Alexandre Carrière

Acteur

Alexandre Carrière is acteur.
Er zijn 9 films gevonden.

Pas d'inquiétude

2014 | Drama

Frankrijk 2014. Drama van Thierry Binisti. Met o.a. Isabelle Carré, Grégory Fitoussi, Diégo Gaspard, Michèle Bernier en Alexandre Carrière.

Elfjarige Remy wordt ernstig ziek, net op het moment dat ouders Claire en Marc zich in de schulden hebben gestoken met een nieuw huis. Reden tot zorg, ondanks de titel Geen zorgen, want het gezinsinkomen staat niet toe dat één van de ouders - of hun tienerdochter - dagelijks bij Remy kan blijven. Maar hulp komt uit onverwachte hoek, als Marcs collega's de koppen bij elkaar steken voor een gracieus gebaar. Belangrijke materie (verpakt in matige film), bedoeld om de Franse politiek warm te krijgen voor overdraagbaar verlof om voor een ziek kind te zorgen. De wet werd een jaar later ingevoerd.

L'amour fraternel

2011 |

Frankrijk 2011. Gérard Vergez. Met o.a. Andy Gillet, Grégory Fitoussi, Maurice Bénichou, Maryline Even en Aubert Fenoy.

Tien jaar na de dood van hun moeder zoekt Marc zijn broer Henri weer op. Marc (Fitoussi) is ooit naar Parijs vertrokken en omringt zich daar met artistieke types. Henry (Gillet) is in de Provence gebleven en leidt daar een rustig, wat eenzaam bestaan. De hernieuwde kennismaking van de broers verloopt beslist ongemakkelijk. Matig uitgewerkt televisiedrama heeft wel een leuke rol van Fitoussi, de acteur die met rollen in World War Z en de serie Mr Selfridge een internationale carrière ambieert.

Trois Huit

2001 | Thriller, Drama

Frankrijk 2001. Thriller van Philippe Le Guay. Met o.a. Gérald Laroche, Marc Barbé, Bernard Ballet, Alexandre Carrière en Jean-François Lapalus.

Pierre (Laroche) werkt in een glasfabriek. Hij gaat van de dagploeg naar de nachtploeg omdat het beter betaalt. Hij hoopt het bestaan van zijn vrouw Carole (Mouchel), die boekhoudster is, en hun twaalf-jarige zoontje Victor (Le Roy) te verbeteren. Onder zijn nieuwe collega`s bij de nachtdienst zit een zekere Fred (Barbé), een imposante kerel met een grote waffel, die amateurbokser is. Door zijn onbehouwen optreden heeft Fred, die een goede arbeider is, een promotie gemist en is teleurgesteld. Hij doet joviaal tegen Pierre, maar maakt hem algauw het leven zuur door zijn frustraties op Pierre te botvieren. Hij beschadigt de auto van Pierre, vernedert hem in het bijzijn van hun collega's, en intimideert hem voortdurend. De situatie wordt onhoudbaar als hij zich aan Victor dreigt te vergrijpen, hoewel Pierre zijn best doet om niet uit zijn slof te schieten. Gelukkig kan hij met de overige collega's goed overweg en als een betonnen vloer gestort moet worden in het huis dat Pierre bouwt, is ook Fred van de partij. Niemand van de collega's durft het echter op te nemen tegen de gemakkelijk ontvlambare Fred, maar door het geduld van Pierre lukt het de agressieve man te matigen, hoewel zijn huwelijk eronder begint te lijden. Pierre lijkt een slappe vent, maar is in wezen een flinke kerel en een doorzetter. Het spel van de twee hoofdrollen is realistisch en zeer geloofwaardig. Barbé is zo echt dat je af en toe blij bent als kijker, dat hij in sommige scènes eventjes afwezig is. Het uitstekende scenario is van Régis Franc, Olivier Dazat, en regisseur Le Guay, die het tempo erin houdt. Het is gebaseerd op een waargebeurd voorval in 1990. Het camerawerk van Jean-Marc Favre geeft de troosteloze sfeer van industrieel Noord-Frankrijk haarfijn weer. Een film die vergelijkbaar is met RESSOURCES HUMAINES van Laurent Cantet uit 1999, maar zonder de politiek van die film.

Inch'Allah dimanche

2001 | Drama

Frankrijk/Algerije/Marokko 2001. Drama van Yamina Benguigui. Met o.a. Fejria Deliba, Zinedine Soualem, Marie-France Pisier, Mathilde Seigner en Rabia Mokedem.

Ahmed werkt sedert 1964 in Noord-Frankrijk in een fabriek. Hij is getrouwd met met Zouina (Deliba) en af en toe bezoekt hij haar in Algerije. Het stel heeft drie kinderen, maar Zouina kent haar echtgenoot nauwelijks. Tien jaar later mogen Noord- Afrikaanse arbeiders hun familie laten overkomen. Zouina arriveert met haar kinderen en haar bazige schoonmoeder A[KA3]icha (Mokedem), die een giftige tong heeft. De buren aan de ene kant van het bescheiden bakstenen huurhuis, kijken met argwaan naar hen, maar de gescheiden, zelfstandige Briat (Seigner) aan de andere kant is nimmer te beroerd om te helpen. Behalve haar schoonmoeder, bepaalt vooral Ahmed hoeveel bewegingsvrijheid Zouina heeft. Bij de minste of geringste aanleiding slaat hij haar. Zouina ziet dat Franse vrouwen niet zo onder de plak zitten als hun islamitische collega`s. Haar pad wordt gekruist door Madame Manant (Pisier), de weduwe van een officier die het leven liet in de Algerijnse oorlog. Tezamen met anderen haar eveneens welwillend gestemd zijn, besluit Zouina `s zondags (zie de titel) er tussenuit te knijpen. Het scenario van regisseuse Benguigui is gedeeltelijk autobiografisch. De hoofdrollen worden zeer geloofwaardig ingevuld en de kijker krijgt een helder beeld van het onvrije leven van de vrouw uit de Maghreblanden in het koele, ongastvrije Europa. De heimwee die ze hebben naar hun zonnige geboorteland, voel je als het ware. De film werd meervoudig bekroond en kijkers die zich in dit onderwerp willen verdiepen, worden op hun wenken bediend. Het camerawerk is van Antoine Roch.

Rien à faire

1999 | Komedie, Romantiek, Drama

Frankrijk 1999. Komedie van Marion Vernoux. Met o.a. Patrick Dell'Isola, Sergi López, Florence Thomassin, Kelly Hornoy en Marion des Fachelles.

Marie (Bruni-Tedeschi) is al geruime tijd werkloos. Ze leest historische romans, ze wandelt wat en luistert veel naar de radio, `liedjes, verzoekjes, quizzen. Die houden me gezelschap.´ In de supermarkt ontmoet ze kettingroker Pierre (Dell´Isola). Pierre is ook werkloos. De chemie is ver te zoeken maar een gedeeld ledig bestaan is volgens regisseur/co-scenariste Vernoux voldoende voedingsbodem voor 100 minuten onhandig baltsgedrag. Enkele spitsvondigheden over Het Dagelijks Leven geven de blindganger nog enige impact. (VM/VPRO Gids)

Chacun pour soi

1998 | Drama

België/Frankrijk 1998. Drama van Bruno Bontzolakis. Met o.a. Alexandre Carrière, Nicolas Ducron, Florence Masure, Dominique Baeyens en Manon Gillard.

De tweede film van regisseur Bontzolakis na FAMILLES JE VOUS HAIS uit 1997 is gedeeltelijk gebaseerd op zijn korte film VACANCES [KA2]A BL[KA1]ERIOT. Enkele personages komen in deze film terug en worden gespeeld door dezelfde personen. Nicolas (Carri[KA2]ere) en Thierry (Ducron) moesten voor hun nummer opkomen, bereikten de rang van korporaal en zouden willen bijtekenen, maar overal in Europa wordt de dienstplicht afgeschaft en beperkt men het leger tot beroepsmilitairen, die op een of andere manier specialisten zijn. Vanwege het gebrek aan diploma`s worden Nicolas en Thierry met groot verlof gestuurd. Ze zijn afkomstig uit arbeidersmilieus en weten maar al te goed wat werkloosheid betekent. Nog voordat ze aan een carri[KA2]ere in de burgermaatschappij kunnen beginnen, beseffen ze dat ze in hun land met een werkloosheidspercentage van elf procent kansloos zijn. Om met hun afgang thuis niet meteen te koop te lopen besluiten ze te gaan kamperen op een camping aan de Noordzeekust, niet ver van de Belgische grens. Twee leuke meiden die weliswaar wat ouder zijn, slaan hun tentje naast hen op. Tussen Fran[KA10]coise (Masure) en Nicolas wordt het meteen wat en het eindigt ermee dat dat ze gaan hokken en enige tijd later de trotse ongetrouwde ouders van een dochtertje zijn. Tot zijn grote vernedering is Nicolas afhankelijk van de inkomsten uit het baantje van Fran[KA10]coise. Annie (Baeyens) doet verwoede pogingen om Thierry in te palmen, maar hij heeft alleen oog voor de kameraadschap met Nicolas. Later vindt hij een baantje in een naburig stadje als nachtwaker om in de buurt van zijn vriend te zijn. Hij haalt Nicolas over een kleine kraak te zetten en als Nicolas een paar extra centen van de buit heeft, krijgt hij mot met Françoise, die dit terecht afkeurt. Regisseur Bontzolakis, die samen met Mélina Jochum het scenario schreef, is zorgvuldig te werk gegaan en heeft zijn personages mooi uitgebalanceerd. Terwijl hij hen goed in de hand hield, gaven zij hem het uiterste van hun kunnen met hun geloofwaardige spel en tracteren de kijker op een aannemelijke transformatie van loltrappers tot serieuze kerels, die daarbij niet altijd even verstandige keuzes maken omdat zij van zichzelf nog te weinig begrijpen. Fraaie sociaal getinte cinema in de trant van LA PROMESSE van Luc en Jean-Pierre Dardenne uit 1996 en LA VIE DE JÉSUS van Bruno Dumont uit 1997. Gelukkig zijn de economische omstandigheden in Frankrijk sedert het uitkomen van deze film sterk aan het veranderen, waardoor deze rolprent enigszins zal verbleken door zijn verlies van zijn actualiteit, maar regisseur Bontzolakis beschikt over voldoende talent om de kijker later weer een andere spiegel van de maatschappij voor te houden. Het camerawerk is van Miguel Sanchez Martin.

Nanou ou Gaëlle...

1997 | Komedie, Drama, Familiefilm

Frankrijk 1997. Komedie van Christine François. Met o.a. Paulette Dubost, Yves Afonso, Magali Pillard-Godenne, Blandine Lenoir en Manuel Le Lièvre.

De zestien-jarige Nanou (Pillard-Godenne) en de negentien-jarige Ga[KA3]elle (Lenoir) wonen met hun ouders in een afgelegen boerderij in het noorden van Frankrijk. Nanou studeert nog en Ga[KA3]elle werkt in een benzinestation langs de autoroute. De twee meisjes delen dezelfde kamer en maken dikwijls ruzie. Hun leventje kabbelt rustig verder zonder veel opzienbarende gebeurtenissen. Tot op een winterochtend hun verre neef Gaston (Le Lièvre) op de boerderij arriveert. Hij zal ieders leven grondig overhoop halen. Twee schattige adolescenten die moeiteloos het hart stelen van de kijker. Dank zij hen blijf je geboeid kijken, maar ook Dubost als Mémé is hartverwarmend. Geen film die geschiedenis zal maken, maar als studie van ontluikende liefde en passie is het best onderhoudend. Dodine Herry en Christine François baseerden hun scenario op de roman Amours de jeunes filles idiotes van Herry. Fotografie is van François Kuhnel.

Anne Le Guen : Du fil à retordre

1996 | Drama

Frankrijk 1996. Drama van Stéphane Kurc. Met o.a. Fanny Cottençon, Patrick Raynal, Dominique Sarrazin, Olivier Granier en Léa Drucker.

Anne Le Guen (Cotten[KA10]con) is schepen en eerste adjoint van de burgemeester in een provinciestadje in het departement Nord. Wanneer een lokale weefspinnerij bedreigd wordt met sluiting breekt er een spontane staking los. Zij onderzoekt het dossier. Zo ontdekt ze dat de zaakvoerder, die beschuldigd wordt van wanbeheer, een jeugdvriend is van de burgemeester (Raynal) en vanuit de prefectuur wordt druk uitgeoefend om de fabriek zo vlug mogelijk te ontzetten. Gelijktijdig breekt er in een nabijgelegen rusthuis een hongerstaking uit, daar het eten van een minderwaardige kwaliteit is. Eerste aflevering van een reeks met sociale inslag of hoe een schepen zich inzet om de bevolking te helpen, in plaats van de politiek te laten primeren. Cottençon speelt haar rol ontwapenend. Marie Guilmineau, Philippe Le Dem en Frédéric Krivine schreven het scenario. Achter de camera stond Roberto Venturi. Formaat 16/9. Nicam Stereo.

Les cinq dernières minutes : Mort d'un géant

1995 | Misdaad

Frankrijk 1995. Misdaad van Pascal Goethals. Met o.a. Pierre Santini, Pierre Hoden, Myriam Boyer, Roger Dumas en Daniel Langlet.

Tijdens het carnaval in Duinkerken wordt Florent Verchelle (Peyrat) doodgeschoten, vlak na het ogenblik waarop hij de bordpapieren reus Marguerite van zijn vader heeft overgenomen. Zijn vader Roger (Dumas) is directeur havenmeester en is kandidaat om gekozen te worden als parlementslid. Roger is ervan overtuigd dat hij het doelwit was van de moordenaar. Terwijl er een crisisstemming in de haven heerst, heeft Commissaris Massard (Santini) de lastige opdracht om tussen de carnavalsvierders de moordenaar op te sporen en het motief na te gaan. De kleurrijke omgeving waarin deze politiefilm zich afspeelt, is wel het meest opmerkelijke. Voor de rest hebben we alles al eerder (veel indrukwekkender) gezien in Amerikaanse films over misdaad in de dokwerkersmilieus. Het scenario is van regisseur Goethals en Michel Quint. Het camerawerk is van Serge Palatsi. Aflevering 74 nummer van totaal 81. Mono.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Alexandre Carrière op televisie komt.

Reageer