René-Marc Bini

1957 Acteur, Componist

René-Marc Bini (1957) is acteur en componist.
Er zijn 20 films gevonden.

La tendresse

2013 | Drama, Komedie

België/Frankrijk/Duitsland 2013. Drama van Marion Hänsel. Met o.a. Marilyne Canto, Olivier Gourmet, Adrien Jolivet, Sergi López en Margaux Châtelier.

Als hun jongvolwassen zoon zijn been breekt bij een snowboardongeluk, zoeken zijn gescheiden vader en moeder hem samen op. Tijdens de lange autorit naar de Alpen en hun overnachting in het skihotel wordt duidelijk hoe de twee zich tot elkaar verhouden, wat ze nog voor elkaar voelen, en hoe hun kind over hen denkt. Opmerkelijk lichtvoetige, losse film van de Belgische Marion Hänsel, met een prachtig rolletje van de Spaanse acteur Sergi López als liftende zeeman die laat zien dat het raadzaam is het leven te nemen zoals het is.

Le désert de l'amour

2012 | Drama

Frankrijk 2012. Drama van Jean-Daniel Verhaeghe. Met o.a. Emmanuelle Béart, Didier Bezace, Mathieu Spinosi, Anna Gaylor en Cathérine Mouchet.

In het provinciebourgeois Frankrijk van de vroege jaren twintig gesitueerde romanadaptatie naar François Mauriac. Maria Cross, maîtresse van een welgestelde industrieel, heeft haar zesjarige zoontje verloren. Huisarts Paul Courrèges, vol zelfverwijt omdat hij het kind niet heeft kunnen redden, is heimelijk smoorverliefd op Maria. Wanneer zijn adolescente zoon Raymond eveneens voor haar valt, tekent zich het drama af in deze ouderwets statige televisiefilm van een zekere zwaarmoedigheid. Béart schurkt als enigmatisch treurwilgje soms tegen het ridicule aan. Natalie Carter schreef mee aan scenario en dialogen.

Noir océan

2010 | Drama

België/Duitsland/Frankrijk 2010. Drama van Marion Hänsel. Met o.a. Adrien Jolivet, Nicolas Robin, Alexandre de Seze en Steve Tran.

In de Zwarte Oceaan dobbert een Frans marineschip in 1972 richting Stille Oceaan om assistentie te verlenen bij de atoomproeven op het atol Moruroa. De kalme registratie van het routineuze bestaan van de matrozen voert de boventoon, waarbij cineast Hänsel de suggestie wekt van een zielloze bemanning in zalige onwetendheid. De onontkoombare paddenstoelwolk fungeert als de dreun die de jongens uit hun microkosmos rukt. Noir océan beklijft als een ongewone opgroeifilm van grote allure, hoewel het fragiele moois uiteindelijk deels wordt ontkracht door een prekerige voice-over.

La belle et le sauvage

2007 | Drama

Frankrijk 2007. Drama van Bertrand Arthuys. Met o.a. Maria de Medeiros, Lionel Abelanski, Jacques Spiesser, Didier Bezace en François Caron.

Natalie Carter is een Amerikaanse scenariste die het klaarspeelde om de vernuftig geconstrueerde Holocaust-roman Un secret van Philippe Grimbert voor regisseur Claude Miller tot vloeiend filmscenario te bewerken. Met La belle et le sauvage bewijst ze dat ze ook met een klein, lineair tv-script uit de voeten kan. In de Zuid-Franse kruidentuinheuvels van de Luberon leidt de oud-kinderpsychiater Louis Riquet (een karakterrol van Bezace) een teruggetrokken leven. Op een dag staat er een dame (De Medeiros) voor zijn neus die beweert, op zijn advertentie voor een huishoudster te komen solliciteren. Louis weet echter van niets.

Sounds of Sand

2006 | Drama

België/Frankrijk 2006. Drama van Marion Hänsel. Met o.a. Issaka Sawadogo, Carole Karemera, Asma Nouman Aden en Emile Abossolo M'Bo.

Af en toe verwaardigen grote westerse filmmaatschappijen en dito acteurs zich aandacht te besteden aan Afrika (Blood Diamonds, The Constant Gardener). De ontginning van misère is gewoonlijk de gemene deler, met Afrikanen als reddeloze figuranten en een westerling als lichtend baken. In het poëtisch verstilde Si le vent soulève les sables blijft Franse cineast Hänsel dichtbij de realiteit met een onrustbarend verhaal over een ontwortelde familie die onder het oog van gewapende milities door de woestijn trekt op zoek naar water. Een oprecht drama zonder hardvochtig effectbejag. Muziek van componist René-Marc Bini, gezongen door Cathy Renoir. Gefilmd op locatie in Djibouti.

Le train de 16h19

2003 | Drama

Frankrijk 2003. Drama van Philippe Triboit. Met o.a. Louise Szpindel, Isabelle Renauld, Robin Renucci en Frédéric Pellegeay.

Étienne Brenner pakt iedere dag de trein van 16 uur 19, samen met zoveel anderen. 'Mijn personage is een "Monsieur tout le monde", iemand waarmee iedereen zich gemakkelijk identificeert,' aldus acteur Renucci (Dreamers). Étienne is een aardige, capabele universitair docent met een fijn gezin en een altruïstische aard; identificatie met deze man is daarom nog prettig ook. Dat verandert wanneer Étienne in de trein getuige is van een verkrachting en er uit verbijstering en angst niks aan doet.

Liberté-Oléron

2001 | Komedie

Frankrijk 2001. Komedie van Bruno Podalydès. Met o.a. Denis Podalydès, Guilaine Londez, Bruno Podalydès, Patrick Pineau en Eric Elmosnino.

Het gezin Monot, dat bestaat uit vader Jacques (Denis Podalyd[KA2]es), moeder Albertine (Londez) en hun vier zoons, Beno[KA4]it (Jalbert), Anatole (Ruz[KA1]e), Fr[KA1]ed[KA1]eric (Font) en Nicolas (Jean Podalyd[KA2]es), brengen ieder jaar hun vakantie door op Ile d`Ol[KA1]eron, een eiland van bijna dertig kilometer lengte voor de kustplaats La Rochelle. Dit jaar wordt het verblijf toch te veel routine. Jacques, die niet gauw een initiatief neemt, laat zich door de handige verkoper Chevreteau (Bruno Podalyd[KA2]es) een `jacht` aansmeren, waarvoor hij zelfs een lening aangaat. Het jacht is niet meer dan een wrakkig zeilbootje, waarmee het gezin het ruime sop kiest en waarop je de klok gelijk kunt zetten hoe deze lui hilarische avonturen beleven door hun constante geblunder, gekibbel enz. Sergio (Elmosnino), de baas van de plaatselijke werf voor kleine bootjes, wrijft zich in de handen over de kostbare reparaties die ze hem vragen uit te voeren. Ondertussen neemt landschapsarchitect Gaboriau (Pineau) die deze gebeurtenissen ziet, met de nodige korrels zout. Franse kijkers en kenners van de Franse vakantietraditie bescheuren zich om zoveel onhandigheid, zoveel nodeloos gedoe en boertigheid, maar buiten het eigen land ligt deze dikwijls onbegrepen kost toch behoorlijk zwaar op de maag. Dit familieonderonsje (van de Podalydès) over vakantievreugde en vakantieleed wordt leuk gespeeld en Elmosnino en Pineau zijn misschien wel het meest om te lachen, maar zij hebben helaas de kleinere rollen. De titel slaat op de naam die de Monots aan hun nieuwe vaartuig geven. Het scenario is van regisseur Podalydès, en Denis Podalydès. Het camerawerk is van Yorgos Arvanitis.

Crimes en série : Variations mortelles

1999 | Misdaad

Frankrijk/België 1999. Misdaad van Patrick Dewolf. Met o.a. Pascal Légitimus, Yvan Back, Clémence Boué, Henri Salvador en Christian Hecq.

Nadat op de oever van een rivier een dode werd gevonden, besluit de politie in de rivier te gaan dreggen. Er worden nog verschillende lijken opgevist. Specialist in seriemoorden Assadourian (Ashanti) wordt door de onderzoeksrechter ter plekke gezonden, maar de lokale politie ziet de ervaren speurder eerder als een indringer. Er kan geen verband gevonden worden tussen de verschillende slachtoffers. Maar dan wordt Assadourian ontvoerd en wat later levenloos in een kist teruggezonden aan de politie. Thomas Berthier (L[KA1]egitimus) en zijn partner Denard (Back) nemen de zaak op zich. Een politiefilm volledig geënt op Amerikaans model, inclusief de seriemoordenaar en de twee cops die volledig op elkaar ingespeeld zijn. Gevolg is natuurlijk dat de film een opeenstapeling is van clichées die we al tientallen keren beter uitgewerkt hebben gezien in Amerikaanse films. Uitsluitend geschikt voor fervente fans van dit subgenre in de misdaadfilm. Weinig opwindend scenario, geschreven door Yann Le Nevet en regisseur Dewolf, naar een verhaal van Benoît Valère en Nicolas Robert. Fotografie is van Thierry Jault.

Crimes en série : Histoires d'amour

1999 | Misdaad

België/Frankrijk 1999. Misdaad van Patrick Dewolf. Met o.a. Pascal Légitimus, Yvon Back, Clémence Boué, Christian Hecq en Jean-Pierre Cassel.

Alles begint met het lijk van een man die blijkbaar zelfmoord pleegde door uit een venster te springen. Het gaat hier om een oude vriend van politieluitenant Pierre Denard (Back) en die is er rotsvast van overtuigd dat het niet om een zelfmoord gaat. Zijn baas en vriend Thomas Berthier (Légitimus) stemt in met een autopsie en hieruit blijkt dat het lijk enkele beenderen mist. Er werden eerder gelijksoortige moorden gepleegd en telkens bleek er een verband te bestaan tussen het slachtoffer en een ziekenhuis in Parijs. Berthier en Denard gaan op onderzoek uit. De zoveelste maniakale filmmoordenaar, geënt op de figuur van Hannibal Lector. Onderhavige psychopaat heeft als hobby het gedeeltelijk ontbenen van zijn slachtoffers. Niet enkel een serie-moordenaar, maar ook een serie-verhaal, dat wel op bepaalde momenten spannend is, maar dat blijk geeft van weinig originaliteit. Je hebt het allemaal al zo dikwijls gezien. Matt Alexander, Yann Le Nivet en regisseur Dewolf baseerden het scenario op een idee van Michel Munz en Gérard Bitton. Het is bedoeld als pilot voor een nieuwe serie. Fotografie is van Thierry Jault.

Cuisine américaine

1998 | Komedie

Verenigd Koninkrijk/Frankrijk 1998. Komedie van Jean-Yves Pitoun en Jean-Yves Pitoun. Met o.a. Irène Jacob, Jason Lee, Eddy Mitchell, Isabelle Petit-Jacques en Sylvie Loeillet.

Loren Collins (Lee) is kok bij de Amerikaanse marine, maar hij wordt ontslagen. Hij droomt ervan het culinaire genie van de Franse topkok Louis Boyer (gespeeld door de rocker Mitchell!) te evenaren of te overtreffen. In Frankrijk wordt Collins in dienst genomen bij het vier sterren restaurant van Boyer door diens zus Carole (Petit-Jacques). Collins` doorzettingsvermogen en vooral zijn passie voor het koken doen de rest. Wanneer ma[KA4]itre Louis voor een spoedoperatie wegens een tumor in het ziekenhuis moet worden opgenomen en er uitgerekend een belastingcontrole dreigt, redt Collins de zaak met zijn wunderbare Amerikaanse hamburgers (zie de titel)! Hij mag als beloning met Louis` schone dochter Gabrielle (Jacob) trouwen. Het zou een ideale film geweest zijn voor Bourvil en De Fun[KA2]es (die iets dergelijks deden), maar zij zijn er (helaas) niet meer om de boel flink op stelten te zetten. Het trio hoofdrolspelers doet zijn best. Het scenario van debuterend regisseur Pitoun is een en al cliché, maar het is een dekmantel om eens een kijkje te nemen in het heiligdom van de Franse haute-cuisine en de liefde- haat verhouding tussen Amerika en Frankrijk breed gemeten op je bord te krijgen. Een THE COOK, THE THIEF, HIS WIFE & HER LOVER van Peter Greenaway uit 1989 is het niet geworden maar dat is geen ramp, want die wordt alleen maar door fijnproevers gewaardeerd. Het camerawerk is van Jean-Marie Dreujou. Dolby.

Terres étrangères : Inca de Oro

1997 | Actiefilm

Frankrijk 1997. Actiefilm van Patrick Grandperret. Met o.a. Yvonne Kerouedan, Florence Thomassin, Antoine Chappey, Julio Jung en Leonor Varela.

Alba (Kerouedan) is een jonge Chileense vrouw die in ballingschap woont in Parijs. Haar moeder werd gefolterd en vermoord door soldaten van Pinochet. Op een dag herkent Alba in een tv-reportage de beul van haar moeder. Ze reist naar Chili om de man op te sporen en zich te wreken. In het dorpje Inca de Oro ontmoet ze Max (Chappey) en diens vrouw France (Thomassin), die temidden een huwelijkscrisis zitten. Indrukwekkende, maar niet erg optimistische film over een vrouw die met haar verleden geconfronteerd wordt. Kerouedan is uitstekend in de moeilijke, emotioneel geladen titelrol. Het scenario over mensen op een beslissend keerpunt in hun leven is van de hand van Sylvie Blum, Carmen Castillo en Patrick Grandperret. Achter de camera stond Miguel Sanchez.

Adorable petite bombe

1996 | Drama

Frankrijk 1996. Drama van Philippe Muyl. Met o.a. Philippe Volter, Olivia Brunaux, Patiaporana Oum, Féodor Atkine en Eliane Boeri.

Om zijn tanend imago als sterreporter wat op te vijzelen vertrekt tv-journalist G[KA1]erard Brunel (Volter) naar Cambodja om er de beruchte generaal Papa te interviewen. Deze staat aan het hoofd van een leger van kind-soldaten. Bij zijn terugkeer brengt hij de achtjarige Ravy (Oum) mee, waardoor hij ongetwijfeld heel wat media-aandacht zal krijgen. Zijn vrouw Alice (Brunaux) is niet akkoord met zijn methodes en ze verlaat het echtelijk dak. Ze trekt in bij haar vriendin Jacqueline (Bernier), een eenzame vrouw die de ideale man hoopt te vinden via annonces. Kritische kijk op de media die steeds meer eisen van de mensen die voor hen werken. Ze willen top-kijkcijfers, zelfs wanneer dit ten koste gaat van een klein meisje. Een interessant gegeven dat mank loopt door een zwakke dramatische opbouw, die niet kan uitmaken of het nu komisch of ernstig bedoeld is. Het scenario is van Muyl, Alain Riondet en Philippe Lopes Curval. Luc Drion hanteerde de camera.

Les caprices d'un fleuve

1995 | Drama, Historische film, Avonturenfilm

Frankrijk/Verenigde Staten 1995. Drama van Bernard Giraudeau. Met o.a. Bernard Giraudeau, Richard Bohringer, Anna Galiena, Roland Blanche en Raoul Billerey.

Bescheiden drama speelt zich af aan de Afrikaanse westkust, eind achttiende eeuw, waar de slavenhandel bloeit. Een blanke aristocraat voedt een 10-jarig slavenmeisje op als zijn eigen dochter, maar krijgt, naarmate ze ouder wordt, ook andere gevoelens voor haar. Wanneer zij en enkele andere slaven worden gekidnapt doet hij er alles aan haar terug te vinden. De fraaie, voor een César genomineerde fotografie van Jean-Marie Dreujou vormt een belangrijk pluspunt en verleent de (woestijn)landschappen een goudkleurige grandeur. De film werd deels in Senegal opgenomen. (RdL/VPRO Gids)

Weep No More My Lady

1994 | Thriller

Duitsland/Frankrijk 1994. Thriller van Michel Andrieu. Met o.a. Daniel J. Travanti, Kristin Scott Thomas, Shelley Winters, Francesca Annis en Robin Renucci.

Actrice Annis staat onder grote druk. Sinds korte tijd krijgt ze allerlei dreigtelefoontjes waarin iemand haar zegt dat ze te oud is voor de rol die ze moet spelen. Ook beweert de anonieme beller dat haar zuster Scott Thomas een verhouding heeft met haar producer en minnaar Travanti. De hele crew is ervan overtuigd dat ze een zenuwinzinking nabij is totdat ze op een dag spoorloos verdwijnt. Intrigerende suspensefilm die naar het einde toe teveel in clichés verzandt. Over het algemeen goede vertolking, met vooral een schitterende Winters als een wijze Miss Marple. Robert Levine en Andrieu baseerden hun Agatha Christie-achtige scenario op de roman van Mary Higgins Clark die op zijn beurt bewerkt werd door Leila Basen. Sombere fotografie van Renan Polles. Origineel opgenomen met Engelse dialogen.

L'instit: Vanessa la petite dormeuse

1994 | Drama

Frankrijk/Zwitserland 1994. Drama van Philippe Triboit. Met o.a. Gérard Klein, Sylvie Jacob, Jean-Jacques Moreau, Carole Franck en Sylvie Labrigand.

De kleine Jacob vegeteert in haar klas en wacht haar zestiende verjaardag af, waarna ze niet meer leerplichtig zal zijn. Tijdens de lessen valt ze meestal in slaap, uitgeput door het zware werk dat ze 's avonds doet in het restaurant van haar vader. De komst van nieuwe leerkracht Klein zal het leven van het meisje en de sfeer in de klas grondig veranderen. Gebrek aan belangstelling, zelfverloochening en geweld worden vervangen door een nieuwe instelling van de leerlingen. Nogal geïdealiseerd beeld van de invloed van een leraar op zijn leerlingen. Erg geloofwaardig klinkt het allemaal niet. Bovendien gaat het scenario van Patrick Mosconi en Joseph Perigot op de sentimentele toer wanneer Klein in de clinch gaat met de vader van het meisje om hem te overtuigen van het belang van een vervolgopleiding voor zijn dochter. Alain Levent hanteerde de camera.

Grosse fatigue

1994 | Komedie, Drama

Frankrijk 1994. Komedie van Michel Blanc. Met o.a. Michel Blanc, Carole Bouquet, Philippe Noiret, Josiane Balasko en Roman Polanski.

Beroemd acteur Michel (Blanc) wordt geconfronteerd met allerlei misdaden die hij niet heeft gepleegd. Met vriendin-collega Carole (Bouquet) gaat hij op onderzoek uit en komt erachter dat hij een dubbelganger heeft. Krankjoreme farce dendert met veel kabaal en surrealiteiten door een soms zwartgallig scenario dat sterk herinnert aan de films van Bertrand Blier (co-ouder van het idee). Vooral een cinefielenfeestje, mede door de niet aflatende parade van gastoptredens. Present: Blancs vroegere Théatre du Splendid-confraters, Roman Polanski, Charlotte Gainsbourg, Cannes-filmfestivaldirecteur Gilles Jacob en anderen.

Les nuits fauves

1992 | Drama, Biografie

Frankrijk 1992. Drama van Cyril Collard. Met o.a. Romane Bohringer, Cyril Collard, Carlos Lopez, Corine Blue en Clémentine Célarié.

Collard, een jongeman die seropositief is bevonden, maakte een verfilming van zijn eigen grotendeels autobiografische roman. Dit leverde een film vol ongebruikelijke emoties, geweld en kracht op. Jean is dertig jaar en geniet met volle teugen van het leven, als ook van zijn relaties met zowel jongens als meisjes. Dan ontmoet hij de zeventien-jarige Laura en beleeft met haar een heftige en hartstochtelijke romance. Pas na de liefde te hebben bedreven, vertelt hij dat hij seropositief is. Met Laura leert hij wat ware liefde is. Deze ode aan het leven is verfilmd in de vorm van een reportage, en het spoedeisende karakter ervan is merkbaar. De kijker maakt kennis met het zweverige nachtleven van Parijs en wordt deelgenoot van de wanhoop en de ontreddering in een bestaan, waarin niet te kiezen valt en geen onderscheid wordt gemaakt. De tragiek van de ziekte aids is voelbaar aanwezig maar toch ook vooral de schoonheid en de kracht van de liefde. Bohringer en Collard vormen een overtuigend stel.

Interdit d'amour

1991 | Drama

Frankrijk 1991. Drama van Catherine Consini en Catherine Corsini. Met o.a. Maxime Leroux, Nathalie Richard, Christine Murillo en Maxime De Jode.

Huilerige verhaal over een lastig jongetje. Zijn moeder slaat hem. Ze sluit hem op in een kast, als hij niet naar school gaat; hij moet er ook slapen. Alleen voor het eten mag hij er even uit. Het kind ontwikkelt zo een manie om muren te bekrassen. Als hij na een eenzame opsluiting tijdens een weekend door de brandweer bevrijd wordt, komt hij in een kindertehuis terecht. Hij maakt er kennis met een jonge stukadoor. Na een aanvankelijke afstoting, omdat hij diens werk kapot heeft gemaakt, sluiten ze een hechte vriendschap. In de finale mag het jochie bij de vakman gaan wonen en is verlost van zijn boosaardige moeder. Die eindigt in de gevangenis. Deze film is zo slecht dat hij niet eens geschikt is voor de allergemakzuchtigste schare der zakdoekbrigades-met- bonbondozen. Aan het scenario sleutelden Dominique Lancelot en Jean-Louis Tribes.

Adieu Marin

1991 | Thriller, Misdaad

Frankrijk/Zwitserland 1991. Thriller van Alain Schwarzstein. Met o.a. Jean-Philippe Écoffey, Pierre Vaneck, Jessica Forde, Cathérine Alcover en Marisa Pavan.

Officier van een Frans koopvaardijschip Escoffey komt, op weg van huis terug naar zijn schip, een knappe vrouw tegen die pech heeft met haar auto. Hij biedt haar een lift aan naar een hotel. De vrouw is duidelijk bang. Na een etentje gaat hij met haar mee naar de kamer. De volgende ochtend vertrekt hij vroeg, maar plotseling staat de politie voor zijn neus. De vrouw is vermoord en hij is de enige verdachte. Klassiek opgebouwde thriller waarbij de toeschouwer zelf niet weet of de officier schuldig is of niet. De film zit vol met ongure typen en goede plotwendingen houden de aandacht vast. Het scenario dat Schwazstein en Patrick Laurent baseerden op de roman Murder On Room 13 van Marvin Albert levert geen grote filmkunst op, wel aangename spanning. Gefilmd door Eddy van der Enden.

Robinson & Cie

1990 | Animatie, Avonturenfilm, Familiefilm

Frankrijk 1990. Animatie van Jacques Colombat.

Ongebruikelijke, originele bewerking van het beroemde verhaal van Daniel Dafoe, waarvoor Jean-Pierre Burgart en de regisseur het scenario schreven en dat een beeld schept van Londen als stad vol leugens, list en bedrog, waar mensen ruzie maken, vechten en elkaar vermoorden. Nadat de volwassen Robinson zich had ingescheept, lijdt hij schipbreuk en komt na zijn idyllische bestaan en veel omzwervingen terug met zijn trouwe metgezel Vrijdag naar Londen; onderweg hebben ze zwarte slaven uit de ketenen van zeerovers bevrijd en Robinsons geboortestad blijkt een vrolijke boel te zijn. Prettig en verrassend. Opvallend mooie muzikale begeleiding. In de originele versie van deze animatiefilm met de stemmen van Jacques Fran[KA10]cois (Robinson), Rolando Faria (Vrijdag), G[KA1]erard Hernandez (Dodo) en Julien Guiomar (Bougainville).

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer René-Marc Bini op televisie komt.

Reageer