Christoph Holch

1937 Producer

Christoph Holch (1937) is producer.
Er zijn 9 films gevonden.

Emil und die Detektive

2001 | Jeugdfilm, Avonturenfilm

Duitsland 2001. Jeugdfilm van Franziska Buch. Met o.a. Tobias Retzlaff, Anja Sommavilla, Maria Schrader, Kai Wiesinger en Maximilian Befort.

De vader van de twaalfjarige Emil (Retzlaff) moet herstellen van een auto-ongeluk dus gaat Emil logeren in Berlijn. Tot zijn grote schrik wordt hij in de trein beroofd door booswicht Max Grundeis (Vogel) maar Emil zit niet bij de pakken neer. In Berlijn regelt hij een hiphopperige jeugdbende en gezamenlijk gaat het stel op zoek naar Emils bezittingen, geholpen dan wel belemmerd door stereotiepe criminele Joegoslaven, kindvriendelijke Italianen en omvangrijke Turkse families. Vierde verfilming van de kinderboekklassieker van Erich Kästner kreeg een bijpassende moderne score van Biber Gullatz en Eckes Malz.

Pünktchen und Anton

1999 | Jeugdfilm, Drama, Familiefilm

Duitsland 1999. Jeugdfilm van Caroline Link. Met o.a. Elea Geissler, Max Felder, Juliane Köhler, August Zirner en Meret Becker.

Voor haar tweede film deed regisseur Link (Jenseits der Stille) de gelukkige greep naar het jeugdboek van Erich Kästner over twee pubers uit zeer verschillende milieus. Pünktchen (Geissler) wil graag dat haar minder bedeelde kameraadje Anton (Felder) en diens zieke moeder op broodnodige Noordzee-vakantie gaan, maar waar haal je als kind 1000 D-Mark vandaan? Behalve aanstekelijk positief, fris en prachtig opgenomen is Pünktchen und Anton ook discreet kritisch: mensenleed in Verweggistan lijkt vaak belangrijker dan de hulpbehoevende naast de deur. Sprankelend kinderspel en mooie bijrollen van Sylvie Testud en Meret Becker, respectievelijk in Frankrijk en Duitsland multigetalenteerde independenticonen.

Larmar och gör sig till

1998 | Drama, Romantiek, Experimenteel

Zweden/Italië/Duitsland/Denemarken/Noorwegen 1998. Drama van Ingmar Bergman. Met o.a. Börje Ahlstedt, Marie Richardson, Erland Josephson, Agneta Ekmanner en Peter Stormare.

Dit psychologische verhaal is vlak na 1900 gesitueerd. Als de film begint, ziet de kijker een psychiatrische inrichting, waar Carl Akerblom (Ahlstedt) een gedwongen verpleging ondergaat, omdat hij zijn verloofde Pauline Thibault (Richardson) verkracht heeft. Hij lijdt aan incontinentie en heeft visioenen over de dood in de vorm van een witte clown (Ekmanner), die o.a. in de nacht aan zijn bed komt. Het noodlot van de overleden componist Franz Schubert achtervolgt hem en hij bedenkt een project om een sprekende film te maken, waarbij de acteurs zich achter het scherm bevinden; de film heeft als werktitel: `Het plezier van het meisje van plezier`. Wegens genezing uit de inrichting ontslagen in gezelschap van zijn kameraad Osvald Vogler (Josephson), wordt de film daadwerkelijk geproduceerd en Carl organiseert de premi[KA2]ere, waarbij Osvald en Pauline aanwezig zullen zijn. De kast, die elektrische apparaten herbergt, vliegt in brand en de filmvoorstelling gaat over in levend theater. In het bijzijn van enkele toeschouwers wordt de dood van Schubert opgevoerd. Vlak na de afloop van het toneelstuk sterft Carl in de armen van de door hem zo begeerde Pauline. De film werd aangekondigd als het testamentaire oeuvre van de grote filmer; Bergman schreef zelf het scenario, groef in zijn eigen verleden en draaide hem met geld van de tv; zijn boodschap is luid en duidelijk: de film is kwetsbaar en het toneel, slechts bijgelicht door een paar flakkerende kaarsen, is superieur. De grote filmmaker is bezeten van de dood (die aan hem knaagt in het gestalte van een witte clown) en van de angst voor het lichamelijke verval. De scènes volgen elkaar op zoals dat bij gefilmd toneel het geval is; alles heeft zijn eigen symbolische functie: het vuur, de dood, het publiek, het licht en donker van statische scènes, de nadrukkelijke dialoog, de tragiek en de bezetenheid van wellust. Geluid en belichting geven het gevoel van gekunsteldheid, afmatting en het definitieve einde. Deze bespreking betreft de op het filmfestival van Cannes gepresenteerde filmversie. Achter de camera stond Per Sundin.

Das Böse

1998 | Drama, Misdaad

Duitsland 1998. Drama van Christian Görlitz. Met o.a. Annett Renneberg, Michael Kind, Ulrich Tukur, Susanne Lüning en Edgar Selge.

Bodo Bennath (Kind) is het hoofd van een school in een Noord- Duitse provincieplaats. Hij is weduwnaar en leidt o.a. het koor. De kleine Sven is een van zijn favoriete zangertjes, evenals Markus Lenz, het neefje van de pastoor. In deze plaats geldt: ons kent ons. Wat niemand echter weet, is dat Bennath een incestueuze verhouding heeft met zijn achttien-jarige dochter Katja (Renneberg), die van hem in verwachting raakt. Vader dwingt dochter Katja zich te laten aborteren in het naburige Holland. Katja kan dat maar nauwelijks verwerken en wil dat haar vader gaat biechten bij pastoor Lenz (Tukur), maar daar wil hij uiteraard niets van weten. Later vindt men het lijkje van Sven en de kijker weet dat Katja hem zijn keel heeft toegeknepen. Een zware slag voor de gemeenschap. Vader wil nog steeds niet biechten. Tijdens een autorit probeert Katja een dodelijk ongeluk te veroorzaken, maar het mislukt en zij overleeft, haar vader ook. Dan gaat Katja biechten en pastoor Lenz krijgt een bezwaard geweten, maar hij moet zich aan de zwijgplicht houden. Hij lijdt er zichtbaar onder. Zijn zuster (L[KA3]uning) die de huishouding doet en de moeder van Markus is, ziet hoe het hem sloopt. Dan wordt Markus vermoord en Lenz pleegt zelfmoord onder druk van zijn ambtsgeheim. Ook Bodo Bennath kan het niet meer aan en schiet zich een kogel door zijn kop. Hij laat een ontlastende brief achter, waarin hij de moorden bekent. De politie en de jonge vrouwelijke officier van justitie Merl (Kirchoff) hebben hun twijfels, maar kunnen niets bewijzen. Het scenario van regisseur Görlitz en Bernd Sülzer is niet bepaald vrolijk, maar stelt het leed van Katja boven haar wandaden. Een behoorlijk gespeeld, zwaar op de hand drama, dat niet geschikt is voor fijngevoelige zielen, maar de wereld is nu eenmaal vol rotte plekken. Camerawerk van Tomas Erhart. Formaat 16:9. Dolby Stereo.

Der Metzger

1997 | Drama

Duitsland 1997. Drama van Samir. Met o.a. Wilfried Dziallas, Katja Studt, Brigitte Böttrich, Kazim Demir en Süleyman Galis.

Slager Ferdinand Schm[KA3]olling (Dziallas) ziet hoe in zijn buurt Turkse handelaren zaken openen en tot bloei komen. De client[KA2]ele verandert. Het staat hem niet aan om tussen de exotische groentensoorten en kebab zijn brood te verdienen en hij verhuist met zijn zaak naar een ander deel van de stad, waar hij tegelijkertijd een kapitaal herenhuis betrekt. Zijn benedenwoning verhuurt hij aan het stel Isabell en Daniel Heyse-Forberg (Wandtke en Beringer). Daniel zit in de reclame en is bezig met een ide[KA3]ele campagne voor Dr. D[KA3]uppe (Radzun) van de gemeente die de plaatselijke overheid een positief imago moet verschaffen t.o.v. het buitenlanders- en vluchtelingenbeleid. De opvangcentra zitten vol en de vroedevaderen willen de burgers ertoe bewegen vluchtelingen op te nemen. Ferdinand ontdekt dat Isabell en Daniel een drietal Koerdische vluchtelingen hebben ingekwartierd op zolder. Hij is ziedend. Hij duldt geen onderhuurders. Hij dwingt het stel ze als gasten op te nemen, want gastenbezoek is beperkt tot zes weken. Volgens Dr. D[KA3]upp past dit `bezoek` heel goed in zijn beleid. Om de afloop van de termijn enige luister bij te zetten, stemt Ferdinand toe in een tuinfeest, waarbij de pers wordt uitgenodigd. Een van de Koerden Yilmaz Kaya (Kazim Demir) wil zijn dankbaarheid tonen en een schaap slachten. Ferdinand neemt dit met argusogen van achter een venster waar, maar herkent in Yilmaz de absolute vakman, waardoor Ferdinand 180 graden draait: hij begint met Yilmaz een vleesbedrijf en stelt voor zijn gastarbeiders wooncontainers beschikbaar in de tuin. Daarmee overtreedt Ferdinand de wet (illegale arbeid, onderkomen zonder woonvergunning, enz.) en krijgt het aan de stok met het gezag met als gevolg dat hij achter de tralies geslingerd wordt. Nu moet Dr. Düpp hem uit zijn benarde positie bevrijden. Aardige satire met een scenario van Mechthild Heckmann en Rosemarie Motzko, dat te veel zijpaden bevat om flitsend te zijn. De spelpresaties zijn behoorlijk. De fotografie is van Hans Meier.

Va dove ti porta il cuore

1996 |

Frankrijk/Italië/Duitsland 1996. Cristina Comencini. Met o.a. Virna Lisi, Margherita Buy, Galatea Ranzi, Valentina Chico en Massimo Ghini.

Als grootmoeder Olga (Lisi) komt te overlijden, erft haar kleindochter Marta (Chico) die in de V.S. studeert, alles. Het testament is een openbaring, en verwijst alle verhalen, die Olga ooit aan Marta over het verleden vertelde, naar het land der fabelen. De laatste wil is grootmoeders optekening van de naakte waarheid. Daaruit begrijpt zij hoe Olga (als jonge vrouw Buy) werd uitgehuwelijkt aan een saaie prikkebeen, die zich meer voor zijn keververzameling interesseerde dan voor zijn vrouw. Olga leert tijdens een verblijf in een kuuroord dokter Ernesto (Karyo) kennen, de grote liefde uit haar leven en Marta`s grootvader. Ernesto sterft vroegtijdig door een verkeersongeluk. Marta`s moeder, Ilaria (Ranzi), meent echter dat 'prikkebeen' haar vader is. Na een reis naar Turkije komt Ilaria zwanger terug. Als zij hoort wie haar echte vader is, raakt zij van streek, veroorzaakt een ongeval, waarbij ze gewond raakt en bezwijkt later aan haar verwondingen. Behoorlijk gespeeld drama naar de gelijknamige internationale, bestseller van Susanna Tamaro, door Roberta Mazzoni en regisseuse Comencini tot scenario bewerkt. Deze film over een drietal generaties komt helaas nergens echt tot leven omdat hij te episodisch is, waardoor hij tot een niet al te kritisch vrouwelijk publiek beperkt blijft. Camerawerk van Roberto Forza. Formaat 16:9. Dolby Surround.

Die Sieger

1995 | Actiefilm, Thriller

Duitsland 1995. Actiefilm van Dominik Graf. Met o.a. Herbert Knaup, Hannes Jaenicke, Hansa Czyprionka, Heinz Hoenig en Thomas Schücke.

De chef (Knaup) van het SEK, een speciaal commandoteam van de Düsseldorfse politie, ziet bij de arrestatie van twee gangsters in een hotel een man die de boel in de war stuurt. Hij herkent hem als een oud-collega, die vier jaar geleden zijn mentaal gehandicapte kind had vermoord en daarna zelfmoord gepleegd had. Zijn lijk werd echter nooit gevonden en het hoofd van het SEK vermoedt dan dat hij als informant van de politie werkt. Een vakkundig gemaakte actiefilm, die zonder origineel te zijn, een verhaal brengt dat doorlopend boeiend en verrassend is. Als het scenario van Günter Schütter korter geweest zou zijn, zou het resultaat sterker zijn. Goede fotografie van Diethard Prengel. Dolby Stereo.

Um jeden Preis

1994 | Thriller

Oostenrijk/Duitsland 1994. Thriller van Kai Wessel. Met o.a. Henry Hübchen, Christian Kohlund, Daniela Ziegler, Katja Woywood en Udo Schenk.

Walter Tomschl[KA3]ager (Kohlund), de directeur van een farmaceutisch bedrijf, biedt zijn vriend J[KA3]urgen Kirchhoff (Hübchen), een orthopedist, de mogelijkheid een lezing te houden op een internationaal medisch congres. Interessante kijk achter de schermen over het toelaten op de markt van medicijnen.

Ardiente paciencia

1984 | Komedie

Portugal/Duitsland/Chili 1984. Komedie van Antonio Skármeta. Met o.a. Oscar Castro, Roberto Parada, Marcela Osorio, Naldy Hernandez en Antonio Skármeta.

De warme, humoristische debuutfilm van Sk[KA1]armeta vertelt hoe de latere Nobelprijswinnaar (voor de literatuur) Pablo Neruda (Parada) tijdens zijn vakantie op een Chileens eilandje kennis maakte met met een eenvoudige jonge postbode, Mario (Castro). Neruda `leent` hem op bijna Cyrano-achtige wijze een liefdesgedicht, waarmee Mario probeert het hart van Rosa (Hernandez) te veroveren, met wie hij uiteindelijk mag trouwen. Als Allende tot president gekozen wordt, gaat Neruda naar Parijs en vraagt Mario hem geluiden op te nemen van Chili, wat hij zo ontbeert. Later keert Neruda als zieke man naar zijn vaderland terug om te sterven. Inmiddels is generaal Pinochet aan de macht gekomen en wordt Neruda dag en nacht bewaakt, terwijl de jonge Mario gearresteerd is door een van de eskaders van de dictator. De film werd geproduceerd in het kader van Das kleine Fernsehspiel en beleefde zijn première op de tv op de tien-jarige sterfdag van de dichter, die op 15 september 1973 overleed, en kwam pas negen maanden later uit in de Duitse bioscopen. De film die het vooral moet hebben van de dialogen en het mooie spel, is bezet met een rolverdeling van toentertijd in West-Duitsland in exil levende Chilenen. Het camerawerk is van João Abel-Aboim en het scenario is van regisseur Skámeta. Meervoudig bekroond, ook als toneelstuk opgevoerd.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Christoph Holch op televisie komt.

Reageer