Didier Bezace

1946 Acteur

Didier Bezace (1946) is acteur.
Er zijn 34 films gevonden.

Le boeuf clandestin

2013 | Komedie

Frankrijk 2013. Komedie van Gérard Jourd'hui. Met o.a. Christian Clavier, Judith Chemla, Marie-Anne Chazel, Didier Bezace en Bruno Putzulu.

Derde verfilming van de Marcel Aymé-roman uit 1939. Waarin meneer Berthaud, bankfiliaaldirecteur te Parijs, door dochter Roberte wordt betrapt op het stiekem verorberen van een biefstuk. En dat terwijl hij toch voorgaf, uit overtuiging vegetariër te zijn geworden. Iets barst in het ideaalbeeld dat dochter heeft van vaderlief, en ten huize Berthaud gaan de verhoudingen schuiven. Amusante, fraai opgenomen milieuschets stelt het zonder de romanfinesse van Aymé-detail, maar kan bogen op voortreffelijke komediespelers. Clavier en Chazel, monsieur en madame Berthaud, waren dertig jaar gehuwd.

Manipulations

2012 | Thriller

Frankrijk 2012. Thriller van Laurent Herbiet. Met o.a. Lambert Wilson, Didier Bezace en Sabrina Ouazani.

Een antiglobalistische terroristencel staaft zijn dreiging om ergens op het Franse spoorwegennet een TGV in volle vaart te laten exploderen met de precieze coördinaten voor waarschuwingsbommen. Daarop wordt de controversiële commissaris Franck Barrot belast met de zaak van nationale urgentie. Het spoor leidt naar de hoogste politieke echelons. Spannende, onheilspellende tv-film van Herbiet (co-scenarist voor onder andere Alain Resnais) herneemt met enige dichterlijke vrijheden het nooit opgehelderde dossier van de raadselachtige extremistengroep AZF. Deze chanteerde in 2004 de regering van president Chirac met bomaanslagen.

Le désert de l'amour

2012 | Drama

Frankrijk 2012. Drama van Jean-Daniel Verhaeghe. Met o.a. Emmanuelle Béart, Didier Bezace, Mathieu Spinosi, Anna Gaylor en Cathérine Mouchet.

In het provinciebourgeois Frankrijk van de vroege jaren twintig gesitueerde romanadaptatie naar François Mauriac. Maria Cross, maîtresse van een welgestelde industrieel, heeft haar zesjarige zoontje verloren. Huisarts Paul Courrèges, vol zelfverwijt omdat hij het kind niet heeft kunnen redden, is heimelijk smoorverliefd op Maria. Wanneer zijn adolescente zoon Raymond eveneens voor haar valt, tekent zich het drama af in deze ouderwets statige televisiefilm van een zekere zwaarmoedigheid. Béart schurkt als enigmatisch treurwilgje soms tegen het ridicule aan. Natalie Carter schreef mee aan scenario en dialogen.

Supergranny.com

2007 |

Frankrijk/België/Zwitserland 2007. Christiane Lehérissey. Met o.a. Clémence Boué, Fanny Cottençon en Didier Bezace.

In het provinciebourgeois Frankrijk van de vroege jaren twintig gesitueerde romanadaptatie naar François Mauriac. Maria Cross, maîtresse van een welgestelde industrieel, heeft haar zesjarige zoontje verloren. Huisarts Paul Courrèges, vol zelfverwijt omdat hij het kind niet heeft kunnen redden, is heimelijk smoorverliefd op Maria. Wanneer zijn adolescente zoon Raymond eveneens voor haar valt, tekent zich het drama af in deze ouderwets statige televisiefilm van een zekere zwaarmoedigheid. Béart schurkt als enigmatisch treurwilgje soms tegen het ridicule aan. Natalie Carter schreef mee aan scenario en dialogen.

La belle et le sauvage

2007 | Drama

Frankrijk 2007. Drama van Bertrand Arthuys. Met o.a. Maria de Medeiros, Lionel Abelanski, Jacques Spiesser, Didier Bezace en François Caron.

Natalie Carter is een Amerikaanse scenariste die het klaarspeelde om de vernuftig geconstrueerde Holocaust-roman Un secret van Philippe Grimbert voor regisseur Claude Miller tot vloeiend filmscenario te bewerken. Met La belle et le sauvage bewijst ze dat ze ook met een klein, lineair tv-script uit de voeten kan. In de Zuid-Franse kruidentuinheuvels van de Luberon leidt de oud-kinderpsychiater Louis Riquet (een karakterrol van Bezace) een teruggetrokken leven. Op een dag staat er een dame (De Medeiros) voor zijn neus die beweert, op zijn advertentie voor een huishoudster te komen solliciteren. Louis weet echter van niets.

Ma vie en l'air

2005 | Romantische komedie

Frankrijk 2005. Romantische komedie van Rémi Bezançon. Met o.a. Vincent Elbaz, Marion Cotillard, Gilles Lellouche, Elsa Kikoïne en Didier Bezace.

Instructeur Yann (Elbaz), die piloten voorbereidt op extreme situaties, is een kei met vliegsimulators, maar heeft gek genoeg zelf een enorme angst voor vliegen. Zozeer dat hij er ooit een grote liefde voor heeft laten lopen. Nu, als dertiger, vindt hij het tijd om emotioneel orde op zaken te stellen. Sympathieke romantische komedie heeft prima acteurs, onder wie Cotillard in een leuke rol voor haar internationale doorbraak. Bijrolacteur Lellouche, die Yanns beste vriend speelt, werd genomineerd voor een César voor meest veelbelovende acteur.

Sissi, l'impératrice rebelle

2004 | Drama

Frankrijk 2004. Drama van Jean-Daniel Verhaeghe. Met o.a. Didier Bezace, Arielle Dombasle, Frédéric van den Driessche en Stéphane Audran.

De dromerige Sissi-biopic van regisseur Jean-Daniel Verhaeghe (Le rouge et le noir, Romance sans paroles, Galilée ou l'amour de Dieu) is een aangename retouche op de bekende trilogie van Ernst Marischka. Zo weigert Sissi, bijnaam van de (jeugdige) Oostenrijkse keizerin Elizabeth, het huwelijk met Franz Joseph te 'consumeren', en als het eindelijk zo ver is, wil ze de bruidsschat niet accepteren. Ik ben niet te koop, schreeuwt ze, waarbij ze de aangereikte geldpot door de slaapkamer gooit. Alle hoogte- en dieptepunten komen in deze vie romancée aan de orde. Intiem verfilmd, en kennelijk historisch verantwoord.

Mon fils d'ailleurs

2004 | Drama

Frankrijk 2004. Drama van Williams Crépin. Met o.a. Clémentine Célarié, Didier Bezace, Guillaume Romain, Pablo Lepetit en Maurice Chevit.

Drukke moeder Coline (Célarié) plaatst verweesde kinderen uit de Balkan in Franse gezinnen voor de organisatie 'Een kind, een dak, een leven'. Echtgenoot Pascal (Bezace) wil geen kind in huis, mede omdat ze er al twee van zichzelf hebben. Toch neemt Coline 'tijdelijk' een jongen mee die niet geplaatst kan worden, de zestienjarige Antone (Romain). De jongen is angstig vanwege de opgelopen oorlogstrauma's en zijn aanwezigheid verandert de dynamiek van het gezin volledig. Een integere film over liefdadigheid binnenshuis.

La parenthèse interdite

2004 | Drama, Romantiek

Frankrijk 2004. Drama van David Delrieux. Met o.a. Camille Japy, Nathalie Boutefeu, Julien Boisselier en Didier Bezace.

Is het een verhaal over zieke kinderen of over liefde? vroeg een journalist aan regisseur Delrieux. 'La parenthèse interdite is een film over moeilijke liefde in een wereld van kinderen van wie men de ziekte niet begrijpt,' antwoordde Delrieux. Christian (Boisselier) komt Virginie (Boutefeu) tegen in het ziekenhuis waar hun beide kindjes met zware ziektes liggen. Er ontstaat een liefde die niet alleen verboden is (Christian is getrouwd), maar ook pijnlijk, omdat een van de kindjes het niet zal overleven. Delrieux kent kinderziekenhuizen goed van binnenuit en ontroert zonder te overdrijven.

À cran

2002 | Drama

Frankrijk 2002. Drama van Alain Tasma. Met o.a. Daniel Russo, Didier Bezace en Jérôme Anger.

Is het een verhaal over zieke kinderen of over liefde? vroeg een journalist aan regisseur Delrieux. 'La parenthèse interdite is een film over moeilijke liefde in een wereld van kinderen van wie men de ziekte niet begrijpt,' antwoordde Delrieux. Christian (Boisselier) komt Virginie (Boutefeu) tegen in het ziekenhuis waar hun beide kindjes met zware ziektes liggen. Er ontstaat een liefde die niet alleen verboden is (Christian is getrouwd), maar ook pijnlijk, omdat een van de kindjes het niet zal overleven. Delrieux kent kinderziekenhuizen goed van binnenuit en ontroert zonder te overdrijven.

Pas vus, pas pris

2001 | Komedie

Frankrijk 2001. Komedie van Dominique Tabuteau. Met o.a. Didier Bezace, Isabelle Gélinas en Jérôme Anger.

Is het een verhaal over zieke kinderen of over liefde? vroeg een journalist aan regisseur Delrieux. 'La parenthèse interdite is een film over moeilijke liefde in een wereld van kinderen van wie men de ziekte niet begrijpt,' antwoordde Delrieux. Christian (Boisselier) komt Virginie (Boutefeu) tegen in het ziekenhuis waar hun beide kindjes met zware ziektes liggen. Er ontstaat een liefde die niet alleen verboden is (Christian is getrouwd), maar ook pijnlijk, omdat een van de kindjes het niet zal overleven. Delrieux kent kinderziekenhuizen goed van binnenuit en ontroert zonder te overdrijven.

Ça ira mieux demain

2000 | Komedie

Frankrijk 2000. Komedie van Jeanne Labrune. Met o.a. Nathalie Baye, Jeanne Balibar, Jean-Pierre Darroussin, Danielle Darrieux en Isabelle Carré.

Celliste Marie (Carr[KA1]e) beschuldigt een man van diefstal van haar portemonnaie in de Parijse metro. Zij is met haar vriendin Annie (Guillemin) onderweg. Marie`s moeder Elisabeth (Balibar) gaat verhuizen, en weet niet wat ze met een ladenkast moet doen, die al heel lang in de familie is. Sophie (Baye) is niet meer zeker van zichzelf; haar man Xavier (Darroussin) weet niet welk beroep hij moet kiezen: psychotherapeut of bottenkraker; hij oefent ze beide uit, onder verschillende namen, maar in dezelfde praktijk. Hij gaat in zijn eentje in een bistro eten en ontmoet zijn oude vriend Franck (Bezace), een binnenhuisarchitect, die van zijn vrouw C[KA1]eline (Besançon) minder vet zou moeten eten. Sophie ontmoet Elisabeth en raakt in gesprek over de ladenkast die eerst in plastic gewikkeld moet worden voordat hij in de kelder kan. Is het wel of niet goed voor het hout; iedereen doet zijn zegje. Er gebeurt van alles en zo maken we kennis met de belangrijkste personages van de film. We volgen een week lang hoe het met hen gaat. Sommigen hebben geluk, anderen hebben pech. Veel gebeurtenissen zijn ronduit grappig, andere voorvallen zijn minder humoristisch, afhankelijk van de spelprestaties. Baye is heel goed als weifelaarster, die naar seks verlangt, en Balibar komt heel sympathiek en geloofwaardig over. Veterane Darrieux is goed op dreef als vrouw die alles over gordijnstoffen weet. Ondanks het originele scenario van regisseuse Labrune had de film veel grappiger kunnen zijn. Het einde is abrupt, maar laat de deur wagenwijd open voor een vervolg. Wie de film op tv kan zien, moet hem beslist niet overslaan - hij is leuk genoeg. Het camerawerk is van Jean-Claude Thibaut.

Voyous voyelles

1999 | Komedie, Drama

Frankrijk 1999. Komedie van Serge Meynard. Met o.a. Olivia Bonamy, Audrey Tautou, Axelle Ade-Pasdeloup, Didier Bezace en Serge Hazanavicius.

In Montreuil, een oostelijke banlieue van Parijs, zitten de zusjes Léa en Aurélie sinds het wegvallen van hun vader op een kleincrimineel dood spoor. Wanneer ze het pad kruisen van Anne-Sophie, een in de liefde bedrogen bourgeoise uit Versailles, ontfermen ze zich over haar. En rekruteren de nieuwe voor het inpalmen en vervolgens beroven van mannen. Rouw, wrok, ontbrekende vaders, geprivilegieerd versus achtergesteld: een mooi boeketje thema's tekent deze aardige voorstadvertelling. De al te gewiekste dialoog is wel besteed aan de energieke en sterk samenspelende actrices. Met Nederlandse ondertiteling.

Le plus beau pays du monde

1999 | Komedie, Oorlogsfilm

Zwitserland/Frankrijk/Duitsland 1999. Komedie van Marcel Bluwal. Met o.a. Claude Brasseur, Marianne Denicourt, Jean-Claude Adelin, Jacques Bonnaffé en Didier Bezace.

In 1942 draaide Louis Cuny ten tijde van de Vichy-regering de film MERMOZ over de Franse legendarische vlieger Mermoz, bijgenaamd l`Archange, die de luchtpost in Zuid-Amerika op touw zette en als eerste over de hoogste piek van de Andes vloog. Toen de film, die geheel in een studio werd opgenomen zijn voltooiing naderde, pakte de Gestapo de hoofdrolspeler Robert Hughes-Lambert op. Hij kwam in het doorgangskamp Drancy terecht. Hij overleed op 7 maart 1945 in het concentratiekamp Flossenburg. De redenen waarom hij werd opgepakt zijn obscuur, hoewel er vermoedens zijn dat homoseksualiteit in het spel was. Regisseur Cuny zat met de handen in het haar, want Hughes-Lambert zat zo`n beetje in iedere sc[KA2]ene. Hij moest hem vervangen voor de laatste sc[KA2]ene`s door Henry Vidal en Cuny zond geluidstechnici naar Drancy die de dialogen met microfoons door het prikkeldraad opnamen van Hughes- Lambert. Een weinig bekende, waargebeurde droevige geschiedenis uit het schaamteloze tijdperk van de met Duitse nazibezetter collaborerende Franse Vichy-regering tijdens WO II (1939-44). Regisseur Bluwal, die van joodse afkomst is, en 74 jaar oud is, kende de gebeurtenis en besloot nadat hij in 1964 zijn laatste film had gedraaid, hierover een speelfilm te maken. Na de Franse capitulatie in 1940 mochten joden niet meer aan het maken van films meewerken, en moesten would-be producenten genoegen nemen met mindere talenten. Kolonel Valogne (Lhermitte) van de Nationale Revolutionaire Beweging (een soort NSB) heeft de juiste connecties en laat een avontuurlijke, vaderlandse heldengeschiedenis die de bezetter niet zou kunnen schaden, produceren door ambitieuze Couperin (Bannaf[KA1]e). Als regisseur trekt hij de middelmatige documentairemaker Vignault (Bezace) die weinig ervaring heeft, aan. Aanvankelijk verloopt de productie met de talentloze Lambert (Adelin) naar omstandigheden voorspoedig, maar twee dagen voordat de film klaar is, krijgen ze het verzoek van een medewerker van het Bureau voor Joodse Zaken die tevens filmcriticus is, om twee personages, w.o. de legendarische Antoine de Saint-Exupéry, te schrappen, omdat ze jodenvrienden zijn. De Saint-Exupéry wordt omgezet in een dichter en de film wordt clandestien na spertijd afgemaakt. Lambert blijkt wél over talent te beschikken, maar plotseling verdwijnt hij. Hij wordt teruggevonden in Drancy en nu moet de film gered worden - niet Lambert... Helaas is Bluwal toch een beetje zijn soepelheid kwijt om er een flitsende rolprent van te maken, die beantwoordt aan de verwachtingen van het publiek van het jaar 2000. Dat is jammer, want hij geeft ons te weinig bitterzoet materiaal over een meer dan twijfelachtige periode in Frankrijks culturele geschiedenis van het kaliber van LE DERNIER MÉTRO van François Truffaut dat inmiddels alweer dateert van 1980. De film die aan de lange kant is, ademt de geest van een sitcom uit en bevat geslaagde korte schetsen. Alle personages, behalve Lambert zijn bedacht. Het spel van de rolverdeling is heel goed, en vooral Lhermitte is geknipt voor zijn rol. Het camerawerk is van Philippe Pavans de Ceccatty.

Quand j'étais petit

1997 |

Frankrijk 1997. Daniel Janneau. Met o.a. Cyprien Douais, Didier Bezace en Catherine Frot.

In 1942 draaide Louis Cuny ten tijde van de Vichy-regering de film MERMOZ over de Franse legendarische vlieger Mermoz, bijgenaamd l`Archange, die de luchtpost in Zuid-Amerika op touw zette en als eerste over de hoogste piek van de Andes vloog. Toen de film, die geheel in een studio werd opgenomen zijn voltooiing naderde, pakte de Gestapo de hoofdrolspeler Robert Hughes-Lambert op. Hij kwam in het doorgangskamp Drancy terecht. Hij overleed op 7 maart 1945 in het concentratiekamp Flossenburg. De redenen waarom hij werd opgepakt zijn obscuur, hoewel er vermoedens zijn dat homoseksualiteit in het spel was. Regisseur Cuny zat met de handen in het haar, want Hughes-Lambert zat zo`n beetje in iedere sc[KA2]ene. Hij moest hem vervangen voor de laatste sc[KA2]ene`s door Henry Vidal en Cuny zond geluidstechnici naar Drancy die de dialogen met microfoons door het prikkeldraad opnamen van Hughes- Lambert. Een weinig bekende, waargebeurde droevige geschiedenis uit het schaamteloze tijdperk van de met Duitse nazibezetter collaborerende Franse Vichy-regering tijdens WO II (1939-44). Regisseur Bluwal, die van joodse afkomst is, en 74 jaar oud is, kende de gebeurtenis en besloot nadat hij in 1964 zijn laatste film had gedraaid, hierover een speelfilm te maken. Na de Franse capitulatie in 1940 mochten joden niet meer aan het maken van films meewerken, en moesten would-be producenten genoegen nemen met mindere talenten. Kolonel Valogne (Lhermitte) van de Nationale Revolutionaire Beweging (een soort NSB) heeft de juiste connecties en laat een avontuurlijke, vaderlandse heldengeschiedenis die de bezetter niet zou kunnen schaden, produceren door ambitieuze Couperin (Bannaf[KA1]e). Als regisseur trekt hij de middelmatige documentairemaker Vignault (Bezace) die weinig ervaring heeft, aan. Aanvankelijk verloopt de productie met de talentloze Lambert (Adelin) naar omstandigheden voorspoedig, maar twee dagen voordat de film klaar is, krijgen ze het verzoek van een medewerker van het Bureau voor Joodse Zaken die tevens filmcriticus is, om twee personages, w.o. de legendarische Antoine de Saint-Exupéry, te schrappen, omdat ze jodenvrienden zijn. De Saint-Exupéry wordt omgezet in een dichter en de film wordt clandestien na spertijd afgemaakt. Lambert blijkt wél over talent te beschikken, maar plotseling verdwijnt hij. Hij wordt teruggevonden in Drancy en nu moet de film gered worden - niet Lambert... Helaas is Bluwal toch een beetje zijn soepelheid kwijt om er een flitsende rolprent van te maken, die beantwoordt aan de verwachtingen van het publiek van het jaar 2000. Dat is jammer, want hij geeft ons te weinig bitterzoet materiaal over een meer dan twijfelachtige periode in Frankrijks culturele geschiedenis van het kaliber van LE DERNIER MÉTRO van François Truffaut dat inmiddels alweer dateert van 1980. De film die aan de lange kant is, ademt de geest van een sitcom uit en bevat geslaagde korte schetsen. Alle personages, behalve Lambert zijn bedacht. Het spel van de rolverdeling is heel goed, en vooral Lhermitte is geknipt voor zijn rol. Het camerawerk is van Philippe Pavans de Ceccatty.

Quand j'étais p'tit

1997 | Romantiek

België/Frankrijk 1997. Romantiek van Daniel Janneau. Met o.a. Catherine Frot, Didier Bezace, Cyprien Douais, Pierre-Quentin Faesch en Xavier Rothman.

Juli 1959. De elfjarige Jean-Michel (Douais) en zijn zevenjarige broertje Charles (Faesch) genieten van een zonnige zomervakantie. Ze spelen in de tuin met hun vriendje Fr[KA1]ed[KA1]eric, bijgenaamd Typhus (Rothman). Hun moeder Suzanne (Frot) is altijd thuis, hun vader Robert (Bezace) zelden. Hij doet herstellingen en is dikwijls tot laat 's avonds bezig. Op een dag, als Jean-Michel de verrekijker van Typhus leent, ontdekt hij wat die 'late herstellingen' inhouden. Hun vader gaat op herstelling bij vreemde vrouwen. Jean-Michel neemt Charles in vertrouwen, maar de jongen begrijpt de toestand niet helemaal. Op een avond willen ze hun vader thuis houden en gooien spijkers op het wegdek. Het draait echter anders uit dan ze verwacht hadden. Een weemoedige nostalgische kijk op het leven op het platteland eind jaren 1950. De regisseur weet de sfeer van die tijd treffend te scheppen en de jongeren - en hun kijk op de wereld der volwassenen - dragen enorm veel bij tot het welslagen van dit autobiografische jeugdportret van regisseur/scenarist Janneau. Mooie 'ouderwetse' fotografie van José Antonio Loureiro.

La femme de chambre du Titanic

1997 | Komedie, Romantiek

Italië/Spanje/Frankrijk 1997. Komedie van Bigas Luna. Met o.a. Olivier Martinez, Romane Bohringer, Didier Bezace, Aldo Maccione en Jean-Marie Juan.

Aan de vooravond van het vertrek van de Titanic ontmoet de Franse staalwerker Horty (Martinez) een kamermeisje (Sánchez-Gijón) dat met het gedoemde schip zal vertrekken. Ze brengen samen de nacht door waarna Horty terugkeert naar Frankrijk. Eenmaal thuis hoort hij geruchten over de ontrouw van zijn vrouw Zoe (Bohringer). Het brengt hem ertoe, in steeds dramatischer bewoordingen, op te scheppen over de passievolle nacht die mogelijk heeft plaatsgevonden. In flashback zien we hoe het verhaal reële vorm aanneemt. Horty wordt zelfs 'ontdekt', begint een theatertoer en kan uiteindelijk geen onderscheid meer maken tussen realiteit en fantasie. Deze intrigerende studie van onze elementaire behoefte aan mooie verhalen laat zien dat die steeds 'beter' worden naarmate het publiek groeit. Bigas Luna verhaalt van het machismo en wijst en passant op de annexatie van de Titanic tragedie door Hollywood. Bigas Luna maakte onder meer Jamón jamón (1992) en La teta y la luna (1994). (RdL/VPRO Gids)

L'inventaire

1997 | Drama

Frankrijk 1997. Drama van Caroline Huppert. Met o.a. Ludmila Mikaël, Didier Bozace, Caroline Trousselard, Jean-Yves Gautier en Florence Hautier.

Na de dood van haar vader erft Melanie (Mika[KA3]el) het familiehuis dat reeds sinds vier generaties in hun bezit is. Haar jongere zus, Viviane (M[KA1]eril), is jaloers op de band die steeds bestaan heeft tussen Melanie en hun vader. Beide zussen hebben een totaal verschillend karakter. Melanie is een romanticus, gescheiden, maar ze heeft een verhouding met de gehuwde Georges (Bezace). Viviane daarentegen is een nuchtere zakenvrouw die, samen met haar dochter Hermine (Trousselard) een theesalon openhoudt. Deze laatste staat erop dat er zo vlug mogelijk een inventaris opgemaakt wordt van alles wat zich in het huis bevindt. De aanvankelijk gespannen verhouding tussen de zussen wordt alsmaar meer uitgesproken, tot het hatelijke toe. Een boeiend psychologisch drama dat vooral steunt op de sterke vertolkingen van beide protagonisten. Het uitgangspunt lijkt vervelend te zijn en werd bovendien erg literair uitgewerkt, maar toch blijf je er geboeid naar kijken. Huguette Desbaisieux baseerde haar scenario op de roman van Madeleine Chapsal.

V'la l'cinéma ou le roman de Charles Pathé

1996 |

1996. Jacques Rouffio. Met o.a. Isabelle Gélinas, Yves Jacques en Didier Bezace.

Na de dood van haar vader erft Melanie (Mika[KA3]el) het familiehuis dat reeds sinds vier generaties in hun bezit is. Haar jongere zus, Viviane (M[KA1]eril), is jaloers op de band die steeds bestaan heeft tussen Melanie en hun vader. Beide zussen hebben een totaal verschillend karakter. Melanie is een romanticus, gescheiden, maar ze heeft een verhouding met de gehuwde Georges (Bezace). Viviane daarentegen is een nuchtere zakenvrouw die, samen met haar dochter Hermine (Trousselard) een theesalon openhoudt. Deze laatste staat erop dat er zo vlug mogelijk een inventaris opgemaakt wordt van alles wat zich in het huis bevindt. De aanvankelijk gespannen verhouding tussen de zussen wordt alsmaar meer uitgesproken, tot het hatelijke toe. Een boeiend psychologisch drama dat vooral steunt op de sterke vertolkingen van beide protagonisten. Het uitgangspunt lijkt vervelend te zijn en werd bovendien erg literair uitgewerkt, maar toch blijf je er geboeid naar kijken. Huguette Desbaisieux baseerde haar scenario op de roman van Madeleine Chapsal.

Tous les hommes sont menteurs

1996 | Komedie

Frankrijk 1996. Komedie van Alain Wermus. Met o.a. Didier Bezace, Marie Bunel, Delphine Rich, Hubert Saint-Macary en François Berléand.

Tijdens de opnamen van een voetbalwedstrijd in Rome zoemt een cameraman in op de passionele kus van een toevallig paartje in de tribune. Een ware ramp, want bankier Bezace, gehuwd met Bunel en vader van twee kinderen, is zojuist gevallen voor de charmes van Tielrooy, een onafhankelijke jonge vrouw die echter wel met een minnaar samenleeft. Ze zijn ervan overtuigd dat gans Frankrijk hun bewijs van ontrouw op tv gezien heeft. Vergezochte en goedkope dramatische komedie die geen ogenblik kan overtuigen. De acteurs doen hun best, maar kunnen niet optornen tegen het inspiratieloze scenario dat Florence Leau-Dormoy en Françoise Gallo baseerden op de roman Transports van Raymond Jean. Uit dit materiaal is veel meer te halen. Nicam Stereo. Formaat 16/9.

Les voleurs

1996 | Drama

Frankrijk 1996. Drama van André Téchiné. Met o.a. Catherine Deneuve, Daniel Auteuil, Laurence Côte, Didier Bezace en Benoît Magimel.

De jonge Juliette (Côte) is zowel de geliefde van de biseksuele filosofie professor Marie (een fascinerende rol van de tijdloos mooie Deneuve) als van politieagent Alex (Auteuil). Alex' broer Ivan wil niet deugen, en laat Juliettes broer klusjes voor hem opknappen. Les voleurs is een vlechtwerk van verhaallijnen waarin stukje bij beetje een broedertwist, een driehoeksrelatie en een misdaadverhaal worden blootgelegd. Regisseur Téchiné creëerde een ambitieuze, intelligente, maar ook pessimistische film, waarin hij spanning combineert met een grondige karakteranalyse en een snufje filosofie.

V'la l'cinéma, ou le roman de Charles Pathé

1995 | Biografie

België/Canada/Frankrijk/Oostenrijk 1995. Biografie van Jacques Rouffio. Met o.a. Didier Bezace, Yves Jacques, Isabelle Gélinas, Ronny Coutteure en Bernard Alane.

Geromantiseerde biografie van Charles Pathé een de filmindustrie. Hij werd in 1862 te Vincennes geboren en had een miserabele jeugd. Als kind moest hij klusjes doen voor zijn hardvochtige vader, een slager. Het ouderlijke milieu werkt vestikkend op Charles en op zijn twintigste trekt hij naar Zuid- Amerika. Bij zijn terugkeer is de ziekelijke, onzekere jongeman veranderd in een intelligent zakenman, met een uitzonderlijk talent voor organiseren en het nemen van initiatieven. Op de handelsbeurs van Vincennes ontdekt hij de fonograaf en die geeft zijn leven een andere wending. De kijker ziet hoe hij op kermissen succes heeft en dat geldt steekt in het bewegende beeld. En verder: hoe hij zijn eerste studio creëert, een bioscoopprojector ontwikkeld en de degens kruist met George Eastman, die een monopolie heeft op de markt voor het lichtgevoelige celluloïod. Gemaakt ter gelegenheid van de honderdste verjaardag van de film volgt deze prent getrouw de carière een man die symbolisch werd voor de cinema in Europa. De rol van Charles Pathé wordt vertolkt door Bezace. Rouffio schreef het scenario samen met Jean Gruault, naar een origineel verhaal van Jacqueline Lefèvre. Volledig in België opgenomen door Raymond Fromont.

L'enfer vert

1995 | Misdaad

Frankrijk/Portugal 1995. Misdaad van Philippe Bensoussan. Met o.a. Gérard Darmon, Didier Bezace, Valéria Cavalli, Gaiia De Laurentis en Valory Valmond.

Door tegenslag bij het pokerspel en wegens zijn dubieus verleden aanvaardt Maurice Laporte (Darmon) een moord uit te voeren voor een onbekende opdrachtgever. Dan blijkt het slachtoffer in kwestie Tommy Flamand (Bezac) te zijn, een vriend van Maurice. Samen bedenken ze een plannetje om de opdrachtgever op te lichten. Een brutale gangsterfilm over de genadeloze wereld van de speelzalen. Wie daarin verzeilt raakt en schulden maakt is het eigendom van de uitbater. Een knap gegeven dat nogal banaal uitgewerkt werd zonder veel originaliteit. Veel gepraat, weinig actie. Geschreven door Tito Topin en in beeld gebracht door Robert Alazraki. Formaat 16/9.

Petits arrangements avec les morts

1994 | Drama

Frankrijk 1994. Drama van Pascale Ferran. Met o.a. Didier Sandre, Catherine Ferran, Charles Berling, Sabrina Leurquin en Guillaume Charras.

Drieluik die verhalen aan elkaar verbindt op een strand in Bretagne. Kaleidoscopische film waarvan de bonte puzzelstukjes geleidelijk aan één geheel vormen. Literair scenario en bijbehorend, competent spel van de hoofdrollen. Prachtig camerawerk dat op het filmfestival van Cannes bekroond werd met de gouden camera. Film voor fijnproevers met engelengeduld.

Profil bas

1993 | Misdaad, Thriller

Frankrijk 1993. Misdaad van Claude Zidi. Met o.a. Patrick Bruel, Sandra Speichert, Didier Bezace, Jean Yanne en Jacques Rosny.

Op zijn dertigste is Bruel zijn baan als inspecteur in de voorstad beu. Vooruitzichten op een verdere carrière zijn er niet en zijn ambitie is hij kwijt. Zijn baas geeft hem de opdracht om de gangen na te gaan van een kleine van drugshandel verdachte straatmisdadiger. Hij gaat zonder veel enthousiasme aan de slag. Een vermoeide politieman moet in actie komen. Spanning en romantiek vormen de hoofdingrediënten van deze detective van Zidi, die duidelijk van zijn imago als kluchtenmaker af wil. Geen al te denderend scenario van Zidi, Didier Kaminka en Simon Michael. Fotografie van François Catonné.

Mort à l'étage

1993 | Drama

Servië en Montenegro/Frankrijk 1993. Drama van Philippe Venault. Met o.a. Didier Bezace, Anne Roussel, Philippe Dormoy, Marie Pillet en Christophe Odent.

Op kerstavond dwaalt Bezace door de buurt waar hij opgroeide. Hij dringt binnen in zijn geboortehuis dat sinds de dood van zijn moeder verlaten is. Hij maakt de balans op van zijn leven en van zijn herinneringen. De bitterste hiervan is de moord op zijn vrouw, waaraan hij wordt herinnerd door een kranteknipsel. Hij gaat dineren in een bistro. Aan een tafel dicht bij hem zit een eenzame vrouw, Roussel. Enkele verholen glimlachjes, een enkele banale opmerking en ze stellen zich aan elkaar voor. Deze bevreemdende film wordt nog mysterieuzer door de Praagse decors, die doen denken aan het Duitse expressionisme. Het scenario dat Venault baseerde op de roman Le monte charge van Frédéric Dart is zeer Kafkaïaans. De minder bekende acteurs vullen hun rol uitstekend in. Prachtige fotografie van Anne-Claire Khripounoff, die gebruik maakt van elke schaduw.

Colis d'oseille

1993 |

Frankrijk 1993. Yves Lafaye. Met o.a. Laurence Côte, Didier Bezace en Aaron Barzman.

Op kerstavond dwaalt Bezace door de buurt waar hij opgroeide. Hij dringt binnen in zijn geboortehuis dat sinds de dood van zijn moeder verlaten is. Hij maakt de balans op van zijn leven en van zijn herinneringen. De bitterste hiervan is de moord op zijn vrouw, waaraan hij wordt herinnerd door een kranteknipsel. Hij gaat dineren in een bistro. Aan een tafel dicht bij hem zit een eenzame vrouw, Roussel. Enkele verholen glimlachjes, een enkele banale opmerking en ze stellen zich aan elkaar voor. Deze bevreemdende film wordt nog mysterieuzer door de Praagse decors, die doen denken aan het Duitse expressionisme. Het scenario dat Venault baseerde op de roman Le monte charge van Frédéric Dart is zeer Kafkaïaans. De minder bekende acteurs vullen hun rol uitstekend in. Prachtige fotografie van Anne-Claire Khripounoff, die gebruik maakt van elke schaduw.

Taxi de nuit

1992 | Drama

Frankrijk 1992. Drama van Serge Leroy. Met o.a. Bruno Cremer, Laure Marsac, Didier Bezace, Maka Kotto en Bernard Verley.

Op 7 oktober 1999 verlaat jonge verpleegster Carole (Marsac) haar vriendje en doolt door de stad. Zonder papieren, noch identiteitsbewijzen op zak beseft zij dat dit levensgevaarlijk is in de politiestaat die Frankrijk rond eeuwwisseling is geworden. Taxichauffeur Silver (Cremer) pikt haar op, sympathiseert met haar en brengt haar naar hotelletje van zijn vriend Max (Kotto). Daar leert Carole ene Voix Grave (Bezace) kennen, een voormalig actie lid van de communistische partij. Maar de politie is nooit ver af... Leroy doet mislukte poging om tekortkomingen van het Frankrijk van vandaag in heftiger toekomstperspectief te zetten. Te simplistisch om echt te overtuigen.

Sur la terre comme au ciel

1992 | Drama, Fantasy

Frankrijk/België/Nederland/Spanje 1992. Drama van Marion Hänsel. Met o.a. Carmen Maura, Didier Bezace, Samuel Mussen, Jean-Pierre Cassel en André Delvaux.

Spaanse muze van regisseur Almodovar, Maura, speelt de rol van een vrouw op het hoogtepunt van haar briljante loopbaan als tv-journaliste. Haar onverhoopte maar niet onverwachte zwangerschap wordt voor haar een nachtmerrie omdat zij bezeten wordt door de overtuiging dat foetussen soms zelf beslissen om niet geboren te worden en liever doodgaan. Filosofisch relaas verpakt in weinig overtuigend sociaal engagement. Het scenario, van Hänsel zelf en van Paul Le, is duidelijk beïnvloed door Le contrat naturel van de filosoof Michel Serres.

L.627

1992 | Misdaad, Experimenteel, Thriller, Drama

Frankrijk 1992. Misdaad van Bertrand Tavernier. Met o.a. Jean-Roger Milo, Didier Bezace, Nils Tavernier, Charlotte Kady en Philippe Torreton.

Franse cineast Tavernier houdt van volksrealisme, getuige zijn docudrama's Ça commence aujourd'hui - over een bevlogen kleuterleraar - en L'appât - over gewetenloze tieners. In zijn 145 minuten durende politiefilm L.627 volgt de camera een in burgerkleding gestoken drugsagent in Parijs. De alledaagse sleur van het politiewerk staat centraal waarbij de nadruk ligt op de ellendige werkomstandigheden van de agenten (L.627 is een verwijzing naar een tijdrovend reglement). De actie komt er bekaaid af met een enkel opstootje, gefilmd op afstand. Politiewerk blijkt dweilen met de kraan open. Het draait om speurwerk en camaraderie, niet om misdaadbestrijding, volgens Tavernier. Aangenaam langdradig.

La maison vide

1991 | Oorlogsfilm, Drama

Frankrijk 1991. Oorlogsfilm van Denys Granier-Deferre. Met o.a. Joachim Lombard, Serge Merlin, Isabelle Carré, Stanislas Carré de Malberg en Denise Chalem.

1942: de Franse provincie tijdens de bezetting. In een katholieke kostschool zweren twee jongens elkaar vriendschap en trouw. De eerste raakt zeer nauw betrokken bij een 'noodlottig ongeval' met een Duitse militair en wordt afgevoerd. Wanhopig besluit zijn vriend voortaan de gele jodenster te dragen. Hij is immers joods en wordt beschermd door de rector van het internaat. Ternauwernood wordt hij gered door een man die hem meeneemt naar een weeshuis in de Lot-streek. Zonder de roman van Claude Gutman gelezen te hebben, lijkt deze tv-produktie qua scenario een slappe kopie van AU REVOIR LES ENFANTS van Louis Malle. Het enige verschil is dat de kinderen gewoon pubers geworden zijn. Zeer zorgvuldig opgenomen en gespeeld, maar meer een uiting van toewijding dan van inspiratie. Leuke jonge acteurs.

De wereld van Ludovic

1991 | Drama

België/Nederland/Frankrijk 1991. Drama van Jean-Pierre De Decker. Met o.a. Mathias Coppens, Bella Van Meel, Didier Bezace, Annick Christiaens en Peter Tuinman.

Coppens speelt een twaalf-jarig jongetje dat houdt van videospelletjes, horror- en SF-strips, waardoor hij zich een verkeerd beeld heeft gevormd van de werkelijkheid. Hij krijgt een vriendinnetje, Van Meel, en als hij bij haar thuiskomt, ontdekt hij traditie, warmte en genegenheid, die voor hem onbekend zijn omdat hij gewend is aan zijn kille fantasiewereld. De volwassenen dragen echter maskers om de schijn op te houden en als die vallen, raakt hij zo in de war dat hij in een psychiatrische inrichting verpleegd moet worden. Ook zijn vriendinnetje is ontredderd, maar met de hulp van het broertje van zijn vriendinnetje - Bezace - en begrijpende fotografe Van Kralingen komt alles uiteindelijk op z'n pootjes terecht. Scenario van Ger Beukenkamp.

La petite voleuse

1988 | Drama, Romantiek

Frankrijk 1988. Drama van Claude Miller. Met o.a. Charlotte Gainsbourg, Didier Bezace, Simon de La Brosse, Raoul Billerey en Chantal Banlier.

François Truffaut bedacht ooit een tweede, vrouwelijke hoofdpersoon voor zijn Les 400 coups, maar liet haar toch maar weg omdat de film dan te vol zou worden. Na zijn dood maakte regisseur Miller als ode aan zijn gestorven makker een film over haar. De zestienjarige Janine Castang (Gainsbourg) is een wilde meid die na schooltijd haar dagen vult met het jatten van kleding en sigaretten. Ze ontmoet een echtpaar dat haar opneemt, maar de relatie loopt spaak. Millers portret van een angry young woman haalt het niet bij Truffaut, maar Gainsbourg speelt wel een heel sterke rol.

La mort a l'étalage

-1 |

. Philippe Venault. Met o.a. Didier Bezace, Philippe Dormoy en Anne Roussel.

François Truffaut bedacht ooit een tweede, vrouwelijke hoofdpersoon voor zijn Les 400 coups, maar liet haar toch maar weg omdat de film dan te vol zou worden. Na zijn dood maakte regisseur Miller als ode aan zijn gestorven makker een film over haar. De zestienjarige Janine Castang (Gainsbourg) is een wilde meid die na schooltijd haar dagen vult met het jatten van kleding en sigaretten. Ze ontmoet een echtpaar dat haar opneemt, maar de relatie loopt spaak. Millers portret van een angry young woman haalt het niet bij Truffaut, maar Gainsbourg speelt wel een heel sterke rol.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Didier Bezace op televisie komt.

Reageer