Olivier Cruveiller

Acteur

Olivier Cruveiller is acteur.
Er zijn 9 films gevonden.

Très bien, merci

2007 | Drama

Frankrijk 2007. Drama van Emmanuelle Cuau. Met o.a. Sandrine Kiberlain, Gilbert Melki, Olivier Cruveiller en René Remblier.

Wie de vingers snel jeuken bij de willekeur van geüniformeerde staatsdienaren, kan dit Franse drama beter overslaan. In Cuaus tweede bioscoopfilm wordt Alex (Melki) door de politie voor een routinecontrole aangehouden wanneer hij de Parijse metro uitkomt. Vanaf dat moment gaat het van kwaad tot erger met de brave boekhouder, die gelukkig is getrouwd met taxichauffeur Béatrice (Kiberlain). Een verontrustende film waarbij de sarcastische grinnik over zoveel Kafkaëske absurditeit de toeschouwer al snel in de keel blijft steken.

Aïe

2000 | Romantiek, Komedie, Fantasy

Frankrijk 2000. Romantiek van Sophie Fillières. Met o.a. André Dussollier, Hélène Fillières, Emmanuelle Devos, Anne Le Ny en Lucienne Hamon.

Robert (Dussollier) is rond de vijftig. Hij lijdt aan allerlei neuroses en complexen en is daarom nog steeds niet getrouwd. Hij eet liever bij zijn vader (Pascal) en moeder (Casadesus) en blijft dan uit angst voor het donker bij hen slapen. Zijn zus Marie (Le Ny) sleept hem mee naar de kraamafdeling van het ziekenhuis om hem te laten kennismaken met Claire (Devos) die juist bevallen is van een baby. Ze hoopt hem te koppelen, want Marie heeft een verhouding met de vader. Marie wist niet dat Robert en Claire elkaar kenden en dat ze een inmiddels uitgedoofde relatie hadden. In een restaurant trekt Robert de stoute schoenen aan als hij Marie-Pierre (H[KA1]el[KA2]ene Filli[KA2]eres) ziet. Zij is de serveerster, die net aan haar lunchpauze is begonnen. Robert spreekt haar op onhandige wijze aan, maar haar reactie is overrompelend: ze wil hem best gelukkig maken en ze stelt hem voor om een romantische affaire te hebben. Ze heeft de bijnaam A[KA3]ie. Ze kotst regelmatig en ruikt daarna uit haar mond. Dan heeft Robert het wel weer gehad. Ze belanden evenwel onafhankelijk en na elkaar, onaangekondigd in Claire`s woning en moeten zich samen verstoppen in een grote kast als Claire`s vriend thuiskomt. Ze hervatten de afgebroken weg en als zij Robert mee naar huis neemt, stelt ze hem voor aan haar vader (Rimoux) en moeder (Hamon), die even idioot zijn als de ouders van Robert. Ze eindigen samen in bed. A[KA3]ie en haar ouders zijn van buitenaardse afkomst, maar hun planeet lijkt bijna als twee druppels op onze goede oude aarde (de grote vakantie is in juni in plaats van augustus, maar die vlieger gaat eigenlijk alleen maar op voor Frankrijk). Het scenario van regisseuse Sophie Filli[KA2]eres mag beslist origineel genoemd worden. Het bestaat uit grappige, losse dialogen die tot een bepaalde samenhang zijn gebracht. De rollen, met name Dussollier en H[KA1]el[KA2]ene Filli[KA2]eres (de zuster van regisseuse Sophie) zijn aardig en het resultaat is een aparte maar onderhoudende film, die goed is voor menige brede glimlach. Helaas is het einde teleurstellend. De rolprent werd vijf dagen achtereen vertoond in de Screening Room in New York en leverde slechts 660 dollar op - een forse tegenvalller voor een miljoenenstad. Wie in Amerika een film uitbrengt moet hem laten indubben, over een reclamebudget van ettelijke miljoenen dollars beschikken, en hem in veel zalen tegelijk laten uitkomen, hetgeen zeer kostbaar is omdat je een evenredig aantal zeer kostbare kopieën moet laten vervaardigen. Het camerawerk is van Christophe Pollock.

Julie Lescaut : Délit de justice

1999 | Misdaad

België/Frankrijk/Zwitserland 1999. Misdaad van Daniel Janneau. Met o.a. Véronique Genest, Mouss Diouf, Renaud Marx, Alexis Desseaux en Jean-Paul Rouve.

Het gaat er onrustig aan toe op het departement van Julie Lescaut (Genest). Het lijkt wel of het onmogelijk is er de orde te handhaven en Julie wordt met haar mensen ter verantwoording geroepen bij haar superieuren. In deze sfeer neemt Leveil (Rouve), die op rust gaat, afscheid van zijn collega`s. Dan krijgt Julie bovendien nog te horen van een inspecteur van belastingen dat haar man Paul (Marthouret) gezocht wordt wegens fraude. Maar waar is Paul ergens? Via buitenlandse betrekkingen komt ze te weten dat het vliegtuig naar Singapore, waarop Paul zou moeten zitten, gecrasht is in de jungle. Julie is ten einde raad. Is Paul een misdadiger of het slachtoffer van opgezet spel? Leeft hij nog of is hij verongelukt? Is haar eigen leven soms in gevaar? Heel wat vragen waarop de geroutineerde inspectrice binnen de 100 minuten een antwoord moet vinden. Zoals uit bovenstaande plot blijkt gebeurt er heel wat in deze aflevering. Niets dat aan het patroon van de serie veel zal veranderen, maar er zit wel heel wat vaart in en vervelen doe je je geen ogenblik. Julie's geestelijke vader Alexis Lacaye schreef zelf het scenario. Fotografie is van Jean-Claude Hugon. Dolby Surround. Aflevering van het seizoen, nummer van 72.

Fin août, début septembre

1998 | Drama

Frankrijk 1998. Drama van Olivier Assayas. Met o.a. Mathieu Amalric, François Cluzet, Virginie Ledoyen, Jeanne Balibar en Alex Descas.

Literatuurcriticus Adrien (Almaric) is ten dode opgeschreven. De ziekte die hem al zo lang sloopt, kan hij niet langer verborgen houden voor de buitenwereld. De leegte die Adrien zal achterlaten wordt door niemand beter gevoeld dan schrijver Gabriel (Cluzet) voor wie Adrien steeds het grote voorbeeld was. Tot overmaat van ramp is het ogenblik slecht gekozen: Gabriel heeft juist een punt gezet achter een relatie van tien jaar. Hij leeft nu samen met een andere vriendin en bovendien is hij er eindelijk in geslaagd een vaste betrekking te vinden. Kan de leegte dan niet gevuld worden door alledaagse beslommeringen? Een oervervelende filosofische beschouwing over het leven, de liefde en de vriendschap, gevuld met opgeklopte lucht en een hoop niet ter zake doende details. De acteurs leveren goed werk, maar het eindeloze geleuter werkt iedereen op de zenuwen en niemand zal een traan laten als Adrien uiteindelijk zijn laatste adem uitblaast. Assayas die meer in zijn mars heeft, schreef zelf het scenario. Het camerawerk is van Denis Lenoir.

Mairgret et la vieille dame

1994 | Thriller

Frankrijk 1994. Thriller van David Delrieux. Met o.a. Béatrice Agenin, Bernard Freyd, Olivier Cruveiller, Odette Laure en Bruno Cremer.

De weduwe Valentine Besson, een oude maar zeer gracieuze dame, neemt voor het naar bed gaan steevast een slaapdrankje. Op de avond van haar verjaardag vindt ze het drankje te bitter en geeft het mee aan haar dienstmeisje Rose, die het opdrinkt en overlijdt. Valentine, ervan overuigd dat de aanslag voor haar bedoeld was, roept de hulp in van de beroemde commissaris Maigret

Jeanne la pucelle

1993 | Historische film

Frankrijk 1993. Historische film van Jacques Rivette. Met o.a. Sandrine Bonnaire, André Marcon, Philippe Morier-Genoud, Jean-Louis Richard en Bernard Sobel.

In de 14e eeuw bevindt Frankrijk zich op het dieptepunt van een crisis. Door de eindeloze oorlogen heersen in het land ellende en hongersnood. Daarbij komt de pestepidemie van 1347, die de verzwakte bevolking dreigt uit te roeien. Wanneer ook nog koning Karel IV sterft zonder een mannelijke troonopvolger, is de malaise compleet. Dan staat er uit het volk een jonge vrouw - eigenlijk nog een tiener - op die beweert het land te zullen redden. Eindeloze geschiedenisles, gebracht op de eigenzinnige manier van Rivette die vooral de feministische kant van Jeanne d`Arc (gespeeld door Bonnaire) benadrukt. Hij ontdoet haar van haar aureool van heiligheid en brengt een klein, bleek, eenvoudig, gelovig meisje ten tonele. De film werd uitgebracht in twee delen, getiteld LES BATAILLES (160m) en LES PRISONS (176m). Drastische inkorting had de film ongetwijfeld veel goeds gedaan. Scenario van Pascal Bonitzer en Christine Laurent. Fotografie van William Lubtchansky.

Grand bonheur

1993 | Komedie

Frankrijk 1993. Komedie van Hervé Le Roux. Met o.a. Charlotte Léo, Pierre Gérard, Pierre Berriau, Christine Vouilloz en Lucas Belvaux.

De vrolijke wederwaardigheden aan de hand van een aantal portretjes van zeven studenten aan de Parijse film- en tv- academie, hun liefdes, kameraadschappelijkheden en een eindrevue vlak voor de grote vakantie. Zo is er de romantische Caroline (L[KA1]eo) die haar bed nooit met dezelfde vent deelt; en verder de zachtaardige Judith (Canto) die op oudere mannen valt, Paul (Berriau) de eeuwige dromer en filmer, Charly (Richard), een blondje dat een ex-vriendinnetje van een kameraad bang maakt, de ironische Philippe (G[KA1]erard) en het stel Luc (Belvaux) en Nanou (Vouilloz), would-be scenarioschrijvers. Als ze zich niet in hun stamcafé bevinden, brengen ze de tijd door in de bioscoop of ze maken de buurt onveilig. Het debuut van Le Roux, die zijn eigen scenario schreef, mag zeker geslaagd genoemd worden al is het laatste uur teveel van het goede. In het jaar 2000 bracht de Frans-Duitse cultuurzender ARTE een opnieuw gemonteerde versie op de tv van 87m, die we van harte aanbevelen. De film is vooral geschikt voor cinefielen, theater-en filmstudenten en een ieder die een warm gevoel kan opbrengen voor het grote witte doek of de kleine huisbioscoop. Het camerawerk is van Antoine Roch.

Les mains au dos

1989 | Drama

Frankrijk 1989. Drama van Patricia Valeix. Met o.a. Olivier Cruveiller, Marie Matheron, Monique Jouvancy, Georges Montant en Yves Quement.

Eind juli 1914, de vooravond van de grote vakantie. Leraar Cruveiller predikt de vaderlandsliefde aan zijn leerlingen. Maar hij weet dat de wereld op het punt staat te exploderen in een wereldoorlog. Zijn vrouw, Matheron, heeft nog veel plannen, ze wil o.a. een kind, maar Cruveiller moet naar het front en hij is ervan overtuigd dat hij niet meer zal terugkeren. Dramatische film die de oorlog benadert vanuit een ander standpunt. Zonder bloedige scènes slaagt Valeix erin om de somberheid en de fataliteit van een wereldbrand te doen overkomen, ook al beschikte ze duidelijk over een minimaal budget. Ze bewerkte samen met Simone Suchet de roman Un front de marbre van Jean Anglade tot een pessimistisch, maar poëtisch, pamflet over de onzinnigheid van de oorlog. In beeld gezet door Thierry Jault, Roland Querry en Claude Garric. Grote prijs van het korte- filmfestival van Aurillac en bekroond met de prijs voor de beste korte film door het Syndicaat van de filmkritiek.

Hurlevent

1985 | Experimenteel, Drama, Romantiek

Frankrijk 1985. Experimenteel van Jacques Rivette. Met o.a. Fabienne Babe, Lucas Belvaux, Sandra Montaigu, Alice de Poncheville en Olivier Cruveiller.

Dit is een bewerking van Emily Brontës Wuthering Heights, maar de interpretatie is zeer vrij. Zo speelt het verhaal zich af in de jaren 1930-1940 in plaats van de Victoriaanse tijd en loopt het af lang voor het einde van het boek. De situering is verplaatst van het troosteloze Yorkshire naar de zonnige Provence. Babe is verliefd op vondeling Belvaux, die met haar en d'r broer op de boerderij van vader woont. Na vaders dood trouwt zij met de rijke Torres en Babe's broer Cruveiller vernedert Belvaux voortdurend. Deze verlaat de hofstede en keert drie jaar later als een rijk man terug. Hij zoekt genoegdoening en Babe is wederom verliefd op hem; dat leidt haar naar een tragisch noodlot. Rivette experimenteert echter net zoveel als Bresson. Na de verfilming van William Wyler en vooral die van Luis Buñuel is het des te gewaagder, vanwege de zeer jonge leeftijd van de spelers die voor ongelijkmatige prestaties zorgen. Liefde, erotiek en dood zijn de ingrediënten met merkwaardig goede en ook volledig mislukte scènes. Rivette moet beschouwd worden als een zoeker, voor wie bovendien alle films zich op een bühne afspelen. Met andere woorden: een film is een ceremonie. Het scenario is van de regisseur, die het samen met Pascal Bonitzer en Suzanne Schiffman schreef. Achter de camera stonden Renato Berta en Jean-Paul Torreille.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Olivier Cruveiller op televisie komt.

Reageer