Marilyne Canto

1963 Regisseur, Acteur, Scenarist

Marilyne Canto (1963) is regisseur, acteur en scenarist.
Er zijn 19 films gevonden.

La rançon de la gloire

2014 | Drama, Komedie

Frankrijk/België 2014. Drama van Xavier Beauvois. Met o.a. Benoît Poelvoorde, Roschdy Zem, Chiara Mastroianni, Nadine Labaki en Peter Coyote.

Waar gebeurd: op 2 maart 1978 werd het lijk van Charlie Chaplin ontvoerd van een Zwitsers kerkhof. De daders zijn Eddy (Poelvoorde), net vrij uit de gevangenis, en Osman (Zem), die een kostbare heupoperatie van zijn vrouw niet kan betalen. Xavier Beauvois (Des hommes et des dieux) verfilmde de bizarre geschiedenis als een sympathieke klucht die minstens evenveel tijd neemt voor de tragische als voor de komische kanten van het verhaal. Helaas is de film ook wat tam en wordt voor sommige scènes wel erg veel tijd genomen.

La tendresse

2013 | Drama, Komedie

België/Frankrijk/Duitsland 2013. Drama van Marion Hänsel. Met o.a. Marilyne Canto, Olivier Gourmet, Adrien Jolivet, Sergi López en Margaux Châtelier.

Als hun jongvolwassen zoon zijn been breekt bij een snowboardongeluk, zoeken zijn gescheiden vader en moeder hem samen op. Tijdens de lange autorit naar de Alpen en hun overnachting in het skihotel wordt duidelijk hoe de twee zich tot elkaar verhouden, wat ze nog voor elkaar voelen, en hoe hun kind over hen denkt. Opmerkelijk lichtvoetige, losse film van de Belgische Marion Hänsel, met een prachtig rolletje van de Spaanse acteur Sergi López als liftende zeeman die laat zien dat het raadzaam is het leven te nemen zoals het is.

Le sens de l'humour

2013 | Drama

Frankrijk 2013. Drama van Marilyne Canto. Met o.a. Marilyne Canto, Antoine Chappey en Samson Dajczman.

Het pijnlijk waarachtige regiedebuut van Canto, de actrice met de ongewone uitstraling, is de tweede akte van haar met een César bekroonde autobiografische kortfilm Fais de beaux rêves uit 2007. Opnieuw speelt Canto de veertigster Elise, die sinds de plotselinge dood van haar echtgenoot haar tienjarige zoon Léo alleen opvoedt. Over de verhouding van de Louvre-rondleidster met Paul, een geduldige rommelmarkthandelaar die het bovendien uitstekend met Léo kan vinden, hangt echter die ene slagschaduw. Klein, uiterst subtiel juweel over verdaagd verdriet in het Parijs van de gewone mensen.

Les mensonges

2010 | Drama

Frankrijk 2010. Drama van Fabrice Cazeneuve. Met o.a. Marilyne Canto, Hippolyte Girardot en Scali Delpeyrat.

Een op het oog voorbeeldige bankemployee, moeder en echtgenote blijkt de klanten van de bank op te lichten.

Les femmes... ou les enfants d'abord

2002 | Komedie

Frankrijk/Spanje 2002. Komedie van Manuel Poirier. Met o.a. Sergi López, Marilyne Canto, Sylvie Testud en Sacha Bourdo.

Getrouwde vader van drie zoontjes ontmoet zijn ex. Zij vertelt hem dat hij ook nog een dochterje heeft, in een zoet Frans familiedrama met een sterke hoofdol van Sergi Lopèz.

Le lait de la tendresse humaine

2001 | Drama

België/Frankrijk 2001. Drama van Dominique Cabrera. Met o.a. Patrick Bruel, Marilyne Canto, Dominique Blanc, Bruno Salvador en Sergi López.

Een zomerse dag in de Jura. Jonge moeder Christelle (Maryline Canto) doet haar baby in bad. Plotseling staat ze op en rent het huis uit. De camera blijft achter en registreert hoe het water onder de badkamerdeur uitloopt. De openingsscène van Le lait de la tendresse humaine grijpt direct naar de strot. Net zoals het leven Christelle naar de strot grijpt. Haar echtgenoot (Patrick Bruel) kan zich nauwelijks verplaatsen in haar somberte. Samen met familie en vrienden gaat hij op zoek naar Christelle die ondertussen haar heil heeft gezocht bij de buurvrouw. Cineast Dominique Cabrera maakte eerder een documentaire over depressie (Demain et encore demain) en laat in deze speelfilm zien dat zij het onderwerp en het filmmedium tot in de puntjes beheerst. Haar uitgelezen personages bewegen zich in een scherp contrasterende wereld van zonlicht en warmte, blindelings op zoek naar liefde en naar elkaar. Een hartverwarmende film over 'het onstuitbare leven dat ons begeleidt en soms alleen achterlaat', aldus de maker.

C'est la vie

2001 | Romantiek, Komedie

Frankrijk 2001. Romantiek van Jean-Pierre Améris. Met o.a. Jacques Dutronc, Sandrine Bonnaire, Emmanuelle Riva, Jacques Spiesser en Anne Grégorio.

Wie bij producenten aanklopt met een script over een terminaal zieke dwarsligger die in zijn laatste dagen een romance beleeft met een verpleegster, heeft geringe slagingskansen. Met de toezeggingen van Franse sterspelers Jacques Dutronc en Sandrine Bonnaire liggen de kaarten dan weer een stuk gunstiger. In de mise-en-scène kleurt regisseur Améris met deze romanverfilming netjes binnen de lijntjes, maar de met de jaren meer en meer rafelig ogende chansonnier-acteur Dutronc is een verontrustend geloofwaardige kankerpatiënt. Intiem, dit verhaal over een late liefde in een sterfhuis in de Provence, en fijngevoelig zonder misplaatste snottertactieken.

On appelle ça... le printemps

2000 | Komedie, Muziek

Frankrijk 2000. Komedie van Hervé Le Roux. Met o.a. Marilyne Canto, Maryse Cupaiolo, Marie Matherton, Bernard Ballet en Pierre Berriau.

Fanfan (Cupaiolo) laat haar vriendje Charles (Chappey) zitten om bij haar vriendin Joss (Matheron) in te kunnen trekken, maar Joss had haar man Paul (Berriau) en kind al voor haar laten zitten met als gevolg dat ze allebei op straat staan. Ze gaan naar Fanfans zus Manu (Canto) en hopen daar te mogen blijven, maar Manu`s vriend Mytch smijt ze alledrie de deur uit. Gelukkig is Claude (Ballet) na een toevallige ontmoeting bereid om ze op te vangen. Claude heeft een vriend, Jean (Szabo), en binnen de kortste keren ontstaat er een oorlog tussen de geslachten. Ondertussen willen Charles, Paul en Mytch hun vriendinnen en/of vrouwen weer terug. Dit maakt de oorlog compleet. Een bizarre film, waarin de diverse plotonderdelen worden afgewisseld door muziek met zang, die niets met het verhaal te maken hebben, maar wél het aardigst zijn. Hoewel we mogen aannemen dat het scenario van regisseur Le Roux feministisch bedoeld is, komt het vrouwvijandig over, ondanks de wellust van de drie heldinnen. Het optreden van Charles, Paul en Mytch als drie nichterige musketiers lijkt nergens naar, tenzij je valt op dit soort pompeuze verkleedpartijen. De kinderachtige 'humor' is grof, niet leuk en de rolprent als geheel is eentonig. Le Roux is filmcriticus bij het highbrow tijdschrift Cahiers du cinéma en zoals we weleens eerder hebben opgemerkt, voor hem geldt: schoenmaker houd je bij je leest. Het camerawerk van Pierre Milon ziet er fris uit. Super 16 mm opgeblazen tot 35 mm. Dolby SR.

Un printemps de chien

1997 | Romantiek

Frankrijk 1997. Romantiek van Alain Tasma. Met o.a. Stéphane Audran, Jean-Pierre Cassel, Cérise, Thomas Chabrol en Jonathan Demurger.

Na veertig jaar te hebben samengewoond besluiten Michel (Cassel) en Genevi[KA2]eve (Audran) dan toch maar om in het huwelijkbootje te stappen. Toeval wil echter dat Michel, op weg naar de plechtigheid, een gewonde hond vindt aan de rand van de weg. Voor hem is het belangrijker de hond naar een dierenarts te brengen dan te verschijnen voor de burgemeester. Geneviève denkt er echter anders over en het komt tot een hoogoplopende ruzie. Uiteindelijk besluiten ze uit elkaar te gaan, Michel met zijn tweedehands autozaak, Geneviève met haar vertalingen. Toch hebben ze beiden het gevoel dat ze iets missen in hun leven. Sentimentele prent over liefde op latere leeftijd. Het vlotte spel van Audran en Cassel kan verhinderen dat de film uit de hand loopt. Hun dialogen zijn erg geestig en ze komen spontaan uit hun mond. Leuke ontspanningsfilm zonder verdere pretenties, geschreven door Isabelle Mergault en Thierry Bourcy. Antoine Roche stond achter de camera.

Trois saisons

1997 | Romantiek

Frankrijk 1997. Romantiek van Edwin Baily. Met o.a. Marina Golovine, Guy Marchand, Frédéric Pierrot, Julie-Anne Roth en Fred Bianconi.

Lama, Corsica 1943. Op de avond van zijn huwelijk met Flora (Golovine) verkiest Jeannot (Bianconi) om naar Bastia te trekken om de Amerikanen te steunen die hun invasie begonnen zijn. Een jaar later zijn de Amerikanen in Lama, maar Jeannot heeft de rangen van de partizanen vervoegd in hun strijd tegen het fascisme. Flora ontmoet Frankie (Geczy), een knappe G.I.. Ze begint met hem een relatie ondanks het feit dat ze haar hele familie tegen krijgt. Zelfs haar vriend Batti (Pierrot) kan haar niet op andere gedachten brengen en haar vader, Archange (Marchand), wil Frankie doden. Daarna volgen we haar liefdesperikelen in de jaren 1950 en ten slotte zijn we getuige van haar begrafenis in Bastia in 1996. Drie dramatische periodes uit het leven van een vrouw die steeds op zoek was naar liefde. Golovine beheerst probleemloos de hele film met een doorleefde, emotionele vertolking. De sfeer van de drie uiteenlopende periodes waarin de film zich afspeelt wordt met veel gevoel juist geschilderd. Bernard Renucci en Baily schreven het goed gestructureerde scenario. Cameraman Jean-Bernard Aurouet maakt dankbaar gebruik van het betoverende kader dat Corsica te bieden heeft.

Mirage noir

1997 | Drama

Frankrijk 1997. Drama van Sébastien Grall. Met o.a. Catherine Wilkening, Aladin Reibel, Andréa Ferréol, Bruno Raffaelli en Christian Moro.

Jack Maubert (Reibel) is commandant bij de Franse luchtmacht. Hij heeft een onberispelijke staat van dienst en wordt geliefd door zijn manschappen. Zijn vrouw Christine (Wilkening) lijdt aan een erge vorm van depressie en zakt steeds dieper weg door de pillen die ze te slikken krijgt. Op een dag zegt ze dat ze wil scheiden. Gezien haar toestand zal hun dochtertje M[KA1]elanie (Steinling) zonder twijfel aan Jack toegewezen worden. Hier wil Christine's moeder Monique een stokje voor steken. In haar wanhoop beschuldigt ze Jack ervan een incestueuze verhouding te hebben met zijn dochter. Deze verklaring heeft grote invloed op zijn beroepsleven. Gevoelig drama over een eerbiedwaardig man die zijn reputatie eensklaps, onterecht, te grabbel gegooid ziet. Reibel speelt zijn personage met veel emotie zonder echter over de schreef te gaan. Wilkening benadrukt haar rol soms wel wat teveel, maar Ferréol steelt de show als de tang van een moeder. Geen hoogvlieger, wel degelijke ontspanning met een actueel onderwerp, geschreven door Jean-Marie Auclair en Alain Riondet. Fotografie van Richard Andry.

Marion

1997 | Drama, Experimenteel

Frankrijk 1997. Drama van Manuel Poirier. Met o.a. Coralie Tetard, Pierre Berriau, Elisabeth Commelin, Marie-France Pisier en Jean-Luc Bideau.

De tien-jarige Marion (Tetard) is onlangs met haar ouders (Berrieu en Commelin) en haar twee jongere broertjes en oudere zus in een rustig Normandisch dorpje komen wonen. Haar vader, een bouwvakker, is in zijn vrije tijd druk in de weer met het opknappen van hun nieuwe huis. Ze komen in contact met een welgesteld echtpaar uit Parijs (Bideau en Pisier), die zich al geïntegreerd voelen in het dorpsleven. Ze hebben zelf geen kinderen en de vrouw raakt zeer gehecht aan de lieve, vriendelijke Marion en ze wil het meisje steeds vaker om zich heen hebben. Uiteindelijk wil ze haar meenemen naar Parijs om haar betere kansen te geven in het leven. Een poëtisch vertelde tragikomedie over het leven in een dorpsgemeenschap, die natuurlijk overkomt en niet geacteerd lijkt. Het verhaal kabbelt rustig voort en neemt toch regelmatig, haast ongemerkt, standpunten in over tolerantie, racisme en klasseverschil. Knap uitgewerkt scenario van Manuel en Céline Poirier en Jean- François Goyet. Groezelig-realistische fotografie van Nara Keo Kosal.

L'autre côté de la mer

1997 | Komedie, Drama

Frankrijk/Argentinië 1997. Komedie van Dominique Cabrera. Met o.a. Claude Brasseur, Roschdy Zem, Marthe Villalonga, Agoumi en Catherine Hiegel.

De Frans-Algerijnse regisseuse Cabrera verhaalt in haar documentair getint speelfilmdebuut over de vriendschap tussen de Franse Algerijn Georges Montero (mooi gespeeld door Claude Brasseur) en de Algerijnse Fransman Tarek Timzert (Roschdy Zem). Montero, die in 1994 in Parijs is voor een oogoperatie, ziet wel in dat hij voor de Fransen altijd een 'pied noir' (immigant) zal blijven. Ook voor oogchirurg Tarek, een geassimileerde Arabier met wie Montero bevriend raakt, blijkt de tijd rijp om over zijn 'roots' te gaan nadenken. Mooie raï-muziek van Chaba Nadia L'Oranaise en haar groep.

Cameleone

1996 | Film noir, Misdaad, Drama, Thriller

Frankrijk 1996. Film noir van Benoît Cohen. Met o.a. Chiara Mastroianni, Seymour Cassel, Jackie Berroyer, Antoine Chappey en Alban Guitteny.

L[KA1]ea (Mastroianni), een jonge, nerveuze serveerster uit een bar in Parijs wordt `s nachts als ze op weg naar huis is achterna gezeten door een engerd. Zich bedreigd voelend trekt ze een pistool en schiet hem neer. Ze wordt kort erop `gered` door Jean (Guitteny) en Luc (Chappey), twee jonge kerels die in de late uurtjes van de nacht pakken met kranten afleveren. Hoewel L[KA1]ea samenwoont met een oudere Amerikaanse kunstschilder Francis (Cassel), belt ze haar (ook al wat oudere) voormalige minnaar Moskowitz (Berroyer), die bij de politie zit en vraagt hem om hulp. Moskowitz, die verder niets doet dan rondhangen in bars, en een soort desperado is, wist heel vakkundig alle sporen, maar nu is Léa eigenlijk zijn gevangene. Het regiedebuut van Cohen is een soort Franse film noir naar Amerikaans voorbeeld! Het scenario dat hij schreef met Alban Guitteny en François Guerif, die hoofdredacteur is van de detectiveserie Rivages/Noir, rammelt te veel en bevat geen boeiend, afgerond verhaal. Wat blijft is een heerlijke Mastroianni, die het beeld veelvuldig vult, maar zij gaat op den duur toch ook vervelen. Camerawerk van Bertrand Mouly.

Germaine et Benjamin

1994 | Biografie

Frankrijk 1994. Biografie van Jacques Doillon. Met o.a. Anne Brochet, Benoît Régent, Francine Bergé, François-Régis Marchasson en Gérard Sergue.

Twaalfdelige Franse serie (met afleveringen van 26m) over de gepassioneerde liefde tussen de libertijnse schrijfster Germaine (Madame) de Sta[KA3]el en de politicus-schrijver Benjamin Constant, gestalte gegeven door resp. Brochet en de in 1994 gestorven R[KA1]egent. In september 1794 vergezelt de schrijfster Belle de Charri[KA2]ere (zie ook de Nederlandse film BELLE), gespeeld door Berg[KA1]e, Benjamin Constant naar Madame de Sta[KA3]el, die een grote aantrekkingskracht op hem uitoefent. Madame de Sta[KA3]el treurt om een van haar geliefden, die zijn bezoek heeft uitgesteld, en zij verwijt Constant dat hij haar aanbidders afschrikt. Voor Constant is dit een teken dat zij om hem geeft... Een jaar later is Germaine teruggekeerd bij haar echtgenoot (Zischler), maar die is daar allerminst blij mee. Zijn secretaris (gespeeld door de Vlaamse acteur Leysen) onderhandelt met haar om haar tot vertrekken te bewegen. Zij geeft toe maar vraagt Benjamin een oogje in het zeil te houden. Hij is vereerd, maar ook wat weemoedig door het naderende afscheid. De winter van 1796 kondigt zich beroerd aan voor Germaine. Zij hoort niets meer van haar vrienden, ze heeft geen nieuws van Benjamin, en het politieke klimaat is niet al te gunstig. Gelukkig duikt Benjamin onaangekondigd op en... negen maanden later bevalt zij van een dochter, Albertine. Voor de buitenwereld wil zij verborgen houden dat niet haar man maar Benjamin de vader is, en Benjamin houdt zich gedeisd. In 1798 heeft Germaine zich aan het schrijven gezet van een lijvig boek over de revolutie en de republiek. Ze hoopt het boek spoedig te kunnen uitgeven. Benjamin probeert haar te af te remmen, want hij vreest een furieuze reactie van Bonaparte. Een jaar later gaat het dan weer uitstekend met de `carri[KA2]eres` van Germaine en Benjamin. Benjamin, verscheurd tussen drie vrouwen, kiest uiteindelijk voor de Britse Anna Lindsay (gespeeld door Barber). Wanneer Germaine hem daarover aan de tand voelt, voelt Benjamin zich betrapt en in een hoek gedreven. Enkele jaren later, aan het begin van de 19e eeuw, brokkelt de sociale status van Germaine en Benjamin af. Wanneer Madame de Naussau (gespeeld door Silver), een tante van Benjamin, hem naar zijn mening over het jonge meisje Fabri vraagt, is dat een verkapt voorstel tot een huwelijk. Ondertussen sterft de vader van Germaine, en zij reist naar Itali[KA3]e om van de emoties te bekomen. Terug uit Itali[KA3]e zet Germaine in 1805 met vrienden gespreksavonden op. Over uiteenlopende zaken wordt van gedachten gewisseld. Een discussie over echtscheiding leidt tot een hooglopende ruzie tussen haar en Benjamin. Het wordt echter bijgelegd, en Germaine leest Benjamin voor uit [KL]Corinne[KLE], het boek waaraan zij op dat moment werkt. Een jaar later heeft Germaine, inmiddels persona non grata in Parijs, zich teruggetrokken op een kasteel in Rouen. Benjamin moet haar in het geheim naar Parijs vergezellen. Zij komt erachter dat Benjamin stiekem getrouwd is met Charlotte van Hardenberg (gespeeld door Bidaut). Ten slotte, het is intussen 1811, maakt Benjamin zich op voor een duel met Rocca (gespeeld door Beigel), de recentste minnaar van Charlotte. Germaine slaagt erin de heren van hun plan af te brengen. Het wordt nu erg duidelijk dat Germaine en Benjamin niet zonder elkaar kunnen leven. Het scenario van Jean-Francois Goyet legt de nadruk op de moderne politieke, sociale en amoureuze opvattingen van de twee protagonisten. De tijdgeest is knap weergegeven, dankzij regisseur Doillon en het camerawerk van William Lubtchansky. Uit deze tv-serie is een bioscoopfilm gedistilleerd: DU FOND DU COEUR: GERMAINE ET BENJAMIN.

Grand bonheur

1993 | Komedie

Frankrijk 1993. Komedie van Hervé Le Roux. Met o.a. Charlotte Léo, Pierre Gérard, Pierre Berriau, Christine Vouilloz en Lucas Belvaux.

De vrolijke wederwaardigheden aan de hand van een aantal portretjes van zeven studenten aan de Parijse film- en tv- academie, hun liefdes, kameraadschappelijkheden en een eindrevue vlak voor de grote vakantie. Zo is er de romantische Caroline (L[KA1]eo) die haar bed nooit met dezelfde vent deelt; en verder de zachtaardige Judith (Canto) die op oudere mannen valt, Paul (Berriau) de eeuwige dromer en filmer, Charly (Richard), een blondje dat een ex-vriendinnetje van een kameraad bang maakt, de ironische Philippe (G[KA1]erard) en het stel Luc (Belvaux) en Nanou (Vouilloz), would-be scenarioschrijvers. Als ze zich niet in hun stamcafé bevinden, brengen ze de tijd door in de bioscoop of ze maken de buurt onveilig. Het debuut van Le Roux, die zijn eigen scenario schreef, mag zeker geslaagd genoemd worden al is het laatste uur teveel van het goede. In het jaar 2000 bracht de Frans-Duitse cultuurzender ARTE een opnieuw gemonteerde versie op de tv van 87m, die we van harte aanbevelen. De film is vooral geschikt voor cinefielen, theater-en filmstudenten en een ieder die een warm gevoel kan opbrengen voor het grote witte doek of de kleine huisbioscoop. Het camerawerk is van Antoine Roch.

L'amour en deux

1990 | Drama

Frankrijk/België/Zwitserland 1990. Drama van Jean-Claude Gallotta. Met o.a. Pascal Gravat, Laurence Côte, Jean-Pierre Darroussin, Marilyne Canto en Alain Hocine.

Toni Farazzi (Gravat) is een eenzame man die als seizoenshulp naar een wintersportplaats gaat. Matthias (Darroussin) de directeur van de onderneming organiseert speurtochten naar vervalste gemzensporen. Gravat is gecharmeerd door zijn vrouw Josefa (C[KA4]ote) omdat zij op een jeugdliefde van hem lijkt. Zij is ongevoelig voor zijn avances en is zeer onderworpen aan haar man. Gravat probeert het bij H[KA1]el[KA2]ene (Canto), maar dat wordt niks, en zij pleegt een mislukte zelfmoord. Côte vermoordt haar man en wil nu een verhouding beginnen met Gravat, nu dat zij zich bevrijdt voelt. Intriges in een wintersportplaats met dramatische afloop. De regisseur schreef met Claude-Henri Buffard het scenario, en Bernard Cavalie bracht het in beeld.

Les lendemains qui chantent

1985 | Komedie

Frankrijk 1985. Komedie van Jacques Fansten. Met o.a. Wojtek Pzsoniak, Anne Marev, Marilyne Canto, Thomas Gromb en Gilles Segal.

Lichtelijk sentimentele kroniek over een communistische, joodse familie van bonthandelaren in het Parijs van de jaren vijftig: vader, moeder, zoon en dochter zijn echter niet zomaar communist. Zij zijn de idealisten van de stijl van `L`huma- Dimanche` en vandaar dan ook de titel. Natuurlijk worden deze utopisten op een ochtend wakker tussen de slachtoffers van de Geschiedenis. Gevoelige en accurate regie van een zeer innemende tv-regisseur (LE PETIT MARCEL). Pzsoniak heeft duidelijk het uiterlijk voor zijn rol en hoewel we niet weten of alle andere acteurs ook van joodse afkomst zijn, zijn ze in ieder geval zeer geloofwaardig in hun joodse rollen. Uitstekend in plaats van

Elle voit des nains partout

1981 | Komedie, Fantasy

Frankrijk 1981. Komedie van Jean-Claude Sussfeld. Met o.a. Philippe Bruneau, Marilyne Canto, Christian Clavier, Agnès Daems en Roland Giraud.

Een veelbelovend debuut naar een succesvol toneelstuk, dat nauwelijks terug te herkennen is. Opvallende buitenopnamen, mooie decors, aardig tempo, veel vindingrijkheid en de juiste toon. Een onmogelijk verhaal, komisch verteld. In een kasteel bevinden zich zowel Roodkapje als Sneeuwwitje, de koningen van Frankrijk en Engeland, Tarzan en vele anderen. Het klassieke sprookje uit onze jeugd moet het ontgelden. Een van de weinige goede Franse komedies van de laatste tien jaar.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Marilyne Canto op televisie komt.

Reageer