Anne Leduc is producer.
Er zijn 27 films gevonden.

Zaïde, un petit air de vengeance

2001 | Thriller, Drama, Actiefilm

Frankrijk 2001. Thriller van Josée Dayan. Met o.a. Julie Depardieu, Guillaume Depardieu, Jeanne Moreau, Mathieu Amalric en Denis Podalydès.

Een oudere vrouw (boven de zestig) pleegt een aantal moorden. Hoe heeft het zo ver kunnen komen? Puzzel thriller met mooie hoofdrol van Jeanne Moreau.

La trilogie marseillaise : Marius

2000 | Komedie

Canada/België/Frankrijk 2000. Komedie van Nicolas Ribowski. Met o.a. Roger Hanin, Gaëla Le Devehat, Henri Tisot, Eric Poulain en Lénie Scoffié.

C[KA1]esar (Hanin) baat in het Marseille van de jaren 1930 een zeemansbar uit, zoals ook zijn vader en grootvader voor hem deden. Zijn wens is dat zijn zoon Marius (Poulain) hem zou opvolgen. Maar Marius wil zeeman worden. De oceaan is zijn leven. Fanny (Le Devehat), dochter van verkoopster Honorine (Scoffi[KA1]e), is verliefd op Marius, maar deze weigert zijn gevoelens voor haar te erkennen, daar hij zich niet wil gebonden voelen als hij gaat varen. Fanny wordt ook het hof gemaakt door de oudere weduwnaar Panisse (Tisot). Marcel Pagnols beroemde romantrilogie werd voor de eerste maal bewerkt als een geheel. Dit eerste deel handelt over de verzoekingen van Marius die naar de zee wil ondanks het verzet van zijn vader. Hanin zet een sterke César neer, die echter de gevoelige, melancholische humor van Raimu - in de versie van de jaren 1930 - mist. De sfeer van het vooroorlogse Marseille wordt uitstekend herschapen. Geen grote film, maar de liefhebbers van de door Pagnol gecreëerde personages zullen zich niet bedrogen voelen. Jaques Nahum en Marianne Groves bewerkten de roman. Mooie fotografie van Jacques Renoir. Gevolgd door FANNY en CESAR.

La trilogie marseillaise : 3. César

2000 | Romantiek

België/Canada/Frankrijk 2000. Romantiek van Nicolas Ribowski. Met o.a. Roger Hanin, Henri Tissot, Gaëla Le Devehat, Eric Poulain en Sébastien Delorme.

We zijn twintig jaar later. Fanny (Le D[KA1]ev[KA1]hat) leidt een comfortabel, bourgeois leventje met Panisse (Tisot) en haar zoon C[KA1]esariot (Delorme). De vader van Marius, C[KA1]esar (Hanin), komt regelmatig bij hen over de vloer en is verhangen aan C[KA1]esariot. Maar dan sterft Panisse. Als C[KA1]esariot op het punt staat naar de universiteit te vertrekken onthult zijn moeder de ware identiteit van zijn vader. Onthutst gaat de jongen op zoek naar, wat hij beschouwd als zijn onwaardige vader. Marius (Poulain) heeft zich in Toulon gevestigd waar samen met een partner een garage uitbaat. Na MARIUS en FANNY het derde en laatste deel van de beroemde trilogie van Marcel Pagnol in een nieuw kleedje gestoken, maar trouw aan het origineel. De jonge Delorme kan zich onwaarschijnlijk goed handhaven t.o.v. het talent van zijn tegenspelers, met aan het hoofd een schitterende Hanin, die, nu hij zijn echte leeftijd mag uitbeelden, haast even sterk is als Raimu in de versie van de jaren 1930. Jacques Nahum en Marianne Groves bewerkten de klassieker van de Franse literatuur. Fotografie is van Jacques Renoir. Stereo.

La trilogie marseillaise : 2. Fanny

2000 | Romantiek

België/Canada/Frankrijk 2000. Romantiek van Nicolas Ribowski. Met o.a. Roger Hanin, Henri Tissot, Gaëla Le Devehat, Eric Poulain en Lénie Scoffié.

Marius (Poulain) heeft de zee gekozen op de `Maleisie`. Zijn vader C[KA1]esar (Hanin) en verloofde Fanny (Le D[KA1]ev[KA1]ehat) blijven verweesd achter. Dan ontdekt Fanny dat ze zwanger is van Marius. Voor haar moeder Honorine (Scoffi[KA1]e) staat haar maar een ding te doen om de eer van de familie te redden: trouwen met de oudere weduwnaar Panisse (Tisot), die bereid is om het kind als het zijne te aanvaarden. Tegen zijn zin is César akkoord om de peetvader te worden van Césariot, het kind van Fanny en Marius. Zo kan hij zijn vaderliefde verder uiten naar zijn kleinzoon toe. Het tweede deel van de Marseillaise trilogie van Marcel Pagnol. De liefhebbers van deze Franse klassieker zullen zich niet bedrogen voelen, ook al staat de versie uit de jaren 1930 op een veel hoger peil. Wie deze niet kent zal wellicht wel kunnen genieten van deze fraai ogende versie voor een nieuwe eeuw, met een Hanin in topvorm die de hele film moeiteloos draagt. Oude wijn in nieuwe zakken, maar de nasmaak is nog niet zo slecht. Jacques Nahum en Marianne Groves bewerkten de roman. Mooie fotografie van Jacques Renoir. Gevolgd door CÉSAR. Stereo.

La mémoire à vif

2000 | Thriller

Frankrijk/België 2000. Thriller van Patrick Poubel. Met o.a. Jacqueline Bir, Véra Briole, Rémi Martin, Jean-Paul Muel en Nathalie Laroche.

Alice (Briole) groeide op als een weesmeisje. Als ze volwassen is krijgt ze bericht van haar enig familielid, tante Elisabeth (Bir), die al van voor Alices geboorte in Colombia woont, dat deze haar komt opzoeken. Alice biedt haar onmiddellijk onderdak aan, tot groot ongenoegen van haar man Marc (Martin), een architect, die het maar vreemd vindt dat tante nooit enig teken van leven heeft gegeven. Het is alsof ze uit het niets opdoemt. Volledig verblind merkt Alice niet dat tante Elisabeth inderdaad niet te vertrouwen is. Boeiende psychologische thriller die de kijker doorlopend op het verkeerde been zet. De plot is zeer goed opgebouwd, maar het einde komt wat ontgoochelend over. Sterk spel van de belangrijkste rollen. De film werd duidelijk met weinig middelen gemaakt, maar de regisseur kan dit in zijn voordeel ombuigen. Hij schreef het scenario samen met Ellen Sherman en Charlotte Paillieux. Fotografie is van Denis Rouden. Dolby Surround.

L'instit : Marine et Fabien

2000 | Drama

België/Zwitserland/Frankrijk 2000. Drama van Michel Mees. Met o.a. Gérard Klein, Amandine Godechal, Michaël Philpott, Laetitia Reva en David Quertigniez.

Isabelle (Reva) en Pierre Benard (Quertigniez) maken financieel een moeilijke periode door. Ze zijn beiden hun werk verloren en enkel Pierre vindt een nieuwe job, die veel minder betaald wordt dan zijn vorige. Ze kunnen de lening voor hun huisje niet betalen, maar toch trachten ze dit alles verborgen te houden voor hun dochtertje Marine (Godechal). Het meisje vangt echter toevallig een gesprek tussen haar ouders op. Het nieuws komt hard aan voor Marine. Zij die een van de beste leerlingen was op school, verzwakt zienderogen. Ze sluit zich af van de wereld en zelfs haar vriendje Fabien (Philpott) kan haar niet troosten. Op een dag verliest Marine het bewustzijn op de speelplaats. Voor interim-leraar Victor Novak (Klein) is dit genoeg om zich het lot van het meisje en haar ouders aan te trekken. De sentimentaliteit wordt weerom ten top gedreven in deze prent die de aandacht wil vestigen op het sociale drama dat mensen meemaken wanneer ze alle zekerheden in het leven verliezen. Er zijn echter wel andere manieren om dit te vertellen. Wanneer gaat instit Novak eindelijk op pensioen? Pierre Pauquet en David Crozier schreven het scenario dat plichtsgetrouw ingeblikt werd door Jean-Claude Neckelbrouck. Stereo.

Julien l'apprenti

2000 | Drama, Oorlogsfilm

België/Frankrijk 2000. Drama van Jacques Otmezguine. Met o.a. Francis Huster, Marianne Basler, François Morel, Benjamin Rolland en Gaspard Ulliel.

Tegen het einde van WO I sneuvelt Charles Chevalier. Zijn vrouw Lucienne (Basler) blijft alleen achter met de kleine Julien. Na de oorlog hertrouwt Lucienne met Doinot (Morel), een weduwnaar met drie kinderen. Julien (Ulliel als puber, later Rolland) voelt zich niet thuis in dit nieuwe gezin. Op jonge leeftijd verlaat hij de school en gaat als leerjongen in dienst in de pelterij van Delhomme (Dauphin) om er het beroep van bontbewerker te leren. Zo komt hij terecht bij bonthandelaar Rosmer (Huster) en wordt verliefd op de knappe Marianne (Prassinos). Deel twee, dat de ondertitel [KL]Tout l`avenir du monde[KLE] meekreeg, begint met het uitbreken van WO II. Julien moet naar het front. Alvorens te vertrekken verneemt hij nog dat Marianne zwanger is en dat ze gaat trouwen. Na de capitulatie keert hij terug om te vernemen dat Rosmer en zijn vrouw (Sébastien) als joden hun zaak moesten sluiten. Een deel van het gezin, w.o. Marianne, werd gedeporteerd. Julien tracht hen terug te vinden. Tevens probeert hij het dochtertje van Marianne op het platteland in veiligheid te brengen. Uitstekende recreatie van de sfeer in het Frankrijk tussen de twee oorlogen en tijdens WO II. In het eerste deel wordt veel aandacht besteed aan de gevaren die uitgaan van extreem rechts, terwijl het tweede deel zich meer concentreert op het lot van de joden onder de nazistische bezetting. De jonge Rolland, die de rol speelt van de volwassen Julien, zet een knap uitgetekend dramatisch personage neer. Ongetwijfeld een van de betere Franse tv-films, geschreven door regisseur Otmezguine en Jean-Claude Grumberg. Fraaie, sfeervolle fotografie van Alain Marcoen. Dolby Surround.

Une sirène dans la nuit

1999 | Komedie, Drama

België/Frankrijk 1999. Komedie van Luc Boland. Met o.a. Roland Magdane, Jo Stevens, Anne Richard, Sévérine Danze en Patrick Goossens.

Nadat hij zijn vrouw Isabelle (Richard) en hun gehandicapte zoon in de steek liet werd de 47-jarige Jean (Magdane) telefonist bij S.O.S. Depannage, een baan die hem best bevalt daar hij overdag kan slapen en `s nachts werken. Op een nacht krijgt hij een vreemd telefoontje van Juliette (Stevens), een meisje van een jaar of vier, dat juist een verschrikkelijke ervaring meegemaakt heeft. Haar moeder Claire (Danze) is er met haar vriend Marc (Beck) een weekendje op uitgetrokken. Ze brachten het kind naar haar onthaalmoeder, maar deze is van de trap gevallen en ligt zwaar gekwetst op de grond. Wat nog erger is: Juliette heeft haar porseleinen pop Charlotte laten vallen en die ligt nu aan scherven. Weinig origineel maar goed uitgewerkt menselijk drama over de verhouding tussen een volwassen man die steeds het leven ontvlucht is en een klein meisje wiens wereld zojuist in elkaar stortte. Magdane, die we vooral kennen van komische rollen, zet hier een aangrijpend emotioneel personage neer. Knap spel van de kleine Jo Stevens. Best een onderhoudende film die niet al te zeer in de valstrik trapt van goedkope sentimentaliteit. Regisseur Boland schreef het verhaal en werkte het uit tot scenario samen met Luc Jabon. Gefilmd in België door Jan Vancaillie. Dolby Surround.

Un enfant, un secret

1999 | Drama

Frankrijk/België 1999. Drama van Paolo Barzman. Met o.a. Jacques Perrin, Micheline Presle, Gautier Kusnierek, Anaïs Giraud en Pascaline Ponti.

Een jaar geleden werd het leven van Pierre Ancelin (Perrin) ontwricht toen zijn vrouw bij een ongeluk om het leven kwam. Sindsdien staat hij alleen voor de opvoeding van hun twee kinderen, de dertienjarige Julien (Kusnierek) en de achtjarige Clara (Giraud). Geen van de drie hebben de dood van hun vrouw en moeder kunnen verwerken. Vooral met puber Julien heeft Pierre het moeilijk. De jongen richt niets meer uit, thuis niet en op school al evenmin. Pierre is ervan overtuigd van Julien zijn leven opzettelijk zuur wil maken. Dit doet hem terugdenken aan zijn eigen moeilijke jeugd en als hij op een dag zijn zelfbeheersing verliest en Julien een pak slaag geeft, wordt hij beschuldigd van kindermishandeling. Een prangend psychologisch drama over de onderlinge verhouding tussen een vader en zijn opgroeiende zoon. De film toont aan dat kindermishandeling dikwijls het gevolg is van een onverwerkt jeugdtrauma van een van de ouders. De film balanceert doorlopend op het randje van het melodramatische, maar dank zij de knappe vertolking van Perrin wordt hij nergens goedkoop. Een film die als aanleiding kan dienen voor een debat op school. Pierre Billon, Alain Robillard en Philippe Lauro- Baranes schreven het scenario. Fotografie is van Michel Van Laer. Dolby Surround.

Que reste-t-il ?

1999 | Drama, Fantasy

België/Frankrijk 1999. Drama van Etienne Périer. Met o.a. Danielle Darrieux, Edson Sidonie, François Marthouret, Martine Sarcey en Vincent Grass.

De 82-jarige Edith Lorrimer (Darrieux) lijdt aan de ziekte van Alzheimer. Haar dokter dient haar een nieuw experimenteel geneesmiddel toe en als bij wonder kan ze zich alles uit haar verleden weer herinneren. Op dezelfde ziekenhuisafdeling ligt ook de 16-jarige Gaspard Toussaint (Sidonie). De jongeman groeide op in Haïti, maar zijn jeugdjaren zijn voor hem een zwart gat. Hij kan er zich niets meer van herinneren. Terwijl Edith de overvloed aan herinneringen beperkt wil zien, tracht Gaspard de onvolledige puzzel van zijn eigen verleden aan elkaar te lijmen. Een gevoelig psychologisch drama dat vooral aan sterkte wint door de doorleefde vertolking van La Darrieux, een rasactrice waarop nog veel te weinig beroep gedaan wordt. De jonge Sidonie kan zich echter wel staande houden naast dit monument, wat zeker voor zijn pril talent pleit. De vergelijking van mankementen aan het geheugen van een oude en een jonge persoon is zeker interessant. De strakke regie en de schitterende vertolkingen kunnen de zwakke punten van het scenario opvangen. Fotografie is van Elizabeth Prouvost.

Les enfants du jour

1999 | Drama

Frankrijk/België 1999. Drama van Harry Cleven. Met o.a. Clémentine Célarié, Matthieu Boujenah, Dominique Baeyens, Didier De Neck en Dyna Gauzy.

De veertig-jarige Lisa (C[KA1]elari[KA1]e) stelt tot haar ontsteltenis vast dat haar twintig-jarige zoon Denis (Boujenah) zich al een hele tijd niet meer heeft laten zien op de faculteit waar hij geneeskunde studeert. Zijn spoor leidt haar naar een boekhandel die banden heeft met een Duitse sekte, de `Kinderen van de Dag`. Noch bij haar man Xavier (De Neck), noch bij haar dochtertje St[KA1]ephanie (Gauzy), noch bij haar zus vindt ze enige steun. Wanhopig klampt ze zich vast aan Sofia (Bayens), een ex-sektelid, om haar zoon te bevrijden en terug voor zich te winnen. Uitmuntend gespeeld drama over de gevaren van de sekten, die jonge mensen recruteren en hen haast als gevangenen vastkluisteren en hersenspoelen. Eens in hun klauwen is het niet eenvoudig om aan hun invloed te ontsnappen. Célarié speelt haar rol met veel diepgang en vastberadenheid en slaagt erin een personage te creëren dat beklijft. Een film die lang blijft nazinderen en die best geschikt is als onderwerp voor een discussie. Goed uitgebalanceerd scenario van Gabrielle Borile. Fotografie is van Michel Baudour.

La tresse d'Aminata

1999 | Komedie

Frankrijk/België 1999. Komedie van Dominique Baron. Met o.a. Virginie Lemoine, Olivier Marchal, Johanna Coco, Aurélie Lebarbé en Pascale Arbillot.

De dertienjarige Aminata Porsmoguer (Coco) werd geboren in Dakar, maar onmiddellijk na haar geboorte geadopteerd door Mireille (Lemoine) en Jean-Marc (Marchal), een kinderloos bourgeois koppel uit Bretagne. Per toeval hoort Aminata dat haar pleegmoeder zwanger is. Op dat ogenblik stort haar wereld in elkaar. Omdat ze vreest dat haar blanke ouders haar zullen verstoten stelt ze zich verschrikkelijk agressief t.o.v. hen op. Ze wil op zoek gaan naar haar Afrikaanse roots. Een terugkeer naar Dakar om haar fysieke moeder te vinden wordt een obsessie voor het meisje. Een puber op zoek naar haar ware identiteit. Het verhaal van Aminata wordt zeer gevoelig gebracht, erg emotioneel, maar zonder overdreven sentimentaliteit. Dit is mede te danken aan de schitterende prestatie van de jonge Coco als Aminata, die probleemloos de hele film domineert. Dodine Herry-Grimaldi baseerde het scenario op een roman van Alison Bernard. Mooie fotografie van Jean-Marie Dreujou. Stereo.

La rivale

1999 | Drama, Thriller

Italië/Frankrijk/België 1999. Drama van Alain Nahum. Met o.a. Michèle Morgan, Giorgio Albertazzi, Vanessa Dunne, Patricia Dinev en Hélène Roussel.

Een jaar later keert Pietro Favignana terug van zijn ballingschap in Amerika, waar hij kennis heeft gemaakt met de grenzeloze mogelijkheden die de internationale drugshandel biedt. Hij is inmiddels vrijgesproken van de ontvoering. Ondertussen beseft Francesco, wiens zakelijke beslommeringen totaal beslag op hem leggen, niet dat zijn vrouw en Carlo Arcuti hopeloos verliefd op elkaar aan het worden zijn. Francesco wordt geïntroduceerd bij een groep zakenlieden, die interesse toont in zijn plannen. In één van hen herkent hij zijn oude antagonist Favignana, maar Francesco realiseert zich dat zonder hen zijn plannen niet te verwezenlijken zijn. Hoewel hij hiermee zijn eeuwenoude familienaam in diskrediet brengt, blijft er niets anders over dan vrede te sluiten met de maffioso. Pietro verbindt echter een conditie aan zijn medewerking: hij eist het hoofd van Carlo Arcuti. Pietro neemt samen met zijn jonge vrouw Rosaria de zorg op zich van de jonge Tano, voor wie het onderscheid tussen goed en kwaad steeds onduidelijker wordt. De band tussen Tano en Pietro wordt sterker als de jongen zich realiseert dat de maffiabaas zijn echte vader is. Een band die Tano intern verscheurt als hij zich herinnert dat Pietro tevens de oorzaak is van de dood van zijn moeder. Hij en Paul besluiten eindelijk met de waarheid over de brug te komen en Pietro aan te wijzen als Pauls kidnapper. Maar dan speelt Pietro zijn laatste troef uit, hij vertelt Barbara welke prijs er op Pauls bekentenis rust. Als Paul hem verraadt, zal Barbara's minnaar Carlo Arcuti sterven. En dat omdat dit de wil is van haar echtgenoot Francesco...

La kiné : Retour au sommet

1999 | Drama

België/Frankrijk 1999. Drama van Daniel Vigne. Met o.a. Charlotte Kady, Didier Bienaimé, Marco Bisson, Firmine Richard en Julien Drach.

Paul Forti (Drach), een 24-jarige ervaren alpinist, duikt na een onoplettendheid van een rots. Een heel eind verwijderd van de plaats van het ongeval vergezelt Anne Belfond (Kady) haar vriendin Esther (Richard) naar het station om diens dochter Rose (Tum'si) af te halen. Het meisje dat twee jaar doorbracht in Guadaloupe komt zich nu bij haar moeder vestigen. In de namiddag komt de helicopter aan bij de Witte Kliniek en Anne schrikt hevig als ze Paul ziet, die in coma ligt en verschillende breuken heeft opgelopen. Zij was het die destijds de beginselen van het bergbeklimmen aan Paul bijbracht en ze begrijpt niet wat er misgelopen kan zijn. Routine-melodrama in deze alpinisten-serie die erg weinig afwisseling te bieden heeft. De vraag is dit keer hoe je iemand moet helpen die elke vorm van samenwerking weigert. Liefhebbers van de bergen worden getracteerd op enkele schitterende opnamen, maar voor de rest is het huilen met de pet op. Jean-Marc Auclair en Thierry Lassalle schreven het scenario. Knappe fotografie van Flore Thulliez. Dolby Surround.

La kiné : Le patient 18

1999 | Drama

België/Frankrijk 1999. Drama van Daniel Vigne. Met o.a. Charlotte Kady, Didier Bienaimé, Marco Bisson, Firmine Richard en Pierre Malet.

Anne Belfont (Kady) is ten einde raad. De familiechalet in de vallei van Sacy komt in gevaar door een groots bouwproject van de onroerendgoed-onderneming `Somda`. De firma werkt volledig legaal, met toestemming van de burgemeester en in overeenstemming met de meeste eigenaars uit de buurt. Anne zal ongetwijfeld onteigend worden. Ze werpt zich op haar werk in de kliniek in de hoop alle beslommeringen even te kunnen vergeten. Er werd een pati[KA3]ent binnengebracht die bij een auto-ongeluk ernstig hersenletsel heeft opgelopen. Ze begeleidt de man bij zijn revalidatie, zonder te beseffen dat het om Marc Bellein (Malet) gaat, directeur-generaal van 'Somda'. Voorspelbaar medisch drama waarbij je in het begin reeds zeker bent van de goede afloop. Waarom er dan nog meer dan anderhalf uur naar zitten kijken? Iets nieuws brengt de film niet en de acteerprestaties zijn ook al niet bepaald overdonderend. Heb je een aflevering van deze reeks gezien kan je de rest beter voor bekeken houden. Jeanne Le Guillou en Thierry Lasalle schreven het weinig verrassende scenario. Fotografie is van Flore Thulliez.

Joséphine, ange gardien : Une mauvaise passe

1999 | Komedie, Drama

België/Frankrijk 1999. Komedie van Pierre Joasson. Met o.a. Mimie Mathy, Olivia Brunaux, Valérie Vogt, Patrick Catafilo en Laura Martel.

Aan de Belgisch-Franse grens verschijnt beschermengel Jos[KA1]ephine (Mathy) eensklaps in een vrachtwagen. Ze heeft een opdracht te vervullen in Brussel. Hier zit V[KA1]eronique Maillard (Brunaux) in de problemen. De zaak van haar man ging op de fles en hij verdween met de noorderzon. Daar ze zijn schulden niet kan betalen legt de deurwaarder beslag op haar meubelen. Dit wordt haar ten zeerste kwalijk genomen door haar dochtertjes Vanessa (Martel) en Chlo[KA1]e (Coesens). Tot overmaat van ramp wordt ze op haar werk op diefstal betrapt en aan de deur gezet. Heel wat werk aan de winkel voor Jos[KA1]ephine, maar door al haar tegenslagen staat V[KA1]eronique erg sceptisch t.o.v. deze mysterieuze beschermengel. Dank zij het ontwapenende spel van Mathy wordt ook deze in wezen in droeve sentimentele prent een plezier om naar te kijken. Ze staat in schrik contrast met alle ellende die hier getoond wordt (Véronique's vriendin is verplicht met prostitutie haar karig inkomen rond te maken) en zorgt ervoor dat er ook wat gelachen kan worden. Ontspanning zonder veel pretentie, geschreven door Joassin, Christine Miller, Sylvie Chauvet, Laurence Dubois en Quentin Lemaire. Fotografie is van Patrice Payen en Pierre Mertens.

Fugues

1999 | Komedie, Drama, Familiefilm

Frankrijk/België 1999. Komedie van Marion Sarraut. Met o.a. Jim Redler, Marc Duret, Michel Jonasz, Marie Arnaudy en Julie Serraut.

De dertien-jarige Jo (Redler) is een levenslustige knaap. Na de dood van zijn moeder werd hij door Tremblay (Jonasz) opgevangen, die een onthaalhuis voor kinderen houdt. Zijn vader heeft de jongen nooit gekend. Hij wordt echter geobsedeerd om hem te vinden en om dat doel te bereiken neemt hij regelmatig de benen, tot wanhoop van Tremblay, die met de overheid in problemen komt daar hij over Jo`s zwerftochten verantwoording moet afleggen bij de jeugdrechter. Deze heeft Tremblay er reeds meermaals mee bedreigd zijn vergunning in te trekken. Dan trekt de enthousiaste opvoeder Vincent (Duret) zich het lot van Jo aan en helpt hem om zijn doel te bereiken zonder in moeilijkheden te geraken. Een knap gegeven dat uitstekend begint, maar naarmate het einde nadert meer en meer in de stroperig-sentimentele val verstrikt raakt. De jonge Redler zet in elk geval een sterk personage neer dat eigenlijk meer verdiende dan deze op L'INSTIT gebaseerde aanpak. Christian Bouveron schreef het scenario. Fotografie is van Louis-Philippe Capelle. Dolby Surround.

Chère Marianne

1999 | Drama

België/Frankrijk 1999. Drama van Pierre Joassin. Met o.a. Anny Duperey, Guy Bedos, Olivia Brunaux, Julien Boiselier en Frédéric van den Driessche.

Marianne Rivais (Duperey) is vijftig, maar nog steeds een knappe vrouw. Ze is een van de weinige vrouwelijke onderprefecten van het land en wordt regelmatig overgeplaatst. Haar man Jean (Bedos) doceert geschiedenis aan de Sorbonne, maar tracht toch steeds Marianne te volgen als deze weer eens naar een andere stad moet. Jean is een geboren charmeur, wat meermaals uitbarstingen van jaloezie teweegbrengt bij Marianne. Als ze weer eens wordt overgeplaatst komt het tot een conflict met Jean en met hun twintigjarige dochter Camille (Doutey), die haar allebei verwijten dat ze haar gezin verwaarloost voor haar carrière. Het beeld van een vrouw die zich geheel overgeeft aan haar werk, zowel grote zaken als kleine alledaagse geschillen. Dat ze hierdoor haar gezin tekort doet beseft ze eerst als het bijna te laat is. Dank zij de uitstekende vertolking van Duperey en Bedos is de film best waard om bekeken te worden. De wat goedkope tranerige momenten neem je er wel bij. Sylvie Chauvet, Anne Valton en regisseur Joassin baseerden het scenario op een idee van Xavier Matthieu. Fotografie is van Patrice Payen.

Baldi et Tini

1999 | Komedie, Misdaad

België/Frankrijk 1999. Komedie van Michel Mees. Met o.a. Charles Aznavour, Annie Cordy, Laura Martel, Jérémie Covillault en Sekkou Sall.

De levenslustige Parijse vagabond Baldi (Aznavour) wordt aangesproken door zijn oude vriendin Colette (Cordy), die hij ooit eens hielp om haar zoon uit de Hongaarse gevangenis vrij te krijgen. Nu blijkt haar vijftienjarige kleindochter Tini (Martel) van huis weggelopen te zijn. Ze vraagt zijn hulp om het meisje op te sporen. Het enige probleem is dat Tini in Brussel woont en ook al is Baldi niet bepaald enthousiast om op reis te gaan, toch kan Colette hem meelokken. Ze vinden Tini op een ontgroeningsceremonie in het Brusselse studentenkwartier, waar ze optrekt met een oudere kerel die geen graat ziet in het plegen van kleine misdaden, zoals Baldi en Colette al vlug aan den lijve ondervinden. Bovendien is het meisje verslaafd aan alcohol en drugs. Er is heel wat werk voor de boeg voor Baldi en Colette. Een op zich erg deprimerende plot wordt veel lichter gemaakt dank zij de doorleefde vertolkingen van Aznavour en Cordy, die de film probleemloos op een hoger echalon plaatsen dan het scenario van David Pharao zou doen vermoeden. Gewoon in je luie stoel zitten en je laten meevoeren door deze twee doorwinterde rastalenten en je geniet ongetwijfeld van deze film. Opgenomen in Brussel door Jean-Claude Neckelbrouck. Stereo.

Tous les papas ne font pas pipi debout

1998 | Komedie, Drama

België/Frankrijk 1998. Komedie van Dominique Baron. Met o.a. Natacha Lindinger, Carole Richert, Marina Vlady, Corentin Mardaga en Fanny Valette.

Simon (Mardaga) is een pientere tien-jarige knaap. Hij heeft reeds opgemerkt dat hij, in tegenstelling tot zijn vriendjes, geen vader, maar wel twee moeders heeft. Hij is inderdaad het resultaat van een kunstmatige bevruchting van Zo[KA3]e (Richert), die al meer dan tien jaar een lesbische verhouding heeft met Danny (Lindinger). Ze wonen in een klein Belgisch stadje en al ging het aanvankelijk moeilijk, uiteindelijk werden Simon en zijn twee moeders door hun omgeving aanvaard. Toch kan Zo[KA3]e`s moeder (Vlady) de relatie van haar dochter nog steeds niet goedkeuren. Op een dag krijgen ze nieuwe buren, de Berthots. Simon en hun tienjarig dochtertje Jennifer (Valette) worden beste maatjes, maar haar twee jaar oudere broer Max (Sigona) pest Simon doorlopend met zijn twee moeders. Simon begint Zoë vragen te stellen over zijn vader. Een gevoelig relaas over tolerantie en het aanvaarden van mensen die anders zijn. Vlady steelt moeiteloos de show in elke scène waarin ze optreedt, maar ook de andere acteurs - en voornamelijk de kinderen - leveren prima werk. Het scenario werd geschreven door Chris Vander Stappen, die ook reeds het meermaals bekroonde MA VIE EN ROSE op zijn actief heeft. Fotografie is van Jean-Marie Dreujou. Dolby Surround.

Papa est monté au ciel

1998 | Komedie, Fantasy, Familiefilm

Frankrijk/België 1998. Komedie van Jacques Renard. Met o.a. Luce Mouchel, Aurélia Petit, Madeleine Marion, Elisabeth Legillon en Sylviane Goudal.

Papa is overleden. Het leven van zijn drie dochters, Roseline (Cl[KA1]ement), Francine (Mouchel) en Corinne (Petit), verandert hierdoor grondig. Om hun verdriet te verwerken trachten ze elk een droom te verwezenlijken. De een tracht de verschillende vaders van haar kinderen bijeen te brengen, de ander trakteert zich op een vorstelijk snoepreisje, terwijl de derde op zoek gaat naar een knappe kerel. Hun omgeving kijkt met verbaasde ogen toe. Maar dan, op een dag nadat ze zich hebben laten gaan in hun geheime passies, krijgen ze een teken uit de hemel. Een ongewone dramatische komedie die handelt over de persoonlijke verwerking van rouw. Ondanks het trieste gegeven werd het een luchtige film waarin drie jonge vrouwen op een heel persoonlijke manier reageren op deze breuk in hun dagelijkse sleur. De drie actrices spelen het spel op ludieke wijze en slagen erin de kijker met een goed gevoel achter te laten. Met spijt in het hart dat ze uit zijn leven verdwijnen na het zien van de film, want zij zijn personen die durven te realiseren waar anderen enkel van dromen. Regisseur Renard en Philippe Minyana schreven het geestige, maar toch ernstige, scenario. Jacques Bouquin stond achter de camera. Stereo.

Les grands enfants

1998 | Komedie

Frankrijk/België 1998. Komedie van Denys Granier-Deferre. Met o.a. Caroline Cellier, Christophe Malavoy, Emmanuelle Devos, Pierre-Olivier Mornas en Juliette Poissonnier.

De vijftig-jarige Catherine (Cellier) werkt voor een radiostation. Ze woont al jaren samen met Julien (Malavoy), kaderlid in een voedingsbedrijf. Ze hebben twee kinderen, S[KA1]ebastien (Mornas), een lieve kerel van 25 met weinig zelfvertrouwen en Sophie (Poissonnier), een 22-jarige studente in de psychologie, een meisje met wisselende stemmingen. Alhoewel ze beiden erg gestresseerd zijn door hun werk besluiten ze na 25 jaar eindelijk te trouwen en als bestemming voor hun huwelijksreis kiezen ze Venetië. Maar uitgerekend op dat moment neemt hun leven een onverwachte wending. Ouders van volwassen kinderen hebben het niet steeds onder de markt, zoals duidelijk gemaakt wordt in deze tragi-komische familiekroniek. Geholpen door scenaristen Alain Krief en Joëlle Goron analyseert regisseur Granier-Deferre het leven van een ogenschijnlijk doodgewoon gezin. Onderlinge relaties, ruzies, aangename momenten, alles passeert de revue, maar het duurt erg lang. De acteurs leveren goede prestaties, maar kunnen toch niet steeds een gevoel van verveling bij de kijker verhinderen. Voor de fotografie deed men beroep op Hughes De Haeck. Oorspronkelijk uitgezonden in twee delen.

Le choix d'une mère

1998 | Komedie, Drama

België/Frankrijk 1998. Komedie van Jacques Malaterre. Met o.a. Isabel Otero, Ruben Benichou, Roland Magdane, Tara Romer en Yolande Moreau.

Na haar doktersstudies heeft Jeanne (Otero) niet de gemakkelijkste weg gekozen. Ze wou geen veilige praktijk in Frankrijk, een huwelijk en het moederschap. Ze be[KA3]oefent haar beroep liever overal ter wereld waar kinderen in nood zijn, door oorlog of natuurlijke rampen. Maar ook aan hen wil ze zich niet hechten. Ze werkt samen met Christian (Magdane) die voor de weeskinderen die Jeanne aanbrengt een geschikt onderkomen zoekt. Nu zou ze zich echter toch in Frankrijk willen vestigen. Ze brengt Domingo (Benichou) mee, een rebels weeskind dat ze tijdens een opdracht in Latijns-Amerika van de dood redde. Ze tracht hem bij een sociale instelling onder te brengen, maar Domingo wil uitsluitend Jeanne als zijn nieuwe moeder aanvaarden. Een vrouw moet een heel nieuwe psychologie in haar leven aanvaarden: van een vrijgevochten avonturierster krijgt ze eensklaps de verantwoordelijkheden van het moederschap opgedrongen. Otero speelt deze moeilijke rol op schitterende wijze, uitstekend bijgestaan door de jonge Benichou, een rotjoch dat niemand als kind zou willen. Het goed gestructureerde scenario van Sylvie Simon-Sfez is gebaseerd op een verhaal van Jean-Claude Baillon. Achter de camera stond Martial Barrault.

La balle au bond

1998 | Drama

Frankrijk/België 1998. Drama van Williams Crepin. Met o.a. Isabel Otero, Jacques Penot, Sophie De la Rochefoucauld, Antoine Cousin en Arthur Pestel.

De tien-jarige Patrice Martin (Cousin) is topscorer van zijn voetbalploeg in Douai. Maar hij heeft een probleem dat hij enkel deelt met het buurmeisje Aur[KA1]elia (Mertens). Sinds de geboorte van een tweeling is zijn moeder (Otero) in een depressie gesukkeld die ze tracht weg te spoelen met alcohol. Zijn vader is reeds meer als een maand weg van huis. Als zijn moeder de tweeling nog eens alleen achterlaat terwijl ze in de kroeg gaat drinken is de maat vol voor Aur[KA1]elia`s ouders. Ze brengen Patrice bij jeugdrechter Dumonteil (De la Rochefoucauld). Deze wordt getroffen door het verdriet van Patrice en besluit de nodige stappen te ondernemen. Knappe psychologische studie van een jongen die erg lijdt onder de drankzucht van zijn moeder van wie hij zielsveel houdt, maar die hij tegen zichzelf wil beschermen. De jonge Cousin speelt een prachtrol en zal moeiteloos elke kijker ontroeren. Toch valt de film nergens in goedkope sentimentaliteit, mede dankzij zijn gevoelig spel. Knap opgebouwd scenario van Alexis Salatko en Crepin, naar de roman L'injustice du destin; un juge des enfants raconte van Yvonne Bouanha, dat tevens de ondertitel is van de film. Achter de camera nam Michel Van Laer plaats. Stereo.

L'Instit : Le bouc émissaire

1998 | Drama

Frankrijk 1998. Drama van Alain Schwarzstein. Met o.a. Gérard Klein, Serge Dupire, Nadia Fossier, Franck Gourlat en Eric Poulain.

Amper staat interim-leraar Victor Novak (Klein) voor zijn nieuwe klas of hij merkt reeds de jonge Kellian (Kreitmann) op door zijn uitzonderlijke vlijt. De jongen is gewoonweg een droom voor elke leerkracht. Nochtans is het geen kind met een gezinsleven als de anderen. Samen met zijn broertje Eric (Litvine) woont hij bij zijn vader, St[KA1]ephane (Dupire). Deze is homoseksueel leeft in gemeenschap met zijn vriend David (Poulain). De jongens verkiezen bij hun vader te blijven, liever dan bij hun moeder die ondertussen ingetrokken is bij haar minnaar, een homohater. Wanneer dit feit uitlekt bij hun schoolkameraden wordt het leven van de jongens een hel en heeft Victor al zijn diplomatische talenten nodig om de brokken te lijmen. Een actueel thema uiteraard: kunnen kinderen normaal opgroeien in een homoseksueel gezin. Het zou een interessant uitgangspunt kunnen zijn voor een film, maar dan mag het gegeven niet gemarineerd worden in het honingzoete, sentimentele sausje van deze reeks. Het spel van de kinderen redt de film wel van de ondergang. Schwarzstein en Florence Aguttes baseerden het scenario op een origineel verhaal van Flavien Rochette en Valérie Toledano. Fotografie is van Hughes De Haeck.

Le pantalon

1997 | Oorlogsfilm

België/Frankrijk 1997. Oorlogsfilm van Yves Boisset. Met o.a. Wadeck Stanczak, Philippe Volter, Bernard-Pierre Donnadieu, Jean-Paul Comart en Marie Verdi.

In februari 1915 werd tijdens WO I (1914-18) de slag om de IJzer in Belgi[KA3]e geleverd. Het Franse leger lijdt grote verliezen en kan niet oprukken. De bevelhebber, kolonel Auroux (Donnadieu), loopt hierdoor het risico gedegradeerd worden. Daarom besluit hij een nieuwe aanval in te zetten en eist van zijn troepen kadaverdiscipline. Soldaat Lucien Bersot (Stanczak) zit bij een reserveregiment. Voordat hij naar het front kan, moet hij nog een uniformbroek krijgen. Hij krijgt een pantalon, waarop het bloed van de strijd nog zit. Bersot weigert deze broek te dragen wat ver strekkende gevolgen heeft. Indrukwekkende oorlogskroniek die best een plaats verdient naast het meesterwerk van Stanley Kubrick PATHS OF GLORY, dat in dezelfde oorlog en in hetzelfde land speelt. Boisset hekelt ook nu weer een duidelijk geval van onrecht; in deze film tegen de achtergrond van de verschrikkingen en absurditeiten van WO I. Door het schitterende spel vergeet je niet gauw wat je gezien hebt. Alain Scoff schreef de roman die hijzelf met Boisset bewerkte tot scenario. Het camerawerk van Dominique Chapuis heeft een troosteloze sfeer geschapen. Volledig gefilmd in België. Stereo.

Femme de mon père : L'histoire d'Aline

1993 | Drama

Frankrijk/België 1993. Drama van Pierre Joassin. Met o.a. Valérie Coton, Christian Sinniger, Sébastien Tavel, Raymond Avenière en Eve Bonfanti.

Aline (Coton) was tien toen haar moeder het gezin in de steek liet. Korte tijd nadien begon haar vader (Sinniger) haar seksueel te misbruiken. Het meisje wordt getraumatiseerd, maar begrijpt niet wat er aan de hand is. Ze wordt groter en begint het wel te begrijpen, maar haar vader verzekert zich van haar zwijgen door intimidatie, chantage en bedreigingen. Als ze zeventien is vertelt ze haar geheim aan haar vriend Dominique (Tavel). Deze is geschokt en raadt haar aan een klacht in te dienen. Het trieste verhaal van een meisje dat zeven jaar lang het slachtoffer was van de misdadige praktijken van haar vader. De toon van de film is hevig en zet de vader in een mensonterend daglicht. Regisseur Joassin schreef zelf het pakkende en aangrijpende scenario naar een onderzoek van RTBF-journaliste Françoise Van de Moortel. De camera was in handen van Jean-Claude Neckelbrouck. Voorgesteld in de reeks C'est mon histoire en op het einde wordt een getuigenis getoond van de echte persoon waarover de film handelt.