Michael Quast

Acteur

Michael Quast is acteur.
Er zijn 5 films gevonden.

Kiss and Run

2004 | Komedie, Drama

Duitsland 2004. Komedie van Annette Ernst. Met o.a. Maggie Peren, Ken Duken, Anja Herden, Hinnerk Schönemann en Martin Kiefer.

De bijna 25-jarige Emma (Peren) is eigenlijk actrice, maar ze krijgt weinig rollen. Ze verdient haar brood in een videotheek. Haar vriend Max (Duken) test medicijnen en heeft daarom alle tijd van de wereld. Hij hangt rond in de videotheek en kijkt naar pornootjes. De sleur werkt verstikkend en Emma heeft het gevoel dat ze niet opschiet in haar leven. Als ze met Max in de lift blijft steken, besluit ze dat er iets moet veranderen. Ze mist een auditie, ze hoort dat de videotheek dichtgaat, er komt een studio met zonnebanken voor in de plaats en binnenkort is ze jarig... Ook Christo (Sch[KA3]onemann), Max` beste vriend, en Malia (Herden), die binnenkort gaan trouwen hebben problemen: ze kunnen niet meer met elkaar opschieten en hun passie is gedoofd. Tieners Banu (Munteanu) en Leo (Kiefer) zijn nog steeds maagd, terwijl ze lopen te geilen op rijpere leeftijdsgenootjes Jeanette (Schuch) en Nicole (Samonte), maar die hebben geen belangstelling voor het duo. Iedereen ontmoet elkaar in de videotheek. Voor de laatste keer misschien of er ontstaan er nieuwe verbintenissen. Een kijkje in de mikrocosmos van de woonflats in Frankfurt am Main. Het scenario van hoofdrol Peren is aardig, de jonge rolverdeling en debuterend regisseuse Ernst doen hun best en zorgen dat de kijker de tijd vergeet.

Im Schatten der Macht

2003 | Drama

Duitsland 2003. Drama van Oliver Storz. Met o.a. Michael Mendl, Matthias Brandt, Wolfgang Grindemann, Dieter Pfaff en Michael Quast.

Herbert Frahm, een overtuigde anti-nazi ontvluchtte in de jaren 1930 zijn land en ging naar Noorwegen, waar hij onder de schuilnaam Willy Brandt leefde. Veel geluk had hij niet, want Noorwegen werd bezet door de nazi`s tijdens WO II (1940-45). Hij werd als Willy Brandt in 1957 burgemeester van West-Berlijn en in 1964 voorzitter van de Duitse socialistische partij, SPD. Hij bouwde in die periode internationaal een sterke reputatie op. In 1969 werd hij bondskanselier en begon aan de opening naar het oosten, wat later bekend werd als Ost-Politik. De machthebbers in het boeren- en arbeidersparadijs de DDR, hadden natuurlijk weinig belang bij iemand die uit wroeging een krans legde in Auschwitz, en die ging baden in de Zwarte Zee om met Leonid Breshnjev, de eerste partijsecretaris van de Russische communistische partij, om de Duitse hereniging te bespreken. Het lukte hen om een Stasi-spion als persoonlijk adviseur te laten doordringen tot Brandt. Daarmee hadden ze de bondskanselier in de hand en konden zij hem maken en breken. Deze film, die meestal in twee delen wordt uitgezonden, gaat in op deze waargebeurde zaak, die begint op het moment dat de spion, die G[KA3]unther Guillaume (Brandt) heette, verdacht werd door Dr. G[KA3]unter Nollau (Quast), een hoge ambtenaar. Hij stelde de minister van binnenlandse zaken Hans-Dieter Genscher (Pfaff) op de hoogte, die Brandt (Mendl) informeerde. Men besloot alles geheim te houden totdat men harde bewijzen tegen Guillaume verzameld had, maar Guillaume kreeg door dat men op hem loerde. Na terugkeer van zijn vakantie, bekende hij zich tot spion van de Stasi en legerofficier uit de DDR - iets wat voor die tijd nimmer was voorgekomen. Het leidde tenslotte tot Brandts aftreden en opvolging door Helmut Schmidt (Boysen) in 1974. Hoewel Helmut Schmidt bewees een goede kanselier te zijn, die tenslotte gewipt werd door een andere Helmut - Kohl- van de oppositie, verloor Duitsland met Brandts aftreden een groot staatsman, die echter nog lange tijd aanbleef als partijvoorzitter van de SPD. De film die grotendeels gevuld wordt met politieke discussies, werpt een licht op Brandts zwakheid en hoe het mogelijk was dat Guillaume op zo'n hoog niveau kon doordringen: vrouwen. De rolverdeling is heel goed, men heeft een poging gedaan om de historische figuren zoveel mogelijk te laten lijken, maar het scenario van regisseur Storz is zeer rijk aan dialoog en je moet natuurlijk in Duitse politiek of hedendaagse geschiedenis geïnteresseerd zijn. Het camerawerk is van Hans Grimmelmann. Wordt meestal in twee delen uitgezonden.

Polizeiruf 110: Grauzone

2002 | Misdaad

Duitsland 2002. Misdaad van Marc Hertel. Met o.a. Barbara Rudnik, Dennenesch Zoudé, Dieter Montag, Oliver Stokowski en Calvin E. Burke.

Deze aflevering van de serie bevindt zich op nieuw terrein met nieuwe gezichten (in TATORT-traditie) in Hessen in Offenbach, niet ver van Frankfurt. We maken kennis met Kommissarin Simone Dreyer (Rudnik) die uit Keulen is overgeplaatst en zij moet samenwerken met haar collega`s Carol Reeding (Zoud[KA1]e) en Schlosser (Montag). Wat we wel vaker in politieseries zien, is niet alleen de samenwerking op het werk, maar ook het samenzijn van een bepaald stel na de dienst. Carol denkt met collega Grosche (Stokowksi) het grote geluk gevonden te hebben, maar dan wordt er aan de deur gebeld en een onbekende schiet Grosche dood. Natuurlijk een heel emotioneel gebeuren en Carol wordt om haar persoonlijke betrokkenheid uitgesloten van het onderzoek. Dan duikt haar vader weer op uit de V.S., die ze al in een jaartje of twintig niet meer heeft gezien. Hij was als Amerikaanse militair indertijd verwikkeld in smokkelzaken. Hij komt nu terug naar Duitsland omdat hij gechanteerd wordt. Hij zou iets te maken kunnen hebben met de moord op Grosche. Simone gaat de gangen na van haar vermoorde collega. Het blijkt dat hij de politie wilde verlaten voor een vet salaris bij de beveiligingsfirma van zijn arrogante ex-collega Mertens (Davor), maar die heeft niet zo'n beste reputatie: Mertens garandeert de beveiliging aan de hoogst biedende. Natuurlijk wilde Grosche daar niets mee te maken hebben, maar hij wist inmiddels te veel van Mertens duistere zaakjes. Het scenario van routinés Rudolf Bergmann en Rolf Silber bewandelt hele bekende paden en het zijn de adequate spelprestaties die deze lichtvoetige misdaadfilm overeind houden. Regie naar behoren en mooi gestoken camerawerk van Armin Alker.

Die wahre Geschichte von Männern und Frauen

1992 |

Duitsland 1992. Robert van Ackeren. Met o.a. Sonja Kirchberger, Gudrun Gabriel, Andréa Ferréol, Beate Jensen en Thomas Heinze.

Van Ackeren heeft zijn oude thema's verpakt in een eigentijds jasje: vijf vrouwen scheiden zich van hun mannen, omdat de relaties verstoord zijn. Door zelfhulp en met groepstherapie willen ze er weer tegen aan kunnen. De mannen zijn ongelukkig over hun gedrag en proberen de vrouwen weer voor zich te winnen. Op dat punt gaat de film in op individuele, hartstochtelijke relaties die variëren van gewone heteroseksuele liefde tot trips met valium en andere tabletten inclusief z.g. lesbische relaties. Van Ackeren heeft een eigen stijl - dat moet gesteld worden, maar verder ahum... Het scenario schreef de regisseur samen met Catharina Zwerenz. Jürgen Jürgens stond achter de camera.

Einer stirbt bestimmt

1990 | Thriller

Duitsland 1990. Thriller van Rainer Bär en Rainer Bèr. Met o.a. Flavio Bucci, Peter Sattmann, Ute Willing, Dieter Kirchlechner en Dirk Dautzenberg.

Hypnotiseur en koffiedikkijker Bucci voorspelt tijdens een uitzending van stads-tv Pink TV dat een van de drie aanwezigen - een makelaar, een toneelspeler en zijn minnares, echtgenote van een juwelier - vóór het komende weekend zal sterven.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Michael Quast op televisie komt.

Reageer