Michèle Ernou

Acteur

Michèle Ernou is acteur.
Er zijn 4 films gevonden.

Origine contrôlée

2001 | Komedie, Drama

Frankrijk 2001. Komedie van Ahmed Bouchaala, Zakia Tahri en Ahmed Bouchaala. Met o.a. Patrick Ligardes, Atmen Kelif, Ronit Elkabetz, Abder El Kabir en Alexia Stresi.

De werkloze Patrick Morel (Ligardes) keert na een gemaskerd bal als vrouw verkleed terug naar huis. Onderweg wordt hij aangehouden door de politie en moet zijn papieren tonen. Tot zijn niet geringe verrassing wordt hij in de kraag gevat als Ali Berrada, een illegale immigrant uit Algerije, die op een lijst staat om uitgewezen te worden. De echte Berrada had tijdens het feestgedruis de papieren verwisseld. De ambtenaren zijn onverbiddellijk en Patrick wordt ingesloten. In de cel ontmoet hij de Algerijnse Sonia (Elkabetz) en gauwdief Youssef (Kelif), die eveneens uitgewezen zullen worden. Onderweg naar het vertrekpunt ontsnappen ze met hun drieën en proberen in de provincie te overleven. Een pijnlijk grappige satire over vooroordeel en misverstanden, die waar gebeurd zouden kunnen zijn. Helaas is het scenario van regisseur Ahmed Bouchaala en regisseuse Zakia Bouchaala, Fred Rubio niet helemaal origineel. Bruno Dega zorgde voor de puntige dialogen. Het spel is naturel en geloofwaardig. Het camerawerk is van Yves Capes. Opgenomen in de serie Das kleine Fernsehspiel in de reeks Toleranz.

Qui plume la Lune ?

1999 | Komedie, Drama

Frankrijk 1999. Komedie van Christine Carrière. Met o.a. Jean-Pierre Darroussin, Garance Clavel, Elsa Dourdet, Michèle Ernou en Michelle Brousse.

Als de vrouw van Lucien (Darrousin) overlijdt, blijft hij achter met twee dochtertjes, Suzanne (Ferreira als kind, Duchamp als tiener, Clavel als volwassene) en Marie (Guedra als kind, Lienard als tiener, Dourdet als volwassene). Hij wil zijn kinderen beschermen en hun moeder vervangen, maar tegelijkertijd waken de meisje over hem. Luciens moeder (Ernou) behandelt hem op haar beurt weer als een kind en die situatie is op den duur niet houdbaar. Dat komt in de vorm van een generatieconflict als de meisjes volwassen worden. Suzanne trouwt met de verkeerde kerel en Marie mist de boot. Het intelligente scenario van regisseuse Carrière is gedeeltelijk autobiografisch, maar ze heeft opzettelijk haar eigen situatie omgekeerd want zij verloor op jonge leeftijd haar vader. De manier waarop ze de problemen van het chaotische huishouden benadert, is geloofwaardig en ze doet het met een bepaalde luchtigheid, waardoor je bij dit mooi gespeelde drama af en toe behoorlijk glimlacht. Het spel is mooi en de rollen passen bij hun onderwerp. Het camerawerk is van Pierre David, Pascal Lagriffoul en Gilles Porte. Carrière's tweede speelfilm werd op kleine festivals bekroond en ze sleepte zelfs een prijs in de wacht in Cannes.

Extension Du Domaine De La Lutte

1999 | Drama, Komedie

Frankrijk 1999. Drama van Philippe Harel. Met o.a. Philippe Harel, José Garcia, Catherine Mouchet, Cécile Reigher en Marie-Charlotte Leclaire.

Literaire zwarte komedie, gebaseerd op het gelijknamige boek van romancier Michel Houellebecq ('Elementaire deeltjes') die het draaiboek schreef met regisseur/scenarist Philippe Harel. Rijk gevuld met filosofische teksten over oa de aanschaf van een bed, de ontoegankelijkheid van vrouwen, vreemde luchtjes in huis en de weemoed van feestdagen: de moderne maatschappij in een notendop. Philippe Harel speelt zelf de hoofdpersoon, steevast door de verteller aangeduid als 'Onze Held'. Onze Held is een kettingrokende misantropische IT-er die, zoals hij zelf Maupassant aanhaalt, 'los staat van de wereld' maar zichzelf normaal acht 'tot zo'n 80%'. Hij is alleen, verdient 25x minimumloon, maakt georganiseerde groepsreisjes en heeft al twee jaar geen seks. Collega Tisserand (José Garcia) is zo mogelijk nog alleenstaander. Het toeval wil dat de twee door het bureau worden gekoppeld om softwarecursussen te geven in de provincie. Alwaar Onze Held pas goed op stoom komt. 'Je bent verweesd door de tienerliefdes die je nooit hebt gekend. Net als de vrije markt creëert vrije seks een klasse van paupers.' Verlossing uitgesloten. Extension du domaine de la lutte (in de context te vertalen als 'verlenging van het strijdperk') grossiert in treffende teksten en subtiele plotwisselingen.

Laisse un peu d'amour

1998 | Komedie, Drama

Frankrijk 1998. Komedie van Zaïda Ghorab-Volta. Met o.a. Andrée Damant, Lise Payen, Aurélia Petit, Michèle Ernou en Louise Vincent.

Monique (Damant) is 57, werkt in couture-atelier en woont in woonkazerne, ten Oosten van Parijs, met haar twee bijna volwassen dochters Sandra (Payen) en Gis[KA2]ele (Petit). Monique verliest haar baan en op haar leeftijd zal zij er niet in slagen ander werk te vinden. Voor Monique begint een nieuw leven, eindelijk zal zij tijd hebben om zich met haar dochters bezig te houden. Sandra zit na zelfmoordpoging in de psychiatrie en Gisèle werkt hard om toegelaten te worden tot toneel- en filmschool in Parijs. Nogal wiedes dat Monique's dochters ook geen tijd hebben om zich over haar zorgen te maken... Tragiek en humor liggen dicht bij elkaar in deze gevoelige milieustudie in de vorm van eenvoudig alledaags portret over drie vrouwen met veel gevoel voor haar personages door Ghorab-Volta in beeld gebracht. Iets schijnbaar banaal kan, op voorwaarde dat het precies wordt geobserveerd, bijzonder onderhoudend zijn.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Michèle Ernou op televisie komt.

Reageer