Gilles Sandoz

Producer

Gilles Sandoz is producer.
Er zijn 29 films gevonden.

La forêt

2014 | Drama

Frankrijk 2014. Drama van Arnaud Desplechin. Met o.a. Denis Podalydès, Martine Chevallier en Michel Vuillermoz.

Rusland, medio negentiende eeuw. Welgestelde weduwe Raisa Goermyjskaja neemt, niet louter uit mededogen, de berooide jongeling Aleksej op. In het drama dat zich vervolgens ontrolt, verkoopt zij stukje bij beetje de bospercelen van het landgoed dat toekomt aan spoorloze neef Gennadi. Die, verrassing, ineens aanklopt. Fameus theaterstuk van Aleksandr Ostrowski (1823-1886), over het verval van de adel, werd door Desplechin (Trois souvenirs de ma jeunesse) in zijn eerste tv-film vernuftig geënsceneerd als een prikkelende melange van toneel en cinema. De cast van deze Arte-productie in de Théatre-reeks bestaat uit acteurs van de Comédie Française.

Une vie meilleure

2011 | Drama

Frankrijk 2011. Drama van Cédric Kahn. Met o.a. Guillaume Canet, Leïla Bekhti, Slimane Khettabi, Nicolas Abraham en François Favrat.

Een beter leven, dat is waar de impulsieve, koppige chefkok Yann en zijn nieuwe vriendin Nadia van dromen als ze een verlaten bouwval nabij een idyllisch meertje verbouwen tot restaurant. Maar bij gebrek aan eigen vermogen sluit Yann meerdere dubieuze kredieten af, en verandert droom al snel in nachtmerrie. Het grauwe realisme past thriller-regisseur Kahn verrassend goed, en met name op de momenten dat hij liefde en tederheid te midden van alle ellende vindt, is Une vie meilleure een prachtige familietragedie.

Que d'amour!

2013 | Komedie

Frankrijk 2013. Komedie van Valérie Donzelli. Met o.a. Léonie Simaga, Alexandre Pavloff, Suliane Brahim en Noam Morgensztern.

Om de familievriend aan wie ze is uitgehuwelijkt beter te leren kennen doet Silvia (Simaga) zich voor als haar dienstmeisje Lisette (Brahim), en andersom. Nu blijkt de aanstaande bruidegom Dorante (Pavloff) hetzelfde te hebben bedacht met zijn bediende Arlequin (Morgensztern). Verwarring alom in deze lichtvoetige comedy of errors, waarin sociale conventies losjes worden opgeschud. Televisiebewerking van de komedie van Marivaux uit 1730, nog altijd geliefd en veelvuldig opgevoerd: deze acteurs speelden het stuk in hetzelfde jaar bij Le Comédie Française in Parijs.

Aujourd'hui

2012 | Drama

Frankrijk/Senegal 2012. Drama van Alain Gomis. Met o.a. Saul Williams, Djolof Mbengue en Anisia Uzeyman.

Alain Gomis' 'Vandaag' is een geleefd leven in een dag, poëtisch gevisualiseerd in het laatste etmaal van de op het eerste oog kerngezonde Satché (Williams) in Senegal. Waarom hij zal sterven blijft onbelicht. Zoals de traditie voorschrijft ontwaakt hij bij zijn moeder (geboorte), verlaat het ouderlijk huis, ontmoet oude vrienden en voormalige vriendinnen, en komt uiteindelijk uit bij vrouw en kinderen. De kijker die zich kan overgeven aan het onbestemde, zal uit Aujourd'hui talloze levenswijsheden destilleren. De rest moet het doen met de zalvend kalme beelden.

Beirut Hotel

2011 | Drama

Frankrijk/Zweden/Libanon 2011. Drama van Danielle Arbid. Met o.a. Charles Berling, Fadi Abi Samra, Rodney El Haddad, Paul Mattar en Karl Sarafidis.

Zomeravondzwoel is de sfeer in het sterke derde tv-drama van Arbid, alomtegenwoordig zijn de politiek-religieuze spanningen van Libanon. Waarin jurist Mathieu, op doorreis naar Syrië, in Beiroet de luxehotelzangeres Zoha ontmoet. Het amoureuze avontuur tussen de pragmatische cosmopoliet en de mediterrane verleidster neemt een ongezonde wending wanneer Mathieu op spionageverdenking in mysterieuze vizieren komt. Plotverwijzingen naar de onopgeloste moord op ex-president Rafik Hariri in 2005 geven het geheel een onderhuidse dreiging. Hamze blijkt als Zoha een erotische zevenklapper.

L'arbre et le foret

2010 | Drama

Frankrijk 2010. Drama van Olivier Ducastel en Jacques Martineau. Met o.a. Guy Marchand, Françoise Fabian, Sabrina Seyvecou, Yannick Renier en François Négret.

Zomeravondzwoel is de sfeer in het sterke derde tv-drama van Arbid, alomtegenwoordig zijn de politiek-religieuze spanningen van Libanon. Waarin jurist Mathieu, op doorreis naar Syrië, in Beiroet de luxehotelzangeres Zoha ontmoet. Het amoureuze avontuur tussen de pragmatische cosmopoliet en de mediterrane verleidster neemt een ongezonde wending wanneer Mathieu op spionageverdenking in mysterieuze vizieren komt. Plotverwijzingen naar de onopgeloste moord op ex-president Rafik Hariri in 2005 geven het geheel een onderhuidse dreiging. Hamze blijkt als Zoha een erotische zevenklapper.

Ça brule

2006 | Drama, Romantiek

Frankrijk 2006. Drama van Claire Simon. Met o.a. Kader Mohamed, Gilbert Melki, Camille Varenne en Olivia Willaumez.

Claire Simon, cineaste die vooral documentaires maakt, neemt 'in vuur en vlam staan' aardig letterlijk in Ça brule. De vijftienjarige Livia (Varenne) valt in de hete Provence van haar paard en wordt 'gered' door brandweerman Jean (Melki). Livia wordt verliefd op hem, maar krijgt weinig hoopgevende signalen van de gelukkig getrouwde man. Zou een bosbrand zijn aandacht kunnen trekken? Er zit loomte van een hete zondag in Ça brule. Er gebeurt niet bijster veel, maar de temperatuur stijgt naar het kookpunt, als een Franse Do the Right Thing. De bosbrand is knap realistisch in beeld gebracht en komt hard aan na de eindeloze krekelkoren.

Lady Chatterley

2006 | Drama, Romantiek

Frankrijk/België 2006. Drama van Pascale Ferran. Met o.a. Marina Hands, Jean-Louis Coullo'ch, Hippolyte Girardot, Hélène Alexandridis en Hélène Fillières.

Het klassieke verhaal van D.H. Lawrence - over de jonge vrouw van een invalide man die wegkwijnt in een saai huwelijk, maar helemaal opleeft als ze een knappe tuinman leert kennen - werd al meerdere malen verfilmd, met gemengd resultaat. Ferran is de eerste vrouwelijke regisseur die zich aan het verhaal waagt. Ze baseerde zich niet op de uiteindelijk gepubliceerde versie van het boek, maar vond een eerdere, minder grove en meer liefdevolle versie. Perfectioniste Ferran liet haar acteurs lang repeteren, en dat wierp vruchten af: ze kreeg een César, net als haar hoofdrolspeelster.

Les amants réguliers

2005 | Drama

Frankrijk 2005. Drama van Philippe Garrel. Met o.a. Louis Garrel, Clotilde Hesme, Julien Lucas, Marc Barbé en Mathieu Genet.

Filmmaker en Parijzenaar Garrel (1948) voert zoon Louis op als zijn alter ego François, de twintigjarige spil van een door hasj en poëzie bedwelmde vriendengroep in Parijs die in het roerige voorjaar van 1968 noodgedwongen worstelt met de vraag of de aanzwellende opstand wordt gevoed door idealisme of door narcisme. Regisseur/scenarist Garrel maakte zijn cerebrale zwart-witdocudrama als een hommage aan leermeester Jean Eustache (La maman et la putain) en als tegenhanger van Bernardo Bertolucci's The Dreamers, de film die twee jaar eerder met veel hormonaal rumoer inging op het beroemde Parijse voorjaar. Winnaar Beste Regie op het Venetiaanse filmfestival.

J'ai vu tuer Ben Barka

2005 | Thriller

Frankrijk/Spanje/Marokko 2005. Thriller van Serge Le Péron en Saïd Smihi. Met o.a. Charles Berling, Simon Abkarian, Josiane Balasko, Jean-Pierre Léaud en Mathieu Amalric.

De verdwijning in 1965 van de linkse Marokkaanse politicus Mehdi Ben Barka is nooit opgelost, en nooit verwerkt. Nog steeds doen de wildste feiten en suggesties de ronde. Scenarist-regisseur Le Péron haalt uit de kluwen van internationale intriges een 'filmconnectie', die ook echt bestond. De schimmige filmmaker Georges Figon (Berling) krijgt de opdracht om een anti-koloniale documentaire te maken. De beroemde Marguerite Duras (Balasko) wordt benaderd voor het scenario en Ben Barka moet als adviseur optreden. Op weg naar een afspraak met Figon wordt Barka opgepakt. J'ai vu tuer Ben Barka combineert op een jazzy manier retro-nouvelle vague met vage politieke thriller.

Wild Side

2004 | Drama

Frankrijk/België/Verenigd Koninkrijk 2004. Drama van Sébastien Lifshitz. Met o.a. Stéphanie Michelini, Yasmine Belmadi, Edouard Nikitine en Josiane Stoléru.

De Parijse transseksueel Stéphanie leeft samen met twee mannen. Djamel die zich eveneens prostitueert, en Mikhail, een uit het Russische leger gedeserteerde soldaat die geen Frans spreekt. Het is een vreemde driehoeksrelatie, die op de proef wordt gesteld wanneer de drie zich vanuit Parijs bij de moeder van Stéphanie voegen die ernstig ziek is en moet worden verzorgd. Gevoelens worden in Wild Side zelden in dialogen, maar vooral in een zuiver visuele stijl naar voren gebracht. Aan flair geen gebrek, maar de film weet door een sterk gefragmenteerde opbouw de aandacht niet tot het einde toe vast te houden.

France Boutique

2003 | Komedie

Frankrijk 2003. Komedie van Tonie Marshall. Met o.a. Karin Viard, François Cluzet, Judith Godrèche en Nathalie Baye.

'Ik houd ontzettend van teleshop-programma's,' zei cineaste Marshall aangaande France Boutique, 'want ze beloven altijd een simpeler leven.' In France Boutique doen de getrouwde Olivier en France samen een teleshopprogramma. De zaken en het huwelijk gaan niet best. Marshall, bekend van filmhuishit Vénus Beauté (Institut), vroeg Cluzet de mannelijke hoofdrol te spelen omdat hij lijkt op een jonge Pierre Bellemare, de man die teleshopping invoerde in Frankrijk. Cluzet en zijn tegenspeelster Viard zijn sterren die nogal wat te bieden hebben aan gelaagdheid en nuance. Het scenario van France Boutique vereist echter niet meer dan simpele (best leuke) parodie en farce.

Être et avoir

2002 | Documentaire

Frankrijk 2002. Documentaire van Nicolas Philibert.

Met prijzen overladen (en zeer goed bezochte) documentaire over een school op het Franse platteland. Georges Lopez bestiert in zijn eentje deze school van dertien leerlingen, die in leeftijd variëren van vier tot twaalf jaar. Regisseur Philibert draaide tien weken in het lokaal van Lopez, de zoon van een Spaanse immigrant. Hij begon midden in de winter en eindigde op de laatste schooldag. Op die dag neemt meester Lopez voorgoed afscheid van de kinderen. Hij gaat met vervroegd pensioen. Technisch bewonderenswaardig, inhoudelijk hartveroverend. Lopez spande later een (verloren) rechtszaak aan tegen Philibert. Als 'hoofdrolspeler en co-auteur' eiste hij een deel van de winst op.

Au plus près du paradis

2002 | Romantisch drama

Frankrijk/Spanje/Canada 2002. Romantisch drama van Tonie Marshall. Met o.a. Catherine Deneuve, William Hurt, Bernard Le Coq, Hélène Fillières en Patrice Chéreau.

Dit romantische drama is bedoeld als ode aan de klassieker An Affair to Remember, maar is vooral een zootje. Fanette (Deneuve), een Franse schrijfster van middelbare leeftijd, ontvangt een briefje van een oude vlam die haar boven op het Empire State Building in New York wil ontmoeten, net als in de genoemde film. Of stelt ze het zich slechts voor? Onderweg naar New York bouwt ze een curieuze band op met een Amerikaanse fotograaf (Hurt). Vergezocht verhaal met afstandelijke personages.

Roberto Succo

2001 | Biografie, Misdaad, Thriller, Romantiek

Frankrijk 2001. Biografie van Cédric Kahn. Met o.a. Stefano Cassetti, Isild Le Besco, Patrick Dell'Isola, Vincent Dénériaz en Aymeric Chauffert.

Toen Roberto Succo (Cassetti) amper negentien was, vermoordde hij in Mestre, een voorstadje van Veneti[KA3]e, zijn ouders. Dat was in 1981. Hij werd berecht en kwam terecht in een psychiatrische inrichting. In 1986 ontsnapt hij en vlucht naar Zuid-Frankrijk, noemt zich Kurt en zegt dat hij een Engelsman is ondanks zijn zware Italiaanse accent. De Franse politie aan de Rivi[KA2]era wordt rond die tijd geconfronteerd met een serie inbraken, overvallen en moorden, maar kan er geen patroon in vinden. Tegen het einde van de schoolvakantie leert de middelbare scholiere L[KA1]ea (Le Bosco) uit Haute Savoie Kurt kennen aan de C[KA4]ote d`Azur. Ze is nog maar net zestien en onder de indruk van de jongeman met een baard, genoeg geld en wisselende auto`s. Als ze naar huis is teruggekeerd, komt Kurt haar achterna gereisd, een spoor van vernieling, inclusief verkrachtingen, achter zich latend, maar Le[KA1]ea die hij opzoekt, behandelt hij met zachtheid. Seks tussen die twee loopt op een teleurstelling uit. De politie komt op zijn spoor door een studente in de medicijnen, C[KA1]eline (Perron), die hij laat lopen als hij zich opblaast als een kikker en zegt dat hij de internationale terrorist André is. Léa komt achter zijn misdadige verleden als hij over de moord op zijn ouders begint. Ze wil dan niets meer met hem te maken hebben en dreigt hem aan te geven als ze begrijpt dat er nog meer aan de hand is. Het scenario van regisseur Kahn is gebaseerd op het boek van Pascal Froment Je te tue : Histoire vraie de Roberto Succo. Kahn heeft geprobeerd zonder overdrijving en wreedheden het portret van een complexe psychopaat te schilderen en antwoord te geven op de vragen wat zo iemand beweegt. Kahn, die een fijn gevoel heeft voor details, is daarin geslaagd en hij heeft zich bediend van een docudrama-stijl - dat werkt heel goed, maar na een tijdje wordt het ook voor hem onvermijdelijk om niet te vervallen in een 'gewone' misdaadfilm. Dit is geen bezwaar, termeer het spel van de hoofdrollen heel geloofwaardig is en de film gesierd wordt door allerlei goede invallen. Het camerawerk is van Pascal Marti. Ook bekend als JE TE TUE en KURT.

À L'attaque !

2000 | Drama, Komedie

Frankrijk 2000. Drama van Robert Guédiguian. Met o.a. Ariane Ascaride, Pierre Banderet, Frédérique Bonnal, Patrick Bonnel en Jacques Boudet.

Scenarioschrijvers Yvan (Podalyd[KA2]es) en Xavier (Pieiller) willen een sociale komedie schijven over de moderne klassenstrijd. Ze debatteren en argumenteren met elkaar, voegen sc[KA2]ene`s toe, halen sc[KA2]ene`s weg en ongemerkt beleven we de geschiedenis van het garagebedrijf Moliterno & Cie. Lola (Ascaride) is weduwe en probeert het autobedrijf van haar schoonvader (Boudet) overeind te houden met twee monteurs, Jean- Do (Darroussin) die een oogje op haar heeft en Gigi (Meylan), wiens vrouw Marthe (Bonnal), de boekhouding verzorgt. Lola heeft geen belangstelling voor Jean-Do, maar voor Neils (Lenglet), de directeur van de bank, die hen een krediet op het pand heeft verschaft. Een grote klant, die in containers doet, moet zonder al te veel kosten op een nieuwe locatie terechtkomen en wil dat via een faillissement bereiken. Daardoor komt de firma Moliterno in de problemen, want Neils wil het krediet intrekken. Dan nemen ze allemaal het heft in handen om te strijden tegen het kapitalisme en de globalisatie. Nodeloos om op te merken dat Lola het dan met Neils gehad heeft. Met MARIUS ET JEANETTE (ook met Meylan en Ascaride) bewees Guédiguian de nieuwe Marcel Pagnol te zijn en ook aan deze film kunnen liefhebbers hun hart ophalen. De aanpak, die soms hilarisch en dan weer vol onverwachte wendingen zit, is origineel. Het spel staat op een even hoog peil als voornoemde film, die vooral in eigen land met 2,6 miljoen bezoekers een groot succes was. Buiten Frankrijk minder gemakkelijk te doorgronden als je niet op de hoogte bent van de toestanden, maar er valt voor buitenstaanders evenveel plezier te beleven als aan vergelijkbare Britse komedies. Het scenario is van regisseur Guédiguian en Jean Louis Milesi. Het camerawerk is van Bernard Cavaliè.

On appelle ça... le printemps

2000 | Komedie, Muziek

Frankrijk 2000. Komedie van Hervé Le Roux. Met o.a. Marilyne Canto, Maryse Cupaiolo, Marie Matherton, Bernard Ballet en Pierre Berriau.

Fanfan (Cupaiolo) laat haar vriendje Charles (Chappey) zitten om bij haar vriendin Joss (Matheron) in te kunnen trekken, maar Joss had haar man Paul (Berriau) en kind al voor haar laten zitten met als gevolg dat ze allebei op straat staan. Ze gaan naar Fanfans zus Manu (Canto) en hopen daar te mogen blijven, maar Manu`s vriend Mytch smijt ze alledrie de deur uit. Gelukkig is Claude (Ballet) na een toevallige ontmoeting bereid om ze op te vangen. Claude heeft een vriend, Jean (Szabo), en binnen de kortste keren ontstaat er een oorlog tussen de geslachten. Ondertussen willen Charles, Paul en Mytch hun vriendinnen en/of vrouwen weer terug. Dit maakt de oorlog compleet. Een bizarre film, waarin de diverse plotonderdelen worden afgewisseld door muziek met zang, die niets met het verhaal te maken hebben, maar wél het aardigst zijn. Hoewel we mogen aannemen dat het scenario van regisseur Le Roux feministisch bedoeld is, komt het vrouwvijandig over, ondanks de wellust van de drie heldinnen. Het optreden van Charles, Paul en Mytch als drie nichterige musketiers lijkt nergens naar, tenzij je valt op dit soort pompeuze verkleedpartijen. De kinderachtige 'humor' is grof, niet leuk en de rolprent als geheel is eentonig. Le Roux is filmcriticus bij het highbrow tijdschrift Cahiers du cinéma en zoals we weleens eerder hebben opgemerkt, voor hem geldt: schoenmaker houd je bij je leest. Het camerawerk van Pierre Milon ziet er fris uit. Super 16 mm opgeblazen tot 35 mm. Dolby SR.

La ville est tranquille

2000 | Drama

Frankrijk 2000. Drama van Robert Guédiguian. Met o.a. Ariane Ascaride, Jean-Pierre Darroussin, Gérard Meylan, Alexandre Ogou en Pierre Banderet.

Huurmoordenaar of hoer, dat lijken zowaar de enige carrièremogelijkheden voor de arbeidersklasse in Guédiguians bittere portret van werkende armelui in en rond Marseille. Socialistenkind Guédiguian (1953) draait sinds begin jaren tachtig zijn maatschappelijk geëngageerde films met dezelfde acteurs, schrijvers en technici in arbeidersstad L’Estaque, zijn vervallen geboortegrond aan de noordzijde van Marseille. In La ville est tranquille is het wederom zijn vrouw Ascaride als centrale figuur (net als in César-winnaar Marius et Jeannette) in een aantal treurige stadsverhalen over werkloosheid, drugs, racisme, eenzaamheid, corruptie en geweld. Met de zon als lichtpunt.

Venus Beauté (Institute)

1999 | Komedie, Drama

Frankrijk 1999. Komedie van Tonie Marshall. Met o.a. Audrey Tautou, Mathilde Seigner, Nathalie Baye, Samuel Le Bihan en Bulle Ogier.

Het intrigerende Venus Beauté (Institut) beschrijft het liefdesleven van drie schoonheidsspecialistes: Angèle (Nathalie Baye) gelooft niet meer zo in liefde, Samantha (Mathilde Seigner) wil wel een vriendje minder en Marie (Audrey Tautou) zoekt het bij een zestigjarige. Tonie Marshall (geb. 1951) liet cinema.nl destijds weten hoe verbaasd ze was dat haar film ook bij jongeren zoveel succes had. Meisjes van 20 - niet bepaald haar 'doelgroep' - kwamen haar in tranen vertellen dat ze op Angèle leken. Die tobden ook al over ouder worden, over de angst om je aan iemand te geven; dat was kennelijk niet voorbehouden aan de vrouwen van Marshalls generatie. Venus Beauté (Institut) was goed voor vier Césars.

Tontaine et Tonton

1999 |

Frankrijk 1999. Tonie Marshall. Met o.a. Emmanuelle Devos, Patrick Pineau, Eric Petitjean, Paul Minthe en Quentin Ogier.

In een caf[KA1]e zien veertigers Alexandre (Pineau) en Joseph (Petitjean) Justine (Devos), een zeer knappe meid. Ze kunnen hun ogen niet van haar afhouden. Het toeval wil dat Justine een val maakt en ze schieten uit de startblokken om haar omhoog te helpen. Justine is hen dankbaar en nodigt hen uit voor een etentje bij haar thuis. Het tweetal denkt onmiddellijk aan een intiem avondje met een erotisch nagerecht. Hoe konden ze zich meer vergissen! Ze hebben namelijk een rivaal: de Franse ex- president Fran[KA10]cois Mitterrand; Justine schrijft over dit politieke kopstuk haar afstudeerscriptie. Haar flatje is ingericht als een mausoleum ter nagedachtenis aan de overleden president en de hele avond praat Justine honderduit over hem, leest voor uit zijn po[KA3]ezie en citeert uit zijn toespraken. Een bijtende satire op de verleidingspogingen van mannen in hun midlife crisis en op de politieke ontwikkeling (naar de volwassenheid?) in Frankrijk, maar dankzij het spontane spel van Devos blijft de film charmant en zeer plezierig. Zij is dan ook de spil die de hele prent overeind houdt. Regisseur Marshall schreef het ironische politico-literaire scenario samen met Michel Alexandre. Fotografie is van Gérard de Battista.

Les terres froides

1999 | Drama

Frankrijk 1999. Drama van Sébastien Lifshitz. Met o.a. Yasmine Belmadi, Bernard Verley, Sébastien Charles, Valérie Donzelli en Florence Giorgetti.

In opdracht van tv-zender Arte lieten enkele filmmakers zich inspireren door de politieke en maatschappelijk verschuivingen die Frankrijk de laatste twintig jaar hebben vormgegeven. In het verhaal van schrijver-regisseur Lifshitz (1968) - die een jaar eerder met Les corps ouverts zijn speelfilmdebuut had gemaakt en later internationaal succes zou hebben met Presque rien - komt de jonge Djamel (Belmadi) in een fabriek in Grenoble terecht. Daar komt hij al gauw in de problemen. (IdH/VPRO Gids)

Le Détour

1999 | Misdaad

Frankrijk 1999. Misdaad van Pierre Salvatori en Pierre Salvadori. Met o.a. Serge Riaboukine, Marina Golovine, Patrick Lizana, Mathieu Demy en Guillaume Depardieu.

Alain (Riaboukine) is een tevreden en gelukkig mens. Zijn caf[KA1]e Le D[KA1]etour is echter dringend aan een opknapbeurt toe. De klanten blijven gelukkig komen, dus hoeft Alain zich niet te haasten. Aan de overkant wordt een nieuwe kroeg geopend, La Rotonde. De eigenaar, Damien (Castel) is afkomstig uit Corsica. Hij stelt Alain voor om hem te helpen bij de renovatie. Als op een ochtend Marie (Golovina) Alains zaak binnenkomt, blijkt zij op zoek te zijn naar haar broer Antoine (Demy). Alain begint te vermoeden dat Damien zijn bedrijfje wil gebruiken om de drugshandel uit te breiden. Voor hij het beseft, zit hij verstrikt in duistere zaakjes van zijn concurrent. Wat begint als een alledaagse, kleine gebeurtenis evolueert tot een overtuigende psychothriller. Het geheel wordt verteld in een flash-back, nadat Le Détour uitgebrand is en Alain met zware brandwonden zich bij de politie meldt met de woorden: 'Ik heb een man gedood'. Nicolas Saada en regisseur Salvadori schreven het scenario. Fotografie is van Gilles Henry.

La voleuse de Saint Lubin

1999 | Drama

Frankrijk 1999. Drama van Claire Devers. Met o.a. Dominique Blanc, Denis Podalydès, Michelle Goddet, Maryline Even en Chantal Neuwirth.

Fran[KA10]coise Barnier (Blanc) is alleenstaand en werkloos. Ze tracht haar twee dochtertjes zo goed mogelijk op te voeden, en met de geringe uitkering van 682 euro per maand rond te komen. Op een gegeven moment wil ze de kinderen wat beters voorschotelen dan de eeuwige pasta en ze steelt vlees in drie supermarkten. Ze wordt betrapt en de zaak komt voor de rechter. Zij krijgt een pro deo advocaat (Podalyd[KA2]es), die haar toestand maar al te zeer begrijpt. Hij probeert de rechter de uitzichtsloze situatie te laten inzien. Hiermee zou de zaak geseponeerd kunnen worden, maar een journalist van het chique dagblad [KL]Le Monde[KLE] dat zich links van het midden bevindt, blaast het bagatel op tot een grote zaak en veroorzaakt een discussie over recht en gerechtigheid, waarbij Fran[KA10]coise aan het kortste eind trekt. Een schitterend pleidooi dat de onmacht aantoont van de minder bedeelden in de maatschappij voor een rechtbank met wereldvreemde rechters, die niet begrijpen wat de problemen zijn van iemand die tekort komt. Blanc is subliem in haar rol als moeder die te trots is om schulden te maken, maar haar kinderen toch ook iets wil gunnen dan alleen maar armoede. Devers en Jean- Louis Beno[KA4]it baseerden hun scenario op een ware gebeurtenis in Frankrijk die destijds heel wat opzien baarde (de zaak liep tenslotte na heel wat geharrewar toch goed af). De film werd op een spontaan applaus onthaald bij zijn wereldpremière op het Festival van Venetië in 1999. Fotografie is van Hélène Louvart.

À la place du cœur

1998 | Drama

Frankrijk 1998. Drama van Robert Guédiguian. Met o.a. Laure Raoust, Alexandre Ogou, Ariane Ascaride, Jean-Pierre Darrousin en Gérard Meylan.

Zolang ze zich kan herinneren is Cl[KA1]ementine (Raoust), bijgenaamd Clim, verliefd geweest op Fran[KA10]cois (Ogou), alias Bébé. Ze is net zestien en hij pas achttien. Ze willen beslist trouwen. Voordat het zover komt, wordt Bébé gearresteerd wegens verkrachting van een jonge vrouw. Bébé werd ooit geadopteerd en heeft een zwarte huid. Hij had de pech om het pad te kruisen van een racistische smeris. Door diens beschuldigingen belandt Bébé in de gevangenis. Door de plaats van de handeling in Marseille te situeren wordt deze felle aanklacht tegen racisme ongeloofwaardig en bijna karikaturaal. De rolprent is gebaseerd op de roman van James Baldwin If Beale Street Could Talk die veel realistischer en heel wat pijnlijker is. De maker van het knappe werk MARIUS ET JEANETTE gaat nu minder subtiel te werk en tracht het publiek met een mokerslag te raken. Jammer, want het is een misslag. Guédiguian en Jean Louis Milesi bewerkten de roman. Fotografie is van Bernard Cavalie.

Qui sait?

1998 | Experimenteel

Frankrijk 1998. Experimenteel van Nicolas Philibert. Met o.a. Bérangère Allaux, Laure Bonnet, Damien Caille-Perret, Eric Caruso en Franck Chevallay.

Vijftien leerlingen van de Groep 30 van het Théâtre National de Strasbourg krijgen een avond en een nacht de tijd om vrij improviserend een beeld te schetsen van de stad Straatsburg. Ze krijgen carte blanche voor de uitwerking, maar hun toekomst staat hierbij wel op het spel. Zonder decors en zonder geschreven richtlijnen trachten ze een beeld te schetsen van de Euro- metropool. Een theaterexperiment waarin verschillende subjectieve impressies onder een noemer moeten worden samengebracht. De camera observeert hen in al hun doen en laten. Het gevolg is een experimentele film waarin de camera een deel van de actie wordt. Verder zijn we getuige van het groeien van een concept door dialogen en discussies. Boeiend voor liefhebbers van het experimenteel toneel, maar de gemiddelde kijker zal het niet erg lang uithouden. Het scenario van regisseur Philibert liet dan ook alle vrijheid om te improviseren door de jonge acteurs. Achter de camera nam Ketell Djian plaats. De film was slechts enkele dagen te zien in een Parijse bioscoopzaal, waar hij, begrijpelijk, bij gebrek aan belangstelling van het programma genomen werd. Toch wel de moeite waard om te bekijken bij een tv-uitzending ervan. Dolby Stereo.

Le petit voleur

1998 | Misdaad, Drama

Frankrijk 1998. Misdaad van Erick Zonca. Met o.a. Nicolas Duvauchelle, Jean-Jérôme Esposito, Martial Bezot, Jean-Armand Dalomba en Joe Prestia.

Na louter positieve kritiek over La vie rêvée des anges waren de verwachtingen hooggespannen voor Zonca's tweede speelfilm. Le petit voleur bleek de hooggelegde lat slechts met één been over te kunnen. De film is mooi en rauw, maar ook erg gefragmenteerd en eendimensionaal. 'S' (Duvauchelle) is een bozige jongen die, gefrustreerd om zijn ontslag bij een bakkerij, een carrière zoekt in de kleine criminaliteit. Met zijn bluf en stoerheid komt hij een heel eind, maar geheel uit het harde misdadigershout gesneden blijkt hij nou ook weer niet.

A la place du coeur

1998 | Drama

Frankrijk 1998. Drama van Robert Guédiguian. Met o.a. Ariane Ascaride, Laure Raoust, Alexandre Ogou, Gérard Meylan en Jean-Pierre Darroussin.

Hartverwarmende film over twee jongeren uit Marseille; de zwarte achttienjarige Bébé en de blanke zestienjarige Clim. Zij kennen elkaar al van hun kindertijd en zijn verliefd op elkaar geworden. Wanneer Bébé vals beschuldigd wordt van verkrachting wordt hij gearresteerd. Vlak daarna ontdekt Clim dat ze zwanger is. Ze besluit de baby te houden en krijgt alle steun van haar familie. Iedereen vertrouwt erop dat Bébé´s onschuld spoedig bewezen zal worden. Maar dat pakt anders uit want de enige getuige, de verkrachte vrouw, is het land uit. Clims moeder wil haar confronteren met de valse beschuldiging maar wat eenvoudig lijkt, blijkt niet zo simpel.

Marius et Jeannette

1997 | Drama, Romantiek

Frankrijk 1997. Drama van Robert Guédiguian. Met o.a. Ariane Ascaride, Gérard Meylan, Laetitia Pesenti, Pascale Roberts en Jacques Boudet.

Een alleenstaande moeder met uitgesproken ideeën over een socialistische heilstaat wordt tijdens het stelen van verf - om haar povere huisje op te knappen - betrapt door een norse bewaker. Liefde gloort maar de strijd om het dagelijkse marginale bestaan bemoeilijkt de omgang. Socialistenkind Guédiguian (1953) draait sinds begin jaren 80 zijn maatschappelijk geëngageerde films met dezelfde acteurs, schrijvers en technici in arbeidersstad L'Estaque, zijn armlastige geboortegrond even ten noorden van Marseille. Marius et Jeannette schippert tussen zijn hunkering naar een kameraadschappelijke toekomst en een geromantiseerde kindertijd.

Culpabilité zéro

1996 | Drama, Familiefilm

Frankrijk 1996. Drama van Cédric Kahn. Met o.a. Vincent Berger, Marie Mûre, Marie Payen, Agathe Rouiller en Frédéric Cherboeuf.

Na de verdwijning van zijn broer trekt Simon (Berger) naar Strasbourg. Hij is ervan overtuigd dat deze zelfmoord gepleegd heeft en hij wil uitpluizen wat hem tot die wanhoopsdaad gedreven heeft. Hij vindt onderdak bij een ex-vriendin Nathalie (Payen) die hem wegwijs maakt in de stad. Simon neemt contact op met Ludivine (M[KA4]ure), de vriendin van zijn broer. Ze stoten op een links extremistische groepering, waar een zekere Raoul (Hiessler) de sleutel tot het raadsel lijkt te bezitten. Een complexe politiek drama verweven in een spel van angst en liefde. De jonge acteurs, meestal studenten van het Théâtre National de Strasbourg, brengen het er ruim goed van af, ook al zou er aan sommige vertolkingen nog wat gepolijst moeten worden. Het scenario van Valérie Mégard, Sébastien Louis en Elisabeth Ausina zit moeilijk in elkaar maar kan de aandachtige kijker toch wel tot het einde in de ban houden. Achter de camera stond Jean-Philippe Bouger.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Gilles Sandoz op televisie komt.

Reageer