Ton van der Lee

Regisseur, Scenarist, Producer, Editor

Ton van der Lee is regisseur, scenarist, producer en editor.
Er zijn 23 films gevonden.

Hemelse modder

2006 | Documentaire

Nederland 2006. Documentaire van Ton van der Lee.

Naar de klote!

1996 | Drama, Muziek, Misdaad

Nederland 1996. Drama van Ian Kerkhof (aka Aryan Kaganof). Met o.a. Fem van den Elzen, Afke Reijenga, Mike Libanon, Hugo Metsers en Thom Hoffman.

De `verdienste` van Kerkhof, een angry young man, is dat hij de eerste, echte house-film heeft gemaakt: het portret van een subcultuur, waarin vriendschap, seks, roes, geweld en easy-money centraal staan. Jacqueline (debutante Van den Elzen) en Martijn (Gernandt in zijn speelfilmdebuut na de tv-serie [KL]Fort Alfa[KLE]) vormen een stel uit Tilburg dat verhuist naar Amsterdam. Zij zijn beiden negentien jaar. Jacqueline vindt er al snel werk en maakt twee vriendinnen, DD (debutante Reijenga) en Yoyo (debutante Moll), die alles op alles zetten om een hitsingle te maken. Zij nemen Jacqueline mee naar house-parties en wijden haar in in het gebruik van magic mushrooms. Martijns interesse gaat eerder uit naar het Internet, voetbal, weed kweken en blowen. Jacqueline en Martijn groeien uit elkaar. Op haar werk ontmoet Jacqueline de oudere, rijke JP (Metsers III), een sinistere boef annex drugshandelaar. Ze begint een geheime relatie met hem en als Martijn hierachter komt, gaat hij bij haar weg. Door haar contact met JP, het drugsgebruik en het heftige doorfeesten komt Jacqueline in de problemen. Zij wordt wanhopig en probeert van JP af te komen. Hij dreigt haar met geweld en als Jacqueline geen uitweg meer ziet duikt Martijn weer op. Het sluimerende conflict tussen JP en Martijn komt tot een gewelddadige ontknoping, die een `verrassende` wending krijgt doordat Martijn `onverwacht` hulp krijgt van een groep gabbers. Het onbenullige verhaaltje is van Kerkhof en Ton van der Lee (`zomaar even verzonnen, stoned als een garnaal` vertrouwde Kerkhof de pers toe). Het is tergend kinderachtig en bevat onwerkelijke dialogen, die bolstaan van dikdoenerij en aan alle kanten rammelen. De merendeels onervaren acteurs moeten van dit jongerendrama aanvaardbare spelprestaties leveren, maar worden gehinderd door ondermaatse clich[KA1]es. Bijzonder pijnlijk om te zien is de geroutineerde Hoffman als een bekende DJ met een spraakje uit de randstad. Dit is de eerste film in Nederland die van Dolby Digital-geluid (SRD) is voorzien, maar slechts house- adepten zullen de 'muziek', gaande van 'techno', 'house', 'trip- hop' tot 'trance' met de oorverdovende drum- en bass-partijen van The Party Animals, The Tribe of Issachar, Indian Vibes van King Bee en 'pure' Amsterdamse 'groove' waarderen. Voor alle andere kijkers is het een klote film, die een waardering verdient, die nog minder is dan nul.

Memoria de lo desconocido

1996 | Drama, Experimenteel

Nederland 1996. Drama van Nathalie Alonso Casale. Met o.a. Barbara Barendrecht, José-Luis Alonso en Pepa Perez.

De `verdienste` van Kerkhof, een angry young man, is dat hij de eerste, echte house-film heeft gemaakt: het portret van een subcultuur, waarin vriendschap, seks, roes, geweld en easy-money centraal staan. Jacqueline (debutante Van den Elzen) en Martijn (Gernandt in zijn speelfilmdebuut na de tv-serie [KL]Fort Alfa[KLE]) vormen een stel uit Tilburg dat verhuist naar Amsterdam. Zij zijn beiden negentien jaar. Jacqueline vindt er al snel werk en maakt twee vriendinnen, DD (debutante Reijenga) en Yoyo (debutante Moll), die alles op alles zetten om een hitsingle te maken. Zij nemen Jacqueline mee naar house-parties en wijden haar in in het gebruik van magic mushrooms. Martijns interesse gaat eerder uit naar het Internet, voetbal, weed kweken en blowen. Jacqueline en Martijn groeien uit elkaar. Op haar werk ontmoet Jacqueline de oudere, rijke JP (Metsers III), een sinistere boef annex drugshandelaar. Ze begint een geheime relatie met hem en als Martijn hierachter komt, gaat hij bij haar weg. Door haar contact met JP, het drugsgebruik en het heftige doorfeesten komt Jacqueline in de problemen. Zij wordt wanhopig en probeert van JP af te komen. Hij dreigt haar met geweld en als Jacqueline geen uitweg meer ziet duikt Martijn weer op. Het sluimerende conflict tussen JP en Martijn komt tot een gewelddadige ontknoping, die een `verrassende` wending krijgt doordat Martijn `onverwacht` hulp krijgt van een groep gabbers. Het onbenullige verhaaltje is van Kerkhof en Ton van der Lee (`zomaar even verzonnen, stoned als een garnaal` vertrouwde Kerkhof de pers toe). Het is tergend kinderachtig en bevat onwerkelijke dialogen, die bolstaan van dikdoenerij en aan alle kanten rammelen. De merendeels onervaren acteurs moeten van dit jongerendrama aanvaardbare spelprestaties leveren, maar worden gehinderd door ondermaatse clich[KA1]es. Bijzonder pijnlijk om te zien is de geroutineerde Hoffman als een bekende DJ met een spraakje uit de randstad. Dit is de eerste film in Nederland die van Dolby Digital-geluid (SRD) is voorzien, maar slechts house- adepten zullen de 'muziek', gaande van 'techno', 'house', 'trip- hop' tot 'trance' met de oorverdovende drum- en bass-partijen van The Party Animals, The Tribe of Issachar, Indian Vibes van King Bee en 'pure' Amsterdamse 'groove' waarderen. Voor alle andere kijkers is het een klote film, die een waardering verdient, die nog minder is dan nul.

Conducting Mahler

1996 | Documentaire

Nederland 1996. Documentaire van Frank Scheffer.

De `verdienste` van Kerkhof, een angry young man, is dat hij de eerste, echte house-film heeft gemaakt: het portret van een subcultuur, waarin vriendschap, seks, roes, geweld en easy-money centraal staan. Jacqueline (debutante Van den Elzen) en Martijn (Gernandt in zijn speelfilmdebuut na de tv-serie [KL]Fort Alfa[KLE]) vormen een stel uit Tilburg dat verhuist naar Amsterdam. Zij zijn beiden negentien jaar. Jacqueline vindt er al snel werk en maakt twee vriendinnen, DD (debutante Reijenga) en Yoyo (debutante Moll), die alles op alles zetten om een hitsingle te maken. Zij nemen Jacqueline mee naar house-parties en wijden haar in in het gebruik van magic mushrooms. Martijns interesse gaat eerder uit naar het Internet, voetbal, weed kweken en blowen. Jacqueline en Martijn groeien uit elkaar. Op haar werk ontmoet Jacqueline de oudere, rijke JP (Metsers III), een sinistere boef annex drugshandelaar. Ze begint een geheime relatie met hem en als Martijn hierachter komt, gaat hij bij haar weg. Door haar contact met JP, het drugsgebruik en het heftige doorfeesten komt Jacqueline in de problemen. Zij wordt wanhopig en probeert van JP af te komen. Hij dreigt haar met geweld en als Jacqueline geen uitweg meer ziet duikt Martijn weer op. Het sluimerende conflict tussen JP en Martijn komt tot een gewelddadige ontknoping, die een `verrassende` wending krijgt doordat Martijn `onverwacht` hulp krijgt van een groep gabbers. Het onbenullige verhaaltje is van Kerkhof en Ton van der Lee (`zomaar even verzonnen, stoned als een garnaal` vertrouwde Kerkhof de pers toe). Het is tergend kinderachtig en bevat onwerkelijke dialogen, die bolstaan van dikdoenerij en aan alle kanten rammelen. De merendeels onervaren acteurs moeten van dit jongerendrama aanvaardbare spelprestaties leveren, maar worden gehinderd door ondermaatse clich[KA1]es. Bijzonder pijnlijk om te zien is de geroutineerde Hoffman als een bekende DJ met een spraakje uit de randstad. Dit is de eerste film in Nederland die van Dolby Digital-geluid (SRD) is voorzien, maar slechts house- adepten zullen de 'muziek', gaande van 'techno', 'house', 'trip- hop' tot 'trance' met de oorverdovende drum- en bass-partijen van The Party Animals, The Tribe of Issachar, Indian Vibes van King Bee en 'pure' Amsterdamse 'groove' waarderen. Voor alle andere kijkers is het een klote film, die een waardering verdient, die nog minder is dan nul.

All Visitors Must Be Announced

1996 | Documentaire

Nederland 1996. Documentaire van Dree Andrea.

De `verdienste` van Kerkhof, een angry young man, is dat hij de eerste, echte house-film heeft gemaakt: het portret van een subcultuur, waarin vriendschap, seks, roes, geweld en easy-money centraal staan. Jacqueline (debutante Van den Elzen) en Martijn (Gernandt in zijn speelfilmdebuut na de tv-serie [KL]Fort Alfa[KLE]) vormen een stel uit Tilburg dat verhuist naar Amsterdam. Zij zijn beiden negentien jaar. Jacqueline vindt er al snel werk en maakt twee vriendinnen, DD (debutante Reijenga) en Yoyo (debutante Moll), die alles op alles zetten om een hitsingle te maken. Zij nemen Jacqueline mee naar house-parties en wijden haar in in het gebruik van magic mushrooms. Martijns interesse gaat eerder uit naar het Internet, voetbal, weed kweken en blowen. Jacqueline en Martijn groeien uit elkaar. Op haar werk ontmoet Jacqueline de oudere, rijke JP (Metsers III), een sinistere boef annex drugshandelaar. Ze begint een geheime relatie met hem en als Martijn hierachter komt, gaat hij bij haar weg. Door haar contact met JP, het drugsgebruik en het heftige doorfeesten komt Jacqueline in de problemen. Zij wordt wanhopig en probeert van JP af te komen. Hij dreigt haar met geweld en als Jacqueline geen uitweg meer ziet duikt Martijn weer op. Het sluimerende conflict tussen JP en Martijn komt tot een gewelddadige ontknoping, die een `verrassende` wending krijgt doordat Martijn `onverwacht` hulp krijgt van een groep gabbers. Het onbenullige verhaaltje is van Kerkhof en Ton van der Lee (`zomaar even verzonnen, stoned als een garnaal` vertrouwde Kerkhof de pers toe). Het is tergend kinderachtig en bevat onwerkelijke dialogen, die bolstaan van dikdoenerij en aan alle kanten rammelen. De merendeels onervaren acteurs moeten van dit jongerendrama aanvaardbare spelprestaties leveren, maar worden gehinderd door ondermaatse clich[KA1]es. Bijzonder pijnlijk om te zien is de geroutineerde Hoffman als een bekende DJ met een spraakje uit de randstad. Dit is de eerste film in Nederland die van Dolby Digital-geluid (SRD) is voorzien, maar slechts house- adepten zullen de 'muziek', gaande van 'techno', 'house', 'trip- hop' tot 'trance' met de oorverdovende drum- en bass-partijen van The Party Animals, The Tribe of Issachar, Indian Vibes van King Bee en 'pure' Amsterdamse 'groove' waarderen. Voor alle andere kijkers is het een klote film, die een waardering verdient, die nog minder is dan nul.

Zintuigen zijn de voetjes van de ziel

1995 | Documentaire

Nederland 1995. Documentaire van Brigit Hillenius.

De `verdienste` van Kerkhof, een angry young man, is dat hij de eerste, echte house-film heeft gemaakt: het portret van een subcultuur, waarin vriendschap, seks, roes, geweld en easy-money centraal staan. Jacqueline (debutante Van den Elzen) en Martijn (Gernandt in zijn speelfilmdebuut na de tv-serie [KL]Fort Alfa[KLE]) vormen een stel uit Tilburg dat verhuist naar Amsterdam. Zij zijn beiden negentien jaar. Jacqueline vindt er al snel werk en maakt twee vriendinnen, DD (debutante Reijenga) en Yoyo (debutante Moll), die alles op alles zetten om een hitsingle te maken. Zij nemen Jacqueline mee naar house-parties en wijden haar in in het gebruik van magic mushrooms. Martijns interesse gaat eerder uit naar het Internet, voetbal, weed kweken en blowen. Jacqueline en Martijn groeien uit elkaar. Op haar werk ontmoet Jacqueline de oudere, rijke JP (Metsers III), een sinistere boef annex drugshandelaar. Ze begint een geheime relatie met hem en als Martijn hierachter komt, gaat hij bij haar weg. Door haar contact met JP, het drugsgebruik en het heftige doorfeesten komt Jacqueline in de problemen. Zij wordt wanhopig en probeert van JP af te komen. Hij dreigt haar met geweld en als Jacqueline geen uitweg meer ziet duikt Martijn weer op. Het sluimerende conflict tussen JP en Martijn komt tot een gewelddadige ontknoping, die een `verrassende` wending krijgt doordat Martijn `onverwacht` hulp krijgt van een groep gabbers. Het onbenullige verhaaltje is van Kerkhof en Ton van der Lee (`zomaar even verzonnen, stoned als een garnaal` vertrouwde Kerkhof de pers toe). Het is tergend kinderachtig en bevat onwerkelijke dialogen, die bolstaan van dikdoenerij en aan alle kanten rammelen. De merendeels onervaren acteurs moeten van dit jongerendrama aanvaardbare spelprestaties leveren, maar worden gehinderd door ondermaatse clich[KA1]es. Bijzonder pijnlijk om te zien is de geroutineerde Hoffman als een bekende DJ met een spraakje uit de randstad. Dit is de eerste film in Nederland die van Dolby Digital-geluid (SRD) is voorzien, maar slechts house- adepten zullen de 'muziek', gaande van 'techno', 'house', 'trip- hop' tot 'trance' met de oorverdovende drum- en bass-partijen van The Party Animals, The Tribe of Issachar, Indian Vibes van King Bee en 'pure' Amsterdamse 'groove' waarderen. Voor alle andere kijkers is het een klote film, die een waardering verdient, die nog minder is dan nul.

Helicopter string quartet

1995 | Documentaire, Muziek

Nederland 1995. Documentaire van Frank Scheffer.

Frank Scheffer (1956) transformeert de principes van muziek- (ofarchitectuur-) composities naar film. Scheffer weet muziek 'zichtbaar' te maken. Met behulp van belichting, cameravoering en montage verbeeldt hij de essentie ervan; zonder te interpreterenen zonder het beeld ondergeschikt te maken. Deze film is een muzikale documentaire rondom de opmerkelijke compositie Helicopter-Streichquartett van Karlheinz Stockhausen. Het muziektheaterstuk beleefde tijdens het Holland Festival van 1995 zijn wereldpremiere. Vier muzikanten van het vermaarde Arditti String Quartet stegen elk op in een helikopter voorzien van een zender. Beeld en geluid werden overgestraald naar een zaal waar componist Stockhuizen op ingenieuze wijze de binnenkomende geluiden van helikopters en strijkers mixte. Regisseur Frank Scheffer filmde het spektakel en plaatste beelden van de voorstelling naast fragmenten uit interviews met Stockhausen en opnamen van de voorbereidingen en repetities.

From Zero - the Documentary

1995 |

1995. Frank Scheffer.

Frank Scheffer (1956) transformeert de principes van muziek- (ofarchitectuur-) composities naar film. Scheffer weet muziek 'zichtbaar' te maken. Met behulp van belichting, cameravoering en montage verbeeldt hij de essentie ervan; zonder te interpreterenen zonder het beeld ondergeschikt te maken. Deze film is een muzikale documentaire rondom de opmerkelijke compositie Helicopter-Streichquartett van Karlheinz Stockhausen. Het muziektheaterstuk beleefde tijdens het Holland Festival van 1995 zijn wereldpremiere. Vier muzikanten van het vermaarde Arditti String Quartet stegen elk op in een helikopter voorzien van een zender. Beeld en geluid werden overgestraald naar een zaal waar componist Stockhuizen op ingenieuze wijze de binnenkomende geluiden van helikopters en strijkers mixte. Regisseur Frank Scheffer filmde het spektakel en plaatste beelden van de voorstelling naast fragmenten uit interviews met Stockhausen en opnamen van de voorbereidingen en repetities.

Rock 'n Roll Junkie

1994 | Biografie

Nederland 1994. Biografie van Jan Eilander, Eugene van den Bosch, Frenk van der Sterre en Ton van der Lee. Met o.a. Herman Brood en Nina Hagen.

De vier regisseurs (eigenlijk respectievelijk interviewer, cameraman, geluidsman en producent) volgden hun jeugdidool Herman Brood tussen 1990 en 1993. Uit dertig uur materiaal werd deze anderhalf uur durende docu samengesteld, met vier hoofdthema's: Brood als muzikant, als kunstschilder, privé, en door de ogen van zijn omgeving. Daarnaast zijn er concertopnamen en archiefmateriaal. Uiteindelijk zien we vooral Brood als junk, vaak meelijwekkend en onsympathiek, en valt de aandacht voor het rock-'n-rollfenomeen wat tegen. Evengoed erg onderhoudend en verplichte kost voor fans.

Hexagon - Time Machine

1994 |

Nederland 1994. Erik van Zuylen. Met o.a. Michiel Roodnat en Bas Roodnat.

De vier regisseurs (eigenlijk respectievelijk interviewer, cameraman, geluidsman en producent) volgden hun jeugdidool Herman Brood tussen 1990 en 1993. Uit dertig uur materiaal werd deze anderhalf uur durende docu samengesteld, met vier hoofdthema's: Brood als muzikant, als kunstschilder, privé, en door de ogen van zijn omgeving. Daarnaast zijn er concertopnamen en archiefmateriaal. Uiteindelijk zien we vooral Brood als junk, vaak meelijwekkend en onsympathiek, en valt de aandacht voor het rock-'n-rollfenomeen wat tegen. Evengoed erg onderhoudend en verplichte kost voor fans.

Hexagon - Tegenbeweging

1994 |

Nederland 1994. Alejandro Agresti.

De vier regisseurs (eigenlijk respectievelijk interviewer, cameraman, geluidsman en producent) volgden hun jeugdidool Herman Brood tussen 1990 en 1993. Uit dertig uur materiaal werd deze anderhalf uur durende docu samengesteld, met vier hoofdthema's: Brood als muzikant, als kunstschilder, privé, en door de ogen van zijn omgeving. Daarnaast zijn er concertopnamen en archiefmateriaal. Uiteindelijk zien we vooral Brood als junk, vaak meelijwekkend en onsympathiek, en valt de aandacht voor het rock-'n-rollfenomeen wat tegen. Evengoed erg onderhoudend en verplichte kost voor fans.

Hexagon - On Animal Location

1994 | Documentaire

Nederland 1994. Documentaire van Johan van der Keuken.

De vier regisseurs (eigenlijk respectievelijk interviewer, cameraman, geluidsman en producent) volgden hun jeugdidool Herman Brood tussen 1990 en 1993. Uit dertig uur materiaal werd deze anderhalf uur durende docu samengesteld, met vier hoofdthema's: Brood als muzikant, als kunstschilder, privé, en door de ogen van zijn omgeving. Daarnaast zijn er concertopnamen en archiefmateriaal. Uiteindelijk zien we vooral Brood als junk, vaak meelijwekkend en onsympathiek, en valt de aandacht voor het rock-'n-rollfenomeen wat tegen. Evengoed erg onderhoudend en verplichte kost voor fans.

Hexagon - Lent, Vague, Indecis

1994 |

Nederland 1994. Frank Scheffer.

De vier regisseurs (eigenlijk respectievelijk interviewer, cameraman, geluidsman en producent) volgden hun jeugdidool Herman Brood tussen 1990 en 1993. Uit dertig uur materiaal werd deze anderhalf uur durende docu samengesteld, met vier hoofdthema's: Brood als muzikant, als kunstschilder, privé, en door de ogen van zijn omgeving. Daarnaast zijn er concertopnamen en archiefmateriaal. Uiteindelijk zien we vooral Brood als junk, vaak meelijwekkend en onsympathiek, en valt de aandacht voor het rock-'n-rollfenomeen wat tegen. Evengoed erg onderhoudend en verplichte kost voor fans.

Hexagon - Bons

1994 |

Nederland 1994. Jelle Nesna. Met o.a. Frances van Boeckel en Bert Luppes.

De vier regisseurs (eigenlijk respectievelijk interviewer, cameraman, geluidsman en producent) volgden hun jeugdidool Herman Brood tussen 1990 en 1993. Uit dertig uur materiaal werd deze anderhalf uur durende docu samengesteld, met vier hoofdthema's: Brood als muzikant, als kunstschilder, privé, en door de ogen van zijn omgeving. Daarnaast zijn er concertopnamen en archiefmateriaal. Uiteindelijk zien we vooral Brood als junk, vaak meelijwekkend en onsympathiek, en valt de aandacht voor het rock-'n-rollfenomeen wat tegen. Evengoed erg onderhoudend en verplichte kost voor fans.

From Zero

1994 |

Nederland 1994. Andrew Culver en Frank Scheffer.

De vier regisseurs (eigenlijk respectievelijk interviewer, cameraman, geluidsman en producent) volgden hun jeugdidool Herman Brood tussen 1990 en 1993. Uit dertig uur materiaal werd deze anderhalf uur durende docu samengesteld, met vier hoofdthema's: Brood als muzikant, als kunstschilder, privé, en door de ogen van zijn omgeving. Daarnaast zijn er concertopnamen en archiefmateriaal. Uiteindelijk zien we vooral Brood als junk, vaak meelijwekkend en onsympathiek, en valt de aandacht voor het rock-'n-rollfenomeen wat tegen. Evengoed erg onderhoudend en verplichte kost voor fans.

Five Orcherstral Pieces

1994 |

1994. Frank Scheffer.

De vier regisseurs (eigenlijk respectievelijk interviewer, cameraman, geluidsman en producent) volgden hun jeugdidool Herman Brood tussen 1990 en 1993. Uit dertig uur materiaal werd deze anderhalf uur durende docu samengesteld, met vier hoofdthema's: Brood als muzikant, als kunstschilder, privé, en door de ogen van zijn omgeving. Daarnaast zijn er concertopnamen en archiefmateriaal. Uiteindelijk zien we vooral Brood als junk, vaak meelijwekkend en onsympathiek, en valt de aandacht voor het rock-'n-rollfenomeen wat tegen. Evengoed erg onderhoudend en verplichte kost voor fans.

Eclat

1994 | Muziek

Nederland 1994. Muziek van Frank Scheffer.

De vier regisseurs (eigenlijk respectievelijk interviewer, cameraman, geluidsman en producent) volgden hun jeugdidool Herman Brood tussen 1990 en 1993. Uit dertig uur materiaal werd deze anderhalf uur durende docu samengesteld, met vier hoofdthema's: Brood als muzikant, als kunstschilder, privé, en door de ogen van zijn omgeving. Daarnaast zijn er concertopnamen en archiefmateriaal. Uiteindelijk zien we vooral Brood als junk, vaak meelijwekkend en onsympathiek, en valt de aandacht voor het rock-'n-rollfenomeen wat tegen. Evengoed erg onderhoudend en verplichte kost voor fans.

Aischa

1993 |

Nederland 1993. Karim Traïdia. Met o.a. Sabry El-Hamus, Carine Crutzen en Ekra Jaallala.

De vier regisseurs (eigenlijk respectievelijk interviewer, cameraman, geluidsman en producent) volgden hun jeugdidool Herman Brood tussen 1990 en 1993. Uit dertig uur materiaal werd deze anderhalf uur durende docu samengesteld, met vier hoofdthema's: Brood als muzikant, als kunstschilder, privé, en door de ogen van zijn omgeving. Daarnaast zijn er concertopnamen en archiefmateriaal. Uiteindelijk zien we vooral Brood als junk, vaak meelijwekkend en onsympathiek, en valt de aandacht voor het rock-'n-rollfenomeen wat tegen. Evengoed erg onderhoudend en verplichte kost voor fans.

Edsa - End to End

1992 |

Nederland 1992. Eugene van den Bosch.

De vier regisseurs (eigenlijk respectievelijk interviewer, cameraman, geluidsman en producent) volgden hun jeugdidool Herman Brood tussen 1990 en 1993. Uit dertig uur materiaal werd deze anderhalf uur durende docu samengesteld, met vier hoofdthema's: Brood als muzikant, als kunstschilder, privé, en door de ogen van zijn omgeving. Daarnaast zijn er concertopnamen en archiefmateriaal. Uiteindelijk zien we vooral Brood als junk, vaak meelijwekkend en onsympathiek, en valt de aandacht voor het rock-'n-rollfenomeen wat tegen. Evengoed erg onderhoudend en verplichte kost voor fans.

De natuurlijke ruimte

1992 | Biografie

Nederland 1992. Biografie van Frank Scheffer.

De vier regisseurs (eigenlijk respectievelijk interviewer, cameraman, geluidsman en producent) volgden hun jeugdidool Herman Brood tussen 1990 en 1993. Uit dertig uur materiaal werd deze anderhalf uur durende docu samengesteld, met vier hoofdthema's: Brood als muzikant, als kunstschilder, privé, en door de ogen van zijn omgeving. Daarnaast zijn er concertopnamen en archiefmateriaal. Uiteindelijk zien we vooral Brood als junk, vaak meelijwekkend en onsympathiek, en valt de aandacht voor het rock-'n-rollfenomeen wat tegen. Evengoed erg onderhoudend en verplichte kost voor fans.

In het zweet uws aanschijns

1991 |

1991. Ton van der Lee, Alfred Bueno, Jan Dop, Francis Vrij en Guusje Prent.

De vier regisseurs (eigenlijk respectievelijk interviewer, cameraman, geluidsman en producent) volgden hun jeugdidool Herman Brood tussen 1990 en 1993. Uit dertig uur materiaal werd deze anderhalf uur durende docu samengesteld, met vier hoofdthema's: Brood als muzikant, als kunstschilder, privé, en door de ogen van zijn omgeving. Daarnaast zijn er concertopnamen en archiefmateriaal. Uiteindelijk zien we vooral Brood als junk, vaak meelijwekkend en onsympathiek, en valt de aandacht voor het rock-'n-rollfenomeen wat tegen. Evengoed erg onderhoudend en verplichte kost voor fans.

Afstand van de berg: Vertellingen uit de mijnstreek

1991 | Documentaire

Nederland 1991. Documentaire van Eugene van den Bosch.

Retrospectieve documentaire over Limburgse mijnwerkers en m.n. de rol van de katholieke kerk.

Lichtend pad

1990 |

Nederland 1990. Ton van der Lee.

Retrospectieve documentaire over Limburgse mijnwerkers en m.n. de rol van de katholieke kerk.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Ton van der Lee op televisie komt.

Reageer