Bruno Pésery

Producer

Bruno Pésery is producer.
Er zijn 21 films gevonden.

L'amour est un crime parfait

2013 | Thriller

Frankrijk/Zwitserland 2013. Thriller van Arnaud Larrieu en Jean-Marie Larrieu. Met o.a. Mathieu Amalric, Karin Viard, Maïwenn en Denis Podalydès.

Psychologische thriller van de broers Arnaud en Jean-Marie Larrieu over literatuurprofessor (Mathieu Amalric) die niet van zijn studentes kan afblijven.

Mon pire cauchemar

2011 | Komedie, Romantiek

Frankrijk/België 2011. Komedie van Anne Fontaine. Met o.a. Isabelle Huppert, Benoît Poelvoorde, André Dussollier en Virginie Efira.

Romantische komedie over Agathe (Huppert), een chique moderne kunstpaus uit hartje Parijs, en Patrick (Poelvoorde), een lompe drankeboer uit de Waalse arbeidersklasse met een voorliefde voor Bruegeliaanse vrouwen en gehaktballen met bier. Hun enige overeenkomst: onbetrokken ouderschap. Acteertitanen Huppert en Poelvoorde staan hun mannetje, maar buiten de platgetreden paden van het genre waagt Mon pire cauchemar zich niet. Hoewel de film een pleidooi wil zijn voor fantasie, wordt maar niet invoelbaar wat de ijskoningin en bon vivant in elkaar zien.

La fille de Monaco

2008 | Drama, Komedie

Frankrijk 2008. Drama van Anne Fontaine. Met o.a. Fabrice Luchini, Roschdy Zem, Louise Bourgoin, Stéphane Audran en Christophe Vandevelde.

Vermakelijke mix van buddyfilm en seksfarce met een vleugje Hitchcock, van de regisseur van Comment j'ai tué mon père en Coco avant Chanel. Bertrand (Luchini), een bekende Parijse advocaat, reist naar Monte Carlo om een vrouw te verdedigen die wordt verdacht van de moord op haar minnaar. Omdat het slachtoffer banden had met de Russische maffia krijgt Bertrand tegen zijn zin een kordate bodyguard toegewezen (Zem). Wanneer Bertrand in de ban raakt van een sexy weervrouw (Bourgoin, ooit werkelijk weervrouw op Canal Plus), ruikt de bodyguard onraad. Weinig diepgang, maar de mannelijke hoofdrolspelers zijn goed op dreef.

35 rhums

2008 | Drama

Frankrijk/Duitsland 2008. Drama van Claire Denis. Met o.a. Alex Descas, Mati Diop, Nicole Dogue en Grégoire Colin.

Fans van Claire Denis' intens romantische werk (onder andere Nénette et Boni, Beau travail, Trouble Every Day) waren zielsgelukkig toen Denis in 2008 opnieuw liet zien dat ze als geen ander inhoud en sfeer kan laten samensmelten tot een weemoedige film, die beroert en beklijft zonder te deprimeren. In 35 rhums (35 glaasjes rum) verkent Denis de innige vader-dochterrelatie tussen een oudere treinbestuurder (Descas) en zijn studerende dochter (Diop) in een Parijse buitenwijk, met eenzaamheid en relaties als centrale thema's. Denis' favoriete Britse formatie Tindersticks leverde de muziek.

I Don't Want To Sleep Alone

2006 | Drama

Taiwan/Frankrijk/Oostenrijk 2006. Drama van Tsai Ming-liang. Met o.a. Lee Kang-sheng, Chen Shiang-chyi en Norman Atun.

In een zuivere, puur cinematografische stijl verbindt Tsai Ming-liang in zijn film I Don't Want to Sleep Alone de levens van een dakloze man, een stel gastarbeiders en een man in coma. Rondom deze personen ontspinnen zich verbanden en relaties, die grotendeels op de achtergrond blijven. Zo onstaat een schimmige wereld vol mensen zonder verleden en toekomst. Maar ook te midden van deze misère steekt de liefde de kop op. Een onvervalste, fraaie Tsai-film, vol wonderschone liedjes, onvervulde verlangens en zompige locaties.

Coeurs

2006 | Drama, Romantiek

Frankrijk/Italië 2006. Drama van Alain Resnais. Met o.a. Sabine Azéma, Isabelle Carré, Laura Morante, Pierre Arditi en André Dussollier.

Net als Paris je t'aime, die andere romantische Parijse ensemblefilm uit 2006, schept de opzet van Coeurs verwachtingen die niet helemaal worden ingelost. Aan de basis ligt het toneelstuk Private Fears in Public Places van de Britse schrijver Alan Ayckbourn, dat door nouvelle-vague-veteraan Resnais, 84 inmiddels, werd verplaatst naar Frankrijk. Of het aan de vertaling ligt is moeilijk te zeggen, maar de diverse tragikomische verhaallijnen willen maar niet tot leven komen. Dat de film toch grote prijzen won (oa in Venetië) moet vooral te danken zijn aan het fraaie acteer- en camerawerk.

The Wayward Cloud

2005 | Drama, Musical, Romantiek

Taiwan/Frankrijk 2005. Drama van Tsai Ming-liang. Met o.a. Lee Kang-sheng, Chen Shiang-chyi en Yang Kuei-mei.

Tsai Ming-liangs vaste acteur Lee Kang-sheng - de horlogeverkoper uit What Time Is It There - speelt een porno-acteur. In een wereld waarin een gebrek is aan water verkoopt hij zijn lichaam voor geld. Dan wordt hij verliefd op een meisje, en moet hij de grens zien te bepalen tussen seks en liefde. The Wayward Cloud heeft afgezien van ogenschijnlijk vrolijke muzikale nummers en continu speels gebruik van watermeloenen een deprimerende toon. Troost is ver te zoeken. In de pornografische climax die Tsai aan de film geeft, komt alle frustratie uiteindelijk tot uiting. Even pijnlijke als indrukwekkende film werd bekroond met een Zilveren Beer.

Bienvenue en Suisse

2004 | Komedie

Frankrijk/Zwitserland 2004. Komedie van Léa Fazer. Met o.a. Denis Podalydès, Vincent Perez, Emmanuelle Devos en Marianne Basler.

Om een erfenis van twee miljoen Zwitserse franken te toucheren dient de naar Frankrijk geëmigreerde etnoloog Thierry zich opnieuw de mores en gebruiken eigen te maken van het Alpenland dat hij ooit bewust verliet. Neef Aloïs biedt Thierry een stoomcursus herintegratie aan. Bergen, burgerlijkheid, beleefdheid, netheid, chocolade, zwartbankieren, klokjes, avant-gardekunst, kaas - alle Zwitserland-clichés komen even gedag zeggen in deze aimabele zedenkomedie à l'ancienne waarin Podalydès weer eens perfect is gecast. Geestige optiteling, verrassend slot.

Pas sur la bouche

2003 | Komedie, Musical

Frankrijk/Zwitserland 2003. Komedie van Alain Resnais. Met o.a. Audrey Tautou, Isabelle Nanty, Pierre Arditi, Jalil Lespert en Sabine Azéma.

Overspel en misverstanden houden een welgestelde Parijse familie bezig, in een vederlichte muzikale komedie van de regisseur van de Auschwitz-documentaire Nuit et Brouillard en het zwaarwichtige meesterwerk Hiroshima mon amour.

Vendredi soir

2002 | Drama, Experimenteel

Frankrijk 2002. Drama van Claire Denis. Met o.a. Valérie Lemercier, Vincent Lindon, Hélène Fillières, Florence Loiret Caille en Grégoire Colin.

Claire Denis is als weinig andere Franse cineasten in staat om lyriek te 'mengen' met moderne, harde realiteit. Zie Vendredi soir, waarin Laure (Lemercier), die op weg is naar een etentje, vast komt te zitten in een forse Parijse file. Als een voetganger (Lindon) haar vraagt of hij naast haar mag komen zitten, begint de lyriek. Met mooie onderbelichte close-ups van zijn kraag, van sigarettenrook, van lome blikken; op de achtergrond stadse dramatafereeltjes die vanuit de comfortabele autozetel te volgen zijn. De kijker wordt meegenomen in deze grote mijmering. Er wordt wel gesproken, maar niet veel. De camera heerst, de sfeer vertelt.

What Time is it There?

2001 | Komedie, Drama

Taiwan/Frankrijk 2001. Komedie van Tsai Ming-liang. Met o.a. Lu Yi-Ching, Cecilia Yip, Chen Chao-jung, Tsai Guei en Arthur Nauzyciel.

Eenzame horlogeverkoper verlangt zo naar Parijs dat hij alle klokken in Taipei op de Parijse tijd zet. Melancholieke film over eenzaamheid, gebrekkige communicatie en grote stads-ellende.

Les destinées sentimentales

2000 | Romantiek

Frankrijk/Zwitserland 2000. Romantiek van Olivier Assayas. Met o.a. Emmanuelle Béart, Charles Berling, Isabelle Huppert, Olivier Perrier en Dominique Reymond.

Groots opgezet kostuumdrama van de regiseur die daarvoor uitsluitend films maakte die zich afspelen in het hedendaagse Parijs.

Pola X

1999 | Romantiek, Experimenteel

Duitsland/Frankrijk/Japan/Zwitserland 1999. Romantiek van Leos Carax. Met o.a. Catherine Deneuve, Guillaume Depardieu, Delphine Chuillot, Katerina Golubeva en Petruta Catana.

De titel is een acroniem van 'Pierre ou les Ambiguïtés', de Franse titel van het boek van Herman Melville. Fans van Moby Dick konden niks met de koortsachtige, incestueuze inhoud van Melville's volgende boek, maar wonderkind en enfant terrible Carax (Les amants du Pont Neuf) des te meer. Guillaume Depardieu (zoon van Gerard) speelt de rijke, vurige jongeling Pierre, die veel houdt van zijn moeder (Catherine Deneuve), maar ook van zijn verloofde (Delphine Chuillot) en later ook nog van zijn wonderlijke halfzus (Yekaterina Golubeva). De exorbitante stijl van Carax houdt af van emotioneel medeleven, maar 'when it's over', zo schreven enkele vooraanstaande Amerikaanse critici, 'you'll know you've had an experience'. (IdH/VPRO Gids)

La vie ne me fait pas peur

1999 | Drama

Zwitserland/Frankrijk 1999. Drama van Noémie Lvovsky. Met o.a. Magali Woch, Ingrid Molinier, Jean-Marie Parmentier, Camille Rousselet en Valeria Bruni Tedeschi.

Vervolg op de film PETITES uit 1997 met opnames die in die film niet gebruikt werden. Het kwartet, dat bestaat uit Emilie (Woch), Stella (Parmentier), In[KA2]es (Molinier) en Marion (Rousselet), is in feite drie jaar ouder en zit in de laatste klas van het coll[KA2]ege. Ze moeten nu volwassen worden en zich als zodanig gedragen. Het gaat met horten en stoten, terwijl hun ouders, helemaal niet het goede voorbeeld geven. Je ziet ze trouwens heel weinig, behalve de krankzinnig geworden moeder van Emilie (Bruni-Tedeschi). Het scenario van regisseuse Lvovsky en Florence Seyvos naar diens min of meer autobiografische roman bevat geen vastomlijnd verhaal. Hierdoor bestaat de film uit te veel losse gebeurtenissen, die soms best grappig zijn, maar geen geheel vormen en dat schenkt nauwelijks voldoening. Het hoogtepunt in het geheel komt zo laat op gang dat je denkt dat dit er aan de haren is bijgesleept als vulling. De meisjes in de hoofdrollen hebben geen opleiding genoten. Ze hebben slechts ervaring opgedaan in de hierboven genoemde film. Desondanks komen ze heel echt en geloofwaardig over, evenals de sfeer van rond 1980, waarin hun ervaringen zich afspelen. Het camerawerk van Agn[KA2]es Godard en Bertrand Chatry werd uit de hand opgenomen en de sc[KA2]ene`s zijn onrustig gemonteerd. Ondanks de prijzen (Locarno, Jean Vigo) een onbevredigende, veel te intimistische film. Dolby Digtal.

Belle Maman

1999 | Romantiek, Komedie

Frankrijk 1999. Romantiek van Gabriel Aghion. Met o.a. Catherine Deneuve, Vincent Lindon, Mathilde Seigner, Line Renaud en Stéphane Audran.

Knappe S[KA1]ev[KA1]erine (Seigner) trouwt met Antoine (Lindon). Zij is al zwanger van hem, maar Antoine kan met zijn ogen niet van zijn schoonmoeder L[KA1]ea (Deneuve) afblijven. Op zijn trouwdag wordt hij verliefd op haar en zij blijkt ook niet ongevoelig voor haar schoonzoon. Sévérine die al haar hele leven geleden heeft onder het dominerende karakter van haar moeder, is tegen deze situatie dan ook niet opgewassen. Naarmate Antoine meer van haar verwijderd raakt, zoekt zij nieuwe liefdespaden. Een tamelijk vermakelijke relatiekomedie, die volledig gedomineerd wordt door een als vanouds schitterende Deneuve. Regisseur Aghion die het scenario samen met Danièle Thompson schreef, wekt de indruk steeds weer de grenzen van het fatsoen te willen overschrijden met platvloerse, seksistische grappen en situaties. Hij doorbreekt moeiteloos een aantal taboes zonder echter het publiek te choqueren. Een leuk niemendalletje vol onverwachte wendingen. Het camerawerk is van Romain Winding. Dolby Stereo.

Petites

1997 | Familiefilm, Romantiek

Frankrijk 1997. Familiefilm van Noémie Lvovsky. Met o.a. Ingrid Molinier, Julie-Marie Parmentier, Camille Rousselet, Magali Woch en Jean-Luc Bideau.

In[KA2]es (Molinier), Stella (Parmentier), Marion (Rousselet) en Emilie (Woch) zijn vier onafscheidelijke vriendinnen die samen studeren in een Frans college in de jaren 1970. Elk van hen profiteert van hun groepje om te ontsnappen aan hun omgeving, hun onzekerheden, hun problemen. De film vertelt een reeks anecdotes over deze adolescenten, i.v.m. hun ouders, de school, de jongens, hun milieu. Op een dag besluiten de meisjes om uit de jongens van de eerste klas elk hun eigen 'bibi', hun ideale verloofde, te kiezen. Toch weten ze dat niets hen zal kunnen scheiden, zelfs de jongens niet. Een onsamenhangend, maar vertederend portret van enkele jonge meisjes en hun ontdekking van de liefde. De vier prille actrices leveren prima werk en behoren zeker tot de revelaties van hun generatie. Ze worden omringd door enkele bekende namen in kleine rolletjes. Charmant, maar niet over de hele lijn geslaagd. Lvovsky schreef het auto-biografisch getinte scenario samen met Florence Seyvos. Voor de fotografie werd beroep gedaan op Agnès Godard en Bertrand Chatry. Dolby Stereo.

On connaît la chanson

1997 | Musical, Romantiek, Experimenteel, Komedie

Frankrijk 1997. Musical van Alain Resnais. Met o.a. Pierre Arditi, Jean-Pierre Bacri, Sabine Azéma, Agnès Jaoui en André Dussollier.

Net als in werken van Dennis Potter, aan wie beroemd regisseur Resnais deze luchtige komedie opdroeg, onderdrukken de personages in On connaît la chanson hun ware gevoelens. Die komen slechts tot uiting voor ons kijkers, in plotse playback-nummertjes die ongelooflijk naadloos overlopen in gewone scènes. Het is telkens weer absurd en geestig om uit de mond van een serieus karakter bijvoorbeeld de stem van Josephine Baker te horen, maar het is tragisch om tegelijk te merken dat geen persoon zichzelf durft te zijn. Zo is er Parijse toeristengids Camille (Jaoui), die haar depressie niet onderkent en daarom fysieke problemen krijgt. Via Camille leren we nog vijf hoofdkarakters kennen, die met elkaar in contact staan en allen op de een of andere wijze te maken hebben met onroerend goed. Ondanks volhardende ontkenningen draait hun wereld eigenlijk om de liefde. Dat is `altijd hetzelfde liedje´ (titelvertaling), maar onder regie van Resnais nooit saai. (IdH/VPRO Gids)

L'atelier d'Alain Resnais

1997 | Documentaire

Frankrijk 1997. Documentaire van François Thomas. Met o.a. Pierre Arditi, Sabine Azéma, Jean-Pierre Bacri, Sylvette Baudrot en Renato Berta.

Met als centraal gegeven de opnamen van de nieuwe film van Alain Resnais, ON CONNAIT LA CHANSON, tracht deze documentaire een idee te geven van de manier waarop Resnais zijn films concipieert. Verschillende medewerkers, w.o. scriptgirl Baudrot, cameraman Berta, monteur Lenoir en componist Fontaine, evenals een reeks acteurs en actrices, waarvan de meesten al jarenlang met de cineast werken, vertellen over zijn techniek en zijn opvatting van verhaalstructuur, decoropbouw, montage, e.d.. Voor ON CONNAIT LA CHANSON haalde Resnais zijn inspiratie bij Dennis Potter en diens THE SINGING DETECTIVE. Midden in de actie beginnen de acteurs een liedje, gezongen door de originele zanger(es), te lippen. Alain Resnais vertelt zelf, off-screen, over zijn werk. Het geheel wordt geïllustreerd met fragmenten uit bovengenoemde film, evenals MURIEL OU LE TEMPS D'UN RETOUR, LA VIE EST UN ROMAN, L'AMOUR A MORT, MELO en het tweeluik SMOKING/NO SMOKING. Thomas schreef het scenario en de commentaar, die ingesproken werd door Philippe Laudenbach. Voor de montage werd beroep gedaan op Laure Mercier en Christophe Maizou stond achter de camera. Voor interessant voor filmhistorici en Resnais-fans.

Passage à l'acte

1996 | Thriller

Frankrijk 1996. Thriller van Francis Girod. Met o.a. Daniel Auteuil, Patrick Timsit, Anne Parillaud en Michèle Laroque.

De Parijse psychiater Antoine Rivière (Auteuil) komt in een lastig parket wanneer een van zijn cliënten vertelt over een moord die hij heeft gepleegd. Sterker, de man (Timsit) geeft zoveel specifieke informatie dat Antoine op onderzoek uitgaat. Even later zijn ook zijn ex-vrouw en zoontje bij het mysterie betrokken. Franse thriller met een leuke hoofdrol van Auteuil als de schijnbaar onkreukbare Parijzenaar die zelf met geheimen rondloopt. Aardige cast met veel mooie dames, voor het overige tamelijk rechttoe rechtaan gemaakt.

J'ai pas sommeil

1994 | Drama, Film noir

Frankrijk 1994. Drama van Claire Denis. Met o.a. Katherina Golubeva, Richard Courcet, Line Renaud, Alex Descas en Béatrice Dalle.

Parijs, 1987. Een jonge Litouwse, Da[KA3]iga (Golubeva), arriveert in het XVIIIe arrondissement, dat op dat moment in de ban is van een reeks moorden op oude vrouwen. Antilliaan Th[KA1]eo (Descas) wil met zijn verloofde Mona (Dalle) terugkeren naar zijn vaderland. Zijn broer Camille (Courcet) is een homoseksueel die de nachtclubs afloopt. Hij ruimt oudjes op alsof het om lege sigarettenpakjes gaat.

Smoking/No Smoking

1993 | Komedie

Frankrijk 1993. Komedie van Alain Resnais. Met o.a. Pierre Arditi, Peter Hudson en Sabine Azéma.

Uit acht toneelstukken van de Britse dramaturg Alan Ayckbourn, Intimate Exchanges,stelde Resnais twee opeenvolgende films samen, gespeeld door slechts twee acteurs. Azéma neemt vijf rollen voor haar rekening, Arditi vier, en Hudson is de vertelstem. Meervoudig bekroond. Vanavond deel I: Smoking.

op televisie
1 uitzending

L'amour est un crime parfait (2013) is deze week eenmaal op televisie. Log in om een abonnement aan te maken

Datum
Zender
Tijd
donderdag 21 december
ARTE
22:15 - 00:00

Reageer