Renato Berta

Acteur, Cameraman

Renato Berta is acteur en cameraman.
Er zijn 37 films gevonden.

L'ombre des femmes

2015 | Drama, Romantiek

Frankrijk/Zwitserland 2015. Drama van Philippe Garrel. Met o.a. Clotilde Courau, Stanislas Merhar, Vimala Pons, Antoinette Moya en Jean Pommier.

Documentairemaker Pierre (Merhar) begint een affaire met stagiaire Elizabeth (Paugam). Wanneer zij Pierre vertelt dat zijn eigen vrouw Manon (Courau) zelf ook een buitenechtelijke relatie heeft, begint alles te schuiven. Regisseur Garrel (Les amants réguliers) draaide, met een zekere weemoed naar de nouvelle vague, in zwart-wit een typisch Frans drama over jaloezie, overspel en hypocrisie. Zoon Louis Garrel zorgt voor de voice-over die hier en daar het gedrag moet duiden van Pierre, een man die zich met een schok lijkt te realiseren dat hij in de 21ste eeuw leeft.

Un enfant de toi

2012 | Drama, Komedie

Frankrijk 2012. Drama van Jacques Doillon. Met o.a. Lou Doillon, Samuel Benchetrit, Olga Milshtein, Marilyne Fontaine en Malik Zidi.

Wispelturige Aya, moeder van zevenjarig kruidje-roer-me-niet Lina, wil een tweede kind. Dilemma: wordt haar nieuwe vriend de vader, of kiest ze toch haar ex, voor wie ze nog steeds affectie voelt? Auteur Doillon laat de natuurlijke dialogen weer zoemen en zingen in dit drama waarvoor hij oorspronkelijk een andere cast in gedachten had. Toen dochter Lou als hoofdrolspeelster in beeld kwam, verwijderde hij enkele erotische scènes uit het scenario. Sprankelende rol van de kleine Olga Milshtein als Lina, te danken aan Doillons feilloze regie van kinderen.

Belleville-Tokyo

2010 | Drama

Frankrijk 2010. Drama van Élise Girard. Met o.a. Valérie Donzelli, Jérémie Elkaïm, Philippe Nahon, Jean-Christophe Bouvet en Dominique Cabrera.

Marie (Donzelli) is drie maanden zwanger wanneer haar man, filmjournalist Julien (Elkaïm), haar verlaat. Gelukkig krijgt ze steun van haar werkgevers, twee al wat oudere uitbaters van een Parijse arthouse-bioscoop. Julien komt bij haar terug, maar op een dag ontdekt Marie dat hij haar niet belt vanaf een filmfestival in Tokio, maar vanuit de naburige wijk Belleville. Regisseur/coscenarist Girard putte uit haar ervaring als persmedewerkster voor een arthouse-keten bij het maken van deze kleine, goedgespeelde en subtiele film.

Max & Co

2007 | Animatie

Zwitserland/België/Frankrijk/Verenigd Koninkrijk 2007. Animatie van Frédéric Guillaume.

De vijftienjarige vos Max gaat op zoek naar zijn onbekende vader. In het stadje Saint-Hilaire raakt hij betrokken bij een lokale sociale strijd: vliegenmepperfabriek Bzzz & Co, werkgever van een groot deel van de bewoners, ontslaat de helft van het personeel. Opgewekte, mooi gemaakte stop-motion-film vol dieren heeft enerzijds een negentiende-eeuwse sprookjessfeer en doet tegelijkertijd terloops uitspraken over kapitalisme en sociale misstanden. Op het animatiefestival van Annecy bekroond met de publieksprijs.

Le promeneur du Champ de Mars

2005 | Biografie, Drama

Frankrijk 2005. Biografie van Robert Guédiguian. Met o.a. Michel Bouquet, Jalil Lespert, Philippe Fretun en Anne Cantineau.

Regisseur Guédiguian, maker van sociaal-realistische arbeidersmilieukronieken die in Marseille spelen, verandert alleen ogenschijnlijk van register voor dit gedramatiseerde portret van de oude en zieke Franse president François Mitterrand. Een socialist van de oude generatie geportretteerd door een socialist van de nieuwe, veel kritische noten levert dat niet op, hoogstens wat onfortuinlijke beleidsmissers. Reddende engel in dit wel erg linksdraaiende project is veteraan-acteur Michel Bouquet, die de hoogmoedige staatsman in zijn nadagen treffend gestalte geeft en een César oogstte. Naar het boek Le dernier Mitterrand van Georges-Marc Benamou, weer gebaseerd op conversaties met Mitterrand en na diens dood gepubliceerd.

Pas sur la bouche

2003 | Komedie, Musical

Frankrijk/Zwitserland 2003. Komedie van Alain Resnais. Met o.a. Audrey Tautou, Isabelle Nanty, Pierre Arditi, Jalil Lespert en Sabine Azéma.

Overspel en misverstanden houden een welgestelde Parijse familie bezig, in een vederlichte muzikale komedie van de regisseur van de Auschwitz-documentaire Nuit et Brouillard en het zwaarwichtige meesterwerk Hiroshima mon amour.

Ballo a tre passi

2003 | Drama

Italië 2003. Drama van Salvatore Mereu. Met o.a. Yaël Abecassis en Caroline Ducey.

Zelfverzekerd, sfeervol debuut over de bewoners van een bergdorp op Sardinië, waar de tijd stil lijkt te hebben gestaan.

Marie-Jo et ses deux amours

2002 | Drama

Frankrijk 2002. Drama van Robert Guédiguian. Met o.a. Ariane Ascaride, Jean-Pierre Darroussin, Gérard Meylan en Julie-Marie Parmentier.

Marie-Jo is Guédiguians filmantwoord op de vraag of je van twee geliefden tegelijk en evenveel kunt houden. Zijn tragédienne uit een Marseillaanse arbeiderswijk, geweldig vertolkt door levensgezellin Ascaride, ziet zich heen en weer geslingerd tussen hondstrouwe eega Daniel (Darroussin) en intrigerende havenloods Marco (Meylan). Het volledig op het acteurstrio toegesneden melodrama blijft steeds weldadig puur: geen nevenintriges, nauwelijks stoffering. De liefde alleen doet immers al pijn genoeg. Renato Berta's fotografie maakt de zwoele mediterrane zomer welhaast voelbaar. Darroussin is op z'n sublieme subtielst als de bedrogen wederhelft die lijdzaam zwijgt.

Eden

2001 |

Frankrijk 2001. Amos Gitai. Met o.a. Arthur Hiller, Daphna Kastner, Luke Holland, Danny Huston en Thomas Jane.

Marie-Jo is Guédiguians filmantwoord op de vraag of je van twee geliefden tegelijk en evenveel kunt houden. Zijn tragédienne uit een Marseillaanse arbeiderswijk, geweldig vertolkt door levensgezellin Ascaride, ziet zich heen en weer geslingerd tussen hondstrouwe eega Daniel (Darroussin) en intrigerende havenloods Marco (Meylan). Het volledig op het acteurstrio toegesneden melodrama blijft steeds weldadig puur: geen nevenintriges, nauwelijks stoffering. De liefde alleen doet immers al pijn genoeg. Renato Berta's fotografie maakt de zwoele mediterrane zomer welhaast voelbaar. Darroussin is op z'n sublieme subtielst als de bedrogen wederhelft die lijdzaam zwijgt.

Operai, Contadini

2000 | Documentaire, Experimenteel

Italië 2000. Documentaire van Danièlle Huillet en Jean-Marie Straub.

Deze documentaire is opgenomen in een kloof in Toscane. De makers hebben met behulp van amateurs, zowel jongeren als ouderen vorm willen geven aan diverse ontberingen: koude, nood en geestelijke armoede als gevolg van het fascisme en de oorlog (WO II, 1939-44). Ze proberen de boodschap van de waanzin van de politiek over te brengen. Veel van het visuele spektakel vindt buitenbeelds plaats. Er wordt geciteerd uit een roman van Elio Vittorini. Alleen voor onvoorwaardelijke, cinefiele bewonderaars van Huillet en Straub. Het scenario is van beide regisseurs Huillet en Straub. Het camerawerk is van Renato Berta. Kreeg een vervolg in 2003 met LE RETOUR DU FILS PRODIGUE - LES HUMILIÉS.

Merci pour le chocolat

2000 | Mysterie, Thriller, Drama, Komedie

Frankrijk/Zwitserland/Spanje 2000. Mysterie van Claude Chabrol. Met o.a. Isabelle Huppert, Jacques Dutronc, Anna Mouglalis, Rodolphe Pauly en Brigitte Catillon.

Na het fatale auto-ongeval waarbij zijn tweede vrouw het leven liet, hertrouwde concertpianist André Polonski zijn eerste echtgenote Mika, directrice van een Zwitserse chocoladefabriek. Het gezinsleven inclusief zoon Guillaume gaat sindsdien z’n lome gangetje, totdat de jonge pianiste Jeanne ten tonele verschijnt. IJzersterk gespeeld huis clos met ogenschijnlijk zorgenvrije, maar voor de regisseur typisch broeierige personages voert geniepig geleidelijk de suspense op. Naar The Chocolate Cobweb uit 1948 van Charlotte Armstrong, van wie Chabrol eerder The Balloon Man verfilmde als La rupture.

Kippur

2000 | Drama, Oorlogsfilm

Frankrijk/Israël 2000. Drama van Amos Gitai. Met o.a. Liron Levo, Tomer Ruso, Uri Ran Klauzner, Yoram Hattab en Juliano Mer.

Dit is de autobiografische film van de 50-jarige Gitai over zijn ervaringen als 23-jarige hospik in de Yom-Kippoer oorlog van 1973 toen Egypte en Syri[KA3]e gelijktijdig en overwacht Isra[KA3]el binnenvielen. Voor de twee landen gold echter de bijbelse uitdrukking: wie het zwaard opneemt, zal door het zwaard ten ondergaan. Hij heet Weinraub in de film en wordt gespeeld door Levo. Voor het zover kwam, begaf filosofiestudent Weinraub zich in een gammele Fiat naar het front om zich als dienstplichtige bij zijn onderdeel te voegen. Hij kwam door de chaos bij een medisch peloton van de luchtmacht terecht in gezelschap van zijn slapie Ruso (Ruso), nadat ze Dr. Klauzner (Klauzner) een lift hadden gegeven, die met pech langs de weg stond. Ze werden ingezet om gewonden van het front op te pikken met een helicopter. Nadat ze de slachtoffers van een kapot geschoten grenspost hadden opgehaald, moesten ze tussen de tanks en het niet aflatende granaatvuur een soldaat afvoeren uit de modder met een afgeschoten lichaamsdeel. Deze moeizame missie werd een nachtmerrie toen ze weer in de helicopter zaten. Ze werden aangeschoten en stortten neer. Het scenario van regisseur Gitai en Marie-Jos[KA1]e Sanselme bestaat eerder uit een leidraad voor een serie beeldreeksen dan een verhaal met een plot, en over de personages kom je nauwelijks iets te weten. De z.g. obligate love interest van Weinraub met zijn vriendin Dina (Glick) slaat als een tang op een varken en hoort eigenlijk niet thuis in een film die de oorlog in al zijn wreedheid toont, en de kijker net zoals de soldaten van toen onverwacht bij de keel grijpt. Gitai`s realistische film doet denken aan THE BIG RED ONE van Samuel Fuller, die door hem op de credits bedankt wordt (voor zijn spirituele invloed nemen we aan). Had Fuller nog geleefd, dan zou hij ongetwijfeld met liefde een rolletje gespeeld hebben in deze anti-oorlogsfilm. Het camerawerk is van Renato Berta.

Vive Nous !

1999 | Komedie

Frankrijk 1999. Komedie van Camille De Casabianca. Met o.a. Camille de Casabianca, Dieudonné, Michèle Bernier, Emmanuelle Devos en Daniel Prévost.

Val[KA1]erie (De Casabianca) is architecte, hetzelfde beroep als haar man Yves (De Montalembert). Ze hebben het goed. Annette (Bernier) is een mannenverslindster en een vriendin van Val[KA1]erie. Annette gaat prat op het grote aantal mannen dat voor haar gevallen is. Ze heeft een lijst opgesteld. Val[KA1]erie ontdekt dat Yves er ook op staat, en erger nog Yves wil haar verlaten voor Annette. Hij heeft de echtscheidingsprocedure in gang gezet. Val[KA1]erie gaat aan judo doen en leert daarbij de veel oudere Bruno (Dieudonné) kennen. Ze vallen op elkaar. Zijn de nieuwe relaties blijvend? De vrouwen bestemmen wat er gebeurt... Het praterige scenario van deze modieuze film is van hoofdrol-regisseuse De Casabianca, die de film tot vervelends toe domineert. De maakster heeft laten zien dat ze heel 'progressief' denkt ondanks het bourgeoismilieu, waarin het 'drama' zich afspeelt door in archiefbeelden twee personages van Frankrijks extreem-links te laten zien: Arlette Laguiller, die de zestig gepasseerd is, en nog steeds de staat omver wil werpen ten behoeve van de werkende klasse en de eigenwijze, hooghartige Alain Krivine, een onaangename intellectueel die nog steeds roept dat bezit diefstal is. Ze hebben hun aanhang, maar niet genoeg om de gedroomde revolutie te bewerkstelligen. Alles is komisch bedoeld, hoor! Het camerawerk is van Renato Berta.

Kadosh

1999 | Drama

Israël/Frankrijk 1999. Drama van Amos Gitai. Met o.a. Yaël Abecassis, Yoram Hattab, Meital Barda, Uri Ran Klauzner en Yussef Abu-Warda.

Kadosh (letterlijk 'heilig', maar bedoeld met een cynische ondertoon), speelt zich af in Mea She'arim, dé wijk van de ultra-orthodoxe joden in Jeruzalem. Hier is te zien hoe binnen de ultra-orthodoxe gemeenschap de dictatuur van de rabbijn ook het privéleven van de gelovigen treft. Vaak lijden films van regisseur Amos Gitaï aan een te sterk engagement, een boodschapperij die afbreuk doet aan de filmische kwaliteit. Op een paar al te zwaar aangezette momenten na en een zekere traagheid in zijn opbouw is Kadosh echter een mooi, helder, goed gemaakt melodrama, wat de ingebouwde boodschap alleen maar sterker maakt.

Beresina oder die letzten Tage der Schweiz

1999 | Komedie

Oostenrijk/Duitsland/Zwitserland 1999. Komedie van Daniel Schmid en Martin Suter. Met o.a. Elena Panova, Geraldine Chaplin, Maria Confalone, Martin Benrath en Ulrich Noethen.

Irina (Panova) belandt uit het verre Russische Elektrostal in Zwitserland. Advocaat van kwaaie zaken Dr. Alfred Waldvogel (Noethen) en zijn dubieuze vriendin Charlotte De (Chaplin) zorgen voor werk voor de na[KA3]ieve Irina als callgirl met dure klanten uit de betere klasse. Zo komt Irina, die graag de Zwitserse nationaliteit wil verkrijgen, in contact met generaal b.d. Sturzenegger (Benrath), die haar belooft te trouwen, maar kan zijn belofte niet waarmaken, want hij is al getrouwd. Alles loopt echter uit de hand als Irina ontdekt dat de generaal geen serieuze plannen met haar heeft. Ze pleegt een telefoontje dat de groep Cobra ontwaakt. Het is een netwerk dat de generaal heeft opgebouwd om een staatsgreep uit te voeren als Zwitserland een te liberale koers gaat varen. Er ontstaat een kettingreactie, waarbij iedere agent zijn missie gaat uitvoeren, door een aangewezen persoon van aanzien te doden (een rechter, een hoge ambtenaar enz.). Satire, die de Zwitsers in hun geïsoleerde alpenlandje de spiegel voorhoudt. In eigen land goed ontvangen, maar daarbuiten toch nauwelijks interessant, vooral omdat de film vooral tot ver in het middengedeelte veel te traag van tempo is. Het ironische scenario van Martin Suter bevat nogal wat clichés over zijn eigen land. De 22-jarige Panova die afkomstig is van de filmacademie in Moskou, zien we in haar speelfilmdebuut; zij is de gangmaakster en zingt zelfs liedjes in Schwyzerdüts met een charmant accent! Desny als Rudolf Stauffacher speelt in zijn 138ste film; hij zou er nog vier draaien voordat hij in 2002 op tachtig-jarige leeftijd zou overlijden aan een longontsteking. Het camerawerk is van Renato Berta. 16:9, Dolby & Stereo.

Yom Yom

1998 | Komedie, Drama

Israël/Frankrijk 1998. Komedie van Amos Gitai. Met o.a. Moshe Ivgi, Hanna Maron, Juliano Merr, Dalit Kahan en Yussuf Abu-Warda.

Moshe (Ivgi) is het resultaat van liefde tussen een Israëlische joodse (Meron) en een Palestijn (Abu Warda). Symbolisch of niet, Moshe voelt zich er niet goed bij, hij is hypochondrisch en kan slecht relaties onderhouden. Regisseur Gitaï´s verhaal is tragisch, komisch, absurd en verscheurd; net als het leven in Israel. Dat Yom yom (Dag na dag) een hoopvolle allegorie is, blijkt uit de eindscène, waarin een personage hetzelfde vredeslied zingt als Rabin zong vlak voordat hij vermoord werd. De worsteling voor vrede gaat door.

Inquetude

1998 |

Zwitserland/Frankrijk/Spanje/Portugal 1998. Manoel de Oliveira. Met o.a. José Pinto, Irene Papas, Diogo Doria, Luis Miguel Cintra en David Cardoso.

VV.

Viagem ao principio do mundo

1997 | Drama

Frankrijk/Portugal 1997. Drama van Manoel de Oliveira. Met o.a. Marcello Mastroianni, Jean-Yves Gautier, Leonor Silveira, Diogo Dória en Isabel De Castro.

Semi-autobiografische film van de Oliveira, met Mastroianni in zijn laatste rol. Hij speelt de filmregisseur Manoel, op locatie aan het filmen ergens in Portugal. Een van zijn acteurs, een Fransman met een Portugese vader, wil op zoek naar de geboorteplaats van zijn vader. De filmploeg gaat naar het geboortedorpje van de man, dit doet Manoel terugdenken aan zijn eigen jeugd. Manoel de Oliveira kreeg de FIPRESCI-award bij de uitreiking van de Europese film-awards.

On connaît la chanson

1997 | Musical, Romantiek, Experimenteel, Komedie

Frankrijk 1997. Musical van Alain Resnais. Met o.a. Pierre Arditi, Jean-Pierre Bacri, Sabine Azéma, Agnès Jaoui en André Dussollier.

Net als in werken van Dennis Potter, aan wie beroemd regisseur Resnais deze luchtige komedie opdroeg, onderdrukken de personages in On connaît la chanson hun ware gevoelens. Die komen slechts tot uiting voor ons kijkers, in plotse playback-nummertjes die ongelooflijk naadloos overlopen in gewone scènes. Het is telkens weer absurd en geestig om uit de mond van een serieus karakter bijvoorbeeld de stem van Josephine Baker te horen, maar het is tragisch om tegelijk te merken dat geen persoon zichzelf durft te zijn. Zo is er Parijse toeristengids Camille (Jaoui), die haar depressie niet onderkent en daarom fysieke problemen krijgt. Via Camille leren we nog vijf hoofdkarakters kennen, die met elkaar in contact staan en allen op de een of andere wijze te maken hebben met onroerend goed. Ondanks volhardende ontkenningen draait hun wereld eigenlijk om de liefde. Dat is `altijd hetzelfde liedje´ (titelvertaling), maar onder regie van Resnais nooit saai. (IdH/VPRO Gids)

L'atelier d'Alain Resnais

1997 | Documentaire

Frankrijk 1997. Documentaire van François Thomas. Met o.a. Pierre Arditi, Sabine Azéma, Jean-Pierre Bacri, Sylvette Baudrot en Renato Berta.

Met als centraal gegeven de opnamen van de nieuwe film van Alain Resnais, ON CONNAIT LA CHANSON, tracht deze documentaire een idee te geven van de manier waarop Resnais zijn films concipieert. Verschillende medewerkers, w.o. scriptgirl Baudrot, cameraman Berta, monteur Lenoir en componist Fontaine, evenals een reeks acteurs en actrices, waarvan de meesten al jarenlang met de cineast werken, vertellen over zijn techniek en zijn opvatting van verhaalstructuur, decoropbouw, montage, e.d.. Voor ON CONNAIT LA CHANSON haalde Resnais zijn inspiratie bij Dennis Potter en diens THE SINGING DETECTIVE. Midden in de actie beginnen de acteurs een liedje, gezongen door de originele zanger(es), te lippen. Alain Resnais vertelt zelf, off-screen, over zijn werk. Het geheel wordt geïllustreerd met fragmenten uit bovengenoemde film, evenals MURIEL OU LE TEMPS D'UN RETOUR, LA VIE EST UN ROMAN, L'AMOUR A MORT, MELO en het tweeluik SMOKING/NO SMOKING. Thomas schreef het scenario en de commentaar, die ingesproken werd door Philippe Laudenbach. Voor de montage werd beroep gedaan op Laure Mercier en Christophe Maizou stond achter de camera. Voor interessant voor filmhistorici en Resnais-fans.

Das geschriebene Gesicht

1995 | Documentaire

Japan/Zwitserland 1995. Documentaire van Daniel Schmid. Met o.a. Hiroyuki Koga, Asaji Tsutakiyokomatsu, Toshiya Nagasawa, Kai Shishido en Yajuro Bando.

Met als centraal gegeven de opnamen van de nieuwe film van Alain Resnais, ON CONNAIT LA CHANSON, tracht deze documentaire een idee te geven van de manier waarop Resnais zijn films concipieert. Verschillende medewerkers, w.o. scriptgirl Baudrot, cameraman Berta, monteur Lenoir en componist Fontaine, evenals een reeks acteurs en actrices, waarvan de meesten al jarenlang met de cineast werken, vertellen over zijn techniek en zijn opvatting van verhaalstructuur, decoropbouw, montage, e.d.. Voor ON CONNAIT LA CHANSON haalde Resnais zijn inspiratie bij Dennis Potter en diens THE SINGING DETECTIVE. Midden in de actie beginnen de acteurs een liedje, gezongen door de originele zanger(es), te lippen. Alain Resnais vertelt zelf, off-screen, over zijn werk. Het geheel wordt geïllustreerd met fragmenten uit bovengenoemde film, evenals MURIEL OU LE TEMPS D'UN RETOUR, LA VIE EST UN ROMAN, L'AMOUR A MORT, MELO en het tweeluik SMOKING/NO SMOKING. Thomas schreef het scenario en de commentaar, die ingesproken werd door Philippe Laudenbach. Voor de montage werd beroep gedaan op Laure Mercier en Christophe Maizou stond achter de camera. Voor interessant voor filmhistorici en Resnais-fans.

Adultère, mode d'emploi

1995 | Komedie

Frankrijk/Zwitserland 1995. Komedie van Christine Pascal. Met o.a. Richard Berry, Karin Viard, Emmanuelle Halimi en Vincent Cassel.

Toen Pascal haar vijfde film ging draaien, moet ze in d`r hoofd gehad hebben dat ze een rolprent wilde maken over de ontrouw binnen het huwelijk. Ze was vastbesloten aan te tonen dat onder dergelijke omstandigheden vrouwen `het` uit liefde en mannen `het` voor de lol doen. Zo`n traditionele redenering is net zo lang als hij breed is. Toch heeft ze het erop aangestuurd. Architecten-echtpaar Fabienne (Viard) en Bruno (Cassel) vinden nog wel enige opwinding in hun werk (een bijna onhaalbare openbare inschrijving), maar niet meer in de liefde. Dus wordt een zekere Simon (Berry), een Libanese zakenman, tevoorschijn gehaald. Hij is een vriend van het stel, een playboy en een beetje louche, ouder maar zeker charmant en meer een oude kennis van Fabienne dan van Bruno. Terwijl Fabienne een affaire heeft met Simon, moet Bruno z`n geluk duur betalen in een swinger-club. Dat is eigenlijk niet eerlijk en in de finale komen de zaken dan weer voor elkaar, althans dat hangt er vanaf wat je gerechtigheid noemt. Bruno en Fabienne krijgen de inschrijving (maar het is minder spannend), Simons zaken gaan mis (een partij hasjies wordt ontdekt in zijn flat) en ons stelletje maakt alles weer koek en ei in een schuimbad. Hoewel Viard en Cassel goed spel leveren (Berry`s rol biedt hem de kans niet), is het erotische flut en zeker geen Franse FATAL OBSESSION (ook maar zo-zo). Het scenario is van regisseuse Pascal en producent Robert Boner (misschien hadden ze geld aan een echte scenarioschrijver moeten besteden en een echt verhaal moeten kopen, hoewel Pascal de nodige scenario's op haar naam heeft staan). Effeciënte fotografie van Renato Berta op ware Parijse locaties en mooie binnen-opnamen, die de regie dramatisch onvoldoende uitbuit.

Smoking/No Smoking

1993 | Komedie

Frankrijk 1993. Komedie van Alain Resnais. Met o.a. Pierre Arditi, Peter Hudson en Sabine Azéma.

Uit acht toneelstukken van de Britse dramaturg Alan Ayckbourn, Intimate Exchanges,stelde Resnais twee opeenvolgende films samen, gespeeld door slechts twee acteurs. Azéma neemt vijf rollen voor haar rekening, Arditi vier, en Hudson is de vertelstem. Meervoudig bekroond. Vanavond deel I: Smoking.

Rien que des mensonges

1991 | Drama

Frankrijk/Zwitserland 1991. Drama van Paule Muret. Met o.a. Fanny Ardant, Alain Bashung, Jacques Perrin, Stanislas Carré de Malberg en Alexandra Kazan.

Ardant is de verveelde vrouw van een rijke uitgever (een respectabel beroep dat kennelijk altijd in is) en houdt er een minnaar op na. Ze voelt zich schuldig over haar levensstijl en probeert er (tevergeefs) verandering in te brengen. Een lege, tamelijk plotloze film met Ardant als een levenloze aan- en uitkleedpop. Scenario van Jean-Fran[KA10]cois Goyet en regisseur Muret. Camerawerk van Renato Berta. Gemaakt met geld van de Zwisterse (Franstalige) tv.

Uranus

1990 | Komedie, Historische film

Frankrijk 1990. Komedie van Claude Berri. Met o.a. Michel Blanc, Gérard Depardieu, Jean-Pierre Marielle, Philippe Noiret en Gérard Desarthe.

Vlak na WO II staan in een Frans dorpje nog maar weinig huizen ongeschonden overeind. Ingenieur Archambaud (Marielle) huisvest daarom een aantal van zijn dorpsgenoten. Het is een bont gezelschap, met een communist (Blanc) maar ook met een voormalige nazi-collaborateur (Desarthe). Tegelijk banen roddel en achterklap de weg voor lieden die willen afrekenen met zuiplap en vrouwenversierder Leopold (Depardieu). Berri maakte Uranus na zijn enorme succes met Jean de Florette en Manon des sources. Het werd wederom een verhaal waarin hij de hardvochtigheid van sommige van zijn landgenoten geraffineerd aan de kaak stelt.

Milou en mai

1990 | Komedie, Drama

Frankrijk/Italië 1990. Komedie van Louis Malle. Met o.a. Michel Piccoli, Miou-Miou, Michel Duchaussoy, Bruno Carette en Paulette Dubost.

Louis Malle maakte na een weinig geslaagd uitstapje naar Hollywood een schitterende comeback met Au revoir les enfants. Zijn volgende 'Franse' film, Milou en mai, een eerbetoon aan Jean Renoir, schetst het portret van een oudere verweesde man, tegen de achtergrond van de studentenopstanden in '68. Demonstraties, bezettingen en stakingen ontregelen het land. Malle en zijn makkers van de Nouvelle Vague verklaren op het Filmfestival van Cannes de cinema morsdood. De film zou opnieuw geboren moeten worden. Bijna twintig jaar en - zoals gezegd - een Amerikaans avontuur later blikt de regisseur terug op die tijd in Milou en Mai.

Les innocents

1987 | Drama

Frankrijk 1987. Drama van André Téchiné. Met o.a. Sandrine Bonnaire, Jean-Claude Brialy, Simon de La Brosse en Abdellatif Kechiche.

De Noord-Franse Jeanne (Bonnaire) begeeft zich naar Toulon voor de bruiloft van haar zuster. Bovendien is ze op zoek naar haar doofstomme broertje, die zijn kostje bij elkaar scharrelt als zakkenroller, onder de hoede van de Algerijnse Saïd. Ze raakt verward in een ingewikkeld patroon van verliefdheden en relaties, tegen de achtergrond van de opkomst van extreem rechts. Rommelig maar interessant drama, warm en spetterend gefotografeerd door Renato Berta. De rol van Saïd wordt gespeeld door Abdellatif Kechiche, die later het meesterlijke La vie d'Adèle zou regisseren.

Au revoir les enfants

1987 | Oorlogsfilm, Drama

Frankrijk/Duitsland 1987. Oorlogsfilm van Louis Malle. Met o.a. Gaspard Manesse, Raphael Fejtö, Francine Racette, Philippe Morier-Genoud en Stanislas Carré de Malberg.

Ontroerende film van Malle, die er in Venetië de Gouden Leeuw mee wegsleepte. Malle blikt terug op zijn jeugd, tijdens de laatste oorlogswinter ging hij naar een katholieke jongensschool. Daar raakte hij hevig geïntrigeerd door een joodse klasgenoot. ‘Hij was anders, geheimzinnig. Ik leerde hem kennen en ging van hem houden. Op een morgen stortte onze kleine wereld ineen.’ Malle’s meesterschap toont zich opnieuw door het subtiele samenspel van gebaren, blikken en veelzeggende stiltes. Met de eufemistische titel worden de verschrikkingen van oorlog en bezetting in één zinnetje samengebald.

Rendez-vous

1985 | Drama

Frankrijk 1985. Drama van André Téchiné. Met o.a. Juliette Binoche, Lambert Wilson, Wadeck Stanczak, Jean-Louis Trintignant en Dominique Lavanant.

Juliette Binoche in een vroege rol speelt de jonge Nina die in Parijs arriveert. Ze wil het theater in, maar belandt allereerst in het bed van de conventionele Paulo. En in dat van zijn huisgenoot, de enigszins gestoorde Quentin. Mooi geacteerd coming of age verhaal verplaatst zich uiteindelijk toch naar het theater waar Nina de rol van Juliet krijgt. Voor de fans: regisseur André Téchiné zorgt voor nogal wat blootscènes met Binoche, die daarna internationale bekendheid zou krijgen met Mauvais sang en The Unbearable Lightness of Being.

L'homme aux yeux d'argent

1985 | Misdaad, Film noir, Drama

Frankrijk 1985. Misdaad van Pierre Granier-Deferre. Met o.a. Alain Souchon, Jean-Louis Trintignant, Tanya Lopert, Lambert Wilson en Wladimir Ivanovsky.

Als Thierry Berger na vijftien jaar brommen uit de bak ontslagen is, keert hij terug naar zijn geboortestreek om de buit van een bankoverval op te graven. Fanatieke smeris Mayene gaat hem schaduwen en wil zich wreken op de dood van zijn collega. Om aan het geld te komen heeft Thierry de hulp nodig van bibliothecaresse Francine. Mayene speelt ze tegen elkaar uit.

Vive les femmes

1984 | Komedie, Erotiek

Frankrijk 1984. Komedie van Claude Confortès. Met o.a. Maurice Risch, Roland Giraud, Catherine Leprince, Michèle Brousse en Pauline Lafont.

Regisseur Confort[KA2]es bewerkte het gelijknamige stripalbum van (J.M.) Reiser, terwijl deze laatste de dialogen schreef. Het satirische feminisme van deze vooral in de jaren 1975-1985 zeer populaire strips, bleek een te grote opgave en het resultaat is een onbenullige seksklucht over jongens en meisjes op de versiertoer tijdens een vakantie. Met wisselend succes weet dan wel de ene of de andere zijde te domineren. Leprince springt er nog een beetje uit als de pittige Viviane, maar in het geheel bezien schreef deze bezetting geen filmgeschiedenis. Het camerawerk is van Renato Berta.

Les nuits de la pleine lune

1984 | Familiefilm, Drama

Frankrijk 1984. Familiefilm van Eric Rohmer. Met o.a. Pascale Ogier, Fabrice Luchini, Virginie Thévenet, Christian Vadim en László Szabó.

Opus vier van de reeks comédies et proverbes. Een moeilijk na te vertellen film van Rohmer over een vrouw die schommelt tussen haar gevoel en haar verstand. Rohmer bekijkt met een ijzige blik de kleine, slechts aan de oppervlakte beschaafde burgerij zonder echter een oordeel te vellen. Zijn script is helder, precies en dynamisch maar ontdaan van gevoels-en morele waarden. De film is noch tragisch noch psychologisch, het is slechts een opus, het evenbeeld van een klassiek muziekstuk. Ogier kreeg de Gouden Leeuw in Venetië voor haar spel. Scenario van regisseur Rohmer. Camerawerk van Renato Berta, Jean- Paul Toraille en Gilles Arnaud.

L'homme blessé

1983 | Drama

Frankrijk 1983. Drama van Patrice Chéreau. Met o.a. Jean-Hugues Anglade, Vittorio Mezzogiorno, Roland Bartin, Lisa Kreuzer en Armin Müller-Stahl.

Een homoseksuele adolescent leert op een provinciale stations-w.c. een man kennen, die hem aanzet tot prostitutie en diefstal zonder zijn liefde daadwerkelijk te beantwoorden. De realisatie van zijn geobsedeerde 'amour fou' blijkt alleen mogelijk in de dood. Deze derde film van de befaamde theaterregisseur is opmerkelijk gefotografeerd - door Renato Berta - geacteerd en geënsceneerd. De passie is overtuigend in een reeks van kleine, onnadrukkelijke details met een minimum aan dialoog. De film is misschien wat te uitsluitend in mineur. De Italiaan Mezzogiorno kreeg op de geluidsband de stem van Gérard Depardieu. Scenario van Hervé Guibert en Patrice Chéreau. Camerawerk van Renato Berta.

Sauve qui peut (la vie)

1980 | Romantiek, Drama, Experimenteel

Zwitserland/Frankrijk 1980. Romantiek van Jean-Luc Godard. Met o.a. Isabelle Huppert, Jacques Dutronc, Nathalie Baye, Roland Amstutz en Fred Personne.

Deze film heeft een muzikale structuur in vier delen, waarbij onafhankelijk van elkaar de drie hoofdpersonen worden geïntroduceerd. Volgens zijn eigen zeggen 'de tweede eerste film' van Godard blijkt na jaren van video-experimenten en politieke strijdfilms niet een nieuw begin, maar een opnieuw opvatten van eerdere thema's, procedés en collage- technieken.

Retour à Marseille

1980 | Drama

Frankrijk 1980. Drama van René Allio. Met o.a. Raf Vallone, Andréa Ferréol, Jean Maurel, Gilberte Rivet en Paul Allio.

Een in Itali[KA3]e getogen vijftiger (Vallone) keert voor een begrafenis naar zijn geboorteplaats, Marseille, terug waar zijn losgeslagen neefje (Paul Allio) zijn auto steelt (die vervalste facturen en een clandestiene revolver bevat). De speurtocht naar de wagen wordt geleidelijk aan een vergeefse reddingspoging van de jongen, die een inbraak heeft beraamd en voor de ogen van zijn oom door de politie wordt neergeschoten. Dit misdaadmelodrama is voor Allio niet meer dan aanleiding voor een verkenning van Marseille, dat door industrialisering een eigen karakter heeft verloren (met bizarre contrasten in oude en nieuwe architectuur). Rake en gedetailleerde portretten worden te vaak afgewisseld met de verplichte nummers van het genre, namelijk actiescènes en achtervolgingen, die met hooguit vakbekwame middelmaat zijn uitgevoerd en de film, hoewel interessant, ook zeer onevenwichtig maken. Scenario van de regisseur en Janine Peyre. Camerawerk van Renato Berta.

Jonas qui aura 25 ans en l'an 2000

1976 | Komedie, Oorlogsfilm, Drama

Zwitserland/Frankrijk 1976. Komedie van Alain Tanner. Met o.a. Jean-Luc Bideau, Myriam Boyer, Jacques Denis, Roger Jendly en Dominique Labourier.

Door toevallige omstandigheden kruisen in Gen[KA2]eve de levens van acht verschillende personages elkaar, die ieder op hun manier een eigen vorm proberen te vinden voor hun gefrustreerd idealisme ten aanzien van een nieuwe maatschappij. Conflicten en teleurstellingen blijven niet uit, maar de hoop voor de toekomst wordt gevestigd op de geboorte van een baby in een `ecologisch` boerengezin. Het aanstekelijk samenspel van de ideale rolbezetting geeft de film een lichte toon die hem uittilt boven de theoretisch-onderwijzende uitgangspunten en de nadrukkelijke vervreemdingseffecten (als de afwisseling van zwartwit en kleur), zonder dat die vrolijkheid de zinnigheid van de diverse probleemstellingen verdoezelt. Het scenario is van regisseur Tanner en John Berger. Het camerawerk is van Renato Berta.

Pas si méchant que ça

1974 | Komedie, Drama, Romantiek

Zwitserland/Frankrijk 1974. Komedie van Claude Goretta. Met o.a. Gérard Depardieu, Marlène Jobert, Dominique Labourier, Philippe Léotard en Michel Robin.

Komedie met rasacteur Gérard Depardieu die met zijn befaamde gevoel voor urgentie een jonge erfgenaam van een sukkelige meubelhandel neerzet op het verstilde Zwitserse platteland. Om zijn personeel te kunnen betalen slaat hij aan het roven. Tijdens deze helft van zijn dubbelleven loopt hij postlokettiste Nelly (Jobert) tegen het lijf die haar saaie bestaan maar al te graag inlevert voor een leven van criminaliteit. Gebaseerd op ware gebeurtenissen.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Renato Berta op televisie komt.

Reageer