Jean-François Dérec

1957 Acteur, Scenarist

Jean-François Dérec (1957) is acteur en scenarist.
Er zijn 18 films gevonden.

Celui qu'on attendait

2016 | Komedie, Drama

Frankrijk/Armenië 2016. Komedie van Serge Avedikian. Met o.a. Patrick Chesnais en Arsinée Khanjian.

Na optredens in Azerbeidzjan staat professioneel grappenmaker Jean-Paul Bolzec, op weg naar het vliegveld, door een deserterende taxichauffeur plotseling moederziel alleen langs de weg. Op zoek naar een lift belandt hij in een dorp waar iedereen hem raar aankijkt: hij blijkt zich te bevinden in buurland Armenië, dat in oorlog is met de Azerbeidzjanen. Even originele als innemende komedie geeft Chesnais ruim baan om op zijn typisch onderkoelde manier te schitteren. Regisseur Avedikian liet tijdens de opnamen de taalbarrière intact en gaf slechts minimale uitleg, waardoor de vervreemding des te tastbaarder is.

T'aime

2000 | Drama

Frankrijk 2000. Drama van Patrick Sébastien. Met o.a. Patrick Sébastien, Marie Denarnaud, Samuel Dupuy, Jean-François Balmer en Myriam Boyer.

Mislukt speelfilmdebuut van scenarioschrijver-regisseur- medehoofdrol S[KA1]ebastien, die in eigen land al jaren lang de tv bevuilt met een oervervelende show en er een personality is. Zef (Dupuy), een onnozele man, woont met zijn brave zus Sophie (Bruneaux) in een schilderachtig dorpje in de Lot. Als hij ontdekt dat de keurige Sophie aan SM doet, geeft hem dat de nodige inspiratie. Hij probeert daarop Marie Gontier (Denarnaud), de dochter van een steenrijke parfumfabrikant (Balmer), te verleiden, maar in plaats van subtiel te werk te gaan, is zijn onhandige gedrag niets anders als een poging tot verkrachting en komt het hele dorp in rep en roer. Vervolgens is het drama niet vooruit te branden. Sébastien speelt in dit onding Hugues Michel. Het camerawerk is van André Diot en Henri Habans. DTS/Dolby Digital.

Ça n'empêche pas les sentiments

1998 | Komedie

Frankrijk 1998. Komedie van Jean-Pierre Jackson. Met o.a. Philippe Chevallier, Régis Laspalès, Cécile Bois, Jackie Berroyer en Luis Rego.

F[KA1]elix (Chevallier) heeft de deurwaarder, die door zijn vrouw is gestuurd, op zijn hielen. Samen met Raoul (Laspal[KA2]es), die net van zijn vrouw af is, zitten ze in de wijnhandel. Ze hebben Bretagne als verkoopgebied. De zaken willen niet vlotten en hun baas Damberlot (Maddedu) overweegt hen aan de dijk te zetten. Ze hebben geluk, want op dat moment ontmoeten ze [KA1]Eliane (Bois) en de verkopen gaan met sprongen omhoog. Het trio krijgt echter algauw onenigheid. Damberlot reist ze achterna en ontslaat ze in de populaire badplaats La Baule, zodat hij zich aan de zijde van [KA1]Eliane kan scharen. Raoul en F[KA1]elix houden zich nu bezig met het begrafeniswezen en gaan weer de weg op. Uiteraard ontmoeten ze [KA1]Eliane weer, die Damberlot had laten barsten. Ze maken het onderling weer goed en storten zich in verdere en nieuwe avonturen. Het komische duo Chevalier- Laspal[KA2]es heeft samen met regisseur Jackson en Jean-Jacques Peroni het scenario geschreven en zij zijn de drijvende krachten achter deze satire. De dialogen zijn snerpend en dat is het werk van de provocerende Jackson, die heel lang in Frankrijk de distributeur van Russ Meyer was, de ongekroonde koning van de Amerikaanse seksfilm uit de jaren 1960-70. Hij buit heel handig de clich[KA1]es uit en wordt daarbij flink geholpen door de uitstekende bijrollen. Helaas zijn de personages net een beetje teveel d[KA1]ej[KA2]a vu, vooral in dit soort Franse kluchten, zodat je je niet echt kapot lacht. Het camerawerk is van Nara Keo Kosal, die in Vannes in Bretagne in een hele grote montagehal voor auto`s (vijfduizend vierkante meter) de gehele film draaide.

L'homme est une femme comme les autres

1998 | Komedie, Romantiek

Frankrijk 1998. Komedie van Jean-Jacques Zilbermann. Met o.a. Antoine de Caunes, Elsa Zylberstein, Gad Elmaleh, Michel Aumont en Maurice Bénichou.

Simon (De Caunes) is gelukkig; hij verdient weliswaar nauwelijks het zout in de pap als barpianist, maar hij bepaalt zijn eigen lot. Hij is homo en is er gelukkig mee. Dat geldt niet voor zijn moeder (Magre), die graag een stamhoudertje zou willen hebben. De mogelijkheid om met de orthodoxe joodse muurbloem Rosalie (Zylberstein), een zangeres van jiddische liederen uit New York, te trouwen, wijst hij hooghartig van de hand. Als hij zijn woning niet meer in kan, omdat zijn huisbaas vanwege huurschuld de sloten veranderd heeft, gaat hij in op een aanbieding van oom Salomon (Aumont), die in bankzaken zit en steenrijk is: trouwen, tien miljoen Francs (1,5 miljoen euro) en een schitterende woning - dat is pas een start. Dus Simon begint met de verovering van Rosalie die het uiterlijk heeft van een gasser, al is ze best sympathiek. Ze neemt Simon mee naar New York, waar ze hem voorstelt aan haar vrome chassidische familie - zo vroom zijn ze niet allemaal, want haar broertje draagt valse lokken, die hij op- en af kan doen. Het eindigt ermee dat het onwaarschijnlijke stel gaat trouwen. De film, die zowel Frans als Engels en jiddisch dialoog heeft, is buitengewoon grappig en satirisch. Hij wordt gesierd door schitterend spel van De Caunes en Zylberstein, die voortreffelijk worden ondersteund door de bijrollen. Het humoristische scenario van Gilles Taurand en regisseur Zilbermann is gebaseerd op een idee van Zilbermann en Jo[KA3]elle Van Effenterre; helaas is het laatste half uur aardig rommelig en onoverzichtelijk; het onwaarschijnlijke slot is een behoorlijke domper op de zorgvuldige, opgebouwde sfeertekening van het begin. Dat is echt jammer, want anders zou de film veel hoger gescoord hebben. Het camerawerk is van Pierre Aim en de (overigens bijna uitstervende) klezmermuziek op de klarinet wordt gespeeld door Giora Feidman en Zylberstein's liederen worden in werkelijkheid gezongen door Rosalie Becker. Dolby Digital.

La belle vie !

1997 | Komedie

Frankrijk 1997. Komedie van Gérard Marx. Met o.a. Jean Yanne, Danielle Evenou, Paulette Dubost, Christian Rauth en Vanessa Devraine.

Julius (Yanne) en zijn bonte familie leeft vredig aan het strand in de Camargue, ver weg van deurwaarders, belastingscontroleurs en andere parasieten van de samenleving. Aan hun onbekommerd, clandestien bestaan dreigt een einde te komen als Denise Gazan (Liotard), een verpauperde kasteelvrouw, en haar sluwe bankier van het verdwijnen van een bouwtoelating willen profiteren om een jachthaven aan te leggen, waardoor de strandhutjes tegen de vlakte moeten. Een idiote boulevard-komedie die zelfs niet gered kan worden door het aanstekelige spel van Yanne. De dialogen zijn ondermaats en de situaties voorhistorisch. Bestaat uit twee delen: LE JOUR OÙ TOUT EST ARRIVÉ, waarin de perikelen uit de doeken gedaan worden met Denise Gazan en LA VIE DE CHÂTEAU waarin Julius rijk geworden is, zijn intrek neemt in het kasteel van Gazan en ontdekt dat geld niet gelukkig maakt. Voor wie het nog niet wist. Ontgoochelend scenario van Tito Topin. Gefilmd in Portugal door Michel Mandero. Zo heeft de filmploeg toch nog een leuke vakantie gehad.

L'enfant perdu

1997 | Drama

Frankrijk 1997. Drama van Christian Faure. Met o.a. Robin Renucci, Anne Jacquemin, Jim Redler, Anny Duperey en Jean-Paul Dubois.

Pierre Neuville (Renucci) keert na afloop van WO II (1939-44) uit krijgsgevangenschap terug. Hij krijgt te horen dat zijn vrouw is omgekomen bij een bombardement, maar dat zijn zoontje nog in leven zou kunnen zijn. In een weeshuis ontdekt hij Andr[KA1]e (Redler) die er omstreeks de bomaanval terecht is gekomen. Pierre is ervan overtuigd dat Andr[KA1]e de verloren zoon is, maar er zijn geen harde bewijzen. Terwijl hij Andr[KA1]e regelmatig opzoekt, maakt hij hernieuwd kennis met Rose (Jacquemin), die hij nog uit zijn jeugd kent en beiden halen de vriendsschapsbanden aan. Ook Rose gaat zich aan Andr[KA1]e hechten en ze besluiten dat ze het kind het beste kunnen adopteren. Als de papieren zo goed als rond zijn, komt Pierre er bij toeval achter dat zijn echte zoon vlak in de buurt woont en tegenwoordig Jeannot D[KA1]erec (Houri) heet. Hij blijkt volmaakt gelukkig te zijn bij zijn pleegouders en Pierre begrijpt dat hij de delicate balans niet verstoren mag. Regisseur Faure is bedreven in het maken van oppervlakkige, sentimentele, diepmenselijke drama's en ook met deze film is het hem weer eens gelukt. Het spel staat niet direct op een zeer hoog peil, maar dat speelt bij een dergelijke geschiedenis toch niet de hoofdrol.

Sortez des rangs

1996 | Drama, Historische film, Oorlogsfilm

Frankrijk 1996. Drama van Jean-Denis Robert. Met o.a. Laure Duthilleul, Stanislas Crevillén, Josiane Lévêque, Pierre-Arnaud Crespeau en Erwan Dujardin.

WO I die duurde van 1914 tot 1918, was een conflict tussen Europese monarchie[KA3]en, die daarmee grotendeels hun eigen graf delfden, en na de Oktober Revolutie in 1917 bijna driekwart eeuw communistische dictatuur tot gevolg had. De oorlog werd weliswaar met moderne wapens (de kanonnen van Krupp, de eerste pantservoertuigen, auto`s en kleine vliegtuigjes) uitgevochten, maar was grotendeels een loopgravenoorlog van hooghartige generaals uit de vorige eeuw, die soldaten als kanonnenvoer beschouwden. Hierover draaide Stanley Kubrick een in essentie anti-oorlogs film in 1957, het meesterwerk getiteld PATH OF GLORY. Die film gaat over een drietal willekeurige soldaten die gefusilleerd moesten worden om een voorbeeld tegen lafheid te stellen. Deze film heeft hetzelfde vertrekpunt. Franse soldaten die hun ongenoegen geuit hadden om nog langer als kanonnenvoer te dienen werden collectief veroordeeld en een drietal `vrijwillgers` moesten naar voren stappen (vandaar de titel) om voor het vuurpeloton te gaan staan. Een van hen is de vader van de toen nog acht-jarige Michel (Crevill[KA1]en). Zijn moeder, een eenvoudige naaister, moet in schande verder leven. In 1919 worden Michel en zijn moeder regelmatig beschimpt door de buren en het komt tot een kwaadaardige scheldkanonnade. Zijn moeder wordt ingesloten en Michel wordt in een opvoedingsgesticht geplaatst. Daar ontmoet hij (de) twee andere jongens, van wie hun vaders op dezelfde wijze zijn 'gevallen' in de oorlog. Ze zijn vast van plan de eer van hun vaders te wreken en de generaal, bijgenaamd 'Le boucher des Hurlus', die het bevel gaf, ter verantwoording te roepen. Een gedoemde missie. Het scenario van Jean-Denis Robert en Jérôme Tonnerre naar de roman van Jean Amila Le boucher des Hurlus laat teveel aan het toeval over en bevat maar matig boeiend pattriotisme. De jonge Crevillén doet zijn best en gooit hoge ogen als filmtalent. Het camerawerk is van Dominique Gentil. 35 mm, 1.66.

L'orange de Noël

1996 | Drama, Historische film

Frankrijk 1996. Drama van Jean-Louis Lorenzi. Met o.a. Sophie Aubry, Jean-Yves Berteloot, Lys Caro, Paul Le Person en Françoise Giret.

In september 1913 wordt de jonge onderwijzeres C[KA1]ecile (Aubry) aangesteld in een dorpje in de Beneden-Corr[KA2]eze. Hier stuit ze echter op het onbegrip en vijandschap van de dorpelingen, die weigeren het nut in te zien van de schoolplicht. Alle handen, hoe klein ook, zijn nodig op het land. C[KA1]ecile gaat van boerderij tot boerderij om kinderen te ronselen voor haar schooltje. Een van haar leerlingen is Malvina (Caro) die door iedereen, zelfs haar familie, als achterlijk beschouwd wordt. Enkel Cécile begrijpt dat het meisje erg intelligent is. Een sfeervol beeld van de moeilijkheden die men had in de pioniersjaren van de schoolplicht om geïsoleerde bevolkingsgroepen ertoe aan te zetten hun kinderen te laten studeren. Dit universele thema wordt indringend uitgewerkt en uitstekend gespeeld door Aubry. Het scenario van Béatrice Rubinstein en Lorenzi is gebaseerd op een roman van Michel Peyramaure. Fotografie van Jacques Guérin. Nicam Stereo.

Les truffes

1994 | Komedie

Frankrijk 1994. Komedie van Bernard Nauer. Met o.a. Jean Reno, Christian Charmetant, Isabelle Candelier, Anne Roussel en Jean-Paul Roussillon.

Platte klucht cum road-movie over een derderangs bokser met een rauw geslagen oog. Patrick Lemaire (Reno) en groezelige gauwdief Nathaniel (Charmetant), die elkaar in een bar in het Noorden van Frankrijk leren kennen. Patrick is uitgeteld in de sport en wil zijn neef in Narbonne opzoeken. De grond is te heet onder Nathaniels voeten en hij moet ijlings de stad verlaten. Bij een pompstation leidt Patrick de kassi[KA2]ere (Vialleton) af en verleidt haar tot een vies vluggertje, terwijl Nathaniel de geldla leeggraait. Nathaniel heeft zo`n haast om weg te komen, dat hij Patrick vergeet, maar kort erop zijn ze weer bij elkaar en krijgen wel even een ruzie. Dan pikt Nathaniel het etui van het zoontje van een bijna failliete wijnbouwer (ze geven het terug), en vervolgens versiert Nathaniel een leuk meisje - Huguette (Candelier) - wier moeder een fraaie slee heeft, waarmee ze in Narbonne aanlanden. De flauwe, kinderachtige grappen in deze film, waar het spel slechts een karikatuur is, zijn van het volgende gehalte: heel leutig - een varken een luier omdoen tot niet meer bijkomen - het tot moes slaan van een vrouwelijke parkeerwachter. De titel betekent truffels, een peperdure delicatesse, die door varkens als regel wordt opgespoord, maar in het kringtaaltje (ook bekend als argot of slang) heeft het de waarde van 'domme eikels'. Het meer dan achterlijke scenario voor deze z.g. dijenkletser is van Philippe De Chauveron en regisseur Nauer. Het camerawerk is van Vincent Jeannot en is waarschijnlijk het sterkste aspect aan de film.

L'instit: Le crime de Valentin

1994 | Komedie

Zwitserland/Frankrijk 1994. Komedie van Christian Faure. Met o.a. Gérard Klein, André Julien, Michèle Moretti, Jean-Claude Frissung en Jean-François Dérec.

Voor de lessen biologie trekt instit Klein met een aantal kinderen uit de buitenwijken erop uit naar het hartje van Auvergne, waar ze hartelijk ontvangen worden op de boerderij van Michaud. Haar vader (Julien) leeft van de opbrengst van het landgoed sinds hij vijf jaar ervoor uit de gevangenis werd ontslagen, waar hij vijftien jaar moeten brommen voor een misdaad die hij niet gepleegd had. Enkele dagen na de aankomst van de klas wordt een lijk gevonden. Deze wandaad die op een of andere manier met de vroegere verbonden is, geeft Klein de kans om zijn leerlingen te wijzen fouten die door de justitie gemaakt worden. Een iets beter scenario dan we in deze reeks gewoon zijn, geschreven door Didier Cohen en Eric Kristy. Ook al wordt goedkoop sentiment niet helemaal vermeden, al kwam het op de tweede plaats. Mooie fotografie van Dominique Brabant.

Tout le monde n'a pas eu la chance d'avoir des parents communistes

1993 | Drama, Komedie

Frankrijk 1993. Drama van Jean-Jacques Zilbermann. Met o.a. Josiane Balasko, Maurice Bénichou, Victor Neznanov, Jean-François Dérec en Catherine Hiegel.

Ex-postbode en -filmoperateur Zilbermann heeft gevoel voor nostalgie en kwaliteit: in 1987 kocht hij het Parijse Max Linder Panorama en maakte er het elegantste filmtheater van de stad van. Zijn warme debuutregie beleefde er uiteraard zijn première. In het arbeiders-Parijs van 1958 bepaalt de herinnering aan haar bevrijding uit Auschwitz door de Russen het leven van Irène (Balasko): alles wat communistisch is, idealiseert ze. Dat wringt. Wanneer ze drie zangers van het Rode-Legerkoor over de vloer krijgt, komen de zaken in Irènes gezin op scherp te staan. Grappig en aandoenlijk, met Balasko in een glansrol.

Navarro : Les gens de peu

1993 | Misdaad

Frankrijk/Zwitserland 1993. Misdaad van Patrick Jamain. Met o.a. Roger Hanin, Sam Karmann, Jacques Martial, Christian Rauth en Catherine Allégret.

Een vervallen wooncomplex dat op de nominatie staat om afgebroken te worden en op een braakliggend stuk land staat, vormt het decor waartegen het merkwaardigste onderzoek van Navarro (Hanin) plaatsvindt. Er werd een lijk gevonden. Navarro is ervan overtuigd dat onder de bewoners van het woonblok de dader gezocht moet worden. Navarro overpeinst motieven: vreemd gaan, een huwelijk dat alleen op papier bestaat of een ordinaire burenruzie? Een criminele afrekening misschien? Drie bewoners bekennen. Dat kan niet, maar de rest zwijgt als het graf. Inspecteur Navarro is weer in actie en betreedt voornamelijk bekende paden. Ondanks het gebrek aan originaliteit zullen genre- adepten en Navarro-fans geboeid kijken. Routine-scenario van Sylvie Simon en Tito Topin. Fotografie van Daniel Diot.

Hot Chocolate

1992 | Romantiek, Komedie, Experimenteel

Frankrijk/Verenigde Staten 1992. Romantiek van Josée Dayan. Met o.a. Bo Derek, Robert Hays, François Marthouret, Patricia Millardet en Vincent Cassel.

Doorzichtige romantische klucht over Texaanse zakenvrouw Derek die in Frankrijk een fabriek wil kopen, waar chocolade truffels gemaakt worden. De eigenaar Marthouret is een vriendelijke maar excentrieke vent en zijn chauffeur Hays een vrouwenjager, die in Derek een nieuwe prooi ziet. Het scenario van Ginny Cerrella en Maryedith Burrell is flauw en heeft slechts sporadisch een komische inval. Het enige personage dat belangstelling kan wekken is Hesseman, die een kostelijke John Huston-persiflage ten beste geeft als Derek's vader. Derek zelf bewijst nogmaals van alle acteertalent gespeend te zijn. Gemaakt voor de bioscoop; verdwenen na enkele voorstellingen wegens begrijpelijk gebrek aan belangstelling en verbannen naar tv- en videocircuit. Scenario van Ginny Cerella en Maryedith Burrell. Fotografie van Jean- Pierre Aliphat.

Génial, mes parents divorcent!

1991 | Familiefilm, Komedie

Frankrijk 1991. Familiefilm van Patrick Braoudé. Met o.a. Clémentine Célarié, Patrick Braoudé, Jean-Paul Lilienfeld, François Berléand en Adrien Dirand.

Op de basisschool wedijveren twee bendes met elkaar, die van de kinderen met gescheiden ouders en die van de anderen. De gescheidenen zijn het minst in aantal en stellen alles in het werk verdeeldheid te zaaien in zoveel mogelijk families, zodat hun groep groter wordt. Een iel thema, en het is de vraag of het gepast is zoiets vanuit komische hoek te benaderen, en daarbij alles wat minder grappig is te verdoezelen. Een onbeholpen en slordige regie. Het gaat dan ook om een low budget-film, en bovendien een debuut. De jonge acteurs doen het beter dan de weinig doorwrochte vertelling.

Le grand chemin

1987 | Familiefilm, Komedie, Drama

Frankrijk 1987. Familiefilm van Jean-Loup Hubert. Met o.a. Richard Bohringer, Anémone, Antoine Hubert, Vanessa Guedj en Christine Pascal.

Met deze film wijkt regisseur Hubert qua stijl nogal af van zijn andere films. Een tien-jarig jongetje uit de stad logeert bij vrienden op het platteland. Die vrienden gaan uit elkaar en het vroegrijpe buurmeisje brengt hem zo het een en ander bij. Uiteindelijk keert hij verdrietig, maar een stuk ouder en wijzer naar de stad terug. Het spontane acteerwerk van de beide jeugdige spelers is opvallend en doet sterk denken aan het spel van Poujoly en Fossey uit JEUX INTERDITS (1951) van René Clément: men ziet dezelfde gelaatsuitdrukkingen, een dergelijk nostalgisch gevoel straalt van de jonge medespelers af. Een gelijksoortige realistische lyriek in de uitbeelding van het meisje: 'Het geluk bevindt zich op het land. Ren erop af anders ontglipt het'. Het eerlijke spel van het jonge duo is zeker niet tevergeefs. Scenario van de regisseur en het camerawerk is van Claude Lecomte.

Nuit d'ivresse

1985 | Komedie

Frankrijk 1985. Komedie van Alain Dhenaut. Met o.a. Josiane Balasko, Michel Blanc en Jean-François Dérec.

Josiane Balasko verfilmde haar eigen toneelstuk. Zij deed dat nogal letterlijk en in filmisch opzicht is deze ontmoeting tussen twee ellendelingen in een stationscafé, dat de hele nacht open blijft, waardeloos. Niemand zal zich vermaken bij de armoedige en banale dialogen, die weinig sterke en stereotiepe acteurs in de mond zijn gelegd. Smakeloos.

Adam et Eve

1984 | Komedie

Frankrijk 1984. Komedie van Jean Luret. Met o.a. Michel Galabru, Alice Sapritch, Jean-François Dérec en Popeck.

Wanneer Galabru en Sapritch elkaar na jaren weer ontmoeten is hun carrière op de terugweg. Zij was ooit een beroemde ster, hij een bezige producer. Ze legt hem een scenario voor, gebaseerd op het Bijbelse Adam en Eva-verhaal. Zij wil de rol van Eva spelen, terwijl een rijke graaf voor het geld zal zorgen. In werkelijkheid is alles opgezet spel van haar om zich te wreken op de producer die haar ooit eens een blauwtje deed lopen. Wansmakelijke komedie die bol staat van vulgaire grappen, slecht gespeeld. Waardeloos scenario van Jean Babely is ongeïnspireerd en is totaal mislukt als satire op het filmwereldje. Je kunt beter kijken naar het THE PRODUCERS van Mel Brooks, wat erop lijkt. Fotografie van Bernard Dechet.

L'apprenti-salaud

1977 | Komedie, Misdaad

Frankrijk 1977. Komedie van Michel Deville. Met o.a. Robert Lamoureux, Christine Dejoux, Georges Wilson, Claude Piéplu en Jean-Pierre Kalfon.

Een vrijgezel van middelbare leeftijd wil zijn erfenis investeren en wordt daarbij verliefd op de secretaresse van zijn advocaat die hem meesleept in een reeks van oplichterijen. Het ongelijke liefdespaar - ook in acteerstijl - kreeg van de regisseur meer aandacht dan het vernuft en de fantasie waarmee ze samen hun streken uithalen. Kleurrijke bijrollen waarvan Wilson die er vier voor zijn rekening neemt. Scenario van regisseur Deville naar de roman Bien mal acquis van Frank Neville.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Jean-François Dérec op televisie komt.

Reageer