Ginette Garcin

Acteur

Ginette Garcin is acteur.
Er zijn 37 films gevonden.

Deuxième vie

2000 | Komedie, Fantasy

Frankrijk 2000. Komedie van Patrick Braoudé. Met o.a. Isabelle Candelier, Patrick Braoudé, Daniel Russo, Gad Elmaleh en Elie Semoun.

De dertig-jarige Vincent (Braoudé) is in 1982 een overjarige hippie, die ondanks zijn idealen en grote woorden, nooit iets doet, bang is voor zijn eigen schaduw en ademhalen een grote inspanning vindt. Hij krijgt een verkeersongeluk en wordt zestien jaar verder in de toekomst gekatapulteerd. Hij slaat om als een blad aan een boom en ontpopt zich als een slagvaardige, kapitalistisch ingestelde ondernemer zonder scrupules. Hij belandt aan de top op het moment dat Frankrijk in 1998 wereldkampioen voetballen wordt. Je krijgt de indruk dat de rollen niet goed weten wat ze moeten doen, inclusief hoofdrol- regisseur Braoudé, die samen met Francis Palluau het scenario pleegde. De Medeiros is een capabele actrice, maar haar rol is veel te klein en Lhermitte doet duidelijk mee voor het geld en niet voor zijn carrière. Wie de film leuk vindt, mag opstaan en het zeggen. Het camerawerk is van Philippe Pavans de Ceccatty. Ook bekend als LE 11ÈME COMMANDEMENT en MON FUTUR ET MOI.

Jean-Baptiste, homme de cœur : La montagne Noire

1999 | Komedie

Frankrijk 1999. Komedie van Jean-Pierre Vergne. Met o.a. Joël Cantona, Ginette Garcin, Patrick Préjean, Nicky Marbot en Sylvie Ferro.

Ooit was Jean-Baptiste Ibanez (Cantona) een van de grote nationale rugby-spelers. Nu is deze zoon van Spaanse arbeiders de coach van de rugbyploeg van Pardhaillan. Op vier jaar tijd heeft hij zich onmisbaar gemaakt en werd hij de vriend van groot en klein. Hij staat altijd klaar als hij iemand kan helpen. Zijn vriend Nougaret (Marbot) is altijd al een impulsieve, meedogenloze speler geweest. Hierdoor heeft hij menige tegenstander uitgeschakeld. Maar de jongste tijd lijkt het alsof Nougaret zijn agressie op het veld niet meer onder controle kan houden. Jean-Baptiste is ervan overtuigd dat hiervoor een reden moet zijn en zal niet rusten alvorens hij deze gevonden heeft. De vraag laat zich stellen of de kijker die reden ooit te weten zal komen, want het is weinig waarschijnlijk dat hij of zij langer dan een half uur naar deze babbel-onzin zal blijven kijken. Derderangstheater van talentloze amateurs is nog boeiender dan deze would-be sentimentele film over een man met een groot hart. Alain Quercy en Louis Grospierre pleegden het scenario. Fotografie is van Gilles Arnaud.

Maigret et l'enfant de chœur

1997 | Misdaad

België/Frankrijk/Zwitserland 1997. Misdaad van Pierre Granier-Deferre. Met o.a. Bruno Cremer, Stanislas Crevillen, Anne Roussel, Ginette Garcin en Jacqueline Jehanneuf.

Dit verhaal van Maigret is gesitueerd in de jaren 1950 en speelt in een grote provincieplaats in Frankrijk. Etienne (Crevillen) is twaalf en hij is misdienaar. Etienne zegt dat hij op weg naar de ochtendmis een moord heeft zien gebeuren. De plaatselijke politie gelooft er geen snars van, maar Maigret (Cremer) neemt het relaas van de jongen w[KA1]el serieus. Nadat een aantal bewoners, van de straat waar het misdrijf is gebeurd, zijn gehoord trekt Etienne zijn verhaal in. Naar de novelle van Georges Simenon [KL]Le t[KA1]emoignage de l`enfant de ch[KL21]ur[KLE], dat in 1947 is verschenen. Een teder en bij momenten geestig misdaadonderzoek. Maigret herkent zichzelf in het jongetje (Simenon was zelf ook koorknaap... ). Het mysterie, sappig en onderhoudend bewerkt door Dominique Roulet en regisseur Granier-Deferre, blijft tot aan het einde onopgelost. In 1952 al verfilmd door Henri Verneuil met Michel Simon als Maigret onder de titel BRELAN D'AS. Regisseur Granier-Deferre is overigens een specialist in Simenon-verfilmingen: tijdens de hoogtijdagen van de Franse film nam hij o.m. LE CHAT, LA VEUVE COUDERC, LE TRAIN, L'ÉTOILE DU NORD van Simenon voor zijn rekening.

La vie comme un dimanche

1997 | Komedie, Familiefilm

Frankrijk 1997. Komedie van Roger Guillot. Met o.a. Hélène de Saint-Père, Philippe Uchan, Christophe Carollo, Christopher Gil en Ginette Garcin.

1952. Albert Marquefabe (Uchan), bediende bij de spoorweg, woont samen met zijn vrouw Ali[KA1]enor (De Saint-P[KA2]ere) en hun twee zoontjes Gaston (Carollo) en Denis (Gil) in het landelijke Argent. In de plaatselijke bioscoop zien ze een reportage over de 24 uur van Le Mans. Vanaf dat moment droomt Albert nog maar van een ding: samen met zijn gezin naar Le Mans trekken om er de befaamde autokoers bij te wonen. Eindelijk is het zover. Ze vertrekken per trein en brengen een bezoek aan Zuster Louise (Garcin), een tante-nonneke van Albert. Deze vindt voor hen onderdak in een hotelletje van verdacht allooi dat in de buurt ligt van het race-parcours. De volgende ochtend tijdens een wandeling verdwijnt Denis spoorloos. Een treffend nostalgisch portret van het Franse platteland begin jaren 1950. Het beeld van het leven in het dorpje wordt met veel gevoel voor detail weergegeven. Geen moeite werd gespaard om zoveel mogelijk atributen van die periode bij elkaar te krijgen om de sfeer van het na-oorlogse Frankrijk, op de drempel van de economische revolutie, weer te geven. De acteurs en het verhaal worden haast bijkomstig en lijken slechts per toeval door het decor te lopen. Josiane Maisse en regisseur Guillot baseerden het scenario op de roman La mallette van Yves Rouguette. Sfeervolle fotografie van Jean-Claude Saillier.

Maigret et l'enfant de choeur

1996 |

Frankrijk/België 1996. Denys Granier-Deferre. Met o.a. Sylvie Granotier, Ginette Garcin, Anne Roussel, Stanislas Crevillén en Bruno Cremer.

De jonge misdienaar Etienne is, naar hij zelf zegt, getuige geweest van een moord. Maar als de politie zijn verhaal natrekt, kunnen ze op de aangegeven plaats geen enkel spoor van welk misdrijf dan ook ontdekken. Toch is commissaris Maigret ervan overtuigd dat de koorknaap geen onzin heeft verteld

Les Bidochon

1996 | Komedie

Frankrijk 1996. Komedie van Serge Korber. Met o.a. Anémone, Jean-François Stévenin, Annie Girardot, Daniel Gélin en Catherine Lachens.

Robert (St[KA1]evenin) en Raymonde Bidochon (Anémone) hebben elkaar leren kennen via een huwelijksbureau. Madame zorgt voor het huishouden, doet de boodschappen, maakt het eten klaar, strijkt de was, enz. Ze is diep gefrustreerd over haar bestaan als ze de balans opmaakt; ze heeft zelfs geen kinderen en haar man is een vormeloze dikkerd, die ongêneerd winden laat. Waarom heeft het lot van haar een kleinburgerlijke trut gemaakt, terwijl zij een prinses zou moeten zijn? Haar man Robert is niet geïnteresseerd in haar bespiegelingen. Hij bespreekt liever de bouwplannen van het huisje op het land, waarin hij zich zou willen terugtrekken, met een aannemer, als hij maar de juiste weg zou vinden om de sociale dienst hem een uitkering te laten sturen; hij zou subiet de flat verlaten. Als zijn liefhebbende vrouwtje voorstelt om een fortuin te vergaren door deel te nemen aan het tv-spel Les Grands Bonheurs, veegt hij haar suggestie onmiddellijk van de tafel. Deze film is het bewijs, dat een satirische wekelijkse, veelgelezen strip met de beste acteurs nog geen goede film hoeft op te leveren. Christian Binet, Jean- Jacques Tarbes en Christian Watton bewerkten het cynische stripverhaal van Binet tot een oppervlakkige dramatische komedie met ellenlange dialogen die helemaal tot niets leiden. Het paar hoogtepunten, dat de film telt zijn dan nog vooral aan de acteurs te danken. Jean-Jacques Tarbes stond ook nog achter de camera. Dolby Stereo.

Dans un grand vent de fleurs

1996 | Drama

Frankrijk 1996. Drama van Gérard Vergez. Met o.a. Rosemarie La Vaullée, Bruno Wolkowitch, Bernard Verley, Marina Vlady en Agnese Nano.

Groots opgezet zevendelig fresco over wereldje der traditionele parfumeurs, verteld via persoonlijk verhaal van mooie en rebelse boerendochter Sorenza (La Vaull[KA1]ee), die het dank zij haar voorliefde voor bloemen en mannen ver schopte...Sorenza komt als meisje uit Itali[KA3]e met haar ouders, maar die sterven meteen en zij wordt in het Franse Grasse door twee zussen opgevoed, waar zij een jasmijnenveld verzorgt. Op haar 19de wordt zij verliefd op Guillaume Garlande (Wolkowitch), zoon van plaatselijk parfumeur. Maar die moet gedurende twee jaar naar Indonesi[KA3]e en Sorenza weigert hem te vergezellen. Sorenza moet in een bar gaan werken en zoekt intussen naar identiteit van haar vader, die voor juwelendiefstal werd veroordeeld, onterecht. Hierdoor kwam het jasmijnenveld in het bezit van schofterige Marli (Ballet). Guillaume keert terug, zijn bedrijf wordt door pech achtervolgd, Sorenza springt bij maar tot een huwelijk met Guillaume komt het niet. Diens vader (Verley) toont slechts misprijzen. Erger nog: Guillaume huwt met Louise (Nano), dochter van rijke baron. Een ontgoochelde Sorenza aanvaardt dan maar een huwelijk met Felix (Schneider). De klap op de vuurpijl moet nog komen. Sorenza en Louise blijken halfzussen te zijn. Felix geeft Sorenza de vrijheid terug, maar verongelukt kort daarop. Opgeruimd staat netjes? Nee, hoor, Sorenza erft zijn schulden. Zij zet een coöperatieve op om bankroet af te wentelen. Intussen ontwikkelt Guillaume een nieuw parfum dat hij Sorenza doopt. Zijn vrouw Louise gaat ervandoor met Antoine, de 'neus' van de parfumzaak. Nu kan ook Guillaume scheiden en kan de edelmoedige Sorenza opnieuw naar haar geliefde Guillaume. Scenario en dialogen van Valérie Guignabodet, naar gelijknamige melodramatische roman van Janine Montupet. Landradige voorspelbare Franse soap met als enig lichtpunt vanuit de verte getekende achtergronden van parfum-makerij.

L'instit : Concerto pour Guillaume

1993 | Komedie

Frankrijk/Zwitserland 1993. Komedie van Jacques Ertaud. Met o.a. Gérard Klein, Robinson Stévenin, Didier Sauvegrain, Dominique Rousseau en Ginette Garcin.

Victor Novak (Klein) moet invallen als leerkracht op een basisschool in een vissersdorpje. Zijn aandacht wordt onmiddellijk getrokken door de tien-jarige Guillaume (Stévenin), een eenzame jongen die bekend staat als moeilijk en opstandig. Volgens de directrice is zijn gedrag het gevolg van de tragische dood van zijn moeder, een begaafd violiste. Novak ontdekt echter het geheim van Guillaume: hij wordt regelmatig door zijn vader, een tandarts, nodeloos mishandeld. Je vraagt je af hoe men toch steeds weer de inspiratie weet te vinden om zulke stroperige verhalen te blijven bedenken. Sommige kijkers vinden dit valse, sentimentele gedoe schitterend, maar ditmaal zijn de scenaristen Ertaud, Gilles Gerardain en Didier Cohen toch echt over de schreef van het redelijke en het aanvaardbare gegaan. Jean-Claude Hugon deed de fotografie. Gefilmd op Super 16.

Cour d'assises

1992 | Thriller

Frankrijk 1992. Thriller van Jean-Charles Tacchella. Met o.a. Xavier Deluc, Catherine Frot, Anouk Ferjac, Alain Doutey en Sophier Carle.

De 25-jarige Petit Louis (Deluc) houdt van zon, vrijheid en vrouwen - van alle vrouwen: van de jonge hoer Frot tot de oudere, eenzame weduwe Ferjac. Hij overtreedt alle wetten, zowel die van de maatschappij als die van de onderwereld, maar dat laatste komt hem duur te staan, want hij wordt slachtoffer van een wraakactie. Naar de in 1941 gepubliceerde psychologische thriller van Georges Simenon. De gelauwerde Franse regisseur Tacchella weet het bekende Simenon-sfeertje van prostituées en schofterige types vrij goed in beeld te brengen.

Les secrets professionels du Dr. Apfelglück

1991 | Komedie

Frankrijk 1991. Komedie van Hervé Palud, Alessandro Capone, Mathias Ledoux, Stéphane Clavier en Thierry Lhermitte. Met o.a. Thierry Lhermitte, Christian Clavier, Josiane Balasko, Gérard Jugnot en Michel Blanc.

Vijf z.g. komische noten over de patie[KA3]enten van de dokter uit de titel, waarom nauwelijks te lachen valt. In de eerste sketch stopt vrachtwagenchauffeur Villeret, die op weg is naar psychiater Apfelgl[KA3]uck (Llhermitte) bij een herberg: waard Holgado heeft slechts [KA1]e[KA1]en oog, waardin Nadeau is exhibitioniste en samen mishandelen zij hun 75-jarige dienster Bayard. Het tweede verhaaltje gaat over de rondborstige Zabou, die bij een tv-quiz de vragen mag voorlezen. Quizmaster Chabat hoopt dat hij zijn grove racistische kandidaat Gireaud (hij spuwt, boert en laat winden) kan laten verliezen, maar wordt er zelf gek van. Het derde verhaaltje speelt in een filmstudio in Rome, waar een medewerker op de set moeite heeft met het uitblazen van een kaars; de spelers, crew en de regisseur gaan allen uit hun dak; in het vierde verhaaltje wordt door een groepje een kinderachtig gezelschapsspel gespeeld, waarbij je geen 'ja' of 'nee' mag zeggen; dokter Llhermitte stijgt op naar de hemel, terwijl de deelnemrs fouten maken en in gevaarlijke situaties belanden. Ten slotte gelooft Jugnot dat er een bril bestaat waarmee hij dwars door de kleren van zijn medemens kan kijken. Het geheel dat geregisseerd is door vijf verschillende regisseurs, wordt bijeen gehouden in de wachtkamer van dokter Lhermitte, die samen met Philippe Bruneau het scenario schreef. De fotografie was in handen van Jean-Jacques Tarbes, Roberto Girometti, Claude Agostini en Gérard Sterin. Over het algemeen mag gesteld worden, dat hier talent verknoeid is; maar ook geldt: eigen schuld, dikke bult, want het is veel te veel een onderonsje van een competente, maar zelfingenomen cast die nieuw talent niet velen kan. Pauvre France...

L'homme de ma vie

1991 | Komedie

Frankrijk/Canada 1991. Komedie van Jean-Charles Tacchella. Met o.a. Thierry Fortineau, Jean-Pierre Bacri, Anne Letourneau, Ginette Garcin en Maria de Medeiros.

De Madeiros (Anais Nin uit HENRY AND JUNE) heeft snel in de kieren dat het vinden van werk moeilijker zal zijn dan het aan de haak slaan van een echtgenoot. Hoewel ze best wil vallen voor boekhandelaar Fortineau, is hij geen partij, want de huur van zijn winkeltje wordt hem heel waarschijnlijk binnenkort opgezegd. Ze weet culinair-criticus Bacri te strikken, maar is natuurlijk niet gelukkig en stuurt het handig aan op een echstscheiding. Ondanks de voorspelbare afloop een heerlijke, zeer vlotte bitterzoete komedie met prachtig dialoog van regisseur- scenarioschrijver Tacchella. De goed klinkende score is van Raymond Alessandrini en het camerawerk is van Dominique Le Rigoleur.

588 rue Paradis

1991 |

Frankrijk 1991. Henri Verneuil. Met o.a. Richard Berry, Claudia Cardinale, Omar Sharif, Diane Bellego en Zabou Breitman.

Tweede, wat zoetere deel van Verneuil`s autobiografische film met Berry in de hoofdrol als Pierre Zakar, die nu zijn oorspronkelijke Armeense naam Azad Zakarian verfranst heeft. Veertig jaar zijn voorbij en zijn ouders (wat ongeloofwaardig oud gemaakt) Cardinale en Sharif mogen zijn succes proeven. Vader Sharif wil met beide benen op de grond blijven staan en kan de pracht en praal waarop zijn succesvolle zoon hem wil onthalen, niet goed verdragen. Nog voordat Berri de kans krijgt hierover met zijn vader te spreken, overlijdt die. De titel slaat op het herenhuis met bijbehorende tuin, waar de Armeense familie uiteindelijk terecht kwam, nadat het hen goed ging. Over het geheel behoorlijk gedaan, vooral Berry, naar Verneuils eigen scenario en gebaseerd op zijn autobiografie Mayrig. Het camerawerk is van Edmond Richard.

Notre imogène

1990 | Misdaad, Komedie

Frankrijk 1990. Misdaad van Sylvain Madigan. Met o.a. Dominique Lavanant, Jean Benguigui, Ginette Garcin, Riton Leibman en Béatrice Agenin.

Een nieuw avontuur van deze politieagente in de stijl van MISS CATASTROPHE, een creatie van de produktieve Charles Exbrayat, zeker niet te beschouwen als een geweldig detectiveschrijver. Hier grijpt zij in om onmogelijke liefdes mogelijk te maken, maar slaagt er slechts in de zaak alleen maar erger te maken. Uiteraard komt alles op zijn pootjes terecht. Een beetje gek, maar Lavanant getuigt nog altijd van dezelfde ongebreidelde fantasie en politiekomedies zijn nogal zeldaam, dus

Le grand môme

1990 | Misdaad

Frankrijk 1990. Misdaad van Jacques Ertaud. Met o.a. Jacques Denis, Paul Leski, Alexandre Lorska, Ginette Garcin en Jean Benguigui.

Een verfilming van de aardig bloedige, gelijknamige detective van een geheimzinnige, zich A.D.G. noemende auteur, verschenen in de 'Série Noire' van Gallimard. Ongelooflijk naargeestige en angstaanjagende personages komen met elkaar in aanraking in dit plot rond de ontvoering van een jeugdige bardame van een nachtclub en een baby, wier ouders zijn omgekomen bij een verschrikkelijk naar auto-ongeluk. Een kundige en efficiënte regie.

Imogène est de retour

1990 | Misdaad, Komedie

Frankrijk 1990. Misdaad van François Leterrier. Met o.a. Dominique Lavanant, Jean Benguigui, Martin Lamotte, Ginette Garcin en Jean-Claude Bollet-Reddat.

De figuur van Imog[KA2]ene (Lavanant) doet deze film enigszins denken aan het werk van Exbrayat. Zij keert terug in haar Bretonse geboortedorp, waar het prompt begint te spoken en ook een moord laat niet lang op zich wachten. Als de politie de zaak niet weet te klaren, begint zij haar eigenzinnige onderzoek. Een grappige misdaadkomedie waarin Leterrier erin slaagt iets van zijn persoonlijkheid over te brengen. Maar er kan net zo goed gesteld worden dat de regisseur van het filmmeesterwerk UN ROI SANS DIVERTISSEMENT (1963) erin is geslaagd een parodie op zijn eigen werk te maken.

Florence ou la vie de Château : Roman-photo

1990 | Komedie

Frankrijk 1990. Komedie van Serge Korber. Met o.a. Annie Girardot, Jean-Pierre Darras, Ginette Garcin, Jean-Yves Gautier en Giulia Salvatori.

Een ploeg die de opdracht heeft een 'fotoroman' te maken, bezoekt onverwachts het kasteel uit de titel. Het gaat om een aantal beklagenswaardige figuren. Variaties op het genre, en hoewel er soms sprake van humor is, geldt hetzelfde voor de cliché's. Dankt veel aan de bruisende Girardot, in een stereotiepe maar vooral grappige rol.

La bonne adresse

1989 | Komedie

Frankrijk 1989. Komedie van Georges Folgoas. Met o.a. Yannick Le Poulain, Betty Champeval, Véronique Toussaint, Ginette Garcin en Luis Rego.

De opnamen van een klucht van Marc Camoletti. Verschillende zeer uiteenlopende personen ontmoeten elkaar via de kleine advertenties. Ze zitten allemaal met een bepaald probleem dat ze opgelost willen zien. Hij was ooit een groot komisch acteur maar tegenwoordig houdt hij zich bezig met erotisch getint boulevardvermaak. Het feit dat de spelers het publiek in hun greep weten te houden, doet noch de banaliteit van de tekst noch het totale gebrek aan vondsten in de regie vergeten.

Encore vous, Imogène

1989 | Komedie, Mysterie, Misdaad

Frankrijk 1989. Komedie van François Leterrier. Met o.a. Dominique Lavanant, Jean Benguigui, Jean-Pierre Castaldi, Bruno Abraham-Kremer en Fabienne Berthaud.

Het Bretoense stadje Plouguirec staat in rep en roer voor de voetbalmatch Plouguirec-Livarot. Imog[KA2]ene (Lavanant) is vanzelfsprekend van de partij. De wedstrijd verloopt woelig maar zonder incidenten. Tijdens de rust klampt een jongeman Imogène aan en beweert dat er op het Collège Saint Gonzague een moord beraamd wordt. Meer heeft amateur-detective en spionne Imogène niet nodig om weer eens in actie te schieten. Liefhebbers van platte, voorspelbare humor waarbij elke gag tot den treure uitgemolken wordt zullen weer genieten van dit derde deel uit de Imogène-reeks. Originaliteit wordt angstvallig gemeden, terwijl de flauwe grappen legio zijn. Het dunne scenario van Philippe Bruneau werd geïnspireerd door de boeken van Exbrayat. Achter de camera stond Martial Thury. Gevolgd door NOTRE IMOGENE.

Ne vous fâchez pas, Imogène !

1988 | Komedie, Mysterie

Frankrijk 1988. Komedie van François Leterrier. Met o.a. Dominique Lavanant, Roger Mirmont, Antoine Duléry, Jean-Michel Molé en Julie Jezequel.

Imog[KA1]ene Le Dantec (Lavanant) groeide op in Plouquirec, een stadje in Bretagne, als dochter van een admiraal/oorlogsheld. Na de dood van haar vader vestigt ze zich in Parijs waar ze werk vindt als secretaresse bij het Ministerie van Binnenlandse Zaken. Daar ze de streek goed kent wordt ze door haar baas naar Bretagne gezonden om een belangrijk document, dat betrekking heeft op de nucleaire situatie van Frankrijk, op te halen en, onder strikte geheimhouding, af te leveren aan een contactpersoon in haar geboortestadje. Al van in het begin loopt alles verkeerd en bovendien zijn er nog andere partijen geïnteresseerd in de inhoud van het pakje dat ze ontving. Een overtrokken komedie van vergissingen. De situaties zijn voorspelbaar en de acteurs schmieren dat het een lust is. Het eerste deel van een reeks van dertien films rond het personage van Imogène, een doodgewone jonge vrouw die in allerlei onfrisse praktijken betrokken wordt, volgens de producenten met plezierige gevolgen. Het scenario werd geschreven door Michel Crisolia en Martin Lamotte naar een roman van Exbrayat. Fotografie is van Martial Thury. Gevolgd door IMOGENE EST DE RETOUR.

Le disparu du 7 octobre

1983 | Film noir

Frankrijk 1983. Film noir van Jacques Ertaud. Met o.a. Dany Carrel, Daniel Mesguich, Ginette Garcin, Patachou en Jean-Marc Montel.

Een jonge vrouw (Carrel) die door het leven niet verwend werd, wordt de enige erfgename van een oude dame die zij niet kent. Indrukwekkende rol van de zangeres Patachou als Blanche Auroux.

Les joies de la famille Pinelli

1982 | Drama

Frankrijk 1982. Drama van Jean L'Hôte. Met o.a. Julien Guiomar, Ginette Garcin en Jacques Zanetti.

De vierderangs acteur Gisbert adopteert de werkeloze Roberto, afkomstig uit een arme vissersfamilie. Zijn ouders hebben hiervoor een aardig bedrag betaald, in de hoop dat hun zoon een goede toekomst krijgt. Gisbert brengt Roberto in contact met een rijke erfgename. Zij worden verliefd op elkaar en trouwen. Problemen ontstaan als zijn echte familie in zijn welvaart wil delen. Bovendien gaat hij zich steeds minder op zijn gemak voelen in zijn nieuwe omgeving.

Comment draguer toutes les filles

1981 | Komedie, Familiefilm

Frankrijk 1981. Komedie van Michel Vocoret. Met o.a. Yves Thuillier, Emmanuel Karsen, Jean-Luc Azra, Charlotte Walior en Michel Vocoret.

Met een auto (met open dak uiteraard) en veel geld tot hun beschikking gaan drie mafkezen op pad om (uiteraard) meiden te versieren. De `winnaar` krijgt een volledig betaalde reis naar Marokko. Poen, seks, zon en zee, geen crisis en geen werkloosheid, leve de mannen (die overigens matig acteren). Iedereen is rijk, je bent jong en je wilt wat, etc., etc. Aldus de strekking van deze film waarbij het conformisme er zo dik bovenop ligt dat het lachwekkend aandoet.

Charles et Lucie

1979 | Komedie

Frankrijk 1979. Komedie van Nelly Kaplan. Met o.a. Daniel Ceccaldi, Ginette Garcin, Nelly Kaplan, Georges Claisse en Henri Tisot.

De verhouding van een echtpaar van middelbare leeftijd is door jaren van armoede in de versukkeling geraakt, maar op een gegeven moment lijkt een erfenis aan de Côte d'Azur eindelijk geluk te brengen. Ze hebben echter geen rekening gehouden met successierechten en het honorarium van de notaris. Een bittere komedie laat de partners als slachtoffers van oplichting hun saamhorigheid hervinden en krijgt precies de juiste toon van de hoofdrolspelers. Oorspronkelijkheid van opzet en aanpak worden ietwat ondermijnd door bijrollen met de bekende komische standaardtypetjes van de doorsnee Franse filmkomedie. Scenario van Jean Chapot.

Ne pleure pas

1978 | Drama

Frankrijk 1978. Drama van Jacques Ertaud. Met o.a. Sylvain Joubert, Charles Vanel, Xavier Labouze, Christine Laurent en Charles Gérard.

Een jongen verjaagt tijdens de vakantie op de boerderij van zijn grootvader ongewenste kampeerders. Bij een demonstratie in Parijs herkent een van hen hem en tijdens een vechtpartij komt de jongen onder een politie-auto en zal hij levenslang invalide blijven. In deze pessimistische film over jeugdig idealisme dat in de meest tragische zin stukloopt, wordt opmerkelijk geacteerd en hij kreeg - zeker naar tv-maatstaven - een indringende vormgeving.

Les loges du crime

1978 | Misdaad

Frankrijk 1978. Misdaad van Jean Chapot. Met o.a. Jacques Debary, Parc Eurayd, Gérard Chevalier, Micheline Presle en Ginette Garcin.

Een jonge toneelspeler van een derderangs gezelschap wordt tijdens een toernee door de provincie in zijn kleedkamer vermoord. Commissaris Cabrol leidt het onderzoek en ontdekt het zo kleine en ambitieuze wereldje, dat eigenlijk alleen maar beklagenswaardig en zielig is. Chapot - afkomstig van het witte doek - toont zijn ware talent als de verteller en tegelijkertijd zijn realistische en verbitterde visie op de mens.

Le Pays bleu

1977 | Komedie

Frankrijk 1977. Komedie van Jean-Charles Tacchella. Met o.a. Brigitte Fossey, Jacques Serres, Ginette Garcin, Armand Meffre en Henri Crémieux.

Een kroniek zonder veel verhaal over een groep plattelandsbewoners - autochtonen en stedelingen die terug naar de natuur wilden - die nogal in luiheid leven en ook in hun onderlinge relaties complicaties vermijden. Het gebrek aan actie en conflicten maken de film niet voor ieders smaak, maar het effect kan ook zijn van een plaatsvervangende vakantie.

L' Exercice du pouvoir

1976 |

Frankrijk 1976. Philipe Galland. Met o.a. Michel Aumont, Raymond Gérôme, Michèle Moretti, Henri Virlojeux en Ginette Garcin.

Een ambitieuze jonge vrouw huwt uit berekening de minister van posterijen terwijl ze ook geregeld het bed deelt van andere politieke topfiguren. Als de minister daar lucht van krijgt maakt hij van zijn positie misbruik om alle post bestemd voor zijn echtgenote te onderscheppen. Eén en ander lekt uit en er ontstaat zowaar een regeringscrisis. Een relatief originele Franse komedie met een goede hoofdrol van Aumont. De mogelijkheden van het thema worden door de ongeïnspireerde en slordige regie echter onvoldoende benut en de nadruk ligt al te vaak op platte, voorspelbare grollen.

Cousin, cousine

1975 | Romantische komedie

Frankrijk 1975. Romantische komedie van Jean-Charles Tacchella. Met o.a. Marie-Christine Barrault, Victor Lanoux, Marie-France Pisier, Guy Marchand en Ginette Garcin.

Twee aangetrouwde familieleden worden tijdens regelmatig terugkerende bruiloften, verjaardagen en begrafenissen verliefd op elkaar, maar stellen uit om daar iets mee te doen. De achtergrond van het familiegebeuren en de ironie waarmee de gelieven tegen hun situatie aankijken, maken deze overspelkomedie bijzonder. Het scenario is van Danièle Thompson en regisseur Tacchella. Het camerawerk is van Georges Lendi, die geassisteerd werd door Eric Faucherre en Michel Thiriet. In de USA opnieuw gemaakt als COUSINS in 1989 door Joel Schumacher.

Andréa

1975 | Erotiek, Komedie

Frankrijk 1975. Erotiek van Henri Glaeser. Met o.a. Odette Laurent, Marie-Christine Descouard, Jacques Zolty, Jean-Marc Dupuich en Michèle Moretti.

Een ongeloofwaardige geschiedenis waarin een Parijse psychopate, die aan hallucinaties lijdt, van haar echtgenoot het advies krijgt op huwelijksreis te gaan en dan lichamelijk contact met andere partners te hebben teneinde te genezen!!! Zij geeft zich inderdaad over aan deze bezigheden, in het Turkse Anatoli[KA3]e. Deze humoristische `porno` (?) is in feite een weinig verhullende toeristische reis met partners die nauwelijks kunnen geloven dat ze het allemaal echt meemaken maar het best leuk vinden om zo op kosten van de prinses mee te gaan. Een vreemde regisseur die in staat is tot het allerergste (ANDREA, LA MAIN) en het hele goede (UNE LARME DANS L'OCÉAN). Ook bekend als TOUS À POIL.

Dupont Lajoie

1974 | Drama

Frankrijk 1974. Drama van Yves Boisset. Met o.a. Jean Carmet, Ginette Garcin, Jean-Pierre Marielle, Pascale Roberts en Pierre Tornade.

Een Parijse caf[KA1]ehouder brengt met zijn gezin de vakantie door op een camping waar de dochter van een bevriend echtpaar zijn begeerte wekt. Hij verkracht haar en vermoordt het meisje daarna in paniek. De verdenking en de agressie richten zich onmiddellijk op de Arabische gastarbeiders zodat de dader vrijuit gaat. De film blijft aanvankelijk in gemoedelijke ongeintoon van een burgerlijke klucht (met uit dat genre bekende acteurs), waardoor de doorbraak van de frustratie, agressie en racisme vervolgens des te harder aankomt. Carmet belichaamt in de titelrol al die aspecten ideaal.

Comment réussir... quand on est con et pleurnichard

1974 | Komedie

Frankrijk 1974. Komedie van Michel Audiard. Met o.a. Jean Carmet, Jean-Pierre Marielle, Stéphane Audran, Jane Birkin en Jean Rochefort.

'Hoe te slagen wanneer je een klootzak en een huilebalk bent'. Zo'n filmtitel kon alleen ontspruiten aan het brein van volkse dialoogmeester Audiard. Antoine Robineau (Carmet) is de dubbelsukkel in kwestie, een drankhandelaar die zielige verhalen ophangt om zijn azijnvermouth aan de man te brengen. Ook bij de dames legt de slinkse verkooptechniek hem geen windeieren. CRQOECEP is Audiard tout court: een tegelijk ordinair en hatelijk grappig anti-bourgeois jaren-zeventig-tijdsbeeld met navenante decors en muziekjes. Jane Birkin spreidt als stripdanseres haar talenten tentoon.

Par ici la monnaie

1973 | Komedie

Frankrijk 1973. Komedie van Richard Balducci. Met o.a. Robert Castel, Nathalie Courval, Michel Galabru, Ginette Garcin en Henri Guybet.

In een met afbraak bedreigde woning in een voorstad wonen kruimeldieven samen, die van hun buit nauwelijks kunnen rondkomen, tot de vrouw van hun aanvoerder bij de politie in dienst treedt en een grote coup voor hen mogelijk maakt: de installatie van een nep-tol op de autobaan. De scenario-schrijver van de GENDARME-films is als regisseur (nog) minder vindingrijk dan als auteur en het ensemble in plaats van één dragende hoofdrol biedt de acteurs geen speelruimte om er op eigen kracht nog wat van te maken.

Juliette et Juliette

1973 |

Frankrijk 1973. Remo Forlani. Met o.a. Annie Girardot, Marlène Jobert, Pierre Richard, Dominique Briand en Alfred Adam.

Een wedstrijd van een damesblad brengt een journaliste en een warenhuisverkoopster met elkaar in contact. Ondanks de verschillen sluiten ze vriendschap en beginnen na beider ontslag een protestactie. De schrijver Forlani had een kansrijk uitgangspunt dat hij met een slordig scenario en middelmatige regie om zeep bracht. De actrices doen moedeloos hun best. De aardigste rol is van Richard als echtgenoot van Juliette II, een amateur-bokser.

Tout le monde il est beau, tout le monde il est gentil

1972 | Komedie, Drama

Italië/Frankrijk 1972. Komedie van Jean Yanne. Met o.a. Jean Yanne, Bernard Blier, Marina Vlady, Michel Serrault en Jacqueline Danno.

Regiedebuut van acteur-agent provocateur Jean Yanne (alias Jean Gouyé; 1933-2003), met de maker zelf als radioreporter die de wanpraktijken van collegae belachelijk maakt. In de hatelijke satire op media en journalistiek zit heel wat venijn dat de maker tijdens zijn eigen tropenjaren bij krant en radio had opgespaard. 'Un vrai film français pas cher', beloofde indertijd de trailer sarcastisch. Inderdaad: met plezier schopt non-conformist Yanne, die graag de botte bijl contra bourgeois gezapigheid hanteerde, tegen meer dan één heilig huisje. Leuke muziek van Michel Magne en een bijrol van Léo Ferré-tekstschrijver Jean-Roger Caussimon als pastoor.

Moi y en a vouloir des sous

1972 |

Frankrijk 1972. Jean Yanne. Met o.a. Jean Yanne, Bernard Blier, Michel Serrault, Nicole Calfan en Fernand Ledoux.

Een financieel adviseur komt in conflict met zijn werkgever en sluit zich aan bij vakbondsacties, waarbij hij aangeeft hoe het kapitalisme met eigen middelen te bestrijden. Eigen baat neemt hierbij ook weer de overhand. De satire verliest haar doeltreffendheid in een reeks flauwe grappen en acteursnummers.

Le Gang des otages

1972 | Drama, Misdaad

Frankrijk 1972. Drama van Edouard Molinaro. Met o.a. Bulle Ogier, Daniel Gauchy, Gilles Segal, Gérard Darrieu en Armand Mestral.

Een door een asociale jeugd misdadiger geworden man komt - na schietpartij in een bordeel - met zijn vrouw en een medeplichtige voor in een rechtszaak en weet te ontsnappen door de rechter en de griffier te gijzelen. Film geeft ware gebeurtenissen een standaard-scenariobewerking met onwaarschijnlijke en quasi-gevoelige momenten zodat een doorsnee-misdaad thriller overbleef, die slechts bij vlagen weet te boeien. Spel van hoofdrolspelers stijgt boven het cliché uit.

Le tueur

1971 | Misdaad, Thriller

Italië/Duitsland/Frankrijk 1971. Misdaad van Denys de La Patellière. Met o.a. Jean Gabin, Fabio Testi, Bernard Blier, Uschi Glas en Félix Martin.

Een killer weet zich te laten overplaatsen van de gevangenis naar een psychiatrische inrichting en ontsnapt. Bij zijn opsporing komen een commissaris van de oude stempel, die op intuïtie vertrouwt, en zijn collega die voor moderne gecomputeriseerde aanpak is, met elkaar in conflict. De botsende opvattingen tussen Gabin en Blier zijn dankzij de acteurs boeiender dan de achtervolgingen waarbij de lijken zich voorspelbaar opstapelen. De regisseur schreef zelf het scenario. Het camerawerk is van Claude Renoir.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Ginette Garcin op televisie komt.

Reageer