Jacques Davidovici

Acteur, Componist

Jacques Davidovici is acteur en componist.
Er zijn 23 films gevonden.

48 heures par jour

2008 | Komedie

Frankrijk 2008. Komedie van Catherine Castel. Met o.a. Aure Atika, Antoine de Caunes, Victoria Abril, Catherine Jacob en Aurore Clément.

Franse farce van beginneling Catherine Castel, een reclamemaakster die haar ervaringen met het combineren van 14-urige werkdagen, jonge kinderen en een relatie verwerkte in een luchtige komedie. Aure Atika speelt een overspannen stadsmoeder die een zakenreis fingeert om haar carrièreman (De Caunes) te confronteren met de zorg voor de kinderen. Dat leidt tot de nodige akkefietjes, met de suggestie van overspel als uitschieter. Volgens het scenario van ervaringsdeskundige Castel worstelen moeders met een eeuwige paradox: verlangen naar hulp van de vader bij de opvoeding én heimelijk wensen dat hij faalt, zodat de macht bij de vrouw blijft. Een grappige vertoning.

Zone libre

2007 | Drama, Oorlogsfilm

Frankrijk 2007. Drama van Christophe Malavoy. Met o.a. Jean-Paul Roussillon, Mathilde Seigner, Lionel Abelanski, Tsilla Chelton en Olga Grumberg.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog vindt een Joodse stadse familie een onderkomen in de 'vrije zone' in zuidelijk Frankrijk. Het gezelschap, dat bestaat uit Simon (Abelanski), zijn vrouw en zwangere schoonzus, zijn moeder en neefje, bouwt tijdens het heimelijke verblijf in een oude boerderij een band op met plattelander Monsieur Maury (Roussillon) en zijn schoondochter. Voormalig acteur Malavoy (Isabelle Hupperts minnaar in Madame Bovary) concentreert zich in zijn eerste bioscoopfilm met herfstige tinten op het alledaagse gedurende een uitzonderlijke episode. Naar een toneelstuk van Jean-Claude Grumberg.

Qui mange quand?

2004 | Komedie

Frankrijk 2004. Komedie van Jean-Paul Lilienfeld. Met o.a. Jean-Paul Comart, Catherine Jacob, Julien Guiomar en André Pousse.

Na de snaakse televisiefilms Qui mange qui? (1998) en Qui mange quoi? (2002) is actrice Catherine Jacob opnieuw op stoom als kloeke warenkeurmeester Rose, deze keer met een kersvers zoontje. Kapstok voor de komedie is het feit dat het jongetje zijn moeder aanspreekt als papa en vice versa. De kinderpsycholoog suggereert traditionelere bezigheden dus stort moeder zich op ontbijtproducten en vader op de ruimtevaart. Babysitter René (Guiomar), een ex-gevangene, heeft ondertussen vrij spel en zet de koter in voor een reclamecampagne voor ontbijtgraan, het product dat Rose probeert van de markt te krijgen vanwege schadelijke stoffen.

Full Frontal

2002 | Drama, Experimenteel, Komedie

Verenigde Staten 2002. Drama van Steven Soderbergh. Met o.a. David Duchovny, Catherine Keener, Blair Underwood, Nicky Katt en Julia Roberts.

In Full Frontal wordt gewag gemaakt van de fictieve film Rendez-vous, waarin Julia Roberts als actrice Francesca de rol van journaliste Catherine speelt. Film in film in film. Regisseur Soderbergh wilde Hollywoodsterren zonder de gebruikelijke opsmuk - in al hun full frontal nudity - tonen. Hij liet daarvoor grote sterren opdraven die hun eigen make-up en haar moesten doen. Soderbergh kreeg in 2000 twee Oscarnominaties voor beste regie (hij kreeg het beeldje voor Traffic). Het lijkt wel of hij de bijbehorende sterstatus zo snel mogelijk wilde afschudden met Full Frontal. Grofkorrelig, overbelicht, onscherp en oninteressant.

Deuxième vie

2000 | Komedie, Fantasy

Frankrijk 2000. Komedie van Patrick Braoudé. Met o.a. Isabelle Candelier, Patrick Braoudé, Daniel Russo, Gad Elmaleh en Elie Semoun.

De dertig-jarige Vincent (Braoudé) is in 1982 een overjarige hippie, die ondanks zijn idealen en grote woorden, nooit iets doet, bang is voor zijn eigen schaduw en ademhalen een grote inspanning vindt. Hij krijgt een verkeersongeluk en wordt zestien jaar verder in de toekomst gekatapulteerd. Hij slaat om als een blad aan een boom en ontpopt zich als een slagvaardige, kapitalistisch ingestelde ondernemer zonder scrupules. Hij belandt aan de top op het moment dat Frankrijk in 1998 wereldkampioen voetballen wordt. Je krijgt de indruk dat de rollen niet goed weten wat ze moeten doen, inclusief hoofdrol- regisseur Braoudé, die samen met Francis Palluau het scenario pleegde. De Medeiros is een capabele actrice, maar haar rol is veel te klein en Lhermitte doet duidelijk mee voor het geld en niet voor zijn carrière. Wie de film leuk vindt, mag opstaan en het zeggen. Het camerawerk is van Philippe Pavans de Ceccatty. Ook bekend als LE 11ÈME COMMANDEMENT en MON FUTUR ET MOI.

L'avocate : Le piège

1999 | Misdaad, Drama

Frankrijk 1999. Misdaad van Jean-Claude Sussfeld. Met o.a. Corinne Dacla, Andréa Ferréol, Pierre Forest, Didier Sauvegrain en Marie-Ange Lelli.

Na zijn ontsnapping uit de gevangenis schiet Fran[KA10]cois Marion (Venon), een levensgevaarlijke gangster, zijn mede- ontsnapte Ren[KA1]e Vermeuil neer. Laura Morelli (Dacla), advocate van deze laatste, die achter de tralies ging wegens verduistering en misbruik van gemeenschappelijke goederen, wordt ervan beschuldigd de ontsnapping op touw te hebben gezet. Laura houdt haar onschuld staande maar bij een huiszoeking in haar kantoor wordt belastend materiaal gevonden. Laura is ervan overtuigd het slachtoffer te zijn van een complot en doet beroep op haar collega Meester Andr[KA1]eas (Ferréol), die echter niet kan verhinderen dat er een onderzoek wordt ingesteld en dat Laura in de gevangenis terecht komt. Onze advocate mag de balie eens een keertje van de andere kant zien, maar wees gerust, alles komt goed. Een weinig opwindende rechtbankfilm over een gerechtelijke dwaling. De situaties zijn voorspelbaar en werden reeds stukken beter gebruikt in gelijksoortige Amerikaanse films. Je kan wat genieten van het overdreven drukke spel van Ferréol, maar dat is dan ook het enige pluspunt aan deze routinefilm, die geschreven werd door regisseur Sussfeld en Aude Blanchard. Fotografie is van Gérard Vigneron. Stereo.

Je veux tout

1999 | Komedie

Frankrijk 1999. Komedie van Guila Braoudé. Met o.a. Elsa Zylberstein, Frédéric Diefenthal, Alain Bashung, Élisabeth Vitali en Sonia Vollereaux.

De 27-jarige Eva (Zylberstein) studeert nog architectuur als ze moeder wordt, een baantje heeft en voor het huishouden moet zorgen. Ze weet alle taken met succes en een glimlach uit te voeren en slaagt daarbij ook nog eens met haar afstudeerproject. Het scenario van de regisseuse Braoudé is optimistisch en ongeloofwaardig, maar dit wordt goedgemaakt door de energieke en talentvolle Zylberstein. Al is ze een beetje veel in het beeld, zij is de moeite waard in deze humoristische feelgoodfilm. Het scenario is van regisseuse Braoudé. Het camerawerk is van Philippe Pavans de Ceccatty. Ook bekend als MÈRE AGITÉE.

Hygiene de L'Assassin

1999 | Thriller

Frankrijk 1999. Thriller van François Ruggieri. Met o.a. Jean Yanne, Barbara Schulz, Sophie Broustal, Catherine Hiegel en Eric Prat.

Nina de Kerle (Schulz), een jonge journaliste, lukt het om een interview te mogen afnemen van de oude Pr[KA1]etextat Tach (Yanne), een Nobelprijswinnaar voor de literatuur, die op sterven zou liggen. Tach blijkt een vrouwenhater te zijn, die zegt dat mannen het zwakke geslacht moeten afmaken zodra ze beginnen te menstrueren. De dag na Nina`s interview blijkt Tach dood te zijn. Nina wordt gezocht voor moord. Dat lijkt eenvoudig, maar de film is gemonteerd in door elkaar lopende gebeurtenissen: Tach die tegenover een vrouw komt, Nina als vrouw die zich bewijzen wil, en de politie aangevoerd door een vrouw, die probeert Nina vast te nagelen. Hoewel deze aanpak verwarrend werkt en de kijker er moeite mee heeft, beklijft de film in de herinnering en moet de kijker toegeven dat het clever in elkaar zit. Hoewel hier en daar onnodige sfeermakers in de vorm van reclamefilmpjes en irritante muziek de film ontsieren, is het debuut van regisseur Ruggieri, die het scenario naar de roman van Am[KA1]elie Nothomb schreef, toch behoorlijk indrukwekkend. Deze film is een typische sleeper, die door beperkte distributie lang onbekend blijft om daarna (jaren later) ontdekt te worden, maar daar hebben de makers op korte termijn heel weinig aan. Het camerawerk is van Alex Lamarque.

L'été de Mathieu

1998 | Komedie, Familiefilm

Frankrijk/België 1998. Komedie van Sylvie Durepaire. Met o.a. Louis Kreitman, Didier Bienaimé, Isabelle Habiague, Léa Coquin en Hannah Cailloux.

De tien-jarige Mathieu (Kreitman) woont met zijn vader (Bienaim[KA1]e), begrafenisondernemer en weduwnaar, in een kleine badplaats. De zomer is net begonnen en Mathieu verheugt zich over het weerzien van zijn vriendjes die de grote vakantie hier komen doorbrengen. Zijn plezier wordt bedorven als hij ontdekt dat Catherine (Habiague), de moeder van zijn gezworen vijand Romain (Cousin), zijn vader wil verleiden en zwanger wil worden zodat ze met hem kan trouwen. Een ramp die Mathieu moet zien te voorkomen. Hij wil Catherine ongemerkt de pil geven, maar dan beginnen de problemen pas goed. Een frisse, ontspannende kijk van een kind op de wereld van de volwassenen. Het spontane spel van de kinderen maakt de film al de moeite waard. Voor hen was het duidelijk een spel en de filmcamera waren ze al vlug vergeten. Helaas verstoren de volwassenen met zinloze dialogen de actie. Het originele scenario is van Francis Ryck en Marina Edo. Het camerawerk is van Jean-Louis Sonzogni. Stereo.

L'instit: Menteur !

1998 | Drama

België/Zwitserland/Frankrijk 1998. Drama van Christian Faure. Met o.a. Gérard Klein, Françoise Arnoul, Pierre Malet, Jim Redler en Florence Rougé.

De eerste dag dat invaller Victor Novak (Klein) voor zijn nieuwe klas staat, krijgt hij van een arrogant jongetje, Aymeric Lachesnay (Redler), te horen dat de wereld toebehoort aan de rijken en dat iedereen naar hun pijpen moet dansen. Victor, voor wie alle kinderen gelijk zijn, zet de jongen op zijn nummer. Wat Aymeric echter niet weet, is dat zijn vader Bernard (Malet) al twee jaar niet meer tot de 'rijken' behoort en dat zelfs het verhaaltje van diens hoge functie in Toulouse slechts een fabeltje is, ook al houdt Bernard dit geheim voor zijn gezin. De waarheid komt dan ook als een schok aan en dan staat Victor gelukkig klaar om vader en zoon duidelijk te maken dat wederzijdse genegenheid en begrip een groot goed is en dat de sport op de sociale ladder, waarop men staat, geen rol speelt. Zoals gebruikelijk hebben de 'edele gedachten' de overhand in deze serie en is het in de finale tijd om de zakdoek te pakken om een traantje weg te vegen of om een brok weg te slikken. Dankzij een uitstekende Arnoul heeft de film nog enig niveau. Het scenario van Pierre Pauquet en Alain Schwarzstein is gebaseerd op een verhaal van Richard Malbêqui. Het camerawerk is van Jacques Boumendil.

Elle a l'âge de ma fille

1997 | Romantiek

Frankrijk 1997. Romantiek van Jacques Otmezguine. Met o.a. François Mathouret, Olivia Bonamy, Alice Béat, Dominique Guillo en Stéphane Guillon.

Eugenie (Bonamy) maakt het uit met haar vriend die haar langs geen kanten begrijpt. Ze gaat naar het ouderlijk huis dat bewoond wordt door haar gescheiden vader, de vijftiger Gilles (Mathouret). Op het moment dat ze er binnen valt is er juist een feest aan de gang. De verjaardag wordt gevierd van Sabine (Béat), het nieuwe vriendinnetje van haar vader. Raar maar waar, het meisje is juist even oud als Eugenie. Deze laatste is niet erg opgetogen over de nieuwe relatie van haar vader. Ze beschouwd Sabine als een rivale, die de plaats wil innemen die haar toekomt aan de zijde van Gilles. Maar ook Sabine is niet van plan om de man die ze liefheeft op te geven. De jaloerse Eugenie doet alles om het koppel uit elkaar te trekken. Ze bedenkt een duivels plan dat niet kan mislukken. Pittige relatie-komedie over liefde met leeftijdsverschil. Haat en passie vliegen je rond de oren, maar het is allemaal humoristisch bedoeld. Geschikt voor een avondje pretentieloos amusement, maar geen film die je zal bijblijven. Claudine Vergnes en Christiane Lebrima schreven het scenario. Fotografie is van Bernard Malaisy.

Amour & confusions

1997 | Romantiek, Komedie

Frankrijk 1997. Romantiek van Patrick Braoudé. Met o.a. Patrick Braoudé, Michèle Garcia, Gérard Darmon, Kristin Scott Thomas en Valeria Bruni Tedeschi.

Romantische komedie waarin Dan (Braoudé) en Sarah (Scott Thomas) ten prooi vallen aan liefde op het eerste gezicht. Na een romantische nacht vertrekt Sarah zonder Dan wakker te maken, voor ze weggaat schrijft ze haar telefoonummer op een vaas. Helaas: die wordt gebroken door de werkster.

X,Y

1996 | Komedie

Frankrijk/België 1996. Komedie van Jean-Paul Lilienfeld. Met o.a. Clémentine Célarié, Patrick Braoudé, Jenny Clève, Maurice Chevit en Patricia Malvoisin.

Derde komedie met Braoud[KA1]e over het a.s. ouderschap. Hij speelt de 35-jarige Eric Fleury, die directeur is van een door zijn grootvader opgerichte fabriek, waar op ambachtelijke wijze houten speelgoed wordt gemaakt. Sandrine Rey (C[KA1]elari[KA1]e) staat aan het hoofd van de firma Romance, die gespecialiseerd is in bruidskleding, speelgoed en kindermeubeltjes. Romance doet het veel beter dan Fleury et Fils en Sandrine licht Eric in dat de groep, waarvoor zij werkt de meerderheidsaandelen verworven heeft in Fleury. Eric kan kiezen tussen op de keien landen of een verstandshuwelijk met Sandrine. Zij verlangt hevig naar een baby en vreest dat het binnenkort te laat is. Ze belooft hem teruggave van de aandelen, als ze na twee jaar weer gaan scheiden. Eric kiest eieren voor zijn geld, maar komt erachter dat een kindje maken niet ambachtelijk kan geschieden omdat Sandrine kunstmatige inseminatie in haar kopje heeft. De film manoeuvreert langzaam naar een happy-end, waarbij onderweg gelachen moet worden over het ophouden van de schijn t.o.v. de buitenwereld en de familie, spermabanken, de ijzige Sandrine, de veldslag tussen de seksen, enz. enz. C[KA1]elari[KA1]e is geloofwaardig en goed, maar het scenario (en bijbehorende dialogen) van regisseur Lilienfeld zal buiten Waals België en Frankrijk weinig indruk maken. De fotografie van Michel Cenet is netjes en hij heeft goed gebruik gemaakt van het 20e eeuwse Parijs om de gevoelloze corporate- sfeer van de moderne grote Franse ondernemer vast te leggen. Dolby-geluid.

Un amour impossible

1996 | Komedie

Frankrijk 1996. Komedie van Patrick Volson. Met o.a. Robin Renucci, Coraly Zahonero, Claude Piéplu, Michel Vuillermoz en Daniel Berlioux.

In een Parijse bistro ontmoet Renucci de mooie Zahonero en het is liefde op het eerste zicht. De romance wordt echter onderbroken door de onverwachte dood van Zahonero's vader, de burgemeester van het vissersdorpje Port-Meyrolles. Haar vaders laatste wil gehoorzamend stelt het meisje zich kandidaat bij de volgende gemeenteraadsverkiezing. Groot is haar verbazing wanneer haar tegenkandidaat zich bekend maakt. Een politieke komedie die niet steeds haar slag thuis haalt, ondanks het uitstekende spel van Renucci en Zahonero. Voor doorwinterde politici is een naïef wicht geen tegenpartij. Corinne Atlas en Christophe Bourseiller baseerden hun scenario op een verhaal van Georges Benayoun. Voor de fotografie tekende Gérard Vigneron. Formaat 16/9.

Esther et Sarah

1996 | Drama

Frankrijk/België 1996. Drama van Jacques Otmezguine. Met o.a. Ludmila Mikaël, Lisa Martino, Catherine Arditi, Dominique Guillo en Frédérique Tirmont.

Istanbul, Turkije 1945. Esther (Mika[KA3]el) is een knappe, jonge joodse vrouw van Bulgaarse afkomst, die tegen haar zin is getrouwd met Illian (Karmann). Het onfortuinlijke huwelijk loopt spaak na het dramatische overlijden van Illiana (Astrid Guilleret), een van hun drie kinderen. Esther vertrekt met haar zes-jarige dochtertje Sarah (Camille Guilleret) naar Parijs, waar hen een hoop ellende wacht. Sacha (Dupont) blijft bij zijn vader. Sarah belandt in een oerstreng katholiek internaat, de uitgeputte Esther in een kliniek. Zij kan het geld voor het internaat niet meer betalen, maar de nonnen stellen een ruil voor: Sarah mag blijven op voorwaarde dat zij katholiek wordt. Drie jaar later krijgen Esther en Sarah (dan gespeeld door Ducamp) de Franse nationaliteit. Tien jaar later worden zij opgespoord door Esthers zoon Sacha (Guillo) die in Parijs medicijnen gaat studeren. De achttien-jarige Sarah (dan gespeeld door Martino) wil terug naar Turkije en wordt er met open armen ontvangen maar spoedig blijkt dat haar vader haar wil uithuwelijken aan een rijke handelaar. Weer terug in Frankrijk, gelouterd dit keer en klaar voor de grote liefde. Superieure Franse soap avant la lettre gebaseerd op een autobiografisch verhaal van producente Nelly Kafsky in de vorm van een eerbetoon aan immigranten en de moeilijkheden die zij in hun streven naar het geluk moeten overwinnen. Gered door knappe vertolkingen. Het scenario is van Sarah Romano, Daniel Saint-Hamont en regisseur Otmezguine. Het camerawerk is van Roman Winding. Stereo. Ook bekend als LE RÊVE D'ESTHER.

Papa et rien d'autre

1994 | Drama

Frankrijk 1994. Drama van Jacques Cortal. Met o.a. Philippe Volter, Isabel Otero, Joséphine Serre, Eléonor Hirt en Roland Bertin.

Na een slepende ziekte sterft de levensgezellin van Volter. Samen met hun acht-jarig dochtertje Serre tracht hij zijn verdriet te verwerken. Een jaar later ontmoet Volter in zijn toneelgezelschap de mooie Otero, die beste maatjes wordt met het meisje. Ze besluiten te gaan samenwonen, maar de grootouders van het meisje, die hun overleden dochter niet kunnen vergeten, stellen alles in het werk om Serre bij haar vader weg te halen, zonder rekening te houden met de wensen van het kind. Alle registers van de goedkope sentimentaliteit worden opengetrokken in dit scenario van regisseur Cortal, dat ware monsters maakt van de grootouders. Inspiratieloze bloemlezing van alle bekende elementen uit dit soort 'tearjerkers'.

Neuf mois

1994 | Komedie

Frankrijk 1994. Komedie van Patrick Braoudé. Met o.a. Patrick Bouchitey, Philippine Leroy-Beaulieu, Catherine Jacob, Patrick Braoudé en Daniel Russo.

Psychiater Braoudé preekt altijd: 'Waarom willen we kinderen? Iedereen zou zich dit moeten afvragen, voordat hij of zij gaat vrijen!' Als zijn vrouw Leroy-Beaulieu hem vertelt dat zij in verwachting is van een tweede, krijgt hij een zenuwinzinking. Rondom dit idee is een film gemaakt, die met een slakkengang de zwangerschapsperiode tot een eeuwigheid maakt. Kluchtig en smakeloos gesnier op slecht geoutilleerde ziekenhuizen, onervaren gynaecologen, vreetbuien, slapeloosheid en de angst om te vrijen met een dikke buik moeten het leuk maken. De finale die iedereen gelukkig moet maken met de geboorte, is ronduit banaal. Het was de bedoeling een TROIS HOMMES ET UN COUFFIN of een LA VIE EST UN LONG FLEUVE TRANQUILLE te maken, maar dat is niet gelukt. Scenario van regisseur/hoofdrol Braoudé. Het camerawerk is van Jean-Yves Le Mener.

Cœur à prendre

1994 | Romantiek, Komedie

Canada/Frankrijk 1994. Romantiek van Christian Faure. Met o.a. Christine Boisson, Pierre Curzi, Jennifer Lauret, Christophe Aquilon en Robert Liensol.

De veertien-jarige scholiere Lauret verzorgt Aquilon, een jonge zwarte die in elkaar is geslagen door een groepje tuig dat hij geld schuldig was. Ze worden verliefd, maar hun liefde moet geheim blijven. Lauret's ouders, welgestelde burgers, zullen immers nooit accepteren dat zij omgaat met een Afrikaan, die bovendien samen met zijn vader clandestien in het land verblijft. Tot overmaat van ramp blijkt dan nog dat het meisje een zware operatie moet ondergaan. Schaamteloze variatie op het LOVE STORY- thema, met een scheutje rassenconflict en illegalen-problematiek erbij, wat het lekker actueel maakt. Het is allemaal zo doorzichtig dat het niet leuk meer is. Geschreven door Sylvie Dervin en Guy Fournier en in beeld gebracht door Paul Bonis.

Petit

1993 | Komedie, Fantasy

Frankrijk 1993. Komedie van Patrick Volson. Met o.a. Stéphane Audran, Julien Gutierrez, Patrick Pineau, Jan Rouiller en Michel Bompoil.

Na een eerder woelige vrijgezellennacht ontwaakt Leo (Pineau) met de gedachte aan zijn huwelijk met Lucie (Villeneuve) en herinneringen aan zijn jeugdliefde Marianne. Tot zijn verstomming stelt hij vast dat hij terug in het lichaam van een tienjarige (Gutierrez) zit. Hij kan niet anders bedenken dan dat hij behekst werd door het exotische hoertje waarop zijn vrienden hem trakteerden. Terwijl de hele familie en zijn verloofde vergeefs wachten in de kerk tracht hij wanhopig zijn normale ouderdom terug te krijgen. Enkel zijn moeder Fran[KA10]coise (Audran) gelooft hem, evenals zijn beste vriend (Bompoil), die echter van de gelegenheid gebruik maakt om Lucie te versieren. Voorspelbare komedie van een volwassene die terug kind wordt, maar praat met een terminologie van een dertigjarige. Er zitten enkele leuke momenten in (vooral met moeder Audran), maar naar het einde toe worden alle registers van de sentimentaliteit opengetrokken. Corinne Atlas schreef het scenario en Jacques Boumendil stond achter de camera.

Ferbac et le carnaval des ténèbres

1993 | Misdaad

Frankrijk/Luxemburg 1993. Misdaad van Sylvain Madigan. Met o.a. Jean-Claude Brialy, Brigitte Bemol, Hubert Deschamps, Patricia Malvoisin en Bernard Alane.

Brialy als Eric Ferbac wordt uitgenodigd op het jaarlijks gecostumeerd bal op het kasteel van een aanzienlijke familie als begeleider van de mooie dochter Bemol. De patriarch van het gezin, Deschamps, lijkt bijzonder opgetogen met zijn aanwezigheid. Terwijl de detective zijn balkleding uitzoekt is hij getuige van een vreemde gebeurtenis: recht tegenover zijn venster leveren twee mensen een gevecht op leven en dood. Typische policier, met enkele lugubere momenten, naar een scenario van Alain Demouzon en Michel Friedman. Goede ontspanning zonder verdere pretenties, charmant gespeeld door Brialy en met een knap gastoptreden van Brion. Camerawerk van Jean-Bernard Aurouet.

De zevende hemel

1993 | Komedie, Romantiek

Nederland/België 1993. Komedie van Jean-Paul Lilienfeld. Met o.a. Urbanus, Renée Soutendijk, Peter Van den Begin, Ann Petersen en Kitty Courbois.

Weinig indrukwekkend regiedebuut van Frans acteur Lilienfeld waarin Vlaamse graphals Urbanus buurvrouw Soutendijk, die zelfmoord wil plegen, het leven redt. Hij doet zich voor als haar engelbewaarder en zij trekken er samen op uit wat dan aanleiding moet geven tot situatiehumor. Later blijkt dat Soutendijk eigenlijk Urbanus' engelbewaarder is en zij zorgt voor wat geluk in zijn schlemielachtige leven. Wat zich als een vriendelijk romantisch sprookje aankondigt, ontaardt in amateuristisch gestoethaspel rond een beschadigde anti-held. Urbanus, die als acteur beslist wat in zijn mars heeft, verdiende een veel beter script en regisseur. Het nadrukkelijke happy end is een van de banaalste uit de lange rij in de filmgeschiedenis. Soutendijk, die per se een komische rol wilde spelen, heeft niet alleen weinig ervaring met de eisen van het genre, maar faalt zelfs als aangeefster.

J'aurais jamais dû croiser son regard

1989 | Komedie, Drama

Frankrijk 1989. Komedie van Jean-Marc Longval. Met o.a. Nathalie Cardone, Smaïn, Luc Thuillier, Marie Caries en Philippe Chambon.

Bambi en Lucky zijn twee onafscheidelijke vrienden, te lui om te werken maar best sympathiek. Ze leven van wat zwarte klusjes zo hier en daar tot op de dag dat Zoé in het leven van Bambi opduikt. Zij stelt zich niet tevreden met zo'n miserabel bestaan en sleept hen mee in allerlei louche zaakjes. Daar hadden ze beter niet aan kunnen beginnen. De toon is niet tragisch en de kijker vermaakt zich prima bij het volgen van de grappige avonturen en de tegenslagen. Het aarzelende tempo, de grove montage die resulteert in een soort opeenvolging van sketches en de aarzelende overgangen maken deze eerste lange speelfilm in ieder geval even ongelijkmatig als veelbelovend.

Résidence surveillée

1987 | Drama

Frankrijk 1987. Drama van Frédéric Compain. Met o.a. Jacques Bonnaffé, Maria Schneider, François Siener, Patrick Bonnel en Myriam Mézières.

Een pas in gebruik genomen flatgebouw met dure appartementen wordt belaagd door gluurders. De nachtwaker speelt handig in op de angst van de huurders. Onbewust worden deze huurders het slachtoffer van een nieuwe terreur, ondanks de bemoeienissen van een architect en zijn vrouw. Het verhaal kon geschreven zijn door Orwell: het actuele onderwerp van het opkomend fascisme speelt in op de gevoelens van onveiligheid. Hugo Santiago schreef mee aan het scenario. Deze eerste lange speelfilm van Compain heeft als nadeel dat Bonnaffé alle aandacht naar zich toetrekt, terwijl de rest van de hoofdrolspelers vrij onbenullig overkomt.

op televisie
3 uitzendingen

48 heures par jour (2008) is deze week driemaal op televisie. Log in om een abonnement aan te maken

Datum
Zender
Tijd
maandag 25 december
TV 5 Monde Europe
23:20 - 00:45
vrijdag 22 december
TV 5 Monde Europe
18:39 - 20:04
zondag 17 december
TV 5 Monde Europe
21:01 - 22:28

Reageer