijn toevlucht nemen tot een list. Hij verleidt zogenaamd de aantrekkelijke, volwassen dochter Chlo[KA1]e (Bonamy) van mevrouw-de-edelachtbare en lokt haar naar een afgelegen oord in de bergen om daarna tegen de rechter te kunnen zeggen dat haar dochter gekidnapt is. Ze kan haar vrijheid terugkrijgen in ruil voor het recht op de voogdij over zijn kinderen. Afgezien van het stomme plot, is het flauwe scenario van Gérard Rossini, Denis Parent, Laurent Dussaux en regisseur Dhaene slechts een gedrocht dat de drie, capabele hoofdrollen te weinig ruimte biedt. Hoewel Anémone verkeerd gecast is, doet zij haar best, maar er is geen synergie met Barr of Bonamy, en zij voert - maar ook Barr - een aardig stukje solo op. Het camerawerk van Philippe Pavans De Ceccatty is veel beter dan de regie van Dhaene, die met deze voorspelbare film naar een dieptepunt in zijn carrière is afgedaald.

Flairs ennemis

1996 | Thriller, Komedie

Frankrijk 1996. Thriller van Robin Davis. Met o.a. Samuel Labarthe, Nadia Farès, Jean-Pierre Cassel, Yves Lambrecht en Claude Brosset.

Mathias (Labarthe), persfotograaf bij het agentschap `Ellipse`, is vooral succesvol bij zijn vrouwelijke collega`s. Hij heeft echter een groot nadeel: hij heeft een fobie voor honden. Op een dag verschijnt Karen (Far[KA2]es) op zijn kantoor, een bevallige stagiaire, die haar hond meebrengt. Hun eerste ontmoeting is dan ook geen groot succes. Karin zit in het midden van een moeilijke scheiding waarin de ruzie draait om het hoederecht over de hond. Zelfs haar vader, Jean-Charles Cuvelier (Cassel) weet geen raad meer met zijn dochter. Op vraag van een vriend (toevallig de ex van Karin, Philippe (Lambrecht)) moet Mathias op een afgelegen plaats een compromiterende foto nemen van een hooggeplaatst iemand. In plaats van die man verschijnen echter enkele moordenaars die met hun slachtoffer willen afrekenen. Mathias kan de moord verhinderen, maar verliest in de vlucht zijn papieren. Ondermaatse thriller-komedie die spannend noch plezierig is. De acteurs overacteren en de situaties worden met moeite uitgewerkt. Zeer zwak scenario van Jean-Jacques D'Alins, Michel Serf en Robin Davis. Fotografie van Bruno Privat.

Chienne de vie

1996 | Komedie

Frankrijk 1996. Komedie van Bernard Uzan. Met o.a. Jacques Weber, Marie Laforêt, Bernard Menez, Pierre Aknine en Bruno Lochet.

Op een nacht krijgt de succesvolle en gerespecteerde acteur Daniel Rousseau (Weber) een telefoontje van zijn ex-vrouw Fran[KA10]coise (Laforet). Haar rondreizende toneelgezelschap zit zonder hoofdacteur en ze vraagt hem om in te springen. Niet bepaald enthousiast stemt hij uiteindelijk toe. Vanaf dat moment verandert zijn leven in een ware nachtmerrie. De film geeft een prima beeld van de problemen en genoegens van acteurs op tournee. Het komische aspect is er soms wat bijgesleurd en de grappen zijn niet steeds even fris. Weber en Laforet spelen echter op de toppen van hun talent. Spijtig dat ze niet al te best geholpen worden door het zwakke scenario van Olga Vincent, Eric Rognard, Jean-Pierre Alessandri en Brigitte Thomas. Fotografie van Eric Peckre. Nicam Stereo.

Lulu, roi de France

1995 | Komedie, Drama

Frankrijk 1995. Komedie van Bernard Uzan. Met o.a. Richard Bohringer, Corinne Touzet, Claire Nadeau, Vanessa Guedj en Maka Kotto.

Lulu Hastier (Bohringer) is een eenvoudige, tevreden slotenmaker, die behoorlijk de kost verdient en samen met zijn achttien-jarige dochter Sylvie (Guedj) in La Courneuve woont. Zijn vrouw heeft hem tien jaar geleden verlaten. Het grootste deel van zijn vrijetijd besteedt hij aan p[KA1]etanque, terwijl hij tevens actief lid van de plaatselijke communistische partij is. Zijn gezapige leventje komt heftig in beroering als notaris Pouilloux (Mirmont) hem vertelt dat hij een kasteel heeft geërfd in de Touraine. Aardige, maar volstrekt onwerkelijke satire over een eenvoudig mens die in de adelstand wordt verheven, wat eigenlijk tegen zijn verwachtingspatroon indruist. Hoewel het gebodene niet altijd even leuk is, blijft de film overwegend sympathiek met geloofwaardig spel van Bohringer. Het scenario is van Uzan en Nathalie Cartier. Het camerawerk is van Jimmy Glasberg. 16/9.

Les trois frères

1995 | Drama, Komedie, Thriller

Frankrijk 1995. Drama van Didier Bourdon en Bernard Campan. Met o.a. Bernard Campan, Didier Bourdon, Pascal Légitimus, Antoine Du Merle en Anne Jacquemin.

Sedert 1987 nadat ze elkaar al in 1982 ontmoet hadden, vormen Bourdon, Campan en L[KA1]egitimus het komisch-satirische gezelschap Les Inconnus. Ze werden overladen met toneelprijzen en hadden in 1990 een satirisch programma met sketches op de Franse zender FRANCE 2. Nu hebben ze een film - het is overigens niet de eerste keer dat ze in een rolprent zitten: in 1984 zaten ze in LE T[KA1]EL[KA1]EPHONE SONNE TOUJOURS DEUX FOIS van Jean-Pierre Vergne. Deze film die vol sociale kritiek op de Franse maatschappij zit, is heel erg grappig voor wie die toestanden begrijpt en aanvoelt, maar ook buitenstaanders beleven er genoeg lol aan. Het verhaal is eigenlijk krankzinnig, maar tegelijkertijd onzinnig en eenvoudig. Didier Latour (Bourdon) is bewaker van een supermarkt en staat op het punt om te trouwen. Bernard Latour (Campan) is een soft-porno filmster, die inwoont bij vrienden. Pascal Latour (L[KA1]egitimus) is een head-hunter met een duur kantoor. De drie kennen elkaar niet. Ze ontvangen een oproep om bij de notaris te komen, en ontdekken dat ze halfbroers zijn en dat hun moeder hun een fortuin heeft nagelaten. Hoewel het geld nog niet op hun respectievelijke rekeningen is gestort, zetten ze de bloemetjes flink buiten en gaan ze op de pof dingen kopen. Kort erop moeten ze weer bij de notaris komen, die hen op de hoogte stelt dat de wettelijke termijn, waarin zij recht hadden op de erfenis al verstreken was en dat het vermogen naar een weeshuis gaat. Ze zitten tot over hun oren in de schuld, ze zijn zonder werk geraakt en bovendien blijkt Didier ook nog de vader te zijn van een kind, Michael (Du Merle). Ze moeten zich (met het kind) uit de Franse hoofdstad voor hun schuldeisers in veiligheid brengen en vluchten naar het Zuiden. Ze houden zich in leven met kleine vergrijpen, die variëren van het stelen van een auto tot frauderen met loterijbriefjes. Het is echt heel leuk en het wordt met verve gespeeld. Het camerawerk van Alain Choquart past heel goed bij de film. Het scenario is van regisseurs-acteurs Bourdon en Campan en Michel Lengliney. De volgende film van het trio LE PARI is veel minder geslaagd. De film werd bekroond met een César.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Bruno Lochet op televisie komt.

Reageer