Marie Payen

Acteur

Marie Payen is acteur.
Er zijn 7 films gevonden.

Mon âme par toi guérie

2013 | Drama

Frankrijk 2013. Drama van François Dupeyron. Met o.a. Grégory Gadebois, Céline Sallette, Jean-Pierre Darroussin en Marie Payen.

Introverte Frédi, inwonend bij zijn door het leven getekende vader, hobbelt van baantje naar baantje en houdt emotie op afstand. Van zijn recent heengegane moeder heeft Frédi het genezen door handoplegging geërfd. De gave blijft vooralsnog onbenut, totdat de dolende dertiger onopzettelijk een kind aanrijdt dat in een coma belandt. Wat klinkt als eersteklas zweefkezenmelodrama is de facto een in snippers verteld louteringsverhaal met een soms onbestemde sfeer. Gadebois (de zoon) en Darroussin (de vader) zijn geweldig. Zwanenzang van Dupeyron (1950-2016), stille kracht van het bedachtzame Franse drama-op-de-millimeter.

Inguélézi

2004 | Drama

Frankrijk 2004. Drama van François Dupeyron. Met o.a. Marie Payen, Éric Caravaca, Françoise Lebrun en Mar Sodupe.

Na zijn innemende filmhuishit Monsieur Ibrahim et les fleurs du Coran, waarin Omar Sharif een oude Turk speelt die bevriend raakt met een Franse tiener, verfilmde Dupeyron zijn eigen roman Inguélézi, weer over een multiculturele vriendschap. Jonge weduwe Geneviève (Payen) stuit in haar kofferbak op Kader (Caravaca), een gevluchte Koerd die Engeland probeert te bereiken. Uit medelijden besluit ze hem te brengen. Zo begint een onconventionele roadmovie met twee personages die elkaar niet verstaan, maar zich herkennen in elkaars verdriet. Subtiel gedaan, al maken het trage tempo, bibberige camerawerk en de lange stiltes Inguélézi moeilijker uit te zitten dan Monsieur Ibrahim.

La surface de réparation

2001 | Drama

Frankrijk 2001. Drama van Bernard Favre. Met o.a. Patrick Raynal, Remo Girone, Marie Payen en Jovanka Sopalovic.

Na zijn innemende filmhuishit Monsieur Ibrahim et les fleurs du Coran, waarin Omar Sharif een oude Turk speelt die bevriend raakt met een Franse tiener, verfilmde Dupeyron zijn eigen roman Inguélézi, weer over een multiculturele vriendschap. Jonge weduwe Geneviève (Payen) stuit in haar kofferbak op Kader (Caravaca), een gevluchte Koerd die Engeland probeert te bereiken. Uit medelijden besluit ze hem te brengen. Zo begint een onconventionele roadmovie met twee personages die elkaar niet verstaan, maar zich herkennen in elkaars verdriet. Subtiel gedaan, al maken het trage tempo, bibberige camerawerk en de lange stiltes Inguélézi moeilijker uit te zitten dan Monsieur Ibrahim.

Quand on sera grand

2000 | Komedie

Frankrijk 2000. Komedie van Renaud Cohen. Met o.a. Mathieu Demy, Amira Casar, Maurice Bénichou, Louise Bénazéraf en Marie Payen.

Simon (Demy), begin dertig, schrijft voor een vakblad voor de tabaksindustrie (een gedoemde markt in Europa). Zijn vriendin Christine (El Zein) lijkt niet in verwachting te raken en dat maakt Simon onrustig. Hij wil nakomelingen voor het te laat is. Zijn vrienden Fabrice (Boisselier), Roche (Bonicatto) en L[KA1]ea (Payen) lijken meer geluk te hebben. Simon is gesteld op zijn grootmoeder (B[KA1]en[KA1]ezaref), maar zij raakt de kluts kwijt en sterft, tot Simons grote verdriet. Alleenstaand buurvrouwtje Claire (Casar) is in verwachting, maar is niet blij. Simon begrijpt niet goed waarom; ze zou toch alle redenen moeten hebben om gelukkig te zijn? Zijn joodse vader Isaac (Bénichou) is psychiater, maar ze hebben een relatie die op rivaliteit gebaseerd is. Simon heeft het voordeel van de jeugd. Cohen's eersteling is een Woody Allen-achtige comedy, die Woody allang niet meer maakt, met een Frans sausje. Toch is het vermakelijk en aardig gedaan, mede dankzij de behoorlijke spelprestaties. Het scenario van regisseur Cohen en Eric Veniard is redelijk ondiep, maar er valt soms best te lachen. Liep twee weken in de Franse bioscoop en moest genoegen nemen met minder dan vijftigduizend bezoekers - dat is weinig; zouden de Fransen dan toch massaal anti-semiet zijn? Wij houden het er eerder op dat ze de rolprent niet begrijpen of onderschatten. Het camerawerk is van Pierre Milon.

Nos vies heureuses

1999 | Romantisch drama

Frankrijk 1999. Romantisch drama van Jacques Maillot. Met o.a. Marie Payen, Cécile Richard, Camille Japy, Eric Bonicatto en Fanny Cottençon.

Vermoeiende schets van de pre-selfiegeneratie. Julie, Émilie, Cécile, Jean-Paul, Lucas, Ali - zes rond-de-dertigers die hun weg zoeken in een fragmenterende Franse maatschappij. Samengevat: te veel opties om uit te kiezen en te weinig zelfreflectie om daarvan de leegte in te zien. Regisseur Maillot wil minstens vijf films tegelijk maken en vergeet bij die pretentie uiteraard de knuffelallochtoon en zenuwpatiëntencameravoering niet. Tweeënhalf uur stuurloze subsidieslurp ontbeert volledig de finesse en poëzie van genreuitblinker Olivier Assayas (L'eau froide, Fin août, début septembre) en is een vreugdeloze kijkopgave.

J'ai horreur de l'amour

1997 | Komedie

Frankrijk 1997. Komedie van Laurence Ferreira Barbosa. Met o.a. Jeanne Balibar, Jean-Quentin Châtelain, Laurent Lucas, Bruno Lochet en Alexandra London.

In augustus is Parijs uitgestorven omdat iedereen met vakantie is. Ook de wachtkamer van (pas gescheiden) huisarts Annie Simonin (Balibar) die achter in de dertig is, is leeg en zij begint zich tussen de huisvisites op de scooter (met hoge hakjes!) zorgen te maken dat ze niets te doen zal hebben; iedereen die niet echt iets mankeert, is weg. Annie ontmoet Richard Piotr (Ch[KA4]atelain) een acteur, die in een avant-garde bewerking van een stuk van Shakespeare zit, [KL]Richard III[KLE]; hij blijkt een ingebeelde zieke te zijn waar ze bijna niet meer vanaf komt en ze krijgt Laurent Blondel (Lucas) in haar praktijk, die AIDS heeft en het nut van een behandeling niet inziet, want hij gaat toch dood. Tussen dit drietal ontspint zich een scherpzinnige komedie, die uitstekend gespeeld wordt. Toneelliefhebbers en kijkers die van goed dialoog houden krijgen hier iets heel aardigs voorgeschoteld en nemen de lengte (teveel!) van de film op de koop toe. Het uitstekende scenario vol leuke, overtuigende en geloofwaardige opmerkingen is van de regisseuse Ferreira-Barbosa en Denyse Rodriguez-Tomé. Het camerawerk is van Emmanuel Machuel. Tweede film van Ferreira- Barbosa na LES GENS NORMAUX N'ONT RIEN D'EXCEPTIONNEL; de fans van deze film zullen tevreden zijn.

Culpabilité zéro

1996 | Drama, Familiefilm

Frankrijk 1996. Drama van Cédric Kahn. Met o.a. Vincent Berger, Marie Mûre, Marie Payen, Agathe Rouiller en Frédéric Cherboeuf.

Na de verdwijning van zijn broer trekt Simon (Berger) naar Strasbourg. Hij is ervan overtuigd dat deze zelfmoord gepleegd heeft en hij wil uitpluizen wat hem tot die wanhoopsdaad gedreven heeft. Hij vindt onderdak bij een ex-vriendin Nathalie (Payen) die hem wegwijs maakt in de stad. Simon neemt contact op met Ludivine (M[KA4]ure), de vriendin van zijn broer. Ze stoten op een links extremistische groepering, waar een zekere Raoul (Hiessler) de sleutel tot het raadsel lijkt te bezitten. Een complexe politiek drama verweven in een spel van angst en liefde. De jonge acteurs, meestal studenten van het Théâtre National de Strasbourg, brengen het er ruim goed van af, ook al zou er aan sommige vertolkingen nog wat gepolijst moeten worden. Het scenario van Valérie Mégard, Sébastien Louis en Elisabeth Ausina zit moeilijk in elkaar maar kan de aandachtige kijker toch wel tot het einde in de ban houden. Achter de camera stond Jean-Philippe Bouger.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Marie Payen op televisie komt.

Reageer