Pascale Arbillot

Acteur

Pascale Arbillot is acteur.
Er zijn 28 films gevonden.

Juillet août

2016 | Komedie, Drama

Frankrijk 2016. Komedie van Diastème. Met o.a. Luna Lou, Alma Jodorowsky, Pascale Arbillot, Patrick Chesnais en Jérémie Laheurte.

Het is zomer. De veertienjarige Laura (Lou) en haar zus Joséphine (Jodorowsky), achttien, vieren in juli vakantie met hun moeder en haar vriend; in augustus zijn ze bij hun vader. De meiden hebben het niet alleen te stellen met hun eigen groeipijnen - eerste menstruatie, eerste verliefdheden - beide ouders veroorzaken nog eens extra gedoe. Regisseur Diastème, die naast scenarist ook romanschrijver en theatermaker is, houdt het na zijn neonazidrama Un Français luchtig: aardige familieperikelen met een leuke rol van de jonge Luna Lou, klein van stuk.

Des frères et des soeurs

2013 | Drama

Frankrijk 2013. Drama van Anne Giafferi. Met o.a. Pascale Arbillot, Thierry Frémont, Julien Boisselier en Blanche Gardin.

Ter gelegenheid van de zeventigste verjaardag van hun vader komen vier broers en zussen weer bij elkaar in hun ouderlijk huis op Île de Ré, een eilandje in de Atlantische Oceaan. Maar pa overlijdt. Geen feestje, maar een begrafenis moeten de vier nu samen organiseren. Oude onderlinge spanningen laaien op. Televisiedrama met aardige cast van televisiemaakster Anne Giafferi. De uit het theater afkomstige Julien Boisselier, die hier de degelijke Antoine speelt, was eerder te zien in de titelrol van het historische kostuumdrama Henri 4.

Les pirogues des hautes terres

2012 | Historische film

Frankrijk 2012. Historische film van Olivier Langlois. Met o.a. Robinson Stévenin, Pascale Arbillot en Antoine Chappey.

In 1947 beginnen Senegalese spoorwegwerkers een staking die maanden zou duren: ze willen dezelfde rechten als hun Franse collega’s. De Franse autoriteiten, die de Dakar-Niger spoorlijn overzien, hebben daar andere ideeën over, maar realiseren zich dat de hoogtijdagen van het Franse kolonialisme misschien achter de rug zijn. Historisch drama, opgenomen in Senegal, heeft wat technische haperingen, maar maakt mooi duidelijk hoe de gebeurtenis een schakelpunt zou vormen in een veranderend tijdperk in West-Afrika. De Senegalese auteur Ousmane Sembène schreef in 1960 een roman over de opstand.

Un soupçon d'innocence

2010 |

Frankrijk 2010. Olivier Péray. Met o.a. Pascale Arbillot, Mélusine Mayance en Carole Franck.

Na zijn bioscoopregie Petits désordres amoureux (1997), het type Rohmeriaans-fijnzinnige cinema waarvoor in het hedendaagse arthousecircus geen plek meer is, verhuisde Péray naar televisie. In deze psychologische thriller rekent een zwijgzaam elfjarig meisje met een zwak voor tekenen zichzelf een dode aan. Wat is er werkelijk gebeurd in dat afgelegen huis? De locatie draagt flink bij aan de suspense, regie en spel ontstijgen de gemiddelde tv-film. Sterke adaptatie van Les jeudis de Julie (1978), een van de talloze Spécial Police-kioskboekjes van veteraan veelschrijver G.J. Arnaud.

Notre univers impitoyable

2008 | Komedie

Frankrijk 2008. Komedie van Léa Fazer. Met o.a. Alice Taglioni, Jocelyn Quivrin, Thierry Lhermitte, Scali Delpeyrat en Pascale Arbillot.

In de tweede film van de Zwitserse Fazer bakkeleien twee collega-advocaten van hetzelfde kantoor om de positie van directeurspartner - de crux is nu, dat Margot (Taglioni) en Victor (Quivrin) een stel zijn. Hoe de strijd in deze yuppenkomedie verloopt, krijgen we te zien vanuit de twee tegengestelde vertelperspectieven der verliefde kemphanen. Wandelende postordercatalogusadvertenties Taglioni en Quivrin zitten strak in het (mantel)pak(je), maar de show wordt uiteraard gestolen door Lhermitte. Met een sardonische twinkeling in de ogen speelt hij de firmabaas. Film zegt - vooral onbedoeld - iets over bedenkelijke hedendaagse carrièreverdwazing.

Mer belle à agitée

2006 | Komedie

Frankrijk 2006. Komedie van Pascal Chaumeil. Met o.a. Jean-Pierre Lorit, Gérard Hernandez en Pascale Arbillot.

In de tweede film van de Zwitserse Fazer bakkeleien twee collega-advocaten van hetzelfde kantoor om de positie van directeurspartner - de crux is nu, dat Margot (Taglioni) en Victor (Quivrin) een stel zijn. Hoe de strijd in deze yuppenkomedie verloopt, krijgen we te zien vanuit de twee tegengestelde vertelperspectieven der verliefde kemphanen. Wandelende postordercatalogusadvertenties Taglioni en Quivrin zitten strak in het (mantel)pak(je), maar de show wordt uiteraard gestolen door Lhermitte. Met een sardonische twinkeling in de ogen speelt hij de firmabaas. Film zegt - vooral onbedoeld - iets over bedenkelijke hedendaagse carrièreverdwazing.

Changer tout

2003 | Drama

Frankrijk/België 2003. Drama van Élisabeth Rappeneau. Met o.a. Pascale Arbillot, Artus de Penguern en Danièle Lebrun.

In de tweede film van de Zwitserse Fazer bakkeleien twee collega-advocaten van hetzelfde kantoor om de positie van directeurspartner - de crux is nu, dat Margot (Taglioni) en Victor (Quivrin) een stel zijn. Hoe de strijd in deze yuppenkomedie verloopt, krijgen we te zien vanuit de twee tegengestelde vertelperspectieven der verliefde kemphanen. Wandelende postordercatalogusadvertenties Taglioni en Quivrin zitten strak in het (mantel)pak(je), maar de show wordt uiteraard gestolen door Lhermitte. Met een sardonische twinkeling in de ogen speelt hij de firmabaas. Film zegt - vooral onbedoeld - iets over bedenkelijke hedendaagse carrièreverdwazing.

La maîtresse du corroyeur

2002 | Drama, Komedie

Frankrijk 2002. Drama van Claude Grinberg. Met o.a. Pascale Arbillot, Florence Thomassin en Marc Duret.

In de tweede film van de Zwitserse Fazer bakkeleien twee collega-advocaten van hetzelfde kantoor om de positie van directeurspartner - de crux is nu, dat Margot (Taglioni) en Victor (Quivrin) een stel zijn. Hoe de strijd in deze yuppenkomedie verloopt, krijgen we te zien vanuit de twee tegengestelde vertelperspectieven der verliefde kemphanen. Wandelende postordercatalogusadvertenties Taglioni en Quivrin zitten strak in het (mantel)pak(je), maar de show wordt uiteraard gestolen door Lhermitte. Met een sardonische twinkeling in de ogen speelt hij de firmabaas. Film zegt - vooral onbedoeld - iets over bedenkelijke hedendaagse carrièreverdwazing.

Une pour toutes

1999 | Komedie

Frankrijk 1999. Komedie van Claude Lelouch. Met o.a. Jean-Pierre Marielle, Anne Parillaud, Alessandra Martines, Marianne Denicourt en Alice Evans.

Op nieuwjaarsdag van het jaar 2000 neemt de strijdbare stewardess van een Concorde, Olivia Colbert (Bonamy), het initiatief om een theatertroep te vormen. De première van het stuk vindt plaats tussen Parijs en New York aan boord van de supersonische straalvliegtuig. Dé gelegenheid voor regisseur Lelouch om veteranen en artiesten op te laten draven en in een afgesloten ruimte te filmen. Het resultaat is statisch en de film duurt te lang. Hij was net zo gedoemd als de onfortuinlijke Concordevlucht, die vlakbij het vliegveld van Parijs een half jaar later neerstortte. Door dit ongelukkige incident raakte de supersnel film in de vergetelheid. Het langdradige scenario voor dit onfortuinlijke gebeuren is van regisseur Lelouch, Pierre Leroux en Pierre Uytterhoeven naar een verhaal van Lelouch. Het camerawerk is van Lelouch en Philippe Vene.

La tresse d'Aminata

1999 | Komedie

Frankrijk/België 1999. Komedie van Dominique Baron. Met o.a. Virginie Lemoine, Olivier Marchal, Johanna Coco, Aurélie Lebarbé en Pascale Arbillot.

De dertienjarige Aminata Porsmoguer (Coco) werd geboren in Dakar, maar onmiddellijk na haar geboorte geadopteerd door Mireille (Lemoine) en Jean-Marc (Marchal), een kinderloos bourgeois koppel uit Bretagne. Per toeval hoort Aminata dat haar pleegmoeder zwanger is. Op dat ogenblik stort haar wereld in elkaar. Omdat ze vreest dat haar blanke ouders haar zullen verstoten stelt ze zich verschrikkelijk agressief t.o.v. hen op. Ze wil op zoek gaan naar haar Afrikaanse roots. Een terugkeer naar Dakar om haar fysieke moeder te vinden wordt een obsessie voor het meisje. Een puber op zoek naar haar ware identiteit. Het verhaal van Aminata wordt zeer gevoelig gebracht, erg emotioneel, maar zonder overdreven sentimentaliteit. Dit is mede te danken aan de schitterende prestatie van de jonge Coco als Aminata, die probleemloos de hele film domineert. Dodine Herry-Grimaldi baseerde het scenario op een roman van Alison Bernard. Mooie fotografie van Jean-Marie Dreujou. Stereo.

L'extraterrestre

1999 | Komedie, Fantasy

Frankrijk 1999. Komedie van Didier Bourdon. Met o.a. Didier Bourdon, Bernard Campan, Pascale Arbillot, Danièle Lebrun en Antoine Du Merle.

Ongrappig ijdelheidsproject rond Agathe (Arbillot) uit Auvergne, die 34 jaar is en zich al oud voelt, en ruimtevaarder Zerph (Bourdon), die meer dan vijftig jaar ouder is en rondjes draait in zijn ruimteschip. Zeer magere speciale effecten, flauwe situaties die verwijzen naar bestaande SF-films en dito personages met een chaotisch en vooral een onverteerbaar resultaat. Het grote probleem is dat Bourdon twee dingen tegelijk is gaan doen: de regie en de hoofdrol, maar hij is geen Woody Allen en bij Bourdon gaan die zaken beslist niet samen. Zowel een dieptepunt in Bourdon's carrière als in de Franse filmproductie. Bourdon was een der komieken uit de Franse groep Les Iconnus, maar zelfs de meest fervente fans zijn diep teleurgesteld in deze film en vinden hem onwaardig aan het niveau van voernoemd gezelschap. Het scenario is van regisseur Bourdon en Valentine Albin naar een verhaal van Albin. Het camerawerk is van Manuel Téran.

Crimes en série : Variations mortelles

1999 | Misdaad

Frankrijk/België 1999. Misdaad van Patrick Dewolf. Met o.a. Pascal Légitimus, Yvan Back, Clémence Boué, Henri Salvador en Christian Hecq.

Nadat op de oever van een rivier een dode werd gevonden, besluit de politie in de rivier te gaan dreggen. Er worden nog verschillende lijken opgevist. Specialist in seriemoorden Assadourian (Ashanti) wordt door de onderzoeksrechter ter plekke gezonden, maar de lokale politie ziet de ervaren speurder eerder als een indringer. Er kan geen verband gevonden worden tussen de verschillende slachtoffers. Maar dan wordt Assadourian ontvoerd en wat later levenloos in een kist teruggezonden aan de politie. Thomas Berthier (L[KA1]egitimus) en zijn partner Denard (Back) nemen de zaak op zich. Een politiefilm volledig geënt op Amerikaans model, inclusief de seriemoordenaar en de twee cops die volledig op elkaar ingespeeld zijn. Gevolg is natuurlijk dat de film een opeenstapeling is van clichées die we al tientallen keren beter uitgewerkt hebben gezien in Amerikaanse films. Uitsluitend geschikt voor fervente fans van dit subgenre in de misdaadfilm. Weinig opwindend scenario, geschreven door Yann Le Nevet en regisseur Dewolf, naar een verhaal van Benoît Valère en Nicolas Robert. Fotografie is van Thierry Jault.

Crimes en série : Histoires d'amour

1999 | Misdaad

België/Frankrijk 1999. Misdaad van Patrick Dewolf. Met o.a. Pascal Légitimus, Yvon Back, Clémence Boué, Christian Hecq en Jean-Pierre Cassel.

Alles begint met het lijk van een man die blijkbaar zelfmoord pleegde door uit een venster te springen. Het gaat hier om een oude vriend van politieluitenant Pierre Denard (Back) en die is er rotsvast van overtuigd dat het niet om een zelfmoord gaat. Zijn baas en vriend Thomas Berthier (Légitimus) stemt in met een autopsie en hieruit blijkt dat het lijk enkele beenderen mist. Er werden eerder gelijksoortige moorden gepleegd en telkens bleek er een verband te bestaan tussen het slachtoffer en een ziekenhuis in Parijs. Berthier en Denard gaan op onderzoek uit. De zoveelste maniakale filmmoordenaar, geënt op de figuur van Hannibal Lector. Onderhavige psychopaat heeft als hobby het gedeeltelijk ontbenen van zijn slachtoffers. Niet enkel een serie-moordenaar, maar ook een serie-verhaal, dat wel op bepaalde momenten spannend is, maar dat blijk geeft van weinig originaliteit. Je hebt het allemaal al zo dikwijls gezien. Matt Alexander, Yann Le Nivet en regisseur Dewolf baseerden het scenario op een idee van Michel Munz en Gérard Bitton. Het is bedoeld als pilot voor een nieuwe serie. Fotografie is van Thierry Jault.

Une grosse bouchée d'amour

1998 | Komedie

Frankrijk 1998. Komedie van Michaëla Watteaux. Met o.a. Christine Citti, Jean-Michel Dupuis, Pascale Arbillot, Gilles Gaston-Dreyfus en Chantal Ladesou.

Sophie (Citti) en haar man Alain (Dupuis) baten het klasserestaurant 'Le Manoir' uit. Zij fungeert als chef-kok en hij is sommelier. Zojuist werd hen de felbegeerde prijs 'Le Fourchette d'Or' toegekend en Sophie is de eerste vrouwelijke kok die hem in ontvangst mocht nemen. Sophie geniet van het leven en voor haar is koken een kunst. Haar mollige figuur is daar de stille getuige van, maar daarover maakte Sophie zich nooit zorgen. Tot op de dag dat ze Alain betrapt in de armen van een superslanke decoratrice. Ze is ervan overtuigd dat deze ontrouw de schuld is van haar overgewicht en ook al verzekert Alain dat dit niet het geval is, toch is ze vastbesloten af te slanken. Een voorspelbare culinaire tragi-komedie. De film zit vol met leuke momenten, maar het geheel slaagt er niet in de kijker geboeid vast te houden. Dat is zeker niet de schuld van de hoofdacteurs, maar van scenaristen Watteaux en Catherine Moinot, die de mozaïek van het verhaal niet tot een homogeen geheel wisten te smeden. Achter de camera nam Mario Barroso plaats.

Profession : Profileur - Nature morte

1998 | Misdaad

Frankrijk 1998. Misdaad van Patrick Dewolf. Met o.a. Pascal Légitimus, Yvon Back, Clémence Boué, Christian Hecq en Pascale Arbillot.

Parijse rechercheur Thomas Berthier (L[KA1]egitimus) leidt onderzoek in moord op jonge vrouw, die nadat zij verkracht en gefolterd werd, zwaar verminkt werd gedumpt op braakliggend terrein. Een tweede moord brengt Berthier op een spoor: beide slachtoffers studeerden aan kunstacademie. Daar moet(en) de dader(s) gezocht worden. Gelukkig kan onze `profileur` profiel van moordenaar(s) snel samenstellen, met wat hulp van assistente Pimprenelle (Boué). Zijn hoofd is er niet helemaal bij met die sakkerse gezinsproblemen. Zijn kinderen mokken omdat hun moeder vergat hen van school op te halen. Zo zie je maar dat onze problemen ook die kunnen zijn van Franse profileur. Te veel omhaal van woorden, traag en saai.

Profession : Profileur - Le silence du scarabée

1998 | Misdaad

Frankrijk 1998. Misdaad van Patrick Dewolf. Met o.a. Pascal Légitimus, Yvon Back, François Berléand, Marie Matheron en Julien Boisselier.

Jaren nadat de Amerikanen via politieseries met hun `profilers` uitpakten, deze Franse pilootfilm rond `profileur` Thomas Berthier (L[KA1]egitimus), bij de politie gespecialiseerd in het opmaken van dader-profielen. Hij onderzoekt de moord op restaurateur Celano (Farcy). Om dader op te sporen mobiliseert wonderknaap Berthier zijn hele ploeg medewerkers: de psycholoog Denard (Back), het informatica-genie Nicolas (de Peretti) en de dynamische roodharige Pimprenelle (Bou[KA1]e). Een smeris, die niet omringd wordt door kepi`s dat oogt nieuw voor Franse policier. Regisseur Dewolf en scenaristen Victor Mayence en Pierre Ponce hebben hun Amerikaanse voorbeelden (vooral PROFILER) goed bestudeerd en zorgen voor aardig uitgebalanceerd mengsel van polar, psychologische analyse, wat humor en tederheid (Berthier is ook vader en liefhebbend echtgenoot). Vrij geloofwaardig.

Le sourire du clown

1998 | Drama

Frankrijk 1998. Drama van Éric Besnard. Met o.a. Ticky Holgado, Vincent Elbaz, François Berléand, Bruno Putzulu en Pascale Arbillot.

De oude Roemeense clown van het Russische staatscircus Ian (Holgado) is levensmoe en wil zelfmoord plegen door zich een kogel door het hoofd te schieten in de kamer van een afgetrapt hotel (in Praag). Er verschijnt plotseling een man voor hem, zakt in elkaar en sterft. Dan komen er twee gewapende kerels binnen, en Ian moet hem smeren. Hij is geraakt, maar Lucas (Putzulu), een jonge seminarist, verbergt hem en verzorgt zijn wonden. Dan wordt duidelijk dat er huurmoordenaars op hem zijn afgestuurd vanwege een vermeende computerdiskette. Ondertussen zoekt de politie hem als een belangrijke getuige. Veel gehol en gedraaf tegen de achtergrond van de binnenstad van de Tsjechische hoofdstad. Het scenario van regisseur Besnard en Lionel Steketee is niet meer en niet minder dan het bekende verhaaltje dat men in de talloze actiefilms vindt, die er in omloop zijn. Er is echter een groot verschil: in deze rolprent wordt er tot vervelends toe gefilosofeerd over de klassieke oudheid, voetbal, romantiek en trouw. Besnard heeft talloze genres (spionage, thriller, circusfilm, western, de priester als held in een melodrama) met elkaar vemengd, maar het is geen van allen geworden. De spelprestaties zijn nauwelijks vermeldenswaard. Niet bepaald een film om aan te bevelen, tenzij je dit holle gedoe voor een nieuwe golf in de Franse misdaadfilm houdt. Nodeloos om op te merken dat deze clown nooit lacht. Het camerawerk is van Pierre Aim. Dolby.

En quête d'identité

1998 | Misdaad

Zwitserland/Frankrijk/België 1998. Misdaad van Eric Woreth. Met o.a. Pascale Arbillot, Frédéric Pellegeay, Arno Chevrier, Vinciane Millereau en Thomas Chabrol.

De jonge professor criminologie aan de universiteit Jeanne Denicourt (Arbillot) wordt door de rechter aangesteld als psychiatrische experte in een delicate misdaadaffaire. Karine Meyer, beroepsmodel, werd dood aangetroffen in haar bed, badend in het bloed. Antoine Calverro (Chevrier), modefotograaf, werd aangehouden als hoofdverdachte. De man bracht de nacht met Karine door en hij hield een mes in de hand toen het slachtoffer gevonden werd. Na een bloedproef blijkt dat de man gedronken had. Tijdens Jeanne's eerste ontmoeting met Antoine merkt ze al vlug dat het een kerel zonder gevoel is met een fascinatie voor de dood. Een Franse variante op het thema van SILENCE OF THE LAMBS, maar Chevrier is zeker geen Anthony Hopkins. Hij zet een ijskoud personage neer dat niet sarcastisch genoeg uit de hoek komt en dat te gevoelloos is om er een dreiging van te laten uitgaan. De film zit wel spannend in elkaar en zal door de liefhebbers van het genre ongetwijfeld gesmaakt worden. Anne Holmes en Matthieu Savignac schreven het scenario. De fotografie is van Jérôme Israël. De titel wordt meermaals verkeerdelijk gespeld als ENQUÊTE D'IDENTITÉ. Stereo.

Navarro : Un mari violent

1997 | Misdaad, Familiefilm

Zwitserland/Frankrijk 1997. Misdaad van José Pinheiro. Met o.a. Roger Hanin, Jacques Martial, Christian Rauth, Daniel Rialet en Laurence Février.

In flatgebouw werd moord gepleegd. De buren willen inspecteur Navarro (Hanin) laten geloven dat drugsaffaire aan basis van drama ligt, maar Navarro komt spoedig tot ander besluit. Het slachtoffer, een twintigjarig meisje, werd door haar ouders Xavier en Anne-Lise Bellec (Germain en Arbillot) vaak hardhandig aangepakt... En welke rol speelde onderbuur Laure Ducreux (F[KA1]vrier)? Spanningsboog ondermaats, Navarro is uiteraard niet klein te krijgen, meer sfeer en karakters dan plot. Het scenario is van Tito Topin, die het personage van Navarro bedacht. Aflevering van het seizoen, nummer van 104.

Les Cordiers, juge et flic : Comité d'accueil

1996 | Drama, Misdaad

Frankrijk 1996. Drama van Marion Sarraut. Met o.a. Pierre Mondy, Bruno Madinier, Charlotte Valandrey, Alain Doutey en Borris Terral.

Onderzoeksrechter Bruno Cordier (Madinier) vertrouwt zijn vader (Mondy) de zaak toe van een netwerk van clandestiene arbeiders uit het voormalige Oostblok. Hij ontdekt al vlug dat een van de misdadigers, die dood werd aangetroffen, een ex- medewerker was van de politie, afgedankt om disciplinaire redenen. Myriam Cordier (Valandrey) ziet hier een uitstekende reportage in zitten, maar wordt betrapt door Vozzek (Brucher), een van de bendeleiders, bij het nemen van foto's. Ze wordt uit de nood geholpen door een jonge Roemeense schilder, die echter weigert haar te helpen bij haar artikel. De volgende ochtend ontdekt de politie drugs in haar auto en ze wordt gearresteerd. Er is weer heibel bij de familie Cordier. Genoeg om een aflevering van de reeks te vullen met soms spannende, soms plezierige plotwendingen. Toch komt het scenario van Claude Girard, Claude-Michel Rome en Alain Robillard niet boven de middelmaat. Vlot gemaakt seriewerk om een avondje commercièle tv mee te vullen. Fotografie van Roland Bernard. Stereo.

Les Cordier, juge et flic : Comité d'accueil

1996 | Drama, Misdaad

Frankrijk 1996. Drama van Marion Sarraut. Met o.a. Pierre Mondy, Bruno Madinier, Charlotte Valandrey, Alain Doutey en Boris Terral.

Bij overval op politiewagen maakt gangsterbende materiaal voor aanmaak van valse identiteitskaarten buit. Een bendelid wordt dood aangetroffen en commissaris Cordier (Mondy) achterhaalt dat het om een ex-flik gaat die om disciplinaire redenen werd weggestuurd. Dochter-journaliste Myriam Cordier (Valandrey) stelt intussen onderzoek in naar netwerk dat illegale arbeiders uit Oost-Europa tewerkstelt. Zij wordt betrapt tijdens het fotograferen van clandestien atelier maar kan ontsnappen met de hulp van jonge Roemeense schilder Dorian (Terral) die de familie Cordier op het spoor zal zetten van het netwerk. Scenario van Claude Girard bevat aardig wat onwaarschijnlijkheden en de ontknoping wordt te snel duidelijk. Sterk spel, vleugjes humor, o.m. in de dialogen van Claude-Michel Rome en Alain Robillard. Het thema van clandestiene immigratie is intussen ook alles behalve baanbrekend.

Lettre ouverte à Lili

1995 | Komedie

Frankrijk 1995. Komedie van Jean-Luc Trotignon. Met o.a. Pascale Rocard, Micheline Boudet, Pierre Tornade, Victor Garrivier en Pier Paolo Capponi.

De dertig-jarige Valentine (Rocard) krijgt haar eerste baan als beheerster van een postkantoor in het dorpje Marsanne in de Drôme. Ze vindt een koffer vol onbestelbare brieven, achtergelaten door haar voorganger. Ze wordt vooral gefascineerd door een brief uit juni 1947, waarin iemand een vurige liefdesverklaring neerpende en een afspraak maakte met een zekere Lili. Ze gaat op zoek naar die Lili. Haar leven zou misschien een heel andere wending gemomen hebben, als de brief destijds zijn bestemming bereikt had. Een grappige, maar tegelijkertijd ontroerende film over hoe het lot van een mens verandert door een brief die haast een halve eeuw te laat aankomt. Het idee is geestig maar de uitwerking is niet steeds even vlot. Het scenario is van Trotignon, Sylvie Chauvet en Pierre Guiho. Aan de camera nam Jean Monsigny plaats. Formaat 16/9.

Julie Lescaut : La fiancée assassinée

1995 | Misdaad

Zwitserland/Duitsland/Frankrijk 1995. Misdaad van Elisabeth Rappeneau. Met o.a. Véronique Genest, Jérôme Anger, Mouss Diouf, Alexis Desseaux en Roland Amstutz.

Op de avond dat Lescaut (Genest) een hartig woordje wil spreken met de administrateur van het commissariaat, haar dochter naar haar eerste baby-sit gaat en haar assistenten Tr[KA1]emois (Anger), N`Guma (Diouf) en Motta (Desseaux) proberen om een mysterieuze telefoondief te grijpen, ontdekt een wandelaar langs de Seine het lijk van een jonge vrouw, die is gewurgd. Dit is de derde gelijksoortige moord in minder dan een jaar. Lescaut is vastbesloten deze seriemoordenaar te pakken. Doordeweekse politiesuspense met alle bekende ingrediënten, eigen aan het genre en een rolverdeling die ieder hun eigen nummertje opvoeren. Het scenario is van Alexis Lecaye en bevat geen verrassingen. Het camerawerk is van Jean-Pierre Aliphat. Aflevering nummer 31 van 68. Stereo.

Les Cordiers, juge et flic: Une mort programmée

1994 | Misdaad

Frankrijk 1994. Misdaad van Jacques Cortal. Met o.a. Pierre Mondy, Bruno Madinier, Charlotte Valandrey, Antonella Lualdi en Roland Bertin.

Wat begint als een lange, vervelende zondag voor commissaris Mondy, een zwaar auto-ongeluk brengt er wat beweging in. De chauffeur, een bekende filmproducent, is op slag dood. Mondy heeft een grondige hekel aan het filmwereldje. Al vlug moet hij vaststellen dat het slachtoffer niet alleen in de auto zat. Wie was diens passagier en waar is hij (of zij) na het ongeval gebleven? Routineklus voor alle betrokken medewerkers. De acteurs slepen zich voort van sc[KA2]ene tot sc[KA2]ene en het scenario van regisseur Cortal is verschrikkelijk voorspelbaar. Het is gebaseerd op een ware geschiedenis (de zaak Lebovici) die enkele jaren geleden heel wat ophef maakte in Frankrijk. Henri Decomps stond achter de camera.

Le cri coupé

1994 | Misdaad, Historische film

Frankrijk/Tsjechië 1994. Misdaad van Miguel Courtois. Met o.a. Julien Guiomar, Alain Beigel, Jean-François Garreaud, Laurent Vivier en Pascale Arbillot.

Parijs, september 1869. In Pantin werden de lijken aangetroffen van zeven leden van dezelfde familie. Inspecteur Claude (Garreaud), hoofd van de S[KA3]uret[KA1]e, roept Polydore Millaud (Guiomar), uitgever van het populaire dagblad [KL]Le petit journal[KLE], bij zich. Hij vraagt zijn hulp om de zaak op te lossen. Het gezin kwam de dag van hun dood aan uit Roubaix en de vader is verdwenen. Volgens Claude duidelijk een schuldbekentenis. Maar dan wordt ook diens lijk gevonden en de politie arresteert Jean-Baptiste Troppmann (Beigel), een jonge revolutionair die wil emigreren naar Amerika. Op hem worden de papieren van de slachtoffers aangetroffen. Naarmate de zaak vordert stijgt de oplage van het dagblad enorm. Millaud besluit dagelijks informatie te brengen over het onderzoek. Hij raakt door de zaak geobsedeerd en zelfs zijn gezondheid begint eronder te lijden. Het historische startpunt van de schandaalpers. Door manipulatie van de gegevens was het dagblad mede verantwoordelijk voor de executie van Troppmann zonder dat diens schuld feitelijk bewezen werd. Courtois reconstrueert, samen met zijn scenaristen Dominique Mezerette en Denis Parent, deze destijds ophefmakende zaak. Schitterende vertolkingen van Guiomar en Beigel. De Sacco & Vanzetti van Frankrijk. Gefilmd in Praag door Dominique Bouilleret. Ook bekend als L'AFFAIRE TROPPMANN.

Le cri coupé

1994 | Misdaad, Historische film

Frankrijk/Tsjechië 1994. Misdaad van Miguel Courtois. Met o.a. Julien Guiomar, Alain Beigel, Jean-François Garreaud, Teco Celio en Laurent Vivier.

September 1869. In een veld nabij Pantin worden de afschuwelijk verminkte lijken gevonden van vijf kinderen en hun moeder. Er zijn niet de minste aanwijzingen die het mogelijk maken de slachtoffers of de dader(s) te identificeren. Inspecteur Claude (Garreaud) staat voor een raadsel. Hij besluit af te stappen van de traditionele onderzoeksmethodes en roept de hulp in van Polydore Millaud (Guiomar), succesvolle en rijke eigenaar van het dagblad Petit Journal. Voor de eerste maal in de geschiedenis van de misdaad in Frankrijk wordt beroep gedaan op de pers bij het opsporen van een moordenaar. Knap geënsceneerde reconstructie van een waargebeurd feit, een mijlpaal in de misdaadgeschiedenis. De film oogt erg luxueus en baadt in een onvervalste 19de eeuwse sfeer. Guiomar is erg overtuigend in zijn rol van gedreven journalist/eigenaar/uitgever van een plaatselijke krant die eensklaps populair wordt. Uitstekend opgebouwd scenario van Dominique Mezerette en Denis Parent. Mooie fotografie van Dominique Bouilleret.

La rêverie

1994 | Komedie

Frankrijk 1994. Komedie van Jean-Luc Trotignon. Met o.a. Dominique Labourier, Micheline Boudet, Popeck, Boris Terral en Agnès Seelinger.

De 43-jarige Labourier is voor de eerste keer, sinds haar scheiding vijf jaar geleden, weer verliefd. Terral is echter amper 25, minder intellectueel en leeft veel eenvoudiger dan zij. Labourier is zich maar al te zeer bewust van de kloof die hen scheidt en denkt eraan hun relatie te beëindigen. De enige met wie ze over haar gevoelens durft te praten is haar assistente, die haar tracht op te vrolijken met haar cynische humor. Het laatste taboe op emotioneel gebied: een vrouw is verliefd op een jongen die haar zoon zou kunnen zijn. Mireille Lanteri vertelt het verhaal met een geamuseerde blik, maar kan toch niet verhinderen dat het sentimentele zoetigheid wordt. Ervin Sanders zette het om in beelden.

Julie Lescaut : Week-End

1994 | Misdaad

Duitsland/Zwitserland/Frankrijk 1994. Misdaad van Marion Sarraut. Met o.a. Véronique Genest, Jérôme Anger, Mouss Diouf, Alexis Desseaux en François Mathouret.

Met halsbrekende toeren slaagt Julie Lescaut (Genest) erin om een oplichter-goochelaar in te rekenen. Ze hoopt op een welverdiend rustig weekend. Op vrijdagavond al blijkt deze hoop vervlogen. Dit is de schuld van een videotheekhouder. Hij bewees haar de ondienst zich te laten vermoorden. Julie`s baas Leturc (Amstutz) dringt er onder druk van zijn superieuren in Parijs erop aan, dat zij met haar trouwe ploeg de misdaad vlug oplost. Ondertussen stelt de officier van justitie de zo moeizaam ingerekende goochelaar weer op vrije voeten. Julie Lescaut krijgt fikse problemen om haar taak als moeder en haar werk als vrouwelijke speurder gescheiden te houden in een routine-scenario van Frédéric Krivine over een drugscircuit. Naar de personages van van Alexis Lecaye. Camerawerk van Jean-Pierre Aliphat.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Pascale Arbillot op televisie komt.

Reageer