Fernando Pardo

Editor

Fernando Pardo is editor.
Er zijn 9 films gevonden.

Return To Hansala

2008 | Drama

Spanje 2008. Drama van Chus Gutiérrez. Met o.a. Farah Hamed, José Luis García Pérez, Antonio de la Torre en Adam Bounnouacha.

Drama van Chus Gutiérrez over 37 Marokkaanse immigranten die verdrinken op weg naar Spanje. Dertien van hen kwamen uit het dorpje Hansala.

Habana Blues

2005 | Drama, Muziek, Komedie

Spanje/Cuba/Frankrijk 2005. Drama van Benito Zambrano. Met o.a. Alberto Yoel, Roberto Sanmartín, Yailene Sierra, Zenia Marabal en Marta Calvó.

Jeugdvrienden Ruy en Tito hebben het niet breed. De een ligt al jaren in scheiding, maar woont nog steeds bij zijn vrouw en twee kindertjes. De ander deelt een huis met zijn oma, die eens een beroemd zangeres was. Ze dromen ervan om met hun muziek - geen rumba's, maar rock en blues - wereldberoemd te worden, zodat ze eindelijk Cuba kunnen verlaten. De tweede film van de Spanjaard Zambrano, die de filmschool in Havana deed en in 1999 debuteerde met Solas, zit helaas boordevol clichés en stereotypen.

Machuca

2004 | Drama, Historische film, Biografie

Chili/Spanje/Verenigd Koninkrijk/Frankrijk 2004. Drama van Andrés Wood. Met o.a. Matías Quer, Ariel Mateluna, Manuela Martelli, Aline Küppenheim en Ernesto Malbran.

Santiago, Chili, 1973. Een idealistische priester opent de deuren van een exclusieve privé-school voor de kinderen uit de sloppenwijken in de hoop dat de jeugd niet zal worden besmet met de politieke en sociale intolerantie. De elfjarige Gonzalo (Matías Quer) raakt bevriend met nieuwkomer Pedro Machuca (Ariel Mateluna). Door hun ogen schetst de jonge filmmaker Wood (Historias de fútbol, La Fiebre del Loco) in ontkleurde jaren zeventig beelden de Chileense malaise die vanaf de politieke top neersijpelde tot op het schoolplein. Een overweldigende, deels autobiografische film over belegerd opgroeien.

Lugares comunes

2002 | Drama

Argentinië/Spanje 2002. Drama van Adolfo Aristarain. Met o.a. Federico Luppi, Arturo Puig, Carlos Santamaría, Mercedes Sampietro en Valentina Bassi.

Als gevolg van de economische crisis in Argentinië wordt Fernando (Luppi), een linkse professor aan de universiteit van Buenos Aires, gedwongen met vervroegd pensioen te gaan. Terwijl hij en zijn vrouw zich aanpassen aan een soberder bestaan, zoekt Fernando de confrontatie met zijn zoon, die zijn vaderland en schrijverscarrière heeft ingeruild voor een burgerlijk bestaan in Spanje. Verfilming van de roman El Renacimiento van Lorenzo F. Aristarain is intelligent en poëtisch, maar soms ook wat langdradig en pretentieus.

El último tren

2002 | Drama

Uruguay/Argentinië/Uruguay 2002. Drama van Diego Arsuaga. Met o.a. Héctor Alterio, Frederico Luppi, José Soriano en Gastón Pauls.

Uruguay produceert slechts enkele speelfilms per jaar maar sinds de festivalhit 25 Watts (2001) is de internationale waardering groot. Zo ook voor railroadmovie El último tren, een lofzang op het lokale culturele erfgoed. Argentijn Héctor Alterio - in zijn circa 130ste film! - leidt het nostalgische drama overtuigend in de rol van een bejaarde machinist die een oude locomotief kaapt om te voorkomen dat het gevaarte wordt verscheept naar Hollywood. Wat volgt is een filosofische uiteenzetting van de intrinsieke waarde van (behoud van) cultuur en natuur. Zeer fraai.

Solas

1999 | Drama

Spanje 1999. Drama van Benito Zambrano. Met o.a. Ana Fernández, María Galiana, Carlos Álvarez-Novoa, Antonio Perez Dechent en Paco De Osca.

Als debuterend regisseur Zambrano een Brit was geweest, zou je geneigd zijn om zijn film sociaal-realistisch te noemen. Al moet je de melodramatiek dan wel even wegdenken. Solas is bij de juiste stemming vooral een ontroerend werkje, over de relatie tussen een zwijgzame moeder en een verbitterde, zwangere dochter, en over een lieve oude benedenbuurman, een van de weinige mannen in het gesloten universum van Solas (Alleen) die blijkt te deugen. Op het Filmfestival van Rotterdam behoorde Solas tot de publieksfavorieten.

El Coronel no tiene quien le escriba

1999 | Drama

Spanje/Frankrijk/Mexico 1999. Drama van Arturo Ripstein. Met o.a. Fernando Luján, Marisa Paredes, Salma Hayek, Rafael Inclán en Ernesto Yáñez.

Iedere week trekt de kolonel (Luj[KA1]an) zijn beste pak aan, zet zijn lichte hoed op, stropt zijn das en begeeft zich naar de waterkant, waar de rivierboot zal aanmeren. Al 27 jaar wacht hij op de postwissel met een klein tractement wegens drie[KA3]enhalf jaar actieve dienst in Mexico, waar hij in het wit van de ogen van de vijand gekeken heeft. Het hele dorp weet al jaren dat die uitkering nooit komt, maar de kolonel geeft niet op - het is zijn raison d`[KA4]etre. Zijn vrouw Lola (Paredes) lijdt aan astma, ze is ziekelijk en ze zijn beiden vel over been door ondervoeding. Hun zoon Agustin is overleden en heeft zijn ouders een haan nagelaten, die het grote geld zou kunnen winnen in een gevecht, maar dat komt ook niet. Agustin die in een circus was, stierf na een tweegevecht om het hoertje Julia (Hayek). Bij stukjes en beetjes wordt het verleden van het stel, de grote armoede, waarin zij leven, en hun wederzijdse liefde ontrafeld. Zij kunnen bijvoorbeeld de hypotheek van het schamele huis niet betalen, de advocaat (Y[KA1]a[KA6]nes) is meer ge[KA3]intereseerd in zijn declaraties dan in het verlenen van bijstand, dokter Pardo (Bichir) is te weinig nuchter een heeft te veel belangstelling voor jonge jongetjes om Lola met de juiste zorg te omringen en de pater [KA1]Angel (Incl[KA1]an) is een grote hypocriet. Desondanks proberen zij hun droevige lot aan de rand van de afgrond met waardigheid te dragen. De film is traag, maar mooi en Luj[KA1]an, die in geen twintig jaar meer voor de camera gestaan had, vertolkt zijn personage op een indrukwekkende manier. De Spaanse veterane Paredes laat zien dat zij haar vak beheerst en Hayek`s aanwezigheid is helaas nogal kort, maar zij speelt vol overgave. Het scenario van Paz Alicia Garc[KA1]iadiego naar het korte verhaal van Nobelprijswinnaar (Honderd jaar eenzaamheid) Gabriel García Marquez is zonder franje, terwijl regisseur Ripstein het vooral laat afhangen van de wisselwerkingen die de diverse personages op elkaar hebben. Het camerawerk van Guillermo Granillo is sfeervol en bevat mooie beelden in grandioze scènes. Ongeschikt voor de liefhebbers van snelle actie. Tot stand gekomen met gelden van Spaanse, Franse omroepen, de ministeries van cultuur, de filmmusea en filmfondsen uit die landen alsmede locale overheden uit Mexico en Columbia.

Martin (Hache)

1997 |

Spanje/Argentinië 1997. Adolfo Aristarian. Met o.a. Cecilia Roth, Eusebio Poncela, Juan Diego Botto en Federico Luppi.

Iedere week trekt de kolonel (Luj[KA1]an) zijn beste pak aan, zet zijn lichte hoed op, stropt zijn das en begeeft zich naar de waterkant, waar de rivierboot zal aanmeren. Al 27 jaar wacht hij op de postwissel met een klein tractement wegens drie[KA3]enhalf jaar actieve dienst in Mexico, waar hij in het wit van de ogen van de vijand gekeken heeft. Het hele dorp weet al jaren dat die uitkering nooit komt, maar de kolonel geeft niet op - het is zijn raison d`[KA4]etre. Zijn vrouw Lola (Paredes) lijdt aan astma, ze is ziekelijk en ze zijn beiden vel over been door ondervoeding. Hun zoon Agustin is overleden en heeft zijn ouders een haan nagelaten, die het grote geld zou kunnen winnen in een gevecht, maar dat komt ook niet. Agustin die in een circus was, stierf na een tweegevecht om het hoertje Julia (Hayek). Bij stukjes en beetjes wordt het verleden van het stel, de grote armoede, waarin zij leven, en hun wederzijdse liefde ontrafeld. Zij kunnen bijvoorbeeld de hypotheek van het schamele huis niet betalen, de advocaat (Y[KA1]a[KA6]nes) is meer ge[KA3]intereseerd in zijn declaraties dan in het verlenen van bijstand, dokter Pardo (Bichir) is te weinig nuchter een heeft te veel belangstelling voor jonge jongetjes om Lola met de juiste zorg te omringen en de pater [KA1]Angel (Incl[KA1]an) is een grote hypocriet. Desondanks proberen zij hun droevige lot aan de rand van de afgrond met waardigheid te dragen. De film is traag, maar mooi en Luj[KA1]an, die in geen twintig jaar meer voor de camera gestaan had, vertolkt zijn personage op een indrukwekkende manier. De Spaanse veterane Paredes laat zien dat zij haar vak beheerst en Hayek`s aanwezigheid is helaas nogal kort, maar zij speelt vol overgave. Het scenario van Paz Alicia Garc[KA1]iadiego naar het korte verhaal van Nobelprijswinnaar (Honderd jaar eenzaamheid) Gabriel García Marquez is zonder franje, terwijl regisseur Ripstein het vooral laat afhangen van de wisselwerkingen die de diverse personages op elkaar hebben. Het camerawerk van Guillermo Granillo is sfeervol en bevat mooie beelden in grandioze scènes. Ongeschikt voor de liefhebbers van snelle actie. Tot stand gekomen met gelden van Spaanse, Franse omroepen, de ministeries van cultuur, de filmmusea en filmfondsen uit die landen alsmede locale overheden uit Mexico en Columbia.

Bajo la piel

1996 | Thriller, Fantasy, Horror

Spanje/Peru/Duitsland 1996. Thriller van Francisco J. Lombardi en Francisco Lombardi. Met o.a. Ana Risueño, Jose Luiz Ruiz Barahona, Gianfranco Brero, Jorge Velasquez en Diego Bertie.

Verlegen, jonge Percy Corso (Barahona) wordt commissaris van Palle, een klein stadje in het Noorden van Peru. De plaats is in rep en roer door een reeks rituele moorden volgens de traditie der Moche-Indianen. De Moche behoorden tot de gewelddadigste stam uit het pre-Inca tijdperk. Jonge mannen zijn onthoofd en hun ogen zijn uit de kassen gerukt. Percy komt in contact met de Spaanse pathologe Marina (Risue[KA6]no) en de conservator van het instituut voor Moche-cultuur, professor Pinto (Brero). Met hun hulp komt hij op het spoor van de moordenaar. Percy's gevoelens voor Marina veroorzaken onderhuidse spanningen bij hem waarover hij geen macht heeft. Zo ontdekt hij de duistere kant die in ieder mens schuilt en net zo oud is al de mensheid zelf. Een vreemde, mystieke thriller met een uiterst broeierige sfeer. Het originele verhaal boeit tot op het einde, maar zit niet steeds even logisch in elkaar. Het scenario van Augusto Cabada vermengt op interessante wijze de mythen van de legendarische Moche- Indianen. Het camerawerk is van Teo Delgado. Waarschijnlijk niet ieders kopje thee. Dolby Stereo S.R. Digital.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Fernando Pardo op televisie komt.

Reageer