Caroline Champetier

1954 Regisseur, Cameraman

Caroline Champetier (1954) is regisseur en cameraman.
Er zijn 38 films gevonden.

Les innocentes

2016 | Drama, Historische film

Frankrijk/Polen 2016. Drama van Anne Fontaine. Met o.a. Lou de Laâge, Agata Buzek, Agata Kulesza en Vincent Macaigne.

Kort na WO II ontdekt een medewerkster van het Rode Kruis in Polen (De Laâge) dat een handvol nonnen uit een nabij gelegen klooster zwanger is. Goed bedoelende, maar doorzichtige en veel te lange film van regisseur Fontaine (Gemma Bovery, Coco avant Chanel), die al snel gaat irriteren. Weer een zwangere non, weer een huilende non, weer een barende non. En altijd maar weer ongeïnteresseerde, geile of verkrachtende mannen. Een 'chick flick' vermomd als historisch drama.

La rançon de la gloire

2014 | Drama, Komedie

Frankrijk/België 2014. Drama van Xavier Beauvois. Met o.a. Benoît Poelvoorde, Roschdy Zem, Chiara Mastroianni, Nadine Labaki en Peter Coyote.

Waar gebeurd: op 2 maart 1978 werd het lijk van Charlie Chaplin ontvoerd van een Zwitsers kerkhof. De daders zijn Eddy (Poelvoorde), net vrij uit de gevangenis, en Osman (Zem), die een kostbare heupoperatie van zijn vrouw niet kan betalen. Xavier Beauvois (Des hommes et des dieux) verfilmde de bizarre geschiedenis als een sympathieke klucht die minstens evenveel tijd neemt voor de tragische als voor de komische kanten van het verhaal. Helaas is de film ook wat tam en wordt voor sommige scènes wel erg veel tijd genomen.

Je vous souhaite d'être follement aimée

2015 | Drama

Frankrijk 2015. Drama van Ounie Lecomte. Met o.a. Céline Sallette, Anne Benoît, Elyes Aguis, Louis-Do de Lencquesaing en Françoise Lebrun.

Scheidende fysiotherapeute Elisa verhuist naar Duinkerke, waar ze drie decennia eerder werd geadopteerd. Vergeefs heeft ze getracht te achterhalen wie haar biologische moeder is. Introverte, alleenstaande Annette is schoonmaakster en kantinejuffrouw op de school van Elisa's getroebleerde, tienjarige zoon, die gepest wordt. Ziedaar de hoofdfiguren van een semi-autobiografisch scenario dat de sociaal-realistische treurnis torenhoog opstapelt. Alleen Sallette maakt dit doodvermoeiende, als een slak voortkruipende psychodrama kijkbaar. Dardenne-fans voegen een waarderingsster toe.

Hannah Arendt

2012 | Biografie, Drama

Duitsland/Luxemburg/Frankrijk 2012. Biografie van Margarethe von Trotta. Met o.a. Barbara Sukowa, Axel Milberg, Janet McTeer, Julia Jentsch en Ulrich Noethen.

Het kwaad presenteert zich vaak niet groots en overweldigend, maar eerder banaal. Dat concludeert filosofe Hannah Arendt wanneer zij voor The New Yorker verslag doet van het proces tegen Adolf Eichmann. Haar typering van de nazi als nietszeggend mannetje, in plaats van gruwelijk monster, schiet veel lezers in het verkeerde keelgat. Rustige, tikje afstandelijke biopic richt zich vooral op de ontwikkeling van Arendts bekendste theorie. Regisseur en coscenarist Von Trotta laat haar personages ampel oreren en discussiëren, met een intelligente grotemensenfilm als gevolg.

Holy Motors

2012 | Drama, Fantasy

Frankrijk/Duitsland 2012. Drama van Leos Carax. Met o.a. Denis Lavant, Edith Scob, Eva Mendes, Kylie Minogue en Michel Piccoli.

Een vreemde snuiter stapt ’s ochtends in een stretched limousine, die hem naar diverse fraaie locaties in Parijs vervoert, waar hij de ene na de andere rol aanneemt - van een oude bedelares en een bezorgde vader tot een huurmoordenaar en diens slachtoffer. Holy Motors is een krankzinnige trip, vol bespiegelingen over cinema en cinefiele knipogen, met mooie liedjes en sprekende limousines. Denis Lavant is geweldig als de transformatiekunstenaar, Eva Mendes en Kylie Minogue zijn leuk in de bijrollen. Regie en scenario van Leos Carax, vooral bekend van Les amants du Pont-Neuf (1991).

Berthe Morisot

2012 | Biografie, Drama

Frankrijk 2012. Biografie van Caroline Champetier. Met o.a. Marine Delterme, Alice Butaud, Bérangère Bonvoisin, Jeanne Gogny en Malik Zidi.

Als productiefste cameravrouw van Frankrijk waagt Champetier, die voor de fotografie van Des hommes et des dieux een César ontving, zich soms aan regie. In het geval van deze televisiefilm over de vermaarde impressioniste Berthe Morisot (1841-1895) pakt dat dramaturgisch weinig inspirerend uit. Morisot, rebels schilderes en schoonzus van Édouard Manet, was een fascinerende vrouw in een cultureel bruisende tijd. Die vonk springt in deze plichtmatige, zelfs langdradige cinebio met paspoppenspel echter nergens over. De fraaie beelden door Champetier zelf zijn de voornaamste attractie.

Le mariage à trois

2010 | Drama

Frankrijk 2010. Drama van Jacques Doillon. Met o.a. Pascal Greggory, Julie Depardieu, Louis Garrel en Agathe Bonitzer.

Toneelauteur Auguste (Greggory) ontvangt in zijn Charente-villa de twee eventuele hoofdrolspelers voor zijn nieuwe productie. Pikantje: de gasten in kwestie zijn ex-echtgenote Harriet (Depardieu), van wie Auguste nog steeds droomt, plus haar jonge vlam Théo (Garrel). Voeg daar hun agent en een amoureus-avontuurlijke rechtenstudente/assistente aan toe en al spoedig lijkt het samenzijn op een boulevardstuk inclusief verknipt masochistenrandje. Met, Doillon zij dank, beduidend fijnzinnigere dialogen en wispelturige personages. Voor de ene kijker gaapverwekkend Frans relatiegeneuzel, voor de andere het summum van subtiel.

Des hommes et des dieux

2010 | Drama, Historische film

Frankrijk 2010. Drama van Xavier Beauvois. Met o.a. Lambert Wilson, Michael Lonsdale, Roschdy Zem, Olivier Rabourdin en Sabrina Ouazani.

Een groep Franse monniken leeft al jaren in vreedzame harmonie met de lokale bevolking in het Algerijnse Atlasgebergte, totdat de burgeroorlog tussen leger en islamitische extremisten richting de poorten van hun klooster sluipt. In prachtig serene stijl - met wonderschoon monnikengezang - toont regisseur Beauvois hun rituelen en hun gebeden, maakt hun angsten voelbaar en plaatst de kijker midden in het grote dilemma: blijven, of vluchten voor het te laat is. Winnaar van de Grand Prix, de zilveren medaille, op het festival van Cannes.

Villa Amalia

2009 | Drama

Frankrijk/Zwitserland 2009. Drama van Benoît Jacquot. Met o.a. Isabelle Huppert, Jean-Hugues Anglade, Xavier Beauvois, Maya Sansa en Clara Bindi.

Huppert is op haar sfinksachtige mooist als een vrouw die durft waarvan velen slechts dromen. Concertpianiste Ann verbrandt resoluut alle schepen achter zich nadat ze haar wederhelft op overspel heeft betrapt. Op het Italiaanse eiland Ischia huurt ze de Villa Amalia die, tegen een berghelling gebouwd, over de Middellandse Zee uitkijkt. Jeugdvriend Georges (Anglade) is de enige connectie met haar oude leven, donkerharige schone Giulia (Sansa) een nieuw avontuur. Regisseur Jacquot voelt de landerig-sensuele toon van Pascal Quignards roman perfect aan, hij laat de natuur spreken en Huppert gedachtenzwerven.

Tokyo!

2008 | Drama

Frankrijk/Japan/Duitsland/Zuid-Korea 2008. Drama van Michel Gondry, Leos Carax en Bong Joon-ho. Met o.a. Ayako Fujitani, Ryo Kase, Denis Lavant en Teruyuki Kagawa.

Lieflijk absurdistisch drieluik waarin drie buitenlandse filmploegen Tokio bewieroken. Het eerste luik (Interior Design van Michel Gondry) portretteert een verlegen meisje (Ayako Fujitani) dat een gelukkig dubbelleven leidt als blankhouten stoel. Deel twee (Merde van Leos Carax) volgt de avonturen van ene Merde, een malloot in een groen pak - prachtrol Denis Lavant! - die beginnen met kattenkwaad en eindigen met een bombardement van handgranaten. Het slotstuk (Shaking Tokyo van Bong Joon-ho) draait om een stadse kluizenaar (Teruyuki Kagawa) die valt op zijn pizzabezorgster (Yû Aoi). De rode draad in Tokyo! is het beeld van de miljoenenstad als ruimhartige gastheer voor iedere zonderling. Fantastische kijkfilm.

Nouvelle chance

2006 | Komedie, Drama

Frankrijk 2006. Komedie van Anne Fontaine. Met o.a. Arielle Dombasle, Jean-Chrétien Sibertin-Blanc, Danielle Darrieux en Oscar Relier.

Derde komedie op rij - na Augustin (1995) en Augustin, roi du kung-fu (1999) - over de avonturen van de onverschrokken fantast Augustin (Sibertin-Blanc, de broer van regisseur Fontaine). In deze aflevering ontmoet acteur/toneelschrijver Augustin de bevlogen voormalig operettester Odette (grande dame Darrieux) die hem overhaalt om een toneelstuk op te voeren gebaseerd op de beroemde achttiende-eeuwse correspondentie van haar heldinnen Madame du Deffand and Julie de Lespinasse. Wat volgt is een zoetgevooisde en hartverwarmende repetitie waarin liefde, tijd en het lot lieflijk de revue passeren. Grande dame Danielle Darrieux geeft gracieus ruimte aan acteur 'Augustin' Sibertin-Blanc maar kan niet voorkomen dat zijzelf de show steelt.

Un couple parfait

2005 | Drama

Japan/Frankrijk 2005. Drama van Nobuhiro Suwa. Met o.a. Valeria Bruni Tedeschi, Nathalie Boutefeu, Bruno Todeschini en Louis-Do de Lencquesaing.

Met zijn eerste Franstalige film (na oa de bescheiden festivalhit M/Other) maakt Suwa het de kijker niet makkelijk. Het verhaal over een Parijs' stel dat na vijftien jaar huwelijk een scheiding overweegt, wordt fragmentarisch verteld, vol lange, statische, curieus gekadreerde en onderbelichte shots. De dialogen lijken van weinig belang: de Japanse regisseur spreekt zelf geen Frans en liet zijn acteurs alles improviseren. Bruni Tedeschi speelde een jaar eerder een vergelijkbare rol in François Ozons 5x2, een laagdrempeligere film met vergelijkbare thematiek.

Le petit lieutenant

2005 | Drama, Misdaad

Frankrijk 2005. Drama van Xavier Beauvois. Met o.a. Nathalie Baye, Jalil Lespert, Roschdy Zem en Antoine Chappey.

Grimmige policier verkiest niet de vaak glamoureus-romantische benadering van weleer, maar ligt duidelijk in de lijn van sociaalrealistische opdoffers als Bertrand Taverniers L.627 en Maurice Pialats Police. Gelittekende politiechef Caro(line) Vaudieu, ogenschijnlijk gewapend tegen terugval in alcoholica, keert terug in actieve Parijse dienst en kiest met Antoine Derouère (Lespert) een onervaren luitenant uit Le Havre als assistent. Natuurwonder Baye won een César voor haar sublieme vertolking van een getroebleerde moeder en carrièrevrouw voorbij de vijftig. Regisseur Beauvois speelt - een niet van sarcasme ontblote keuze - een reactionaire rotzakrechercheur.

À tout de suite

2004 | Drama

Frankrijk 2004. Drama van Benoît Jacquot. Met o.a. Isild Le Besco, Ouassini Embarek, Nicolas Duvauchelle, Forini Kodoukaki en Laurence Cordier.

De titel, de goedgemikte zwart-wit beelden, de amour fou tussen een misdadiger en een verlangend meisje: de in Nederland niet zo bekende filmmaker Jacquot is hier bezig met een oefening À bout de souffle. Het gaat hem goed af, met veel hulp van Le Besco die met ongeposeerde sensualiteit een dankbaar object voor de camera is. À tout de suite waarschuwt voor blinde liefde. Lili (Le Besco) heeft de Frans-Marokkaanse Bada (Embarek) nog maar net - van top tot teen - leren kennen, of hij belt haar vanuit een bank die hij aan het beroven is en waar reeds twee personen gedood zijn.

Promised Land

2004 | Drama

Israël/Frankrijk/Verenigd Koninkrijk 2004. Drama van Amos Gitai. Met o.a. Rosamund Pike, Diana Bespechni, Hanna Schygulla, Anne Parillaud en Yussuf Abu-Warda.

'De anti-Pretty Woman', noemt de Israëlische Gitai (Kadosh) dit mensenrechtendrama, en inderdaad, zijn verbeelding van prostitutie bevat niets lichtvoetigs of glamoureus. We volgen een groep Oost-Europese vrouwen die worden verkocht aan een seksclub in Israël. Het bijzonder relevante gegeven is helaas onbeholpen verfilmd, met gekunsteld beverig camerawerk, slechte belichting en een onuitgewerkt scenario. De uitvoerig in beeld gebrachte mishandelingen krijgen hierdoor iets gratuits. Zie voor een effectievere filmstudie over moderne mensenhandel Lukas Moodyssons Lilja 4-ever.

Princesse Marie

2004 | Drama, Historische film

Frankrijk/Oostenrijk 2004. Drama van Benoît Jacquot. Met o.a. Catherine Deneuve, Heinz Bennent, Anne Bennent, Sebastian Koch en Michèle Gleizer.

Marie Bonaparte denkt dat Freud haar kan helpen bij de vele problemen die ze heeft. Televisiefilm (meestal in twee delen uitgezonden) van Benoit Jacquot, Filmmaker in Focus tijdens het IFFR 2005.

Les liaisons dangereuses

2003 | Drama, Romantiek

Canada/Frankrijk/Verenigd Koninkrijk 2003. Drama van Josée Dayan. Met o.a. Catherine Deneuve, Rupert Everett, Leelee Sobieski, Nastassja Kinski en Danielle Darrieux.

Oude wijn in nieuwe zakken. Literator Eric-Emmanuel Schmitt en tv-routinier Dayan verplaatsten hun bewerking van Choderlos de Laclos' bijtende morality play over verleiding en manipulatie naar de sixties. Waarin een geperverteerd en vereenzaamd duo op jaren - de fijntjes gecaste Deneuve en Everett - nog eenmaal hun spelletje met argeloze mensen spelen. Ze richten er onherstelbare ravage mee aan. Het slechts van buiten glamoureuze bobo-milieu dat pendelt tussen Parijs en de Côte d'Azur leent zich uitstekend voor deze achttiende-eeuwse klassieker. Helaas haalt deze 2-delige miniserie het niet bij Stephen Frears' meedogenloze adaptatie Dangerous Liaisons. Muziek van Angelo Badalamenti.

Sobibor, 14 octobre 1943, 16 heures

2001 | Documentaire, Oorlogsfilm

Frankrijk 2001. Documentaire van Claude Lanzmann.

Het vernietigingskamp Sobibor lag niet ver van wat tegenwoordig een drielandenpunt is tussen Polen, Wit-Rusland en de Oekra[KA3]ine. De nazi`s richtten er in het voorjaar van 1942 een kamp in dat aan een spoorlijn gelegen was. De gedeporteerden, die er in veewagons aankwamen (als ze de reis hadden overleefd) werden toegesproken door de kampcommandant, die in een witte doktersjas gehuld was. Hij vroeg hen hun bezittingen neer te leggen en zich te ontkleden om een desinfecterende douche te nemen zodat ze als ze later te werk werden gesteld geen besmettelijke ziekten konden verspreiden. De mensen, jong en oud, werden de douches ingejaagd met vier tot vijfhonderd tegelijk. De hermetisch afgesloten `badinrichtingen` waren gekoppeld aan de uitlaatgassen van een explosiemotor en de mensen stierven door een koolmonoxide verstikking. Daarbij schreeuwden ze het uit en de geluiden leken op het gekrijs van ganzen. Daarom hielden de nazi`s er echte ganzen om het gekerm te verdoezelen. Sobibor, genoemd naar het nabij gelegen dorp, had maar [KA1]e[KA1]en doel, de vernietiging van joden. Om deze moordmachine in werking te houden hadden de nazi`s hulp nodig. Zij zelf waren niet eens zo talrijk, slechts elf in totaal. Hiervoor gebruikten ze Oekra[KA3]inse vrijwilligers als bewakers en beulen, en verder ongeveer 650 gevangenen, waaronder honderd vrouwen, als slaven, die in beginsel niet langer mochten leven dan drie maanden zodat ze deze misdaden niet konden navertellen. Ze werden te werk gesteld als kleermakers, schoenmakers, meubelmakers en timmerlieden, of werden ingedeeld in ploegen voor het onderhoud, het sorteren van de geroofde goederen die de gedeporteerden hadden meegebracht en de lijkverbranding in de open lucht. Er zijn tijdens WO II (1939-45) in drie concentratiekampen opstanden geweest. Waarschijnlijk was de meest succesvolle in Sobibor. Toen Lanzmann voor zijn inmiddels klassiek geworden meesterwerk SHOAH (1985) zijn marathoninterviews hield met slachtoffers, die de verschrikkingen hadden overleefd, meelopers, beulen, misdadigers, omwonenden enz. sprak hij in 1979 met Yehuda Lerner in Israël, een van de 47 overlevenden van Sobibor, die aan de opstand had deelgenomen. Lanzmann besloot dat deze ervaringen, even verschrikkelijk als heldhaftig, een aparte documentaire verdienden. Lerner, afkomstig uit het getto van Warschau, was ten tijde van zijn internering slechts zestien jaar en had een aantal ontsnappingspogingen uit een reeks kampen achter de rug. Toen hij met anderen op transport gesteld werd naar Sobibor, werd hen gezegd dat ze niet zouden terugkeren. Ze hebben echter niet de kans benut om uit de trein te ontsnappen door het latrinegat in de bodem van de wagon en arriveerden in het eindstation Sobibor, waar Lerner in een werkplaats belandde. De nazi's hadden vaste gewoontes. Ze kwamen op vaste tijdstippen op vaste plaatsen. De joods-Russische officier Alexander A. Peczersky beraamde het plan van de opstand. Het was een eenvoudig maar doelmatig plan: met vlijmscherp geslepen bijlen, lokten de betrokkenen om vier uur 's middags bij het passen van een leren jas een nazi-officier in de val en doorkliefden zijn hoofd zodat hij het niet meer kon navertellen. Zo namen ze er nog een stel te grazen en gaven het algemene sein tot ontsnapping. Zes honderd man ontkwamen, maar de meesten kwamen niet ver vanwege de landmijnen buiten het prikkeldraad, de kampleiding die zich achter een machinegeweer plaatste, en de Oekraïnse bewakers, die de jacht op hen openden. Maar het betekende wel het einde van het kamp Sobibor, waar 250.000 onschuldige mensen werden vermoord, waaronder 34.313 Nederlandse joden, bijna de helft van de Nederlandse joodse bevolking die werd opgepakt. Overigens, de sluiting had meer te maken met de 'te geringe' capaciteit om mensen te vernietigen. Lerner die een nazi heeft neergemaaid, vertelt over deze verschrikkingen en beantwoordt vragen die Lanzmann hem stelt. Het is een bijna ongelofelijk document, dat een overlevende dit kan navertellen, want de nazi's maakten het kamp na de sluiting in 1943 met de grond gelijk en plantten er een bos op om de sporen te wissen. Na de oorlog werd er een kerkje opgericht en de plaatselijke Poolse overheid installeerde een kinderspeelplaats op het terrein alsof er niets gebeurd was. Pas na druk uit diverse landen, waaronder Nederland, en internationale organisaties werd het kerkje omgezet in een museum en werd eindelijk vermeld dat er niet alleen duizend Polen omgekomen waren, maar ook 250.000 joden en zigeuners. De vragen, die in het Frans aan Lerner worden gesteld, worden in real time vertaald in het hebreeuws en dit vertraagt het tempo enigszins van deze unieke getuigenis. Een document om nooit meer te vergeten en dat niet mag worden vergeten. Het scenario is van regisseur Lanzmann. Het camerawerk is van Caroline Champetier en Dominique Chapuis met beelden van Warschau, Minsk en voornoemd museum in Sobibor. DTS digital.

Cet amour-là

2001 | Biografie, Romantiek

Frankrijk 2001. Biografie van Josée Dayan. Met o.a. Jeanne Moreau, Aymeric Demarigny, Christiane Rorato, Sophie Milleron en Stanislas Sauphanor.

De Franse literaire schrijfster Marguerite Duras (Moreau) werd in 1905 geboren. In door de nazi`s bezet Frankrijk begon zij te schrijven. Eerst over haar jeugd in Vietnam ([KL]L`amant[KLE], succesvol en prachtig verfilmd in 1992, waarvan Duras afstand nam) en later ge[KA3]engageerde romans. Kort na de bevrijding werd zij lid van de communistische partij, maar zag binnen vijf jaar in dat de partij niet aan haar verwachtingen beantwoordde. Veel van haar werk werd verfilmd en in de beginjaren 1950 was haar reputatie als schrijfster definitief gevestigd. In 1975 maakt een jonge student, Yann Andr[KA1]ea (Demarigny), kennis met haar werk en is diep onder de indruk. Iedere dag, soms twee maal per dag, schrijft hij haar een brief, die onbeantwoord blijft. Duras heeft inmiddels een turbulent leven achter de rug, waaronder een m[KA1]enage [KA2]a trois. Ze rookt en drinkt veel (zij moest in een kliniek behandeld worden). In 1980 nodigt zij haar briefschrijvende fan uit om naar haar zomerappartement in een badplaats te komen. Yann was van plan na deze ontmoeting een einde aan zijn leven te maken, maar het liep anders. Het tweetal ontwikkelde een relatie - Duras was toen 66 en Yann 28 - die zou duren tot haar dood. Hij werd haar minnaar, vertrouweling en privé-secretaris. Dit alles was niet zonder berekening van de eenzaam geworden grande dame litéraire, wiens karakter gevoegelijk bekend was. Over de zestien jaar met Duras schreef Yann een boek dat hij met Gilles Taurand en Maren Sell tot scenario bewerkte. De 75-jarige Moreau levert een krachttoer als Duras, maar de dialogen staan bol van de literaire citaten, waardoor deze weinig dramatische film beperkt blijft tot Duras- adepten. Demarigny is vooral mooi, terwijl hij weggespeeld wordt door Moreau, die de egoïstische, drakerige diva met verve uitbeeldt. Het camerawerk is van Caroline Champetier.

Carrément à l'Ouest

2001 | Komedie, Drama, Familiefilm

Frankrijk 2001. Komedie van Jacques Doillon. Met o.a. Lou Doillon, Caroline Ducey, Guillaume Saurrel, Camille Clavel en Xavier Villeneuve.

Alex (Saurrel) is een kleine gauner, die zijn geld verdient met dealen. Fran[KA1]cois (Clavel), een student, is een van zijn klanten. Fran[KA1]cois is hem nog een hoop centen schuldig. Door toeval leert Alex de jongensachtige vriendin van Fran[KA1]cois, kennen Fred (Lou Doillon). Alex heeft een plan; via haar wil hij aan het geld komen dat Fran[KA1]cois hem nog verschuldigd is. Fred walgt aanvankelijk van Alex, maar is gefascineerd door hem. Ze moet hem hebben. Ze bedenkt een list; ze kent Sylvia (Ducey), een bedeesd meisje. Ze stelt Alex voor om met haar en Sylvia een wilde nacht te vieren in een hotelkamer. Alex gaat er op in, maar algauw verschijnt zijn broer Xavier (Villeneuve), die zich interesseert voor Sylvia. Freds plannetje lijkt te lukken, maar dan komt Ben (Benotman), de kameraad van François. Nu is er een vijfde wiel aan de wagen. In drie weken tijd schoot Doillon, die zich sterk heeft gemaakt met films over kinderen en jonge tieners, met een digitale camera deze rolprent over onzekere jongeren, hun angst voor het bestaan en hun verlangen naar liefde en genegenheid. Hij mixte volgens zijn formule een beroepscast met amateurs en het werkt. Het spel is goed, maar het beperkte budget heeft zich gewroken op het dialoog, de vormgeving en de afwerking. Het scenario is van regisseur Doillon. Het camerawerk is van Caroline Champetier, die in de straten van Parijs draaide. Niettemin de moeite waard, vooral voor jonge kijkers.

Le vent de la nuit

1999 | Drama

Frankrijk/Italië/Zwitserland 1999. Drama van Philippe Garrel. Met o.a. Catherine Deneuve, Daniel Duval, Xavier Beauvais, Jacques Lasalle en Daniel Pommereulle.

De mooie, al wat oudere Hélène (Deneuve) houdt er een minnaar op na. De jonge kunstenaar Paul (Beauvois) vindt haar aantrekkelijk, maar te bezitterig. Om van haar te ontsnappen, gebruikt hij heroïne en gaat hij op reis met medekunstenaar Serge (Duval), die zo zijn eigen sores heeft. Thuis maakt Hélène zich ondertussen zorgen. Veel eindeloze gesprekken, veel beelden van snelwegen die door het Europese landschap slingeren. Regisseur Garrel maakte eerder J'entends plus la guitare. Velvet Underground-voorman John Cale schreef de muziek.

L'école de la chair

1998 | Drama, Romantiek

Frankrijk/Luxemburg/België 1998. Drama van Benoît Jacquot. Met o.a. Isabelle Huppert, Vincent Martinez, Vincent Lindon, Marthe Keller en François Berléand.

Gebaseerd op een roman van Yukio Mishima. De welgestelde Parijse Dominique (Huppert) wordt ondanks het leeftijds- en klassenverschil hopeloos verliefd op de biseksuele dekhengst Quentin (Martinez). Hun wederzijdse passie kan echter niet voorkomen dat Quentin zijn heil blijft zoeken bij zowel mannen als (jonge) vrouwen. Weelderig in beeld gebracht en appetijtelijk broeierig schampt Jacquot langs grote emoties als Passie, Jaloezie en Obsessie met niet seks maar een titanische machtsstrijd in de hoofdrol. Met Nederlandse ondertiteling.

A vendre

1998 | Experimenteel

Frankrijk 1998. Experimenteel van Laetitia Masson. Met o.a. Roschdy Zem, Jean-François Stévenin, Mireille Perrier, Chiara Mastroianni en Sandrine Kiberlain.

Nadat hij door haar verlaten en bestolen is laat nachtclubeigenaar Pierre (Stévenin) zijn verloofde France (talent Kiberlain) zoeken door privé-detective Luigi (mooie rol van Castellito). Luigi pakt het grondig aan door bij France's verleden te beginnen en langzaam naar het heden te werken. In flashbacks ontvouwt zich het leven van France, maar haar motivaties worden nooit compleet helder. Volgens scenariste/regisseuse Masson - En avoir (ou pas) - hoort mysterie bij film. In een interview zegt ze: 'Het is een risicovolle, imperfecte film, maar ik zou het niet anders willen'. (IdH/VPRO Gids)

Nettoyage à sec

1997 | Drama

Frankrijk/Spanje 1997. Drama van Anne Fontaine. Met o.a. Miou-Miou, Charles Berling, Stanislas Merhar, Mathilde Seigner en Nanou Meister.

Nicole (Miou-Miou) en Jean-Marie (Charles Berling) Kunstler hebben na vijftien jaar samenzijn een uitgebluste relatie. Een erotisch optreden van de 'Koninginnen van de Nacht' Loic (Stanislas Merhar) en Marilyn (Mathilde Seigner) brengt daarin verandering. De vier vatten een vriendschap op en een nieuw soort erotiek ontwaakt voor de Kunstlers. Het spel is meeslepend realistisch en het script won de hoofdprijs in Venetië, maar men moet wel tegen tergende opbouw en spanning kunnen om dit drama te kunnen waarderen.

Ponette

1995 | Familiefilm, Drama

Frankrijk 1995. Familiefilm van Jacques Doillon. Met o.a. Victoire Thivisol, Delphine Schiltz, Matiaz Bureau Caton, Léopoldine Serre en Marie Trintignant.

Ponette die vier jaar is en net uit het ziekenhuis, hoort van haar vader dat haar moeder bij een verkeersongeluk is omgekomen. Ponette komt in huis bij haar tante Claire en haar neefje en nichtje. Ponette weigert echter met hen te spelen en trekt zich terug.

N'oublie pas que tu vas mourir

1995 | Drama

Frankrijk 1995. Drama van Xavier Beauvois. Met o.a. Xavier Beauvois, Chiara Mastroianni, Roschdy Zem, Bulle Ogier en Jean-Louis Richard.

Beno[KA4]it studeert kunstgeschiedenis. Hij komt uit een gegoed milieu en leeft er vrolijk op los. Er komt een oproep voor de militaire dienst, waarvoor Beno[KA4]it geen spatje voelt. Hij simuleert homo en verslaafd te zijn; hij veinst een zelfmoordpoging door een snee in zijn polsen, waardoor hij in het ziekenhuis belandt. Daar vertelt de dokter hem dat hij seropositief is (de kijker wist het allang) en dat zijn dagen geteld zijn.

La fille seule

1995 | Komedie

Frankrijk 1995. Komedie van Benoît Jacquot. Met o.a. Virginie Ledoyen, Benoît Magimel, Dominique Valadié, Véra Briole en Virginie Emane.

Dynamisch drama over een turbulente dag in het leven van de jonge Valérie. De Parisienne begint aan haar eerste werkdag in een hotel en heeft haar vriend zojuist verteld dat ze van hem zwanger is. Of: hoe cinema in vaardige handen het dwingende van de tijd voelbaar kan maken. De oogverblindende Ledoyen doet het rijkgeschakeerde personage volledig recht en speelt voluit. Deze hoofdrol behoort, met die in de Olivier Assayas-films L'eau froide en Fin août, début septembre, tot haar mooiste. Spannend camerawerk van Caroline Champetier.

En avoir (ou pas)

1995 | Drama

Frankrijk 1995. Drama van Laetitia Masson. Met o.a. Sandrine Kiberlain, Arnaud Giovaninetti, Roschdy Zem, Didier Flamand en Claire Denis.

Sympathiek filmdebuut (regie + scenario) van Laetitia Masson. In een tv-interview zei Masson over haar 'portret van de moderne Franse jeugd': Als je een baan hebt, word je op een andere manier verliefd dan wanneer je zonder werk zit; als je arm bent, reageer je vlakker dan met voldoende geld op zak. Nogal logisch dat haar hoofdpersoon de 26-jarige Alice (Sandrine Kiberlain) hevig van streek raakt als ze haar baantje in een Noord-Franse visfabriek kwijtraakt. Verhuizen (naar Lyon) biedt aanvankelijk ook geen soelaas. Haar kersverse vriend Bruno (Arnaud Giovaninetti, de Franse Johnny Depp) is 'maar arbeider', te gecompliceerd bovendien, te arm ook. 'Waarop kunnen we dan nog hopen.´ Maar het is niet allemaal treurnis bij Alice. Ze is per dag minstens 30 seconden gelukkig. Op een mensenleeftijd geeft dat geen onaardige score, stelt ze tevreden vast.

L'annonce faite a Marie

1993 |

Frankrijk 1993. Alain Cuny. Met o.a. Ulrika Jonsson, Alain Cuny, Christelle Challas en Roberto Benavente.

L´annonce faite a marie is de verfilming van het gelijknamige toneelstuk dat de katholieke Franse lyricus Paul Claudel in 1912 voltooide. Het stuk gaat over het tragische lot van een jonge vrouw die met lepra wordt besmet en zich in afzondering met dat lot moet verzoenen, en is geschreven in een stijl die het midden houdt tussen proza en poëzie. Cuny bleef met zijn verfilming trouw aan het verhaal en de inzet van Claudel

La sentinelle

1992 | Thriller

Frankrijk 1992. Thriller van Arnaud Desplechin. Met o.a. Emmanuel Salinger, Thibault de Montalembert, Jean-Louis Richard, Valérie Dréville en Marianne Denicourt.

In het stervensuur van de Koude Oorlog wordt aankomend student forensische pathologie Mathias opgescheept met een gemummificeerd mensenhoofd. Terwijl hij de identiteit van de eigenaar tracht te achterhalen blijken schimmige organisaties geïnteresseerd in Mathias en zijn nieuwe artefact. Bizar thrillerverhaal wordt door debuterend regisseur Desplechin vervormd tot diffuus portret van een solitaire figuur met obsessie voor het verleden. Evenals Bring me the Head of Alfredo Garcia, die andere film met een levenloze kop in de hoofdrol, contra-mainstream, morbide en fascinerend. Bijrol Emmanuelle Devos, César 1993 voor Salinger.

L'amoureuse

1992 | Romantiek, Komedie, Drama

Frankrijk 1992. Romantiek van Jacques Doillon. Met o.a. Charlotte Gainsbourg, Ivan Attal, Thomas Langmann, Stéphanie Cotta en Thierry Maricot.

Kind-vrouwtje Gainsbourg woont samen met Langmann. Als die een week weg is, ontmoet ze Canadese filmer Attal, die verschrikkelijk verliefd op haar wordt. Zij weerstaat echter zijn charme uit trouw aan Langmann en door te zeggen dat ze besloten hadden een kind te krijgen. Als Langmann teruggekeerd is, wordt hij evenwel verschrikkelijk jaloers - op niks. Om iedereen te vriend te houden, vrijt Gainsbourg tenslotte met beiden en dan wordt ze zwanger - en de vraag is van wie. Verhaaltje van niks over het klassieke triootje, dat bij de première aan de pers onjuist geafficheerd werd als de JULES ET JIM van de jaren negentig. Hoewel het spel van de drie hoofdrollen zeer goed is, wordt de niet-Franse kijker gallisch van de o.d. aan dialoog. En: hoe aantrekklijk is Charlotte met haar kortgeknipte bolletje nu wel? Regisseur Doillon schreef zijn eigen scenario en de fotografie was in handen Christophe Pollock.

J'entends plus la guitare

1991 | Misdaad, Drama, Erotiek

Frankrijk 1991. Misdaad van Philippe Garrel. Met o.a. Yann Collette, Mireille Perrier, Brigitte Sy, Johanna ter Steege en Benoît Régent.

Gerard heeft een zekere mate van geluk teruggevonden in het gezelschap van zijn geliefde. Ze wonen een tijdje in Positano met een ander echtpaar en keren vervolgens naar Parijs terug, waar Gerard (Regent) zijn tijd doorbrengt met het bespelen van zijn gitaar, het roken van hasjiesj en het bepraten van zijn ex- vriendin, die hem heeft verlaten voor een andere man. Alle films van deze - soms experimentele - regisseur moeten het doen zonder scenario en zijn echte introspectieve röntgenopnamen van zijn personages. Deze keer wordt er een serie contemplatieve sequenties gekoppeld aan een aantal marginale individuën. Het soort film dat de een boeit en de ander irriteert, maar dat in ieder geval zeer persoonlijk te noemen is. Gebruikelijke en tamelijk onbekende maar overtuigende acteurs. Marc Cholodenko schreef mee aan de subtiele en genuanceerde dialogen.

La fille de 15 ans

1989 | Romantisch drama

Frankrijk 1989. Romantisch drama van Jacques Doillon. Met o.a. Jacques Doillon, Judith Godrèche, Melvil Poupaud en Tina Sportolaro.

Jonge vader Willy (Doillon) chaperonneert tienerzoon Thomas (Poupaud) en vriendinnetje Juliette (Godrèche) tijdens een vakantie op Formentera. Gaandeweg raken introverte ouder en vroegwijs vijftienjarig meisje verstrikt in een spel waarvan ze allebei de aanstormende repercussies negeren. Fijnzinnig zomerdrama met psychologische subtiliteiten over hartsaangelegenheden, in tussentonen geschreven en gefotografeerd, met ruim baan voor Godrèche, die het maximum uit haar Lolita-verleidstersrol haalt. Lumineus camerawerk van Caroline Champetier.

La désenchantée

1989 | Drama

Frankrijk 1989. Drama van Benoît Jacquot. Met o.a. Judith Godrèche, Thomas Salsmann, Marcel Bozonnet, Ivan Desny en Hai Truhong Tu.

De tribulaties van de zeventien-jarige Godrèche op weg naar de volwassenheid. In een discotheek ontmoet ze een middelbare scholier, en gaat met hem mee naar huis, maar ze durft niet tussen de lakens te kruipen. Vervolgens ontmoet ze een sympathieke oudere veertiger, tot wie zij zich voelt aangetrokken. Het blijft echter bij een platonische verhouding. Tenslotte laat haar zieke moeder haar weten dat haar oude oom Desny het gezin financieel ondersteunt. Het is nu haar beurt om hem aan zijn gerief te laten komen door zich in zijn bijzin geheel uit te kleden. Een illusie armer belandt ze in de betrekkelijke werkelijkheid en de harde strijd om het bestaan. Film over de jeugd van 'tegenwoordig' door een regisseur, die inmiddels ook al weer van toen is. Zijn vertelstijl sloeg aan en de jonge hoofdrolspeelster werd een ster.

Puissance de la parole

1988 | Experimenteel, Korte film

Frankrijk 1988. Experimenteel van Jean-Luc Godard. Met o.a. Jean Bouise, Lydia Andrei, Jean-Michel Iribarren en Laurence Côte.

Gemaakt in opdracht van France Télécom, is dit in feite een film om in besloten kring of tijdens speciale bijeenkomsten te vertonen. De film is echter dermate poëtisch en grensverleggend, zowel visueel als auditief, dat hij bekroond werd met de Grote Prijs van de stad Locarno op het IXe Festival international de vidéo et des arts électroniques in 1988. Het begint als een thriller. Een auto stopt bij een benzinestation. Een man snauwt: 'Laatste waarschuwing'. Wanhopig grijpt de pomphouder naar de telefoon en belt naar een vrouw aan de andere kant van de wereld. Parallel loopt het verhaal van een onschuldig meisje, Oïnos, dat zich onderhoudt met de filosofische engel Agathos. Ze brengen een dialoog uit Edgar Allan Poe's THE POWER OF WORDS over de schepping, het leven en de dood. Godard stuwt de beelden op ons af in een hels tempo, om ademloos, overbluft en geïmponeerd van te raken. In het scenario verwerkte de regisseur teksten van Poe, Charles Baudelaire, James Cain en Haroun Tazieff. Fotografie van Pierre Binggeli en Caroline Champetier.

La bande des quatre

1988 | Drama, Thriller

Frankrijk 1988. Drama van Jacques Rivette. Met o.a. Bulle Ogier, Benoît Régent, Fejria Deliba, Bernadette Giraud en Inès De Medeiros.

Rivette is van mening dat een film gefilmd toneel behoort te zijn. In zijn oeuvre heeft hij deze opvatting consequent in praktijk gebracht. Dit werk wordt gekenmerkt door drie plaatsen van handeling: de toneelrepetities in een theatertje in Parijs, een café en het huis, waar de vier toneelspelende vriendinnen wonen. Wat er verder gebeurt, wordt duidelijk door vermoeiend geklets dat de hoofdpersonen met elkaar voeren. En dit langer dan twee en een half uur.

Soigne ta droite

1987 | Experimenteel

Frankrijk/Zwitserland 1987. Experimenteel van Jean-Luc Godard. Met o.a. Jean-Luc Godard, Jacques Villeret, François Périer, Jane Birkin en Michel Galabru.

Een regisseur die vroeger in de mode was, is nu gedwongen opdrachtfilms te maken om zijn brood te verdienen. Hij neemt het vliegtuig om een project (of een film?) af te leveren bij een vage opdrachtgever. Het script is een voorwendsel om stil te staan bij de pogingen, mislukkingen en het concept van de film in kwestie. Het geheel eindigt in een soort absurde klucht met Godard in de rol van de betreffende cineast. Een quasi- surrealistische collage met humor à la Tati, naar wie Godard opzettelijk verwijst. Het is een film van ongelijkmatige kwaliteit, soms voor de hand liggend maar nergens oninteressant. Godard blijft experimenteren en zoeken naar mogelijkheden voor visuele weergave.

Le livre de Marie

1984 | Familiefilm, Drama

Zwitserland/Frankrijk 1984. Familiefilm van Anne-Marie Miéville. Met o.a. Bruno Cremer, Rebecca Hampton, Copi, Valentine Mercier en Cléa Rédalier.

Hoewel gebaseerd op een geheel ander thema dient deze film niet alleen bij toeval als aanvulling op JE VOUS SALUE MARIE van Jean-Luc Godard. Een elf-jarig meisje wordt erg aangegrepen door de scheiding van haar ouders en ze neemt haar toevlucht tot boeken, muziek en dans. Een diepzinnige waarheid verbergt zich in een slechts aan de oppervlakte alledaagse context. Camerawerk van Jean-Bernard Menoud, Caroline Champetier, Jacques Firmann en Yvan Niclass.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Caroline Champetier op televisie komt.

Reageer