Emma de Caunes

1976 Acteur

Emma de Caunes (1976) is acteur.
Er zijn 16 films gevonden.

Les châteaux de sable

2015 |

Frankrijk 2015. Olivier Jahan. Met o.a. Emma de Caunes, Yannick Renier, Jeanne Rosa, Christine Brücher en Alain Chamfort.

Na het overlijden van haar vader ziet armlastige fotografe Éléonore zich genoodzaakt om het huis in Bretagne dat hij haar heeft nagelaten te verkopen. Om het beladen bezichtigingsweekeinde niet alleen te hoeven doorstaan vraagt ze haar ex Samuel mee naar de Côtes d'Armor. Invoelend geschreven en geënsceneerde geschiedenis over terugkeren en loslaten, niet per se in die volgorde. In deze vierde samenwerking met Jahan is De Caunes, met altijd dat schalkse tikje Jeanne Moreau in haar oogopslag en spel, een ware traktatie. Onder de fijne bijrollers: zanger Alain 'Bambou' Chamfort.

Lanester

2013 | Misdaad, Thriller

Frankrijk 2013. Misdaad van Franck Mancuso. Met o.a. Richard Berry, Hippolyte Girardot, Bruno Salomone en Emma de Caunes.

In Parijs worden lijken gevonden met een lugubere overeenkomst: hun ogen ontbreken. Getroebleerd rechercheur Éric Lanester zit op de zaak, maar verliest zelf zijn gezichtsvermogen. Die nogal boude plotvondst geeft deze zoveelste seriemoordenaarsgruwel tenminste een originele invalshoek, al is er te weinig diepgang voor een extra dramalaag. Karakterhoofd Berry overtuigt in de titelrol, De Caunes roert haar mondje als lesbische taxichauffeur in roodleren jekkie. Eerste telethriller in reeks van drie naar de Lanester-misdaadromans van Françoise Guérin. Dit deel is gebaseerd op À la vue, à la mort (2007).

Le bruit des gens autour

2008 | Romantische komedie

Frankrijk 2008. Romantische komedie van Diastème. Met o.a. Bruno Todeschini, Emma de Caunes, Frédéric Andrau, Léa Drucker en Jeanne Rosa.

Het hoegenaamd plotloze regiedebuut van ex-Première-filmrecensent, romanschrijver en dramaturg Diastème speelt zich af in de toneelwereld. Tijdens het theaterfestival van Avignon ziet een aantal acteurs zich geconfronteerd met de broosheid van relaties in hun vagebondenbestaan. Zoals het festival is ook de film: speels, levendig, onvoorspelbaar. De bühne als leven, het leven als bühne. Let op de pittige rol van Léa Drucker. Scenario-assistentie verleende regisseur Christophe Honoré (Ma mère, Non ma fille, tu n'iras pas danser). Met hem sloot Diastème vriendschap tijdens boektournees in de Franse provincie.

Mr. Bean's Holiday

2007 | Komedie

Verenigd Koninkrijk/Frankrijk/Duitsland 2007. Komedie van Steve Bendelack. Met o.a. Rowan Atkinson, Willem Dafoe, Max Baldry en Emma de Caunes.

De Britse malloot Mr. Bean (Atkinson) is in Frankrijk terechtgekomen - een land waarvan hij de taal en de gewoonten natuurlijk niet kent. Inderdaad: dat betekent flink kauwen op een ongepelde kreeft en veel gedoe met een verdwenen paspoort. Behalve een reeks sketches - soms leuk, vaak flauw - bevat Mr. Bean's Holiday de nodige cinefiele verwijzingen: naar de Franse grootmeester Jacques Tati, naar Chaplins The Kid, en ten slotte belandt Mr. Bean op het filmfestival van Cannes. Toch is dit geen erg goede film, daarvoor heeft de humor te weinig uithoudingsvermogen.

The Science of Sleep

2006 | Drama, Fantasy, Komedie

Frankrijk/Italië 2006. Drama van Michel Gondry. Met o.a. Gael García Bernal, Charlotte Gainsbourg, Miou-Miou, Alain Chabat en Pierre Vaneck.

Grafisch vormgever/uitvinder Stéphane (Bernal) leidt overdag een saai bestaan, maar ’s nachts, in zijn dromen, is hij de welbespraakte presentator van zijn eigen show. Hij is verkikkerd op zijn ook al zo creatieve buurvrouw Stéphanie (Gainsbourg). Nadat hij haar een machine geeft waarmee ze één seconde terug in de tijd kan reizen krijgen ze een relatie, al heeft ook Stéphanie soms wat moeite met Stéphanes merkwaardige manier van doen. Regisseur Gondry (Eternal Sunshine of the Spotless Mind), als geen ander in staat om fantasieën tot leven te wekken, maakte een even rare als schattige film, vol flauwe grapjes en mooie vondsten.

Ma mère

2004 | Drama

2004. Drama van Christophe Honoré. Met o.a. Isabelle Huppert, Louis Garrel, Emma de Caunes, Philippe Duclos en Jean-Baptiste Montagut.

Filosoof Georges Bataille (1897-1962) werd gedreven door geweld, dood, erotiek en religie. In zijn postuum uitgegeven (onvoltooide) werk Ma mère komen zijn drijfveren samen in een deels autobiografisch verhaal over een religieuze jongeman die na de dood van zijn vader door zijn immorele en bevallige moeder wordt blootgesteld aan verregaande genotzucht en verdorvenheid. Regisseur Honoré verplaatste Batailles 'hypermorele' handelingen naar de Canarische eilanden waar Isabelle Huppert (La pianiste) imponeert in de hoofdrol met Garrel aan haar zijde als de naar liefde hunkerende zoon. Regisseur/scenarist Honoré registreert koel maar oordeelt met klaagzang en tekenend overbelicht camerawerk.

Sans plomp

2000 | Komedie

Frankrijk 2000. Komedie van Muriel Tédori. Met o.a. Emma de Caunes, Alexis Loret, Éric Caravaca, Miki Manojlovic en Elvis Costello.

Ulysse (Loret) studeert weerkunde en verdient op zaterdag op een benzinestation. Het station ligt veraf gelegen van alles; er tegenover is een vervallen garage, waar Marie (De Caunes) woont met haar bejaarde vader. Er gebeurt niets en Ulysse heeft net als een weersvoorspelling de zaak goed bestudeerd en zijn verwachting is dat er nooit iets gebeuren kan. Dit is het veelbelovende begin van de film. Dan gebeurt er toch wat: Elvis Costello (in hoogst eigen persoon) komt voorbij en Ulysse is toevallig een grote fan; er gebeurt nog wat: twee Britse 'toeristen' komen langs en bezoeken het toilet. Later blijkt dat ze ieder toilet van alle pompstations ingaan, want ze zijn op zoek naar drugs. Dat lijkt heel veel opwinding, maar er gebeurt niets, gelijk de voorspellingen van Ulysse, alleen in de finale mag hij Marie in zijn armen sluiten. Loret en De Caunes zijn twee veelbelovende, jonge talenten aan het firmament van de Franse cinema, maar met hun tweetjes kunnen ze toch geen anderhalf uur vullen. Het scenario van regisseuse Téodori en Alexia Stresi is vrijelijk geïnspieerd op de Odyssee van de antieke blinde Griekse dichter Homerus - het nalezen van de vertaling van P.C. Boutens die rond 1900 tot stand kwam, is heel wat boeiender en mooier. Verder is het vergeefs wachten op het voorbij komen van gesoigneerde producente Martine de Clermont-Tonnerre, in feite een prinses, in haar cabriolet, een classic Austin Healey 3 Liter, met haar Westie Kasper op het achterbankje, want als zij komt en een flinke sigaar opsteekt, heb je een hele happening, meer dan deze film kan bieden.

Princesses

2000 | Drama, Film noir

België/Frankrijk 2000. Drama van Sylvie Verheyde. Met o.a. Emma de Caunes, Jean-Hugues Anglade, Karole Rocher, Jeannick Gravelines en Johan Leysen.

Sophie (De Caunes) heeft haar vader al in geen tien jaar meer gezien. Ze is begin twintig en weet zich te handhaven en ze doet dat niet eens slecht. De politie laat haar naar het bureau komen, waar een gedeprimeerde inspecteur Lo[KA3]ic (Gravelines) haar vragen stelt over haar gewelddadige en drankzuchtige vader (Leysen), die onvindbaar is en gezocht wordt voor moord. De zaak heeft iets te maken met gestolen diamanten. Op het politiebureau ontmoet ze Virginie (Rocher), haar halfzus, waarvan ze het bestaan niet eens wist. Voor Virginie geldt natuurlijk hetzelfde en algauw wordt duidelijk dat de twee geen boodschap aan elkaar hebben. Hoewel ze geen van beiden iets met hun vader te schaften hebben, raken ze evenwel ge[KA3]intrigeerd door de gebeurtenis en gaan samen op onderzoek. Ze ontmoeten op verzoek van hun vader een zekere Simon (Anglade) in Amsterdam, in eerste instantie niet een bepaald aardige vent. De tweede film van regisseuse Verheyde, die met Alexis Galmot het ijzige scenario schreef, ontkomt niet aan een vergelijking met haar eerste film FRÈRE, waarin de heldin afrekent met de onderdrukking door haar grotere broer. In deze rolprent gaat het om een ongelukkige jeugd als gevolg van een gebroken gezin, een slechte vader en een onbekende halfzus. Helaas bevat de film weinig dialoog, maar wel de nodige gebaren en nauwelijks een ontroerend verhaal. De drie hoofdrollen met als eerste De Caunes, op de voet gevolgd door Rocher en Anglade doen het goed, maar het aantal boeiende scènes is te klein voor een mooie film. Het camerawerk is van Rémy Chevrin.

Mondialito

2000 |

Zwitserland 2000. Nicolas Wadimoff. Met o.a. Carl Brandt, Anton Kouznetsov, Antoine Maulini, Emma de Caunes en Moussa Maaskri.

Sophie (De Caunes) heeft haar vader al in geen tien jaar meer gezien. Ze is begin twintig en weet zich te handhaven en ze doet dat niet eens slecht. De politie laat haar naar het bureau komen, waar een gedeprimeerde inspecteur Lo[KA3]ic (Gravelines) haar vragen stelt over haar gewelddadige en drankzuchtige vader (Leysen), die onvindbaar is en gezocht wordt voor moord. De zaak heeft iets te maken met gestolen diamanten. Op het politiebureau ontmoet ze Virginie (Rocher), haar halfzus, waarvan ze het bestaan niet eens wist. Voor Virginie geldt natuurlijk hetzelfde en algauw wordt duidelijk dat de twee geen boodschap aan elkaar hebben. Hoewel ze geen van beiden iets met hun vader te schaften hebben, raken ze evenwel ge[KA3]intrigeerd door de gebeurtenis en gaan samen op onderzoek. Ze ontmoeten op verzoek van hun vader een zekere Simon (Anglade) in Amsterdam, in eerste instantie niet een bepaald aardige vent. De tweede film van regisseuse Verheyde, die met Alexis Galmot het ijzige scenario schreef, ontkomt niet aan een vergelijking met haar eerste film FRÈRE, waarin de heldin afrekent met de onderdrukking door haar grotere broer. In deze rolprent gaat het om een ongelukkige jeugd als gevolg van een gebroken gezin, een slechte vader en een onbekende halfzus. Helaas bevat de film weinig dialoog, maar wel de nodige gebaren en nauwelijks een ontroerend verhaal. De drie hoofdrollen met als eerste De Caunes, op de voet gevolgd door Rocher en Anglade doen het goed, maar het aantal boeiende scènes is te klein voor een mooie film. Het camerawerk is van Rémy Chevrin.

Le mois du polar: Princesses

2000 |

België/Frankrijk 2000. Sylvie Verheyde. Met o.a. Karole Rocher, Jean-Hugues Anglade en Emma de Caunes.

Sophie (De Caunes) heeft haar vader al in geen tien jaar meer gezien. Ze is begin twintig en weet zich te handhaven en ze doet dat niet eens slecht. De politie laat haar naar het bureau komen, waar een gedeprimeerde inspecteur Lo[KA3]ic (Gravelines) haar vragen stelt over haar gewelddadige en drankzuchtige vader (Leysen), die onvindbaar is en gezocht wordt voor moord. De zaak heeft iets te maken met gestolen diamanten. Op het politiebureau ontmoet ze Virginie (Rocher), haar halfzus, waarvan ze het bestaan niet eens wist. Voor Virginie geldt natuurlijk hetzelfde en algauw wordt duidelijk dat de twee geen boodschap aan elkaar hebben. Hoewel ze geen van beiden iets met hun vader te schaften hebben, raken ze evenwel ge[KA3]intrigeerd door de gebeurtenis en gaan samen op onderzoek. Ze ontmoeten op verzoek van hun vader een zekere Simon (Anglade) in Amsterdam, in eerste instantie niet een bepaald aardige vent. De tweede film van regisseuse Verheyde, die met Alexis Galmot het ijzige scenario schreef, ontkomt niet aan een vergelijking met haar eerste film FRÈRE, waarin de heldin afrekent met de onderdrukking door haar grotere broer. In deze rolprent gaat het om een ongelukkige jeugd als gevolg van een gebroken gezin, een slechte vader en een onbekende halfzus. Helaas bevat de film weinig dialoog, maar wel de nodige gebaren en nauwelijks een ontroerend verhaal. De drie hoofdrollen met als eerste De Caunes, op de voet gevolgd door Rocher en Anglade doen het goed, maar het aantal boeiende scènes is te klein voor een mooie film. Het camerawerk is van Rémy Chevrin.

Faites comme si je n'étais pas là

2000 | Thriller

Frankrijk/Italië 2000. Thriller van Olivier Jahan en Olivier Dahan. Met o.a. Jérémie Renier, Aurore Clément, Johan Leysen, Sami Bouajila en Alexia Stresi.

Eric (R[KA1]enier) is een lastige, in zichzelf gekeerde, onaangename ego[KA3]istische tiener. Hij is ongezellig en neemt niet echt deel aan de dingen die thuis gebeuren. Zijn moeder H[KA1]el[KA2]ene (Cl[KA1]ement) en stiefvader Ren[KA1]e (Leysen) ergeren zich groen en geel, en weten niet goed wat ze met hem moeten beginnen. Eric is jaloers dat zijn zus Carole (Richard) met haar vriendje Simon (Berriau) een stelletje vormt. Hij vergeet de aandacht van zijn robbedoesachtige vriendinnetje Marie (de Caunes). Hij doodt zijn tijd met het gluren door een verrekijker en bespiedt daarbij de buren en andere bewoners. Hij stuurt anonieme brieven over zijn waarnemingen, waarbij hij de nodige onrust stookt en onheil veroorzaakt. In het bijzonder interesseert hij zich voor het amoureuze paartje Fabienne (Stresi) en Tom (Bouajila). Het bedrijven van de liefde door hen fascineert hem eindeloos. Op den duur loopt het echter uit de hand met Eric. Regisseur Jahan tekent met uiterste precisie het karakter en in bredere zin de personage van een gestoorde teenager. Het is een geslaagd portret, maar hij neemt er echt de tijd voor, te veel voor gewone filmkijkers. Hoofdrol Rénier, die bekend werd door LA PROMESSE van de geboeders Dardenne is uitstekend als ellendige tiener, die van kwaad tot erger wordt, hij speelt zijn rol heel goed. De bijrollen zijn geloofwaardig in de subplots en leveren een positieve bijdrage aan de opbouw. Het scenario is van regisseur Jahan en Michel C. Pouzol. Het sombere en soms donkere camerawerk van Gilles Porte werkt sfeerverhogend. Geen film voor actieliefhebbers.

Milles bornes

1999 | Komedie

Frankrijk 1999. Komedie van Alain Beigel. Met o.a. Emma de Caunes, Pierre Berriau, Raphaël Krepser, Nicolas Abraham en Bruno Solo.

Als Th[KA1]eo (Berriau), Pascal (Abraham), Mika (Krepser) en Jean (Solo) hun vriend, reportagefotograaf Romain (Beigel) in het ziekenhuis willen opzoeken, komt zijn bedroefde vader (Herlitzka) hen bij de ingang tegemoet. Romain is overleden aan een longontsteking. Hij overhandigt hen een video, die Romain speciaal voor hen gemaakt heeft. Op de band staat Romains laatste wens en die houdt in dat hij volgens Indonesisch ritueel op een strand niet ver van Veneti[KA3]e aan de Adriatische kust verbrand wil worden. In Europa is een lijkverbranding in het openbaar verboden, maar het kwartet besluit Romains laatste wil te eerbiedigen. Wat dan volgt is een onwaarschijnlijk, maar zeer vindingrijk tragikomisch gesol met het lijk. Eerst stelen ze het stoffelijk overschot uit het mortuarium van het ziekenhuis, stoppen het in een vrieskist en nemen het mee in de kofferbak van de auto en moeten duizend kilometerpalen (vandaar de titel) verder zien te komen. Niet alleen Romains aantrekkelijke, maar afkeurende zus is het vijfde wiel aan de wagen, ze moeten grenzen overschrijden, komen zonder brandstof te zitten en ontmoeten de mysterieuze Akiko (Hirota), een fraaie Japanse met zelfmoordneigingen. De spelprestaties van de jonge rolverdeling is prima en het scenario van regisseur Beigel en Jean-Luc Gaget zorgt voor het nodige tempo en bevat hilarisch dialoog. Typisch zo'n film, waarvan de Amerikanen een remake gaan maken, die veel bekender wordt, maar niet beter hoeft te zijn. Het camerawerk is van Luc Pagès en het oogt heel goed. Widescreen, Dolby SR.

Restons groupés

1998 | Komedie, Drama

Frankrijk 1998. Komedie van Jean-Paul Salomé. Met o.a. Emma de Caunes, Judith Henry, Hubert Koundé, Samuel Le Bihan en Estelle Larrivaz.

Vol enthousiasme begint een groep Franse toeristen aan een rondreis door het Westen van de V.S. In de groep bevinden zich o.a. kwieke journaliste Claire (De Caunes), filosofische sportleraar Aim[KA1]e (Kound[KA1]e), gemene gierigaard Jean- Michel (Le Coq), serieuze Gwena[KA3]el (Lochet) en ex-communist Raymond (Robin). De reis is georganiseerd door Dream Tours. Bij aankomst hoort de overijverige gids Mathias (Le Bihan) dat het reisbureau failliet is en dat het vooruitbetaalde geld gebruikt werd om schulden af te lossen. Hij besluit de gedupeerden in het ongewisse te laten en met geïmproviseer hun tocht door de V.S. toch nog aangenaam te maken. Jammer genoeg is Mathias onvoldoende opgewassen tegen dergelijke tegenslagen. Onderhoudende Amerika-satire die helaas de indruk wekt dat hij gemaakt werd om de rolverdeling en crew een snoepreisje door Californië, Nevada, Utah en Arizona te laten maken. Hij is net zo overbodig als een goedkope glanzende ansichtkaart. Een prettige film, die even snel bekeken als vergeten is. Salomé baseerde zijn voorspelbare scenario op een ware geschiedenis. Mooie breedbeeld fotografie van Jean-Claude Larrieu. Dolby Stereo. Panavision.

Un frère

1997 | Drama

Frankrijk 1997. Drama van Sylvie Verheyde. Met o.a. Jeannick Gravelines, Emma de Caunes, Nils Tavernier, Karole Rocher en Emmanuel Nicolas.

Ontwapenend coming of age-debuut van de 33-jarige Verheyde, die eveneens het scenario schreef. De jonge modefotograaf Loic (Gravelines) wil Sophie (De Caunes), zijn jongere zus, een rijp kindvrouwtje, driftig afschermen voor al het kwaad in de wereld. Voor haar debuut kreeg De Caunes, dochter van de Franse tv-beroemdheid Antoine de Caunes, de aanmoedigings César, de Franse 'Oscar'. Jammer dat de muziek van Philippe Sarde zo dramatisch klinkt.

La voie est libre

1997 | Komedie

Frankrijk 1997. Komedie van Stéphane Clavier. Met o.a. François Cluzet, Philippine Leroy-Beaulieu, Emma de Caunes, Éric Caravaca en Jean-Paul Muel.

`De Franse spoorwegen - ja, dat kan`; of: hoe kom je aan vijftig miljoen Franse Francs als je werkloos bent. Jules (Cluzet in een prima rol) is op de keien gezet door de Franse spoorwegen. Hij neemt de passagiers in gijzeling van een trein die een Parijze voorstad verbindt met het centrum, omdat hij response wil van de Minister van Verkeer, die zeventien brieven van hem onbeantwoord liet. In de lange nacht die de gijzeling duurt, ontstaan er banden van medeplichtigheid en amoureuze betrekkingen tussen inzittenden van de treinwagon en het eindigt met een onverwachte ontknoping in de finale. Het regiedebuut van Clavier, de broer van de andere, is een aardige en levendig gemonteerde komedie, die adequaat ondersteund wordt door de muziek van Michel Hardy. Enkele zwakheden in de film worden ruimschoots goed gemaakt door het enthouisiasme van de rolverdeling, in bijzonder de frisse en verleidelijke De Caunes.

L'échappée belle

1996 | Komedie

Frankrijk 1996. Komedie van Étienne Dhaene. Met o.a. Anémone, Olivia Bonamy, Antoine Duléry, Emma de Caunes en Laurence Masliah.

Emmanuel Barnes (Barr), voor zijn vrienden Manu, gaat na twaalf jaar scheiden. De strenge rechter, een vrouw (An[KA1]emone), besluit dat hij een ontaarde vader is en ontneemt hem de voogdij over zijn vier kinderen en geeft hem slechts het recht om hen [KA1]e[KA1]en keer per maand te bezoeken. Wat Manu ook probeert, de vrouwelijke rechter weigert haar oordeel te herzien en blijft onvermurwbaar. Manu moet zijn toevlucht nemen tot een list. Hij verleidt zogenaamd de aantrekkelijke, volwassen dochter Chlo[KA1]e (Bonamy) van mevrouw-de-edelachtbare en lokt haar naar een afgelegen oord in de bergen om daarna tegen de rechter te kunnen zeggen dat haar dochter gekidnapt is. Ze kan haar vrijheid terugkrijgen in ruil voor het recht op de voogdij over zijn kinderen. Afgezien van het stomme plot, is het flauwe scenario van Gérard Rossini, Denis Parent, Laurent Dussaux en regisseur Dhaene slechts een gedrocht dat de drie, capabele hoofdrollen te weinig ruimte biedt. Hoewel Anémone verkeerd gecast is, doet zij haar best, maar er is geen synergie met Barr of Bonamy, en zij voert - maar ook Barr - een aardig stukje solo op. Het camerawerk van Philippe Pavans De Ceccatty is veel beter dan de regie van Dhaene, die met deze voorspelbare film naar een dieptepunt in zijn carrière is afgedaald.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Emma de Caunes op televisie komt.

Reageer