Patrick Braoudé

1954 Regisseur, Acteur, Scenarist, Producer

Patrick Braoudé (1954) is regisseur, acteur, scenarist en producer.
Er zijn 19 films gevonden.

La dernière campagne

2013 | Drama

Frankrijk 2013. Drama van Bernard Stora. Met o.a. Bernard Le Coq, Thierry Frémont, Patrick Braoudé, Anne Loiret en Martine Chevallier.

Na La conquête (2011, Xavier Durringer) speelt Le Coq opnieuw de neo-gaullist Jacques Chirac, ex-staatshoofd van Frankrijk. Ditmaal is hij de Chirac die, ziek en aan de politieke zijlijnen, tijdens de presidentsverkiezingen van 2012 een rol wil spelen in de strijd tussen zijn voormalige vazal Nicolas Sarkozy en de socialist François Hollande. In zijn dromen ontmoet Chirac Hollande, in politieke kleur zijn tegenpool. Anderhalf jaar voordat deze met fantasie gemaakte tv-film op France 2 werd uitgezonden was Chirac veroordeeld voor corruptie tijdens zijn Parijse burgemeesterschap (1977-1995).

And Now... Ladies and Gentlemen

2002 | Mysterie, Romantiek

Frankrijk/Verenigd Koninkrijk 2002. Mysterie van Claude Lelouch. Met o.a. Jeremy Irons, Patricia Kaas, Thierry Lhermitte, Alessandra Martines en Jean-Marie Bigard.

Valentin Valentin (Irons) is een internationale juwelendief, die met de hulp van zijn vaste partner en vrouw Fran[KA10]coise (Martines) in de afgelopen zeven jaar een klein fortuin heeft vergaard. Valentin wil er een punt achter zetten en koopt een jacht om de de wereld rond te varen. Fran[KA10]coise gaat niet mee. Tegelijkertijd merkt de internationaal bekende jazz-zangeres Jane Lester (Kaas) dat het tussen haar en de trompettist (Labarthe), die haar minnaar is, niet langer meer botert. Ook haar carri[KA2]ere lijkt te stagneren. Ze wil wel iets anders en laat zich overhalen om in Marokko te gaan zingen. Ze logeert in een hotel in Fez. Valentin is daar ook toevallig `voor zaken`. Ze bezorgt Valentin na een flirtpartij een alibi als de politie (Amidou) hem probeert te pakken voor een diamantdiefstal. Jane heeft last van black-outs en wacht op de uitslag van een hersenonderzoek. Tussen haar en Valentin is inmiddels de hartstocht hoog opgelaaid. Helaas is het scenario van regisseur Lelouch, Pierre Leroux en Pierre Uytterhoeven verschrikkelijk mager, ondanks het feit dat hij de plotgaten heeft getracht op te vullen met nevenintriges en uitstekende zangnummers. Kaas in haar speelfilmdebuut heeft beslist talent voor het grote witte doek, maar heeft toch iets beters verdiend. Irons doet zijn best, maar zit verzeild in een te stereotiepe rol. Lhermitte, hoog op de begintitel, heeft een te verwaarlozen rolletje als een would-be lover en hij werd waarschijnlijk gevraagd om zijn aantrekkingskracht als filmster in eigen land uit te oefenen. Daar liet de bioscoopbezoeker het tegen verwachting in flink afweten en in Amerika kwam de film niet verder dan driekwart miljoen dollar, hetgeen weinig is. Het camerawerk van Pierre- William Glenn is prachtig en hij heeft van de locaties, vooral in Marokko, zeer goed gebruik gemaakt. Fujicolor, widescreen, Dolby Digital/DTS Digital.

Deuxième vie

2000 | Komedie, Fantasy

Frankrijk 2000. Komedie van Patrick Braoudé. Met o.a. Isabelle Candelier, Patrick Braoudé, Daniel Russo, Gad Elmaleh en Elie Semoun.

De dertig-jarige Vincent (Braoudé) is in 1982 een overjarige hippie, die ondanks zijn idealen en grote woorden, nooit iets doet, bang is voor zijn eigen schaduw en ademhalen een grote inspanning vindt. Hij krijgt een verkeersongeluk en wordt zestien jaar verder in de toekomst gekatapulteerd. Hij slaat om als een blad aan een boom en ontpopt zich als een slagvaardige, kapitalistisch ingestelde ondernemer zonder scrupules. Hij belandt aan de top op het moment dat Frankrijk in 1998 wereldkampioen voetballen wordt. Je krijgt de indruk dat de rollen niet goed weten wat ze moeten doen, inclusief hoofdrol- regisseur Braoudé, die samen met Francis Palluau het scenario pleegde. De Medeiros is een capabele actrice, maar haar rol is veel te klein en Lhermitte doet duidelijk mee voor het geld en niet voor zijn carrière. Wie de film leuk vindt, mag opstaan en het zeggen. Het camerawerk is van Philippe Pavans de Ceccatty. Ook bekend als LE 11ÈME COMMANDEMENT en MON FUTUR ET MOI.

Quasimodo del Paris

1999 | Komedie

Frankrijk 1999. Komedie van Patrick Timsit. Met o.a. Patrick Braoudé, Richard Berry, Axelle Abbadie, Mélanie Thierry en Patrick Timsit.

De dertig-jarige Vincent (Braoudé) is in 1982 een overjarige hippie, die ondanks zijn idealen en grote woorden, nooit iets doet, bang is voor zijn eigen schaduw en ademhalen een grote inspanning vindt. Hij krijgt een verkeersongeluk en wordt zestien jaar verder in de toekomst gekatapulteerd. Hij slaat om als een blad aan een boom en ontpopt zich als een slagvaardige, kapitalistisch ingestelde ondernemer zonder scrupules. Hij belandt aan de top op het moment dat Frankrijk in 1998 wereldkampioen voetballen wordt. Je krijgt de indruk dat de rollen niet goed weten wat ze moeten doen, inclusief hoofdrol- regisseur Braoudé, die samen met Francis Palluau het scenario pleegde. De Medeiros is een capabele actrice, maar haar rol is veel te klein en Lhermitte doet duidelijk mee voor het geld en niet voor zijn carrière. Wie de film leuk vindt, mag opstaan en het zeggen. Het camerawerk is van Philippe Pavans de Ceccatty. Ook bekend als LE 11ÈME COMMANDEMENT en MON FUTUR ET MOI.

Je veux tout

1999 | Komedie

Frankrijk 1999. Komedie van Guila Braoudé. Met o.a. Elsa Zylberstein, Frédéric Diefenthal, Alain Bashung, Élisabeth Vitali en Sonia Vollereaux.

De 27-jarige Eva (Zylberstein) studeert nog architectuur als ze moeder wordt, een baantje heeft en voor het huishouden moet zorgen. Ze weet alle taken met succes en een glimlach uit te voeren en slaagt daarbij ook nog eens met haar afstudeerproject. Het scenario van de regisseuse Braoudé is optimistisch en ongeloofwaardig, maar dit wordt goedgemaakt door de energieke en talentvolle Zylberstein. Al is ze een beetje veel in het beeld, zij is de moeite waard in deze humoristische feelgoodfilm. Het scenario is van regisseuse Braoudé. Het camerawerk is van Philippe Pavans de Ceccatty. Ook bekend als MÈRE AGITÉE.

Quasimodo d'El Paris

1998 | Komedie, Fantasy

Frankrijk 1998. Komedie van Patrick Timsit. Met o.a. Patrick Timsit, Axelle Abbadie, Richard Berry, Mélanie Thierry en Patrick Braoudé.

El Paris 1999. Quasimodo (Timsit) is een bultenaar, doof en kalend, maar tevreden met zijn lot. Hij was te lelijk als de zoon van de gouverneur van El Paris en werd daarom weggeschonken aan bisschop Frollo (Berry) en omgewisseld voor een Cubaanse, Esmeralda (Thierry). In de stad is een seriemoordenaar aan het werk die inmiddels zeventien vrouwelijke slachtoffers gemaakt heeft. Phoebus (Elbaz), de inspecteur van politie, leidt het onderzoek. Hij kan niets beters bedenken dan Quasimodo van de moorden te beschuldigen. De bultenaar zoekt asiel in de klokkentoren van de kathedraal. Zoutloze klucht gesitueerd in een soort modern, parallel Parijs, met alle bekende elementen uit de klassieke roman van Victor Hugo. Zo vraagt Quasimodo aan Esmeralda als deze hem water aanbiedt of ze geen 'Diet Pepsi' heeft. De film zit vol met dergelijke oerflauwe grappen. Het is een bombastisch, zelfingenomen spektakel. Elbaz als Phoebus is een van de weinige positieve noten in deze trieste vertoning. Timsit schreef het scenario samen met Jean-François Halin en Raffy Shart. Het camerawerk is van Vincenzo Marano. Dolby Stereo.

Que la lumière soit !

1997 | Komedie, Fantasy

Frankrijk 1997. Komedie van Arthur Joffé. Met o.a. Hélène de Fougerolles, Tchéky Karyo, Ticky Holgado, Pierre Arditi en Sergio Castellitto.

In deze fantastische vertelling treedt god hoogst persoonlijk op, vermomd als een beschermengel, die nadat hij zijn scenario voltooid heeft, afdaalt naar de aarde om de ideale regisseur te vinden. Regelmatig van gedaante verwisselend ontmoet god een zekere Jeanne (De Fougerolles), aan wie hij zijn project voorlegt. Zij geeft het aan haar baas Harper (Karyo), die het aanvaardt op voorwaarde dat zij een aantal veranderingen doorvoert. Als god er achter komt, is het te laat. Hij voelt zich verraden en ontmaskert in Harper de duivel. Hij ziet er vanaf en legt de opnames stil. Jeanne is wanhopig, gaat op zoek naar de almachtige, dwaalt door de straten en laat zich insluiten in een psychiatrische inrichting. Ze ontsnapt met de hulp van een aantal geestelijke gehandicapte patiënten. Met de camera aan de schouder legt ze haar dromen vast op de gevoelige laag. De film wordt op deze manier voltooid en gaat in een kathedraal in première. De reacties zijn laaiend enthousiast. Op lichte toon behandelt het scenario van regisseur Joffé het thema van een film die nog gemaakt moet worden en een film die gedraaid wordt. Hij wisselt steeds van zijde om een ongrijpbaar onderdeel van de film uit te bannen: de succesfactor. De rolprent bevat cameo's van talloze coryfeeën uit de film- en glitterwereld, die de kijker vrolijke knipoogjes geven. Meesterfotograaf Philippe Welt heeft zijn taak heel inventief verricht, waardoor de enscènering uitblinkt, maar hij overtreft het eenmalige succes van god bij diens première uiteraard niet.

Amour & confusions

1997 | Romantiek, Komedie

Frankrijk 1997. Romantiek van Patrick Braoudé. Met o.a. Patrick Braoudé, Michèle Garcia, Gérard Darmon, Kristin Scott Thomas en Valeria Bruni Tedeschi.

Romantische komedie waarin Dan (Braoudé) en Sarah (Scott Thomas) ten prooi vallen aan liefde op het eerste gezicht. Na een romantische nacht vertrekt Sarah zonder Dan wakker te maken, voor ze weggaat schrijft ze haar telefoonummer op een vaas. Helaas: die wordt gebroken door de werkster.

X,Y

1996 | Komedie

Frankrijk/België 1996. Komedie van Jean-Paul Lilienfeld. Met o.a. Clémentine Célarié, Patrick Braoudé, Jenny Clève, Maurice Chevit en Patricia Malvoisin.

Derde komedie met Braoud[KA1]e over het a.s. ouderschap. Hij speelt de 35-jarige Eric Fleury, die directeur is van een door zijn grootvader opgerichte fabriek, waar op ambachtelijke wijze houten speelgoed wordt gemaakt. Sandrine Rey (C[KA1]elari[KA1]e) staat aan het hoofd van de firma Romance, die gespecialiseerd is in bruidskleding, speelgoed en kindermeubeltjes. Romance doet het veel beter dan Fleury et Fils en Sandrine licht Eric in dat de groep, waarvoor zij werkt de meerderheidsaandelen verworven heeft in Fleury. Eric kan kiezen tussen op de keien landen of een verstandshuwelijk met Sandrine. Zij verlangt hevig naar een baby en vreest dat het binnenkort te laat is. Ze belooft hem teruggave van de aandelen, als ze na twee jaar weer gaan scheiden. Eric kiest eieren voor zijn geld, maar komt erachter dat een kindje maken niet ambachtelijk kan geschieden omdat Sandrine kunstmatige inseminatie in haar kopje heeft. De film manoeuvreert langzaam naar een happy-end, waarbij onderweg gelachen moet worden over het ophouden van de schijn t.o.v. de buitenwereld en de familie, spermabanken, de ijzige Sandrine, de veldslag tussen de seksen, enz. enz. C[KA1]elari[KA1]e is geloofwaardig en goed, maar het scenario (en bijbehorende dialogen) van regisseur Lilienfeld zal buiten Waals België en Frankrijk weinig indruk maken. De fotografie van Michel Cenet is netjes en hij heeft goed gebruik gemaakt van het 20e eeuwse Parijs om de gevoelloze corporate- sfeer van de moderne grote Franse ondernemer vast te leggen. Dolby-geluid.

L'écran témoin: X Y

1995 | Komedie

Frankrijk 1995. Komedie van Jean-Paul Lilienfeld. Met o.a. Jenny Clève, Patrick Braoudé en Clémentine Célarié.

Derde komedie met Braoud[KA1]e over het a.s. ouderschap. Hij speelt de 35-jarige Eric Fleury, die directeur is van een door zijn grootvader opgerichte fabriek, waar op ambachtelijke wijze houten speelgoed wordt gemaakt. Sandrine Rey (C[KA1]elari[KA1]e) staat aan het hoofd van de firma Romance, die gespecialiseerd is in bruidskleding, speelgoed en kindermeubeltjes. Romance doet het veel beter dan Fleury et Fils en Sandrine licht Eric in dat de groep, waarvoor zij werkt de meerderheidsaandelen verworven heeft in Fleury. Eric kan kiezen tussen op de keien landen of een verstandshuwelijk met Sandrine. Zij verlangt hevig naar een baby en vreest dat het binnenkort te laat is. Ze belooft hem teruggave van de aandelen, als ze na twee jaar weer gaan scheiden. Eric kiest eieren voor zijn geld, maar komt erachter dat een kindje maken niet ambachtelijk kan geschieden omdat Sandrine kunstmatige inseminatie in haar kopje heeft. De film manoeuvreert langzaam naar een happy-end, waarbij onderweg gelachen moet worden over het ophouden van de schijn t.o.v. de buitenwereld en de familie, spermabanken, de ijzige Sandrine, de veldslag tussen de seksen, enz. enz. C[KA1]elari[KA1]e is geloofwaardig en goed, maar het scenario (en bijbehorende dialogen) van regisseur Lilienfeld zal buiten Waals België en Frankrijk weinig indruk maken. De fotografie van Michel Cenet is netjes en hij heeft goed gebruik gemaakt van het 20e eeuwse Parijs om de gevoelloze corporate- sfeer van de moderne grote Franse ondernemer vast te leggen. Dolby-geluid.

Dis-moi oui...

1995 | Komedie

Frankrijk 1995. Komedie van Alexandre Arcady. Met o.a. Jean-Hugues Anglade, Julia Maraval, Claude Rich, Valérie Kaprisky en Patrick Braoudé.

Kinderarts dokter St[KA1]ephane Villiers (Anglade) is de benijdenswaardigste vrijgezel van Bordeaux. Hij is rond de dertig, succesvol en werkt in de chique priv[KA1]ekliniek van zijn vader, professor Villiers (Rich). Ooit zal dat alles aan hem toebehoren. Het leven in de stad aan de Gironde is mooi, iedereen bezit de nieuwste electronische speelgoedjes, luxe terreinwagens en fraaie appartementen. Tussen het rokkenjagen en het wagen van een gokje in een illegale speelhol, is er ook nog wat werk. Op een avond wordt St[KA1]ephane geconfronteerd met een meisje op zijn stoep, Eva (Maraval). Hij denkt dat het een scholiere is die de bus of de trein gemist heeft, maar het verleidelijke wichtje vertelt hem dat ze thuis mishandeld wordt. Hij wil haar wel voor de nacht onderdak verlenen, maar hij raakt niet meer van haar af. Om een lang verhaal kort te maken: ze lijdt aan een bijzondere hersentumor, die dokter Villiers moet verhelpen. Een dergelijke operatie is nog nooit uitgevoerd! De afloop laat zich raden. De kwaal is overigens authentiek, maar verder is de film volslagen ongeloofwaardig en het scenario van Olivier Dazat, Antoine Lacomblez en Arcady is ronduit slecht en oppervlakkig. Positief aan deze idiote, stroperige film zijn de volgende zaken die de waardering bepaald hebben: hunkerende ziekenhuispsychologe Nathalie, is lief, mooi en echt; Laforêt als moeder van Eva stelt haar oude fans niet teleur; de beelden van Robert Alazraki geven je zin om eens tijdens een vakantie Bordeaux te bezoeken en last, but not least, de muziek van Philippe Sarde beantwoordt aan de verwachtingen. Dolby-geluid.

Neuf mois

1994 | Komedie

Frankrijk 1994. Komedie van Patrick Braoudé. Met o.a. Patrick Bouchitey, Philippine Leroy-Beaulieu, Catherine Jacob, Patrick Braoudé en Daniel Russo.

Psychiater Braoudé preekt altijd: 'Waarom willen we kinderen? Iedereen zou zich dit moeten afvragen, voordat hij of zij gaat vrijen!' Als zijn vrouw Leroy-Beaulieu hem vertelt dat zij in verwachting is van een tweede, krijgt hij een zenuwinzinking. Rondom dit idee is een film gemaakt, die met een slakkengang de zwangerschapsperiode tot een eeuwigheid maakt. Kluchtig en smakeloos gesnier op slecht geoutilleerde ziekenhuizen, onervaren gynaecologen, vreetbuien, slapeloosheid en de angst om te vrijen met een dikke buik moeten het leuk maken. De finale die iedereen gelukkig moet maken met de geboorte, is ronduit banaal. Het was de bedoeling een TROIS HOMMES ET UN COUFFIN of een LA VIE EST UN LONG FLEUVE TRANQUILLE te maken, maar dat is niet gelukt. Scenario van regisseur/hoofdrol Braoudé. Het camerawerk is van Jean-Yves Le Mener.

Grossesse nerveuse

1993 | Komedie

Zwitserland/Frankrijk 1993. Komedie van Denis Rabaglia. Met o.a. Tom Novembre, Sabine Haudepin, Isabelle Townsend, Catherine Samie en Patrick Braoudé.

Martin (Novembre) is vertegenwoordiger van een fabrikant van hondenvoer. Hij heeft een hekel aan viervoeters, wat tot spanningen leidt met zijn baas. Het wordt nog erger als hij erachter komt dat het Britse au-pair-meisje Sally (Townsend) na een avontuurtje van [KA1]e[KA1]en nacht met hem, zwanger is. Het meisje is vastbesloten haar kind alleen groot te brengen. Martin gaat Sally opzoeken, niet alleen om het vaderschap op te eisen, maar ook omdat hij verliefd is op haar. Hij heeft alleen geen rekening gehouden met zijn moeder (Samie), en zijn ex-vrouw Genevi[KA2]eve (Haudepin). Een nogal naïeve fabel over de verantwoordelijkheden van het ouderschap, voorspelbaar en vol kunstmatig aandoende wendingen. Rabaglia schreef zelf het scenario, maar zijn film overtuigt niet. Pierluigi Zaretti stond in voor de fotografie.

Strangers dans la nuit

1991 | Romantiek

Frankrijk 1991. Romantiek van Sylvain Madigan. Met o.a. Philippe Uchan, Karin Viard en Patrick Braoudé.

Achter deze half Franse, half Engelse titel gaat een kleine en tamelijk explosieve zedenschets schuil. In feite is het scenario het resultaat van de samenwerking van witte-doek- regisseur G[KA1]erard Krawczyk en stripverhalenauteur Marcel Gotlib, waarvan de humor tamelijk nietsontziend is. Het onderwerp is dan ook niet meer dan een smoes: een jonge en knappe maar tamelijk depressieve buschauffeuse ontmoet een bezorgde lolbroek die d[KA1]e smartlappenzanger van de eeuw wil worden. Hun relatie is tamelijk stormachtig. Wat de auteurs vooral interesseerde is de scherpe beschrijving van deze mondaine en marginale (doch luxe) fauna in de stijl van een stripverhaal voor volwassenen. Onregelmatig omdat een aantal `grootse` sc[KA2]enes aan elkaar is gebreid, maar we vinden er wel het ongewone en fantastische wereldje van de regisseur van SALE DESTIN (1987) in terug.

Génial, mes parents divorcent!

1991 | Familiefilm, Komedie

Frankrijk 1991. Familiefilm van Patrick Braoudé. Met o.a. Clémentine Célarié, Patrick Braoudé, Jean-Paul Lilienfeld, François Berléand en Adrien Dirand.

Op de basisschool wedijveren twee bendes met elkaar, die van de kinderen met gescheiden ouders en die van de anderen. De gescheidenen zijn het minst in aantal en stellen alles in het werk verdeeldheid te zaaien in zoveel mogelijk families, zodat hun groep groter wordt. Een iel thema, en het is de vraag of het gepast is zoiets vanuit komische hoek te benaderen, en daarbij alles wat minder grappig is te verdoezelen. Een onbeholpen en slordige regie. Het gaat dan ook om een low budget-film, en bovendien een debuut. De jonge acteurs doen het beter dan de weinig doorwrochte vertelling.

L'oeil au beurre noir

1987 | Komedie, Drama

Frankrijk 1987. Komedie van Serge Meynard. Met o.a. Julie Jézéquel, Pascal Légitimus, Smaïn, Dominique Lavanant en Martin Lamotte.

De liefde, avonturen en ruzies van Virginie en haar twee jeugdige vrienden, Arabier Rachid en de zwarte schilder Denis. Een ironische ontknoping: een derde (een zakkenroller) duikt op en wint het van de anderen. Opgenomen in Parijs in de stijl van de cinema-direct tegen de achtergrond van werkloosheid, latent racisme en woningnood. Serge Meynard, wiens eerste film dit is, heeft op basis van dit vrij realistische thema een scherpe, sarcastische en spontane komedie gemaakt, waarin een eerlijk beeld van de werkelijkheid van de jaren 1980-90 wordt gegeven. Wisselend van kwaliteit, omdat het thema wat op de achtergrond raakt, de karakters soms oppervlakkig zijn en sommige beschuldigingen een beetje zwaar, maar de film op zich is heel aardig. Scenario van Patrick Braoudé en Jean-Paul Lilienfeld. Camerawerk van Jean-Jacques Tarbes.

L' Oeil Au Beurre Noir

1987 | Komedie

Frankrijk 1987. Komedie van Serge Maynard. Met o.a. Jean-Paul Lilienfeld, Patrick Braoudé en Julie Jezequel.

De liefde, avonturen en ruzies van Virginie en haar twee jeugdige vrienden, Arabier Rachid en de zwarte schilder Denis. Een ironische ontknoping: een derde (een zakkenroller) duikt op en wint het van de anderen. Opgenomen in Parijs in de stijl van de cinema-direct tegen de achtergrond van werkloosheid, latent racisme en woningnood. Serge Meynard, wiens eerste film dit is, heeft op basis van dit vrij realistische thema een scherpe, sarcastische en spontane komedie gemaakt, waarin een eerlijk beeld van de werkelijkheid van de jaren 1980-90 wordt gegeven. Wisselend van kwaliteit, omdat het thema wat op de achtergrond raakt, de karakters soms oppervlakkig zijn en sommige beschuldigingen een beetje zwaar, maar de film op zich is heel aardig. Scenario van Patrick Braoudé en Jean-Paul Lilienfeld. Camerawerk van Jean-Jacques Tarbes.

Je hais les acteurs

1986 | Komedie, Misdaad

Frankrijk 1986. Komedie van Gérard Krawczyk. Met o.a. Jean Poiret, Michel Blanc, Bernard Blier, Patrick Floersheim en Michel Galabru.

Ben Hecht, een van Hollywoods meest gerespecteerde scenarioschrijvers (His Girl Friday, Notorious) schreef in 1944 het boek I Hate Actors!, een komisch Hollywood-achter-de-schermen verhaal over een agent die stapelgek wordt van de lastige, nuffige, onzekere, ijdele acteurs in zijn kaartenbakje. In deze Franse bewerking speelt Poiret de agent, Orlando Higgins, die ook nog eens wordt verdacht nadat op de set van een van zijn klanten een moord is gepleegd. Amusante whodunit-komedie waarin het zoeken is naar bekende Franse gezichten. Let op onder meer Gérard Depardieu en regisseurs Bernard Blier en Claude Chabrol.

Black Mic Mac

1986 | Komedie, Drama

Frankrijk 1986. Komedie van Thomas Gilou. Met o.a. Jacques Villeret, Isaach De Bankolé, Félicité Wouassi, Khoudia Seye en Cheik Doukouré.

Op het hoofdbureau werkt Michel Le Gorgues als functionaris op de afdeling beveiliging en preventie op het gebied van gezondheid. Hij heeft besloten het tehuis waar Afrikaanse werknemers verblijven te laten slopen op basis van onbewoonbaarheid. Hij is van plan deze mensen gewoonweg op straat te zetten. De raadsman van het tehuis besluit zijn toevlucht te nemen tot het ultieme wapen tegen gevaar… hij besluit een bezwering uit te spreken over Le Gorgues, zodat hij terug zal komen op zijn beslissing.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Patrick Braoudé op televisie komt.

Reageer