Françoise Rigal: cast.
Er zijn 2 films gevonden.

Les hirondelles ne meurent pas à Jerusalem

1994 |

Frankrijk​/​​Tunesië 1994. Ridha Behi. Met o.a. Jacques Perrin, Ben Gazzara, Laurence Massliah, Selim Dhaou en Tim Turkhi.

Aan de vooravond van de ondertekening van het akkoord van Oslo tussen de Palestijnen en Isra[KA3]el wordt Richard (Perrin) een Franse journalist naar Jerusalem gestuurd om een reportage te maken over de stemming onder de Palestijnen en de Isra[KA3]eli[KA3]ers. Richard profiteert tegelijkertijd van het feit dat deze gelegenheid hem de mogelijkheid biedt om een vriendin van vroeger Esther (Massliah) op te zoeken, die voor haar oude vader Moshe (Gazzara) zorgt, een overlevende van de holocaust. Ter plekke huurt hij een taxichauffeur in als gids. Het is Hammoudi (Dhaou), die bekend staat als Local Radio en op zoek is naar zijn grootmoeder die bij de uittocht der Palestijnen in 1948 verdwenen is. Hammoudi`s zuster Zeinab (Turkhi), een moderne westers geori[KA3]enteerde vrouw, moet zuchten onder de terreur van haar echtgenoot Riadh (Khalil); hij is door zijn exil in Jordani[KA3]e tot fundamentalistisch heethoofd gemaakt. Als Richard een tv-ploeg uit Parijs laat overkomen om de story van Hammoudi in beeld te brengen, vallen zij in handen van terroristen, die dreigen Hammoudi voor hun ogen neer te schieten. Aan de hand van deze hoofd- en bijfiguren wordt het Palestijns- Isra[KA3]elische conflict uiteengezet. Behi`s bekroonde film is boeiend en uitdagend; hij is rijk aan details en zonder overdrijving gemaakt - niet iedereen (afhankelijk van het kamp, waarin hij zich bevindt) zal hem positief beoordelen, maar de rolprent laat zien dat de intifada aan beide kanten slachtoffers heeft gemaakt en mensen angst aanjaagt. De film is onderhoudend en een buitenstaander krijgt een interessant en verdienstelijk beeld van de onderlinge verhoudingen en de onderhuidse spanningen. De spelprestaties met uitzondering van een zwakke Gazzara, zijn goed. Het scenario is van regisseur Behi, Didier Decoi en Tijani Zalila. Het camerawerk van Nederlander Theo van de Sande is uitmuntend en draagt in hoge mate bij aan het positieve resultaat.

Un vampire au paradis

1991 | Horror, Komedie

Tunesië​/​​Frankrijk 1991. Horror van Abdelkrim Bahloul. Met o.a. Bruno Cremer, Brigitte Fossey, Laure Marsac, Farid Chopel en Hélène Surgère.

Nosfer Arbi (Chopel) ontsnapt uit een psychiatrische inrichting. Hij staat bekend als De Vampier van Clichy omdat hij zijn slachtoffers in de keel bijt. Nathalie (Marsac), het knappe dochtertje van Madame (Fossey) en Monsieur Belfond (Cremer) ziet hem in de tuin. 's Avond aan de maaltijd bejegent ze haar vader op een onheuse toon, in een totaal onbekende taal. Achteraf kan zij zich er niets meer van herinneren. Dit voorval herhaalt zich telkens als de woede zich in haar ontsteekt. Haar ouders nemen aan dat het meisje Arabisch spreekt en ze laten een Islamitische geestelijke opdagen omdat ze vrezen dat ze bezeten is. Lichtvoetige vampierenkomedie met voor de verandering eens een Noord-Afrikaanse vampier. Echt ernstig moet je het allemaal niet nemen, maar het is soms wel amusant. Marsac speelt haar rol uitstekend en Chopel is een macabere kerel. Geschreven door de uit Algerije afkomstige regisseur Bahloul, die en passant de draak steekt met racisme en discriminatie, die schering en inslag zijn in het dagelijkse leven in Frankrijk. Jean-Francis Gondre stond achter de camera.