Philippe Eidel

Componist

Philippe Eidel is componist.
Er zijn 16 films gevonden.

Le vélo de Ghislain Lambert

2001 | Sportfilm, Drama

Frankrijk/België 2001. Sportfilm van Philippe Harel. Met o.a. Benoît Poelvoorde, José Garcia, Daniel Ceccaldi, Sacha Bourdo en Emmanuel Quatra.

Quasi-documentaire vertelling over de kleine Belgische wielrenner Ghislain Lambert, wiens enige ambitie het was een kampioen te worden. Het ontbreekt Ghislain jammer genoeg aan alles wat tijdgenoot Eddy Merckx wel heeft. Na niet al te lange tijd ziet Ghislain zich genoodzaakt te grijpen naar verboden middelen, want wielrennen is zijn enige houvast. De Franse regisseur Philippe Harel weet hoe hij een verhaal moet vertellen. Hij ontvouwt het leven van de wielerknecht vooral met sfeerschetsen, die korte dialogen en kleine handelingen bevatten. De kwaliteit van deze sportfilm is de wijze waarop sukkelaar Ghislain wordt neergezet; met grote gebaren, soms zelfs karikaturaal, maar nooit belachelijk.

Le voyage à Paris

1999 | Komedie

Frankrijk 1999. Komedie van Marc-Henri Dufresne. Met o.a. Olivier Broche, François Morel, Micheline Presle, Marina Tomé en Valentin Morel.

Daniel Dubosc (Broche) werkt in een tolhuisje aan de p[KA1]eage van een Franse autoroute in de provincie. Hij is vrijgezel en wil tegen de uitdrukkelijke wens van zijn moeder (Presle) zeer beslist de Eiffeltoren in Parijs zien. Hij vertrekt naar de hoofdstad met de bedoeling bij zijn neef Jacques (Morel) in de banlieu te gaan logeren. Tijdens de taxirit naar Jacques stopt de chauffeur eventjes en verlaat de auto. Op dat moment stapt er een zwangere vrouw in, die persweeën heeft en Daniel aanspoort naar het ziekenhuis te rijden. Daniel is onhandig, veroorzaakt een ongeluk en zit met de brokken, die hem doen belanden in een psychiatrische inrichting. En daar begint de pret... Het scenario van regisseur Dufresne en bijrolspeler Morel is niet superorigineel, maar dankzij het aanstekelijke spel van Broche toch heel aangenaam vertier dat met een hoop toestanden behoorlijk de draak steekt. De film trok nauwelijks bezoekers in de bioscopen en is eigenlijk meer geschikt voor de thuisbuis. Mis hem dus niet als hij wordt uitgezonden. Het camerawerk is van Mathieu Poirot-Delpech.

L'instit : Personne m'aime

1999 | Drama

België/Zwitserland/Frankrijk 1999. Drama van Véronique Tumahaï. Met o.a. Gérard Klein, Marie Riva, Henri De Lorme, Bruno Marengo en Corentin Le Floch.

Onze onvermoeibare interim-onderwijzer Victor Novak (Klein) trekt voor een opdracht naar het provinciestadje Draguignan. Hier is hij getuige van de terugkeer bij zijn moeder Sandrine (Riva) van de tienjarige C[KA1]edric (Marengo), na twee jaar kostschool. Op hetzelfde moment komt nog een andere nieuwe leerling in de school, Thomas (Le Floch), die zich onmiddellijk ontpopt tot haantje-de-voorste. De introverte C[KA1]edric wordt al vlug de kop van jut voor Thomas en de andere leerlingen van zijn klas, temeer daar hij een briljant leerling blijkt te zijn. Uiteindelijk wordt het teveel voor de jongen en hij tracht zelfmoord te plegen. Hij wordt op het nippertje gered door Fred (De Lorme), de vriend van zijn moeder. Cédric sluit zich op in zijn kamer. Niemand kan hem benaderen, behalve Victor, die langzaam maar zeker zijn vertrouwen wint. Een erg wrang gegeven dat spijtig genoeg maar al te veel voorkomt in de realiteit. In de plaats om het te benaderen als een soort docudrama over zelfmoord bij kinderen, kiest scenarist Pierre Pauquet voor de zeemzoeterige aanpak, zodat de film in niets verschilt t.o.v. de rest van deze reeks. Op die manier schiet hij dan ook zijn doel hopeloos voorbij. Fotografie is van Jacques Bouquin.

Kadosh

1999 | Drama

Israël/Frankrijk 1999. Drama van Amos Gitai. Met o.a. Yaël Abecassis, Yoram Hattab, Meital Barda, Uri Ran Klauzner en Yussef Abu-Warda.

Kadosh (letterlijk 'heilig', maar bedoeld met een cynische ondertoon), speelt zich af in Mea She'arim, dé wijk van de ultra-orthodoxe joden in Jeruzalem. Hier is te zien hoe binnen de ultra-orthodoxe gemeenschap de dictatuur van de rabbijn ook het privéleven van de gelovigen treft. Vaak lijden films van regisseur Amos Gitaï aan een te sterk engagement, een boodschapperij die afbreuk doet aan de filmische kwaliteit. Op een paar al te zwaar aangezette momenten na en een zekere traagheid in zijn opbouw is Kadosh echter een mooi, helder, goed gemaakt melodrama, wat de ingebouwde boodschap alleen maar sterker maakt.

Yom Yom

1998 | Komedie, Drama

Israël/Frankrijk 1998. Komedie van Amos Gitai. Met o.a. Moshe Ivgi, Hanna Maron, Juliano Merr, Dalit Kahan en Yussuf Abu-Warda.

Moshe (Ivgi) is het resultaat van liefde tussen een Israëlische joodse (Meron) en een Palestijn (Abu Warda). Symbolisch of niet, Moshe voelt zich er niet goed bij, hij is hypochondrisch en kan slecht relaties onderhouden. Regisseur Gitaï´s verhaal is tragisch, komisch, absurd en verscheurd; net als het leven in Israel. Dat Yom yom (Dag na dag) een hoopvolle allegorie is, blijkt uit de eindscène, waarin een personage hetzelfde vredeslied zingt als Rabin zong vlak voordat hij vermoord werd. De worsteling voor vrede gaat door.

Les randonneurs

1997 | Romantiek, Drama

Frankrijk 1997. Romantiek van Philippe Harel. Met o.a. Benoît Poelvoorde, Géraldine Pailhas, Karin Viard, Philippe Harel en Vincent Elbaz.

Vijf mannen en vrouwen uit Parijs gaan een trektocht maken door de ruige bergen van Corsica. Op die tocht blijkt dat ze behalve hun rugzak en hun tentje weinig met elkaar gemeen hebben. Onenigheden zijn schering en inslag. Eric (Poelvoorde) is de gids. Cora (Viard) een would-be toneelactrice zonder succes heeft last van haar voeten; G[KA1]eraldine (Pailhas) heeft slechts oog voor de gids, terwijl Mathieu (Elbaz) een gewiekste vent blijkt te zijn en Louis (Harel) een verschrikkelijke kankeraar. Er zijn tijdens hun lange mars zowel hele grappige voorvallen als nare ruzies. Door middel van bespiegelingen over het verleden wordt de beproeving van de waarheid levendig gehouden tot op het punt dat Géraldine steun zoekt bij Eric, en Cora aarzelt tussen Mathieu en Louis. Een vreemde komedie, waarin het flinterdunne verhaaltje heen en weer slingert tussen de verveling en vervelende jeugdherinneringen, afgewisseld met af en toe een korte, vlotte kwinkslag. Het weinig originele scenario van Eric Assous, Philippe Harel en Nelly Ryher maakt meteen duidelijk dat het om een confrontatie van stereotype personages met tegenovergestelde karakters gaat; de alledaagse dialogen gecombineerd met het camerawerk van Gilles Henry dat goed genoeg is voor een tv-reportage, verheffen deze rolprent nauwelijks tot een gebeurtenis van niveau.

Cité des Alouettes

1997 | Drama

Frankrijk 1997. Drama van Luc Béraud. Met o.a. Bernard Le Coq, Philippe Clay, Richard Courcet, Mata Gabin en Vanessa Danne.

De pas uit de gevangenis ontslagen Marc Bertier (Le Coq) is vastbesloten op het rechte pad te blijven. Hij vindt een onderkomen in de Cité des Alouettes, een vervallen wooncomplex dat vooral bevolkt wordt door migranten, een mengelmoes van rassen. Hij merkt al vlug dat de meeste van deze mensen niet eens kunnen lezen of schrijven en voordat hij het goed beseft is hij hun steun en toeverlaat voor het invullen van allerlei documenten. Marc besluit lessen te organiseren zodat de mensen in staat zouden zijn voor zichzelf te zorgen. Maar dan volgen de problemen, want uit kennis vloeit bewustwording voort. Het probleem van het analfabetisme gekoppeld aan sociale achterstand. De mensen die hier ten tonele gevoerd worden zijn echt, geen vergezochte romanfiguren, maar levende personages die, dank zij de inzet van een bepaalde man, een doel krijgen in het leven. Boeiend en realistisch scenario van Béraud en Jacques Dubuisson. Guillaume Schiffman verzorgde de fotografie.

'Imûhar', une légende

1997 | Drama

Frankrijk/Nigeria 1997. Drama van Jacques Dubuisson. Met o.a. Mohamed Ixa, Ibrahim Paris, Mohamed Ichika, Rhali Ixa en Atibou Aboubacar.

Na het overlijden van zijn vrouw keert Majem (Mohamed Ixa) met zijn elfjarige zoon Khénan (Paris) van de Franse hoofdstad terug naar zijn geboorteland Nigeria. Khénan ziet zijn familie voor het eerst. Hij bevindt zich in het gezelschap van zijn grootvader die leeft volgens de traditie der Toearegs, zijn tante en zijn neven en nichten. Hij leert de grote waarde kennen van water, het nut van kamelen, het liefdesspel van de jonge Toearegs, de stilte van de woestijn en verandert zelf (tijdelijk) in een nomade van de Sahara. Een jong stel gaat trouwen en Khénan gaat met zijn vader weer naar Frankrijk. Later keert hij nog eens terug naar Nigeria, maar dan als ingenieur. De film gaat over de initiatie van een kind, dat zijn afstamming leert kennen. Imuhar betekent in de taal der Toearegs 'leven' en brengt de schoonheid en de rijkdom van de oneindige woestijn tot uitdrukking. Het eenvoudige scenario van Annick Denoyelle en regisseur Dubuisson is toereikend voor een gedramatiseerde documentaire over vreemde culturen. De aanwezigheid van een kind, dat omringd is door bordkartonnen figuren, maakt er nog geen grote speelfilm van. Wat overblijft zijn haast adembenemende beelden die begeleid worden door ritmische Afrikaanse muziek.

Un air de famille

1996 | Komedie, Drama

Frankrijk 1996. Komedie van Cédric Klapisch. Met o.a. Jean-Pierre Bacri, Jean-Pierre Darroussin, Agnès Jaoui, Catherine Frot en Claire Maurier.

Met frisse tegenzin verschijnt de bourgeois familie Ménard op vrijdagavond ter verjaarsviering in het muffige buurtcafé van broer/zoon Henri (Bacri). Henri's wederhelft is er zojuist vantussen, voorbode van wat komen gaat. Co-scenarist Klapisch regisseerde het disfunctionele avondje in 'Au Père Tranquille' - vader is dood, vandaar - als azijnzure zedenkomedie. Evenals in Cuisine et dépendances, de eerste theaterstukverfilming van het dramaturgenspan Jaoui-Bacri, vliegen de vonken van het ensemblespel af. Helaas mist het verhaal de relativerende empathie van het latere J-B-werk en struikelt herhaaldelijk over zijn eigen cynisme. Césars voor de scenaristen, Darroussin en Catherine Frot als het weinig snuggere feestvarken.

Je n'en ferai pas un drame

1996 | Romantiek

Frankrijk 1996. Romantiek van Dodine Herry. Met o.a. Philippine Leroy-Beaulieu, Julian Benedikt, Wolfgang Wimmer, Bernard Schmidt en Patricia Herry.

De Franse journaliste Lily (Leroy-Beaulieu) en de joods Duitse fotograaf Torsten (Benedikt) zijn langzaam maar zeker uit elkaar gegroeid. In de hoop hun huwelijk in extremis te redden brengen ze een weekend met elkaar door op het platteland. De vervreemding tussen hen beiden raakt echter niet opgelost. Via flash-backs wordt een balans opgemaakt van hun huwelijk in de hoop te ontdekken waar het verkeerd ging. Ondertussen leveren vrienden van het koppel commentaar. Scènes uit een huwelijksleven van twee personen met totaal verschillend karakter en temperament. Ondanks het feit dat ze van elkaar houden slagen ze er toch niet in om gelukkig samen te leven. De film komt erg artificiëel over en kan moeilijk overtuigen, maar bevat toch enkele magistrale momenten. Het spel van de twee hoofdacteurs is bevredigend. Herry schreef het onsamenhangend scenario dat uiteenvalt in flitsen gegrepen uit het leven. Knappe zwart-wit fotografie van Olivier Raffet.

Conte d'été

1996 | Drama, Romantiek

Frankrijk 1996. Drama van Eric Rohmer. Met o.a. Melvil Poupaud, Amanda Langlet, Aurelia Nolin, Gwenaëlle Simon en Aimé Lefèvre.

De jonge Gaspard arriveert voor een vakantie in Dinard. Daar ontmoet hij Margot en Solene, maar eigenlijk wacht hij op Lena. Gaspards ego groeit zienderogen met al die vrouwelijke aandacht, maar vanzelfsprekend loopt de situatie uit de hand. Na Conte de printemps (1989) en Conte d'hiver (1992), is dit het derde deel uit Rohmers vierluik dat alle seizoenen bestrijkt. Rohmers zomerfilm bestaat grotendeels uit conversaties (veelal op het strand) over verlangens, aantrekkingskracht en gevoelens over het leven in het algemeen. Zou dit gemakkelijk kunnen leiden tot slaapverwekkend geneuzel, onder Rohmers bezielende leiding resulteert dit in vertederende sequenties, gedragen door ontwapenende acteurs.

Les apprentis

1995 | Komedie, Romantiek

Frankrijk 1995. Komedie van Pierre Salvadori. Met o.a. François Cluzet, Guillaume Depardieu, Judith Henry, Claire Laroche en Marie Trintignant.

Vrolijke buddy-komedie over twee zeer verschillende mannen die met elkaar opgescheept zitten in een Parijs' appartement waar beiden 'tijdelijk' verblijven. Prima dialogen en charmante hoofdrollen van Cluzet als neurotische schrijver zonder inspiratie en Depardieu als ongecompliceerde, rokkenjagende jongeling. Gedreven door geldnood organiseren ze samen een overval. De in 1971 geboren zoon van Gérard Depardieu was eerder te zien in regisseur Salvadori's debuut Cible émouvante. Voor zijn rol in Les apprentis werd hij onderscheiden met een César voor meest veelbelovende jonge acteur.

L'histoire du garçon qui voulait qu'on l'embrasse

1994 | Drama, Romantiek, Komedie

Frankrijk 1994. Drama van Philippe Harel. Met o.a. Julien Collet, Sébastien Tavel, Jean Lescot, Marion Cotillard en Hélène Medigue.

Een 20-jarige jongeman studeert kunstgeschiedenis in Parijs en heeft maar één wens: een leuk meisje ontmoeten en met haar kussen. Hij is echter te verlegen om de eerste stap te zetten.

Cible émouvante

1993 | Komedie, Misdaad

Frankrijk 1993. Komedie van Pierre Salvadori. Met o.a. Jean Rochefort, Marie Trintignant, Guillaume Depardieu, Patachou en Charlie Nelson.

Rochefort is een beroepskiller van middelbare leeftijd. Depardieu, een boodschappenjongen, is getuige van een opdracht die Rochefort net uitvoert. Rochefort neemt de jongen in bescherming, en wil hem zijn beroep leren. Dan wordt Rochefort soft en wordt verliefd op zijn volgende slachtoffer, een dievegge en een zwendelaarster. Zij krijgt al gauw twee andere killers achter haar aan. Als zij ontdekt dat Rochefort en zijn assistent ook moordenaars zijn, kiest zij snel het hazepad. Komisch geacteerd naar een scenario van Pierre Salvadori, camerawerk van Gilles Henry, en werd al gauw voor tv bestemd.

Cible emouvante

1993 | Komedie, Drama, Misdaad

Frankrijk 1993. Komedie van Pierre Salvadori. Met o.a. Jean Rochefort, Guillaume Depardieu, Marie Trintignant, Serge Riaboukine en Patachou.

Opmerkelijk regiedebuut van Fransman Pierre Salvadori vertelt van de oudere beroepsmoordenaar Victor die verliefd wordt op zijn opdracht, de jonge dievegge Renée die van een gangsterbaas ettelijke tonnen heeft gestolen. Tot dusver weinig nieuws onder de zon, ook niet dat als Victor faalt er een tweede huurmoordenaar wordt ingeschakeld om beide lastpakken om te leggen. Wat Cible Émouvante (1993) uittilt boven het gros van de misdaadfilms zijn de aanstekelijke dialogen, de zwarte humor en de vertolkingen van Jean Rochefort als Victor en Marie Trintignant als Renée. (JvB/VPRO Gids)

Bunker Palace Hôtel

1989 | Fantasy, Oorlogsfilm

Frankrijk 1989. Fantasy van Enki Bilal. Met o.a. Jean-Louis Trintignant, Carole Bouquet, Maria Schneider, Roger Dumas en Benoît Régent.

Met zijn favoriete scenario-schrijver Pierre Christian stapte Bilal van het stripverhaal over op de speelfilm. Zijn debuut speelt zich af in een land dat in oorlog is. De ambtsdragers leven veilig ondergronds in het luxe Bunker Palace Hôtel, terwijl het heftige geweld van de burgeroorlog bovengronds voortraast. Hierdoorheen loopt nog een spionageverhaal. De sombere en wrede sfeer van de stripalbums is ook in de film aanwezig en vormt eigenlijk het beste onderdeel van dit ambiteuze en onevenwichtige project. De decors van Michèle Abbe- Vannier tillen de film beslist niet naar een hoger plan, evenmin als de ongelofelijk valse en vervreemdende muziek.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Philippe Eidel op televisie komt.

Reageer