André Marcon

1948 Acteur

André Marcon (1948) is acteur.
Er zijn 27 films gevonden.

L'avenir

2016 | Drama

Frankrijk/Duitsland 2016. Drama van Mia Hansen-Løve. Met o.a. Isabelle Huppert, André Marcon, Roman Kolinka en Edith Scob.

'Ik heb het geluk een rijk intellectueel leven te leiden,' stelt de ongeveer zestigjarige filosofie-onderwijzeres Nathalie (Huppert) droogjes nadat haar man haar verlaat voor een ander. Een aangename clichés-vermijdende existentiële film over vrijheid, verlangen en twijfel met de nodige absurdistische grapjes, zoals wanneer Huppert op blote voeten letterlijk doormoddert op zoek naar bereik. Regisseur Mia Hansen-Løve (Un amour de jeunesse) laat de kijker zonder voorspelbare spanningsboog voor zichzelf denken over waarheid, zin en richting. Winnaar van de Zilveren Beer in Berlijn.

Marguerite

2015 | Drama, Komedie

Frankrijk/Tsjechië/België 2015. Drama van Xavier Giannoli. Met o.a. Catherine Frot, André Marcon, Michel Fau en Christa Theret.

Komisch drama over de aristocratische Marguerite (Frot), die begin 20ste eeuw voor een select gezelschap aria's zingt uit beroemde opera's. Ze zingt verschrikkelijk vals, maar weet dat van zichzelf niet. En niemand die het haar wil vertellen, want ze is ook verschrikkelijk rijk. Sprankelende, sympathieke film over opportunisme en zelfbedrog is losjes gebaseerd op de beruchte Amerikaanse operazangeres Florence Foster Jenkins, die zelfs platen opnam waarop je haar kon horen krijsen. In 2016 verschijnt overigens een biopic over Jenkins van regisseur Stephen Frears met Meryl Streep in de hoofdrol.

Les garçons et Guillaume, à table!

2013 | Komedie, Biografie

Frankrijk/België 2013. Komedie van Guillaume Gallienne. Met o.a. Guillaume Gallienne, André Marcon en Françoise Fabian.

Guillaume Galiennes verfilming van zijn eigen theatervoorstelling over de ontdekkingstocht naar zijn seksuele geaardheid is een vernuftige deconstructie van zijn identiteit, gebracht als luchtige komedie. De Fransman speelt zichzelf en laat ingenieus een monoloog en een filmische reconstructie daarvan in elkaar overvloeien. Het resultaat is een interessant relaas over de band met zijn moeder en haar impact op zijn vorming. Helaas boet de film flink aan kracht in door de kluchtige, soms ronduit irritante humor.

Rapt

2009 | Thriller

Frankrijk/België 2009. Thriller van Lucas Belvaux. Met o.a. Yvan Attal, Anne Consigny en André Marcon.

Een rijke Belgische industrieel (Attal) wordt gekidnapt, het losgeld bedraagt vijftig miljoen euro's. Om te tonen dat het menens is sturen de ontvoerders een afgehakte vinger op. De familie wil betalen, maar dan verschijnen in de roddelbladen sappige verhalen over zijn handel en wandel, zijn vriendinnen, de onthutsende bedragen die hij verspeelde aan zijn pokervrienden. Stijlvolle thriller, gebaseerd op een waar gebeurde ontvoeringszaak, boeit door goed spel van Attal en van Consigny als zijn echtgenote, maar het is moeilijk meeleven met hun niet erg sympathieke personages.

La vie promise

2002 | Drama

Frankrijk 2002. Drama van Olivier Dahan. Met o.a. Maud Forget, Pascal Greggory, Isabelle Huppert en André Marcon.

Actrice Isabelle Huppert kroop na haar krachttoer in La pianiste (2001) opnieuw in de huid van een kille vrouw die hunkert naar sympathie. In La vie promise is ze Sylvia, een verbitterde prostituee in Nice die samen met haar dochter op de vlucht slaat nadat het meisje Sylvia's gewelddadige pooier heeft vermoord. De vlucht leidt naar Sylvia's oude liefde in het noorden, haar enige ijkpunt van geluk. Net als in La pianiste rust het drama stabiel op het meesterlijke non-verbale acteerwerk van actrice Huppert zodat Sylvia's meeslepende zoektocht geen uitleg behoeft. De melancholische muziek van Lucinda Williams is de enige emotioneel sturende factor.

Le Pornographe

2001 |

Canada/Frankrijk 2001. Bertrand Bonello. Met o.a. André Marcon, Thibault de Montalembert, Dominique Blanc, Jérémie Renier en Jean-Pierre Léaud.

Actrice Isabelle Huppert kroop na haar krachttoer in La pianiste (2001) opnieuw in de huid van een kille vrouw die hunkert naar sympathie. In La vie promise is ze Sylvia, een verbitterde prostituee in Nice die samen met haar dochter op de vlucht slaat nadat het meisje Sylvia's gewelddadige pooier heeft vermoord. De vlucht leidt naar Sylvia's oude liefde in het noorden, haar enige ijkpunt van geluk. Net als in La pianiste rust het drama stabiel op het meesterlijke non-verbale acteerwerk van actrice Huppert zodat Sylvia's meeslepende zoektocht geen uitleg behoeft. De melancholische muziek van Lucinda Williams is de enige emotioneel sturende factor.

Les destinées sentimentales

2000 | Romantiek

Frankrijk/Zwitserland 2000. Romantiek van Olivier Assayas. Met o.a. Emmanuelle Béart, Charles Berling, Isabelle Huppert, Olivier Perrier en Dominique Reymond.

Groots opgezet kostuumdrama van de regiseur die daarvoor uitsluitend films maakte die zich afspelen in het hedendaagse Parijs.

Voleur de vie

1998 | Drama

Frankrijk 1998. Drama van Yves Angelo. Met o.a. Emmanuelle Béart, Sandrine Bonnaire, André Dussollier, Vahina Giocante en Eric Ruf.

In een verlaten, oud klooster nabij de zee wonen drie jonge vrouwen. Het zijn de oppervlakkige Alda (B[KA1]eart), die voortdurend seksavonturen beleeft en uitsluitend in haar lichaam is ge[KA3]interesseerd, haar oudere zus Olga (Bonnaire), een contactarme, in zichzelf gekeerde vrouw die het huishouden doet, en Olga`s dochter Sigga (Giocante), een tiener die op zoek is naar haar eigen identiteit. Beide zusters delen een geheim waarover ze nooit praten. Woorden schieten tekort om de bitterheid te uiten, die ze opgekropt hebben. Een heel pretentieus psychologisch drama vol symboliek die ongewild doet denken aan de films van Ingmar Bergman. Alle dramatische elementen zijn trouwens verwant aan Bergman: de psychologische kloof die tussen de twee vrouwen bestaat, het sluimeren van de dood door bijna ieder beeld, de kracht van de natuur en de sombere sfeer. Regisseur Angelo is echter geen Bergman en hij schiet dan ook veel tekort in het overbrengen van zijn boodschap. Dat de film toch blijft boeien is uitsluitend te danken aan Béart en Bonnaire die hun personages oersterke karakters meegeven. Angelo en Nancy Huston baseerden het scenario op de roman van Steinunn Sigurdardottir. Prachtige fotografie van Pierre Lhomme. Op kleine festivals meervoudig bekroond. Dolby Stereo.

Requiem

1998 | Drama, Mysterie, Fantasy, Horror, Experimenteel

Portugal/Frankrijk/Zwitserland 1998. Drama van Alain Tanner. Met o.a. Francis Frappat, André Marcon, Alexandre Zloto, Myriam Szabo en José Manuel Mendes.

In de verzengende zomerhitte loopt de schrijver Paul (Frappat) op een middag door Lissabon op weg naar een ontmoeting met de geest van de schrijver Fernando Pessoa (Yeco). Onderweg heeft hij allerlei bizarre ontmoetingen met een junk (Pina), een kokkin, een taxichauffeur (Martinho), een bordeelhoudster, een bedelaar, een bewaarder van een begraafplaats (Solnado) en een oude zigeunerin (Duarte). Deze personen zitten diep geworteld in de verdwijnende Portugese cultuur. Tussen deze levende mensen, heeft hij ontmoetingen met figuren uit het verleden, die heengegaan zijn zoals Pauls vader (Zloto) als jonge matroos, zijn vriend en dichter Pierre (Marcon) met wie hij Isabel (Szabo) deelde, die tenslotte onder de druk van de driehoeksverhouding zelfmoord beging. Hun hereniging vindt plaats in een restaurant, waar het recept van de maaltijd zeer uitvoerig wordt doorgenomen en Pierre details over zijn dood moet vertellen. Zelfs intimi van de weemoedige, naar nostalgie hunkerende literaire roman van Antonio Tabucchi zullen moeite hebben met deze lome, gortdroge film die de nodige celebrale inspanning vereist en geen onderscheid maakt tussen de doden en de levenden. Over de Portugese hoofdstad Lissabon word je nauwelijks iets wijzer - dus ook daarvoor hoef je niet te gaan kijken. Overigens over de legendarische Fernando Pessoa wordt nauwelijks een woord gerept. Gesteld moet worden dat Frappat zijn tekstregels met grote vaardigheid uitspreekt. Het scenario is van regisseur Tanner en Bernard Comment. Het camerawerk is van Hugues Ryffel, die heel wat mooie, maar nietszeggende zich traag afwisselende beelden laat zien. Dolby SRD. Ook bekend als LISSABONER REQUIEM.

Fin août, début septembre

1998 | Drama

Frankrijk 1998. Drama van Olivier Assayas. Met o.a. Mathieu Amalric, François Cluzet, Virginie Ledoyen, Jeanne Balibar en Alex Descas.

Literatuurcriticus Adrien (Almaric) is ten dode opgeschreven. De ziekte die hem al zo lang sloopt, kan hij niet langer verborgen houden voor de buitenwereld. De leegte die Adrien zal achterlaten wordt door niemand beter gevoeld dan schrijver Gabriel (Cluzet) voor wie Adrien steeds het grote voorbeeld was. Tot overmaat van ramp is het ogenblik slecht gekozen: Gabriel heeft juist een punt gezet achter een relatie van tien jaar. Hij leeft nu samen met een andere vriendin en bovendien is hij er eindelijk in geslaagd een vaste betrekking te vinden. Kan de leegte dan niet gevuld worden door alledaagse beslommeringen? Een oervervelende filosofische beschouwing over het leven, de liefde en de vriendschap, gevuld met opgeklopte lucht en een hoop niet ter zake doende details. De acteurs leveren goed werk, maar het eindeloze geleuter werkt iedereen op de zenuwen en niemand zal een traan laten als Adrien uiteindelijk zijn laatste adem uitblaast. Assayas die meer in zijn mars heeft, schreef zelf het scenario. Het camerawerk is van Denis Lenoir.

Entre terre et mer

1997 | Drama, Avonturenfilm, Romantiek

Frankrijk 1997. Drama van Hervé Baslé. Met o.a. Didier Bienaimé, Florence Hebbelynck, Roland Blanche, Claude Piéplu en Bernard Fresson.

Zesdelig groots opgezet vissersleed-verhaal, geschreven door regisseur Basl[KA1]e, zelf een kleinzoon van Bretonse vissers. In 1920 verlaat Pierre Abgrall (Bienaim[KA1]e), na dood van zijn moeder, zijn dorpje in Bretonse bergen om zijn geluk aan de kust te beproeven. Hij belandt in visserdorpje waar de mannen `s zomers de wijde zee kiezen. Hij wordt er opgevangen door energieke boerin Jeanne (Jacquemin) wiens echtgenoot Joseph (Blanche) kapitein is van vissersboot. Zij kan hulp gebruiken bij de fruitpluk. Pierre wil niet terug naar zijn dorp, hij geeft er de voorkeur aan de zeelui, waarover zo veel gepraat wordt, te zien terugkeren. Hij wordt aangeworven om bewaking van driemaster te verzekeren en waar mogelijk steekt hij een handje toe bij herstellingswerken. Zijn grote droom om ooit zelf matroos te worden komt dichterbij. Een jaar later vaart de driemaster uit met Pierre aan boord, en dat doet het hart sneller kloppen van Marie (Hebbelynck). Okstakels, storm, mist, ijsschotsen, zijn legio. Het leven aan boord is ruw en incidenten blijven niet uit, maar worden telkens weer bijgelegd. Wanneer maanden later het schip aanlegt in St.-Jean wordt Pierre er ei zo na verleid door de jonge Mimi (Panse) maar kan aan de verleiding weerstaan. Terug thuis is de vreugde groot en Marie besluit te trouwen met Pierre, die vastbesloten is opnieuw de gevaren van de zee te trotseren. Simpel volksverhaal wordt poëtisch verteld met sterk spel van Bienaimé als authentiek overkomende schuchtere boerenjongen die droomt van zeemansbestaan, van Jacquemin als aantrekkelijke en sterke boerin Jeanne en vooral van fragiele Hebbelynck als lokale 'lavandière'.

L'amour conjugal

1995 | Romantiek, Historische film, Drama

Frankrijk 1995. Romantiek van Benoît Barbier. Met o.a. Sami Frey, Caroline Silhol, Pierre Richard, Mathieu Carrière en François Marthouret.

In 1629 raakt ridder Nathan Le Cerf (Frey) vrouw en kinderen kwijt door de builenpest. In de buurt van Toulouse sluit hij zich aan bij graaf Anchire (Carri[KA2]ere) om aan diens zijde tegen Italiaanse rijkjes en steden te vechten. Anchire is verslingerd aan het kaartspel, maar een slechte verliezer. Als hij een geringe som kwijtraakt, geeft hij Nathan opdracht zijn overwinnaar uit te dagen voor een duel en hem te doden, terwijl hij donders goed weet dat de Franse koning Lodewijk de Dertiende duelleren verboden heeft en wie er zich schuldig aan maakt, laat onthoofden. Nathan doet zijn werk (maar laat zijn slachtoffer met een verwonding echter lopen) en de verraderlijke edelman Anchire geeft hem aan, maar Nathan ontsnapt. Op zijn omzwervingen verbergt hij zich eerst bij een jeugdvriend (Richard) en leert daarna de op zwart zaad zittende jonkvrouwe Marthe De Lairac (Sihol) kennen. Tussen hen beiden ontwikkelt zich een hartstochtelijke liefdesrelatie. Nathan trouwt haar en bereidt zich voor op een zoete wraak (die hij ook neemt) op de adderachtige Anchire. Het regiedebuut van ex-cameraman en setfotograaf Barbier is geslaagd dankzij het uitstekend spel van de hoofdrollen (inclusief een verrassende Richard, die nu niet eens de nar uithangt), de fraaie opnamen van Eduardo Serra en de passende muziek van Sonia Wieder Atherton, waardoor je het trage tempo van de film op de koop toe neemt. Het scenario is van Pascal Quignard, die zijn eigen novelle Tous les matins du monde bewerkte. Gefilmd in Aveyron en Parijs.

Haut bas fragile

1995 | Musical, Komedie

Frankrijk 1995. Musical van Jacques Rivette. Met o.a. Marianne Denicourt, Nathalie Richard, André Marcon, Bruno Todeschini en Wilfred Benaiche.

Deze musical is veel te lang: bijna drie uur. Het verhaaltje is bijzaak, flutterig en soms moeilijk te volgen. De individuele zang met bij behorende danspasjes niet goed genoeg. Positief zijn de choreografie en het spel van de drie jonge hoofdrollen.

Personne ne m'aime

1994 | Drama, Komedie

Frankrijk 1994. Drama van Marion Vernoux. Met o.a. Bernadette Lafont, Bulle Ogier, Lio, Michèle Laroque en Maaike Jansen.

Een vrouwenkwartet. Het bestaat uit moeder Annie (Lafont), een aan lager wal geraakte redactrice die altijd door haar minnaars wordt afgescheept, haar dochter Marie (Lio) die zeven jaar geleden na een ruzie was weggelopen, haar zuster Fran[KA10]coise (Ogier) een onderdrukte huisvrouw en Cri-Cri (Laroque), een hotelhoudster uit de provincie die ze later zullen ontmoeten. Annie en Fran[KA10]coise gaan in een oude camper op zoek naar Fran[KA10]coise`s man, Paul die vreemd zou gaan. Hij blijkt vertrokken te zijn als ze aankomen in het hotel van Cri- Cri. Annie`s dochter Marie staat er achter de bar. In flashbacks kijken ze terug op hun soms bittere verleden en hun dikwijls ongelukkige ervaringen. Jansen speelt de eenvoudige kamerdienster Dizou - moeder van elf kinderen met [KA1]e[KA1]en droom: een dagje naar het strand. Zij blijkt als `vijfde wiel` aan de wagen een rots in de branding. De vrouwen vertrekken met de gammele auto richting zee. Film over gebroken liefdes, eenzaamheid, bedrog, opstandigheid, genegenheid etc., etc. met behoorlijke spelprestaties, die het echter moet hebben van een ge[KA3]engageerd (vrouwen)publiek. Het scenario is van de regisseuse. Het camerawerk is van Eric Gautier.

Le gardien du feu

1994 | Romantiek, Historische film

Frankrijk 1994. Romantiek van Michelle Porte. Met o.a. André Marcon, Nathalie Boutefeu, Jean-Pierre Germain, Solenn Jarniou en Michel Baumann.

Pointe du Finist[KA2]ere, Bretagne, 1928. Vuurtorenwachter Goulven D[KA1]en[KA2]es (Marcon) heeft zich in zijn toren opgesloten en weigert alle communicatie met de buitenwereld. Wat is er gebeurd? Hij schrijft het neer in zijn dagboek. Hoe hij Ad[KA2]ele L[KA1]ezurec (Boutefeu) voor de eerste keer zag en onmiddellijk op haar verliefd werd. Hoe ze trouwden en hij de baan aannam van vuurtorenwachter. Het ging allemaal uitstekend tot hij het vermoeden kreeg dat Ad[KA1]ele hem bedroog met zijn assistent Herv[KA1]e Louarn (Germain). Hij werd zo razend van jaloezie dat hij de twee vermeende minnaars in een klein kamertje opsloot, zonder eten of drinken, beneden in de vuurtoren. Nacht na nacht is hij getuige van hun doodstrijd die dertien dagen duurt. Een beklemmende afdaling in de afgrond van de menselijke geest. Als kijker voel je de steeds wanhopiger wordende strijd om te overleven van de twee jonge mensen, terwijl boven Goulven genadeloos toehoort. Het einde komt haast als een verademing. Porte baseerde het scenario op de roman van Anatole Le Braz. Fotografie is van Daniel Leterrier.

Jeanne la pucelle

1993 | Historische film

Frankrijk 1993. Historische film van Jacques Rivette. Met o.a. Sandrine Bonnaire, André Marcon, Philippe Morier-Genoud, Jean-Louis Richard en Bernard Sobel.

In de 14e eeuw bevindt Frankrijk zich op het dieptepunt van een crisis. Door de eindeloze oorlogen heersen in het land ellende en hongersnood. Daarbij komt de pestepidemie van 1347, die de verzwakte bevolking dreigt uit te roeien. Wanneer ook nog koning Karel IV sterft zonder een mannelijke troonopvolger, is de malaise compleet. Dan staat er uit het volk een jonge vrouw - eigenlijk nog een tiener - op die beweert het land te zullen redden. Eindeloze geschiedenisles, gebracht op de eigenzinnige manier van Rivette die vooral de feministische kant van Jeanne d`Arc (gespeeld door Bonnaire) benadrukt. Hij ontdoet haar van haar aureool van heiligheid en brengt een klein, bleek, eenvoudig, gelovig meisje ten tonele. De film werd uitgebracht in twee delen, getiteld LES BATAILLES (160m) en LES PRISONS (176m). Drastische inkorting had de film ongetwijfeld veel goeds gedaan. Scenario van Pascal Bonitzer en Christine Laurent. Fotografie van William Lubtchansky.

Faut-il aimer Mathilde?

1993 | Drama

Frankrijk 1993. Drama van Edwin Baily. Met o.a. Dominique Blanc, André Marcon, Paul Crauchet, Victor Garrivier en Jacques Bonnaffé.

Mooie milieuschets van mensen in het desolate Franse departement Nord (rondom de stad Lille). De jongere zus van titelpersonage Mathilde (Blanc) trouwt, maar zijzelf voelt er niet veel voor om zich te binden. Twee mannen maken haar het hof, maar zij twijfelt. Eigenlijk is het niet dat wat zij zoekt, dit leven in een fabriekswijk. Wat zij precies wil weet zij ook niet. En dat maakt haar diep ongelukkig. Scherp geobserveerde psychologische studie, voer voor vrouwelijke kijkers en cinefielen die dwepen met dit soort Franse melodrama's. Scenario van Luigi De Angelis, muziek van de eigenzinnige Belgische rocker Arno. Camerawerk van Pierre-Laurent Chenieux die het Noord-Westen van Frankrijk fraai in beeld heeft gebracht.

Secret de famille

1992 | Drama

Frankrijk 1992. Drama van Hervé Baslé. Met o.a. Véronique Genest, Bruno Pradal, Paul Crauchet, André Marcon en Pierre-Marie Escourrou.

Franse soap op zijn best met het levensverhaal van weesmeisje Genest dat zwanger wordt van Escourrou als oudste zoon van rijke boer en molenaar Crauchet. Hij laat haar in de steek, verongelukt en Genest trouwt met zijn jongere broer Marcon. Tijdens WO I wordt die als vermist opgegeven maar hij keert twintig jaar later terug en Genest heeft al die tijd alleen voor de opvoeding van haar twee kinderen gezorgd en het familiefortuin nog aanzienlijk uitgebreid. Het verhaal eindigt met WO II, nadat Genest nog een verhouding heeft met de joodse wapenhandelaar Karmann. Haar dochter is inmiddels getrouwd met dokter Pradal die in het verzet zit, terwijl haar zoon Orcier collaboreert. Alle ingrediënten van een goed melodrama ontbreken niet tot en met de finale verdrinkingsdood van Genests kleindochtertje. Mooi in beeld gebracht hoewel de statische schoonheid van landschappen en bepaalde scènes een wat monotone indruk laten. Glansrol van Genest. Pradal overleed in 1992, net na het beëindigen van de opnames.

L'Orestie: Agamemnon

1991 | Drama

Frankrijk 1991. Drama van Bernard Soble. Met o.a. Nadar Strancar, André Marcon, André Wilms, Dominique Reymond en Roger Jacquet.

Het meesterwerk van Aeschylus (458 v. Chr.). Er zijn drie delen, waarvan deze de eerste is. Jammer dat de tv-regisseur te weinig temperament heeft om de sombere grootsheid van de tragedie weer te geven, en het is mogelijk dat de taalzuiveraars de kwaliteit van de Franse tekst van Nicole Loraux en François Ray in twijfel zullen trekken. Gelukkig is Strancar uitstekend als Clytaemnestra en Marcon overtuigt als Agamemnon. Suggestieve decors. Gedeeltelijk geslaagd. Deze miniserie wordt ook in twee delen vertoond van elk 120m onder de titel ORESTIE.

La mort de Danton

1990 | Biografie, Historische film

Frankrijk 1990. Biografie van Guy Seligmann. Met o.a. André Marcon, André Wilms, Dominique Reymond, Cécilia Hornu en Pascal Bongard.

Een bewerking van het stuk van Georg B[KA3]uchner (1813- 1837), een genie binnen de Duitse literatuur, onder de strenge en veeleisende regie van Klaus Michael Gruber. De film begint met een in dit geval vrij noodzakelijke proloog. De televisieregisseur heeft zich strikt gehouden aan de schilderachtige lijn van het schouwspel waarin schemerige, beangstigende en indrukwekkende massascènes afgewisseld worden met intieme beelden van het leven van de demagoog.

La grande dune

1990 | Film noir

Frankrijk 1990. Film noir van Bernard Stora. Met o.a. Danièle Delorme, Bulle Ogier, Niels Arestrup, André Marcon en Mila Parély.

Gezusters Delorme en Ogier bewonen het familiehuis dat gebouwd werd naast een dominerende duin, die het huis bedreigt. Het heeft betere dagen gekend, maar ze wonen er rustig. Op een avond wordt er gebeld. Het is Ogiers ex-echtgenoot die dringend geld nodig heeft. Ook al zijn ze gescheiden, haar naam staat nog steeds genoteerd als mede-eigenaar van zijn firma en als ze hem geld weigert zal hij ervoor zorgen dat ze de gevangenis in gaat wegens frauduleuze handelingen. Delorme, die vreest dat haar zuster gevaar loopt, schiet de man neer. Knap in elkaar gestoken série noire-film die de toeschouwer op handige wijze manipuleert. Prachtig spel van beide hoofdactrices. Het scenario van Berroyer en Stora is gebaseerd op een thriller van Madeleine Coudray. Goede fotografie van Jacques Guerin en een macabere score van Jean-Claude Petit.

Ivan Ivanovitch Kossiakoff

1990 | Oorlogsfilm, Drama

Frankrijk 1990. Oorlogsfilm van Fabrice Cazeneuve. Met o.a. Jacques Bonaffé, Piotr Shivak, Alexandre Arbatt, Bruno Glorel en André Marcon.

Een adaptatie van een autobiografische novelle van Jean Giono. De handeling voltrekt zich in het fort van Pompelle gedurende de oorlog van 1914 tot 1918 toen Giono een missie vervulde en bevriend raakte met de Russen. Met een vreselijke afloop. De al met vele prijzen overladen Fabrice, zoon van Maurice Cazeneuve, brengt weinig alledaagse kwaliteiten op het scherm: natuurgetrouwe karakters, fijnzinnigheid, menselijkheid, een strakke montage en een grote zuinigheid met gebaren en woorden. Bonnafé is geloofwaardig als het subtiele personage van Giono en Shivak is opmerkelijk in de rol van Ivan.

Ennemonde

1990 | Drama

Frankrijk 1990. Drama van Claude Santelli. Met o.a. Jeanne Moreau, André Marcon, Valérie Alane, Catherine Alcover en Jean-Pierre Bagot.

De verfilming van een van de laatste novelles van Jean Giono, die hij in 1968 schreef. Het drama speelt zich af in een klein, afgelegen dorpje in de Haute-Provence, waar een ongelukkig getrouwde vrouw op haar retour voor het eerst in haar leven verliefd wordt en vastbesloten is van deze liefde wat te maken. Een tegelijk symbolische en realistsiche schets van een besloten wereldje, waarin verbittering zegeviert. De personages staan boven goed en kwaad, zoals Giono ze in al zijn werk beschrijft. Een zeer fatsoenlijke regie die, hoewel de novelle soms als een tragedie aandoet, daar niet in meegaat. De film dankt veel aan het grote talent van Moreau.

Zanzibar

1989 | Drama

België 1989. Drama van Christine Pascal. Met o.a. André Marcon, Fabienne Babe, Francis Girod, Marie-Armelle Deguy en Dominique Maurin.

Een symbolische titel. Een producent, een regisseur en een actrice zijn bezig aan een film. Film boeit hen maar het dagelijks leven niet minder. Een wrange schets van de gecompliceerde onderlinge relaties, vervat in een wreed soort van psychologisch realisme dat doet denken aan Bergman. Een verkenning van duistere afgronden, waarbij de kijker zich niet erg op z'n gemak voelt. Concessies zijn er niet gedaan in deze moeilijke film waarin de spelers de grenzen van hun kunnen bereiken.

Itinéraire bis

1983 | Komedie, Fantasy

Frankrijk 1983. Komedie van Christian Drillaud. Met o.a. Georges Wilson, Rufus, André Marcon, Martine Kalayan en Claire Maurier.

De absurde, zotte en droomachtige zwerftocht van een jong echtpaar op zoek naar geld om een busje aan te schaffen voor de verkoop van patat, dat ze uiteindelijk vinden na allerlei verbluffende omzwervingen. Een eerste goede en vermakelijke film op de grens van het denkbeeldige en het onwezenlijke die een beetje doet denken aan de gebroeders Prévert. Soms ook poëtisch, bovendien een ongelijkmatig tempo van een 'zwervende' filmtechniek die veelbelovend is. Een uitstekende vertolking van Wilson als een energieke woeste gehandicapte en van Rufus als maanmannetje.

À vendre

1980 | Drama

Frankrijk 1980. Drama van Christian Drillaud. Met o.a. Michel Amphoux, Roland Amstutz, Ariane Ascaride, Pierre Ascaride en Arlette Baskis.

Plattelandsschets zonder plot. In een dorp in een uithoek lopen de levens van verschillende personages langs en door elkaar heen. Het gaat om de bewoners van een afgelegen boerderij die geen winst meer oplevert (vandaar de titel), de eigenaar van de boerderij, die in het dorp woont en er 'bizarre zeden' op na zou houden, de kroeg op de hoek met zijn stamgasten, twee jonge werklozen met onbevredigde seksuele behoeften, een jonge vrouw die in een droom leeft, een andere die naar de stad wil vluchten etc. Op een dag wordt de kroegbazin vermoord, maar niemand zal ooit te weten komen wat er is gebeurd. Veelbelovend debuut van een filmmaker die het niet meezat: zijn tweede film, ITINERAIRE BIS, was maar drie dagen te zien, waarna hij niets meer maakte. Onheilspellende sfeer, naargeestige locaties en ambivalente en ondoorgrondelijke personages maken de film beklemmend en duister. Sober vormgegeven.

Pourquoi pas!

1977 | Komedie, Experimenteel

Frankrijk 1977. Komedie van Coline Serreau. Met o.a. Sami Frey, Mario Gonzalez, Christine Murillo, Nicole Jamet en Michel Aumont.

Een trio (waarom niet!) [KA2]a la JULES ET JIM (waarvan de vrouw het geld verdient!) wordt een quartet en ze weten nog lang en gelukkig te leven. Een sterke film, die je niet snel vergeet over de vrije liefde. Scenario van regisseuse Serreau. Camerawerk van Jean-François Robin.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer André Marcon op televisie komt.

Reageer