Jean-Pierre Denis

Regisseur, Scenarist

Jean-Pierre Denis is regisseur en scenarist.
Er zijn 7 films gevonden.

Ici-bas

2012 |

Frankrijk 2012. Jean-Pierre Denis. Met o.a. Céline Sallette, Éric Caravaca, François Loriquet en Maud Rayer.

Op het einde van de bezetting in 1943 is zuster Luce, een toegewijde non, verpleegkundige in het ziekenhuis in Perigueux. Ze ontmoet de kapelaan Martial. Hij is in zijn geloof diep geschokt en ligt met zijn leven overhoop. Zuster Luce die haar liefde voor Christus als haar ideaal ziet, begint echter steeds meer passionele gevoelens voor hem te koesteren.

La petite chartreuse

2005 | Drama

Frankrijk 2005. Drama van Jean-Pierre Denis. Met o.a. Olivier Gourmet, Marie-Josée Croze, Bertille Noël-Bruneau, Marysa Borini en Yves Jacques.

Waals acteur Olivier Gourmet, bekend van Dardenne-films als La promesse en Le fils, speelt in dit moderne Franse sprookje een verkoper van tweedehands boeken en alpinist, met een destructieve achtergrond en een fotografisch geheugen. Op een dag rijdt hij de blind overstekende achtjarige Eva (Noël-Bruneau) aan. Artsen raden Eva's moeder Pascale (Croze) aan zo veel mogelijk tegen het comateuze meisje aan te praten. Pascale heeft geen tijd, Etienne wel, en hij kent avonturenboeken van Jack London uit zijn hoofd. Fijnzinnige details in beeld en vertolking maken het eenvoudige verhaal van La petite chartreuse ontroerend.

Les blessures assassines

2001 | Misdaad, Drama

Frankrijk 2001. Misdaad van Jean-Pierre Denis. Met o.a. Sylvie Testud, Julie-Marie Parmentier, Isabelle Renauld, Dominique Labourier en Jean-Gabriel Nordmann.

In 1932 werd Frankrijk opgeschrikt door een beestachtige dubbele moord, die naderhand heel wat inkt uit de pennen (o.a. Jean-Paul Sartre en Simone de Beauvoir) heeft laten vloeien en inclusief deze rolprent al drie keer verfilmd is - LES ABYSSES (1963) van Nico Papatakis en SISTER MY SISTER (1994) van Nancy Meckler; officieus als LA CER[KA1]EMONIE (1995) van Claude Chabrol en verder tot het toneelstuk [KL]Les bonnes[KLE] bewerkt door Jean Genet, die de rollen omdraaide. De 28-jarige Christine (Testud) en haar 22-jarige zus L[KA1]ea Papin (Parmentier) hebben hun werkgeefster Madame Lancelin (Labourier) en haar dochter Genevi[KA2]eve (Donnio) vermoord. Monsieur Lancelin (Nordmann), een succesvolle advocaat, heeft ervoor gezorgd dat men korte metten maakte met het tweetal en in 1933 werden de zusters Papin na een proces van [KA1]e[KA1]en dag veroordeeld tot de guillotine. De zusters Papin hadden geluk, want de doodstraf voor vrouwen werd automatisch omgezet tot levenslang. Christine stierf na vier jaar in een inrichting. L[KA1]ea overleefde, maar toen ze 88 was en deze film uitkwam, begreep zij na een beroerte niet meer wat er in de buitenwereld gaande was. De meisjes hadden een verschrikkelijke jeugd gehad en werden door hun hardvochtige, wraakzuchtige moeder Cl[KA1]emence (Renauld) uit werken gestuurd om geld te verdienen. Hun zuster Emilia (Guille), ontsnapte de dans en ging het klooster in. Christine had dit ook gewild, maar mocht het niet. Na een reeks van onplezierige werkhuizen, waar zij werden uitgebuit en misbruikt door de heren des huizes, kwam het duo terecht bij de familie Lancelin. Madame was niet ongeschikt tegen hen en bedoelde het goed, en gaf hen de genegenheid die zij in hun jeugd hadden gemist. Als zij echter in een boze bui was, ging zij met een witte handschoen over de meubels, en trok een bedrag af van hun loon als ze bijvoorbeeld een bord hadden gebroken. Het verhaal ging indertijd dat Christine en Léa een incestueuze relatie hadden en dat Madame Lancelin hen daarbij betrapt had. Om ontdekking en schandaal te voorkomen moesten moeder en dochter Lancelin tot zwijgen gebracht worden. Primitief gedacht, maar wel gedaan. Nadat de zusjes hun taak hadden voltooid, wachtten ze op de gendarmerie om hen weg te halen. De verfilming van Denis, die dertien jaar lang niet meer achter de camera had gestaan, is sober en afstandelijk. Hij zet de kijker geen moment op het verkeerde been, manipuleert geen feiten en zoekt geen sensatie. De hoofdrollen Testud en Parmentier zijn bijzonder goed en je voelt als het ware hun lijden. Je moet wel geïnteresseerd zijn in het geval en van een psychologisch drama houden. Het scenario is van regisseur Denis en Michèle Halberstadt naar de roman L'affaire Papin van Paulette Houdyer. Het camerawerk is van Jean-Marc Fabre. De film heeft geen muziekscore en dat strekt de makers tot eer. De vormgeving is mooi en de film die naar Amerika gebracht werd haalde daar nog eens 225.390 dollar op. In Frankrijk kwamen er bijna driehonderdduizend bezoekers - het lijkt veel, maar is weinig voor dit land.

Les yeux de Cécile

1992 | Drama

Frankrijk 1992. Drama van Jean-Pierre Denis. Met o.a. Jean-Marie Winling, Micheline Presle, Karine Foviau, Marc Andreoni en Caroline Chaniolleau.

Het twaalfjarige titelpersonage Foviau is een pied noir (de benaming voor Fransen in Algerije) en woont in 1957 met haar vader-senator Winling op een uitgestrekt domein. De weduwnaar is dol op zijn dochtertje. Op een dag ontmoet Foviau een groep strijders van het FLN, die voor de onafhankelijkheid van Algerije ijveren. Zij vereenzelvigt zich met één van hen, maar het geweld neemt toe en het Franse leger moet het domein van de senator beschermen. Het meisje wordt een en weer gesleurd tussen haar fantasieën en de bittere realiteit. Gevoelig meisjesportret in de vorm van een gezins- en historische saga, met de Algerijse onafhankelijkheidsoorlog als decor. Het scenario is van de in Algerije geboren Jean-Claude Héberlé en van de Griekse auteur-scenarist Vassilis Vassilikos, die destijds de roman Z schreef, verfilmd door Costa Gavras. Muziek: Yves Gilbert. Camerawerk van Jacques Guerin.

Champ d'honneur

1987 | Familiefilm, Oorlogsfilm

Frankrijk 1987. Familiefilm van Jean-Pierre Denis. Met o.a. Chris Campion, Pascale Rocard, Eric Wapler en Frederic Mayer.

De dienstplichtige Pierre Naboulet ontsnapt aan een massale slachting in de Elzas tijdens de oorlog van 1870. Tijdens een lange eenzame zwerftocht door het bos ontmoet hij een klein jongetje uit de Elzas die hij mee naar huis neemt. Zonder veel financiële middelen en grote sterren gaat de regisseur rustig zijn weg zonder modieuze clichés. Het is meer een esthetische keuze dan een gebrek aan financiële middelen. Het lijkt qua kwaliteit van de ingevingen soms op Robert Bresson, de intensiteit waarmee hij de gezichten en de bewegingen aftast. Hij maakt een intens persoonlijk werk met een vertolking die zich totaal in dienst stelt van de personages.

La Palombière

1983 | Drama

Frankrijk 1983. Drama van Jean-Pierre Denis. Met o.a. Jean-Claude Bourbault, Christiane Millet, Daniel Jegou, Nadine Reynaud en Georges Vaur.

Een arbeider in de Dordogne wordt verliefd op een onderwijzeres met een tijdelijke aanstelling, maar als ze na een aanvankelijke afwijzing op zijn avances ingaat beseffen beiden dat de relatie kortstondig zal zijn. Het authentiek en lyrisch beeld van een provinciale gemeenschap en van de landelijke omgeving wordt verzwakt door de onvoldoende uitgediepte intrige en een bar onovertuigende verleidingsscène, terwijl de Parijse acteur Bourbault uiterlijk aannemelijk is als de held, maar temidden van zijn lokale medespelers toch uit de toon valt.

Histoire D'Adrien

1980 | Historische film, Drama

Frankrijk 1980. Historische film van Jean-Pierre Denis. Met o.a. Bertrand Sautereau, Serge Dominique, Pierre Dieunaude, Marcelle Dessalles en Odette Peytoureau.

De P[KA1]erigord, begin deze eeuw. De titelfiguur groeit op als wees en leidt vanaf zijn twaalfde jaar min of meer een zwervend bestaan. Deze kleine, onafhankelijk geproduceerde film is vervuld van heimwee naar het pre-industri[KA3]ele tijdperk. Het verhaal is nogal mager en dient voornamelijk als rode draad in dit sympathieke, maar weinig verrassende sfeerbeeld. De film won de Gouden Camera (Denis Gheerbrant) in Cannes in 1980. Scenario van de regisseur en Françoise Dugognon.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Jean-Pierre Denis op televisie komt.

Reageer