Antonia Murphy is acteur.
Er zijn 3 films gevonden.

On the Beach

2000 | Sciencefiction, Drama

Verenigde Staten/Australië 2000. Sciencefiction van Russell Mulcahy. Met o.a. Armand Assante, Rachel Ward, Bryan Brown, Jacqueline McKenzie en Grant Bowler.

In het jaar 2006 zorgt de Chinese Volksrepubliek voor een volledige blokkade van Taiwan, dat echter de bescherming van Amerika geniet. De situatie loopt uit de hand en de Amerikaanse president drukt op de rode knop. De aarde wordt vernietigd en radioactieve wolken drijven langs de horizonten van de aarbol en doden met hun neerslag alles wat nog in leven was. Australi[KA3]e is het laatst aan de beurt en volgens geleerden resteren er nog twee maanden voordat het zo ver is. In de baai van Melbourne komt een Amerikaanse atoomonderzee[KA3]er naar de oppervlakte. De bemanning wordt koeltjes ontvangen. Julian Osborne (Brown), een Australische wetenschapper, heeft een theorie, die geboekstaafd wordt door berichten die ontvangen zijn uit Anchorage in N.W. Alaska: op het noordelijk halfrond zou de straling minder zijn dan op het zuidelijk halfrond en minstens duizend mensen zouden de ramp kunnen overleven. De commandant van de duikboot USS Charleston Dwight Towers (Assante) is bereid om op verkennigsmissie te gaan. De tocht draait uit op een teleurstelling, want de berichten uit Anchorage werden gegenereerd door een computer. Het beroemde, gelijknamige boek van Neville Shute werd tot scenario bewerkt door David Williamson en Bill Kerby. Het werd geactualiseerd en voorzien van uitgebreide soaptoestanden over onderlinge en persoonlijke verhoudingen, die nu eenmaal nodig zijn om een groot publiek voor een ruim drie uur durende tv-film naar de kijkbuis te lokken. Hoewel deze mini zeer onderhoudend is, goed gespeeld, decent geregisseerd en 'mooi' gedaan, haalt hij het niet bij de gelijknamige speelfilm uit 1959 van Stanley Kramer, die vlak voor de beruchte Cuba-crisis in première ging en daardoor heel toevallig veel beter getimed was. Shute's doemdagboek is anti- atoombom, maar het paste toch meer in de tijd van de Koude Oorlog toen de angst over een alles vernietigende atoomoorlog veel sterker aanwezig was. De atoombom op Hiroshima in Japan was toen nog maar net veertien jaar geleden en lag dus nog vers in het geheugen. Ondanks het feit dat men getracht heeft de productie en verspreiding van kernwapens te beperken door internationale verdragen, kun je een halve eeuw na WO II eigenlijk alleen maar stellen dat steeds meer landen over een atoomwapenarsenaal beschikken. De waarschuwing van Shute is daarom nog altijd even actueel. Het camerawerk is van Martin McGrath. Wordt meestal in twee of drie delen uitgezonden.

Silent Predators

1999 | Horror, Thriller

Australië/Verenigde Staten 1999. Horror van Noel Nosseck. Met o.a. Harry Hamlin, Jack Scalia, Shannon Sturges, David Spielberg en Patty McCormack.

Deze keer zijn het geen mieren (Marabunta), vogels (The birds), of spinnen (Arachnophobia) die de mensheid het leven zuur maken, maar 'silent predators', slangen om precies te zijn. Volgens kenners zien ze eruit als een kruising tussen een ratelslang, boa constrictor en python, en vertonen ze een merkwaardig agressief jachtgedrag. Een mens kan maar beter niet bij ze in de buurt komen want vluchten kan niet meer en hun beet is binnen 10 seconden dodelijk. Maar ook al kijkt brandweercommandant en slangensbestrijder Vic Rondelli (Harry Hamlin) reuze zorgelijk, echt griezelen is er nauwelijks bij.

Those Dear Departed

1987 | Komedie, Film noir, Fantasy

Australië 1987. Komedie van Ted Robinson. Met o.a. Garry McDonald, Pamela Stephenson, Su Cruickshank, Marian Dworakowski en Ritchie Singer.

Max Falcon (McDonald) is een gevierde toneelspeler in Australi[KA3]e, die een gigantisch succes heeft met het stuk `Freud: The Musical`. Zijn agente Norda (Cruickshank) heeft het verkocht aan Hollywood en dat betekent zijn grote doorbraak. Er is echter een donkere wolk aan de hemel; iemand staat hem naar het leven en na een reeks van mislukte aanslagen, waarvan Norda het slachtoffer wordt, is het zo ver: hij stikt in zijn auto als zijn mooie, overspelige vrouw Marilyn de uitlaatgassen naar binnen laat stromen, zodat Max eindelijk plaats maakt voor zijn chauffeur Richard Kowalski (Dworakowski), een dilletant, die denkt dat hij dichter is. In het tussenstation voor artiesten, begrijpt Max dat hij uitsluitend in de hemel kan komen als hij twee zaken recht zet: de ontijdige dood van Gordon (Singer), die hij heeft veroorzaakt, en een bekentenis van de gewetenloze Marilyn. Ondertussen gaat Marilyn door met haar moorddadige praktijken: als de politie te nieuwsgierig en te lastig wordt, stuurt ze het tweetal smerissen naar het hiernamaals. Er zit niets anders op voor Max om weer met beide voeten op de grond te staan, maar hij wordt opnieuw verliefd op dat kreng, Marilyn. Het flauwe scenario van Steve J. Spears is een heleboel humbug en McDonald overheerst zodanig het beeld dat hij algauw begint te irriteren. De kostumering is heel geslaagd, evenals de muziek, maar dit is onvoldoende. Baande moeizaam zijn weg met enkele kopieën gedurende een jaar door het bioscoopcircuit down- under om onder alternatieve titels op te duiken op het kleine scherm. Het camerawerk is van David Burr. Ook bekend als DEAR DEPARTED en GHOSTS CAN DO IT.