Rosana Pastor

Acteur

Rosana Pastor is acteur.
Er zijn 13 films gevonden.

The Emperor's Wife

2003 | Romantiek, Drama

België/Nederland/Luxemburg 2003. Romantiek van Julien Vrebos. Met o.a. Jonathan Rhys Meyers, Leticia Dolera, Max Beesley, Rosana Pastor en Johnny de Mol.

De tweede film van de Belgische regisseur Julien Vrebos is een Benelux-productie gebaseerd op een scenario van Paul Ruven. The Emperor's Wife, waarin Vrebos opnieuw de suggestie de boventoon laat voeren, speelt in een obscuur keizerrijk. Daar wordt de keizer gedwongen een nieuwe keizerin te kiezen omdat zijn eega maar niet zwanger wil worden. In een sfeer van decadentie en kitsch ontvouwen zich vervolgens intriges, die nogal voorspelbaar zijn. De zwakste plek is de art direction: de snobisten uit het keizerrijk ogen als glamrock-artiesten van het tweede garnituur.

Juana la Loca

2001 | Drama, Historische film, Biografie

Spanje/Italië/Portugal 2001. Drama van Vicente Aranda. Met o.a. Pilar López de Ayala, Daniele Liotti, Rosana Pastor, Susi Sánchez en Giuliano Gemma.

Loom Spaans-Italiaans-Portugees historisch drama over de tragische levenswandel van de Spaanse koningin Johanna van Castilië (1479-1555), bijgenaamd Johanna de Waanzinnige. In de bewerking van filmnestor Aranda (1926) wordt ze geschetst als een fijngevoelige vrouw die langzaam wegteert, vanaf haar huwelijk op 16-jarige leeftijd met onverbeterlijke vreemdganger Filips de Schone, via het verlies van haar broer, zus en moeder, tot de karaktermoord door haar mannelijke entourage. Een prachtig ogende film over macht, politiek, liefde en relatieve gekte. Juana la Loca hengelde tevergeefs naar een Oscar maar moest genoegen nemen met Goya's voor beste make-up, kostuums en vrouwelijke hoofdrol.

Annas Sommer

2001 | Drama, Oorlogsfilm

Spanje/Griekenland/Duitsland 2001. Drama van Jeanine Meerapfel. Met o.a. Ángela Molina, Herbert Knaup, Dimitris Katalifos, Rosana Pastor en Agis Emmanouil.

Anna Kastelano (Molina) had een Griekse vader (Katalifos) en een Spaanse, sefardisch joodse moeder (Pastor). Zij is fotografe en journaliste in Berlijn. Toen ze bij een demonstratie ruim dertig jaar geleden foto`s maakte, werd ze door Max Feldmann (Knaup) gered voor het geweld van de oproerpolitie. Sedert die tijd waren zij onafscheidelijk totdat Max veel te vroeg kwam te overlijden. Onlangs heeft Anna als enige nabestaande het familiehuis ge[KA3]erfd op een Grieks eilandje in de Ege[KA3]ische Zee, die Griekenland van Turkije scheidt. Ze gaat er heen met de gedachte het huis te verkopen. Ze opent voor het eerst in jaren de luiken (om de spoken eruit te laten) en bekijkt de meubels, de stoffering en de snuisterijen. In een mand vindt ze foto`s en brieven uit het verleden, van haar vader Leon, moeder Malena en haar in Auschwitz vermoorde grootmoeder. Ze ontdekt dat haar vader, voordat hij haar moeder leerde kennen, de grote liefde gevonden had in een zekere Anna Levi (Skoula). De confrontatie met het verleden en de uitgestorven familieleden maken Anna melancholisch. Amerikanen tonen zich geïnteresseerd in het huis en vragen of er een zwembad bij is, waarop Anna vol emotie en misschien heel onzakelijk, de prijs verdubbelt. In het dorp ontmoet ze een jonge visser, waar ze verliefd op wordt en ze vindt een jeugdvriendin terug. Ze praat in gedachten vooral met Max en haar vader. Tegen de finale besluit Anna met de spoken van het verleden te leven en het huis niet meer te verkopen. Het spel van Molina is mooi en zij wordt steeds mooier naarmate de film voortgaat - de bijrollen zijn goed, in het bijzonder Knaup. Het boeiende scenario van regisseuse Meerapfel is zonder nodeloos sentiment en zij heeft de film zonder effectbejag geregisseerd. Het camerawerk van Andreas Sinanos, die regelmatig voor Theo Angelopoulos werkt, is prachtig.

Leo

2000 |

Spanje 2000. José Luis Borau. Met o.a. Luis Tosar, Rosana Pastor en Valeri Jlevinski.

Anna Kastelano (Molina) had een Griekse vader (Katalifos) en een Spaanse, sefardisch joodse moeder (Pastor). Zij is fotografe en journaliste in Berlijn. Toen ze bij een demonstratie ruim dertig jaar geleden foto`s maakte, werd ze door Max Feldmann (Knaup) gered voor het geweld van de oproerpolitie. Sedert die tijd waren zij onafscheidelijk totdat Max veel te vroeg kwam te overlijden. Onlangs heeft Anna als enige nabestaande het familiehuis ge[KA3]erfd op een Grieks eilandje in de Ege[KA3]ische Zee, die Griekenland van Turkije scheidt. Ze gaat er heen met de gedachte het huis te verkopen. Ze opent voor het eerst in jaren de luiken (om de spoken eruit te laten) en bekijkt de meubels, de stoffering en de snuisterijen. In een mand vindt ze foto`s en brieven uit het verleden, van haar vader Leon, moeder Malena en haar in Auschwitz vermoorde grootmoeder. Ze ontdekt dat haar vader, voordat hij haar moeder leerde kennen, de grote liefde gevonden had in een zekere Anna Levi (Skoula). De confrontatie met het verleden en de uitgestorven familieleden maken Anna melancholisch. Amerikanen tonen zich geïnteresseerd in het huis en vragen of er een zwembad bij is, waarop Anna vol emotie en misschien heel onzakelijk, de prijs verdubbelt. In het dorp ontmoet ze een jonge visser, waar ze verliefd op wordt en ze vindt een jeugdvriendin terug. Ze praat in gedachten vooral met Max en haar vader. Tegen de finale besluit Anna met de spoken van het verleden te leven en het huis niet meer te verkopen. Het spel van Molina is mooi en zij wordt steeds mooier naarmate de film voortgaat - de bijrollen zijn goed, in het bijzonder Knaup. Het boeiende scenario van regisseuse Meerapfel is zonder nodeloos sentiment en zij heeft de film zonder effectbejag geregisseerd. Het camerawerk van Andreas Sinanos, die regelmatig voor Theo Angelopoulos werkt, is prachtig.

Un banco en el parque

1999 |

Spanje 1999. Agustí Vila. Met o.a. Vicenta Ndongo, Rosana Pastor, Ingrid Rubio, Monica Lopez en Victoria Freire.

Anna Kastelano (Molina) had een Griekse vader (Katalifos) en een Spaanse, sefardisch joodse moeder (Pastor). Zij is fotografe en journaliste in Berlijn. Toen ze bij een demonstratie ruim dertig jaar geleden foto`s maakte, werd ze door Max Feldmann (Knaup) gered voor het geweld van de oproerpolitie. Sedert die tijd waren zij onafscheidelijk totdat Max veel te vroeg kwam te overlijden. Onlangs heeft Anna als enige nabestaande het familiehuis ge[KA3]erfd op een Grieks eilandje in de Ege[KA3]ische Zee, die Griekenland van Turkije scheidt. Ze gaat er heen met de gedachte het huis te verkopen. Ze opent voor het eerst in jaren de luiken (om de spoken eruit te laten) en bekijkt de meubels, de stoffering en de snuisterijen. In een mand vindt ze foto`s en brieven uit het verleden, van haar vader Leon, moeder Malena en haar in Auschwitz vermoorde grootmoeder. Ze ontdekt dat haar vader, voordat hij haar moeder leerde kennen, de grote liefde gevonden had in een zekere Anna Levi (Skoula). De confrontatie met het verleden en de uitgestorven familieleden maken Anna melancholisch. Amerikanen tonen zich geïnteresseerd in het huis en vragen of er een zwembad bij is, waarop Anna vol emotie en misschien heel onzakelijk, de prijs verdubbelt. In het dorp ontmoet ze een jonge visser, waar ze verliefd op wordt en ze vindt een jeugdvriendin terug. Ze praat in gedachten vooral met Max en haar vader. Tegen de finale besluit Anna met de spoken van het verleden te leven en het huis niet meer te verkopen. Het spel van Molina is mooi en zij wordt steeds mooier naarmate de film voortgaat - de bijrollen zijn goed, in het bijzonder Knaup. Het boeiende scenario van regisseuse Meerapfel is zonder nodeloos sentiment en zij heeft de film zonder effectbejag geregisseerd. Het camerawerk van Andreas Sinanos, die regelmatig voor Theo Angelopoulos werkt, is prachtig.

Coraje

1998 |

Peru/Spanje 1998. Alberto Durant. Met o.a. Ana Ponce, Martin Abrisqueta, Maria Teresa Zu¤iga, Jorge Chiarella en Salvador del Solar.

Anna Kastelano (Molina) had een Griekse vader (Katalifos) en een Spaanse, sefardisch joodse moeder (Pastor). Zij is fotografe en journaliste in Berlijn. Toen ze bij een demonstratie ruim dertig jaar geleden foto`s maakte, werd ze door Max Feldmann (Knaup) gered voor het geweld van de oproerpolitie. Sedert die tijd waren zij onafscheidelijk totdat Max veel te vroeg kwam te overlijden. Onlangs heeft Anna als enige nabestaande het familiehuis ge[KA3]erfd op een Grieks eilandje in de Ege[KA3]ische Zee, die Griekenland van Turkije scheidt. Ze gaat er heen met de gedachte het huis te verkopen. Ze opent voor het eerst in jaren de luiken (om de spoken eruit te laten) en bekijkt de meubels, de stoffering en de snuisterijen. In een mand vindt ze foto`s en brieven uit het verleden, van haar vader Leon, moeder Malena en haar in Auschwitz vermoorde grootmoeder. Ze ontdekt dat haar vader, voordat hij haar moeder leerde kennen, de grote liefde gevonden had in een zekere Anna Levi (Skoula). De confrontatie met het verleden en de uitgestorven familieleden maken Anna melancholisch. Amerikanen tonen zich geïnteresseerd in het huis en vragen of er een zwembad bij is, waarop Anna vol emotie en misschien heel onzakelijk, de prijs verdubbelt. In het dorp ontmoet ze een jonge visser, waar ze verliefd op wordt en ze vindt een jeugdvriendin terug. Ze praat in gedachten vooral met Max en haar vader. Tegen de finale besluit Anna met de spoken van het verleden te leven en het huis niet meer te verkopen. Het spel van Molina is mooi en zij wordt steeds mooier naarmate de film voortgaat - de bijrollen zijn goed, in het bijzonder Knaup. Het boeiende scenario van regisseuse Meerapfel is zonder nodeloos sentiment en zij heeft de film zonder effectbejag geregisseerd. Het camerawerk van Andreas Sinanos, die regelmatig voor Theo Angelopoulos werkt, is prachtig.

Arde amor

1998 |

Spanje 1998. Raul Veiga. Met o.a. Maria Bouzas, Sergi López en Rosana Pastor.

Anna Kastelano (Molina) had een Griekse vader (Katalifos) en een Spaanse, sefardisch joodse moeder (Pastor). Zij is fotografe en journaliste in Berlijn. Toen ze bij een demonstratie ruim dertig jaar geleden foto`s maakte, werd ze door Max Feldmann (Knaup) gered voor het geweld van de oproerpolitie. Sedert die tijd waren zij onafscheidelijk totdat Max veel te vroeg kwam te overlijden. Onlangs heeft Anna als enige nabestaande het familiehuis ge[KA3]erfd op een Grieks eilandje in de Ege[KA3]ische Zee, die Griekenland van Turkije scheidt. Ze gaat er heen met de gedachte het huis te verkopen. Ze opent voor het eerst in jaren de luiken (om de spoken eruit te laten) en bekijkt de meubels, de stoffering en de snuisterijen. In een mand vindt ze foto`s en brieven uit het verleden, van haar vader Leon, moeder Malena en haar in Auschwitz vermoorde grootmoeder. Ze ontdekt dat haar vader, voordat hij haar moeder leerde kennen, de grote liefde gevonden had in een zekere Anna Levi (Skoula). De confrontatie met het verleden en de uitgestorven familieleden maken Anna melancholisch. Amerikanen tonen zich geïnteresseerd in het huis en vragen of er een zwembad bij is, waarop Anna vol emotie en misschien heel onzakelijk, de prijs verdubbelt. In het dorp ontmoet ze een jonge visser, waar ze verliefd op wordt en ze vindt een jeugdvriendin terug. Ze praat in gedachten vooral met Max en haar vader. Tegen de finale besluit Anna met de spoken van het verleden te leven en het huis niet meer te verkopen. Het spel van Molina is mooi en zij wordt steeds mooier naarmate de film voortgaat - de bijrollen zijn goed, in het bijzonder Knaup. Het boeiende scenario van regisseuse Meerapfel is zonder nodeloos sentiment en zij heeft de film zonder effectbejag geregisseerd. Het camerawerk van Andreas Sinanos, die regelmatig voor Theo Angelopoulos werkt, is prachtig.

The Commissioner

1997 | Thriller, Experimenteel

Verenigd Koninkrijk/Duitsland/België/Verenigde Staten 1997. Thriller van George Sluizer. Met o.a. John Hurt, Alice Krige, Rosana Pastor, Armin Mueller-Stahl en Johan Leysen.

John Hurt speelt een Britse minister die na een politiek debacle naar het perfide vasteland wordt gestuurd. Zijn nieuwe standplaats wordt Brussel, waar hij in de functie van Europees commisaris voor de industrie een corruptieschandaal op het spoor komt. The Commissioner is nauwelijks een geslaagde film te noemen, dat is na het eerste kwartier wel duidelijk. Maar toch valt het niet mee om aan te geven waar dat precies aan ligt. Misschien is het de spannende muziek, die ook klinkt als er niks aan de hand is. Of misschien zijn het de onwaarschijnlijkheden in het verhaal: het is toch moeilijk te geloven dat een ervaren politicus zich bedrinkt en vervolgens bewust lekt tegenover een journalist van het plaatselijke liegertje. John Hurt maakt er beste van, maar je had hem graag een betere film gegund.

Sólo se muere dos veces

1997 |

Spanje 1997. Álex Angulo. Met o.a. Jesús Bonilla, Juan Inciarte en Rosana Pastor.

John Hurt speelt een Britse minister die na een politiek debacle naar het perfide vasteland wordt gestuurd. Zijn nieuwe standplaats wordt Brussel, waar hij in de functie van Europees commisaris voor de industrie een corruptieschandaal op het spoor komt. The Commissioner is nauwelijks een geslaagde film te noemen, dat is na het eerste kwartier wel duidelijk. Maar toch valt het niet mee om aan te geven waar dat precies aan ligt. Misschien is het de spannende muziek, die ook klinkt als er niks aan de hand is. Of misschien zijn het de onwaarschijnlijkheden in het verhaal: het is toch moeilijk te geloven dat een ervaren politicus zich bedrinkt en vervolgens bewust lekt tegenover een journalist van het plaatselijke liegertje. John Hurt maakt er beste van, maar je had hem graag een betere film gegund.

A Further Gesture

1997 | Thriller

Verenigd Koninkrijk/Duitsland/Ierland 1997. Thriller van Robert Dornhelm. Met o.a. Stephen Rea, Alfred Molina, Rosana Pastor, Brendan Gleeson en Pruitt Taylor Vince.

IRA-activist Sean Dowd (Rea) werd tot gevangenisstraf veroordeeld wegens zijn aandeel in terroristische daden. Tijdens een rel in de gevangenis grijpt hij plotseling het wapen van een bewaker en slaagt erin te ontsnappen. Hij wijkt uit naar New York, waar hij Tulio (Molina) en Monica (Pastor), twee vluchtelingen uit Guatemala, ontmoet. Tussen Sean en Monica groeit een idylle, maar dan ontdekt de jonge Ier dat de twee van plan zijn de officier te vermoorden die hun dorp vernietigde. Een politieke thriller die een verbinding legt tussen de Ierse onafhankelijkheidsstrijd en het conflict van Zuidamerikanen tegen de militaire dictatuur. De keuze van de Roemeense Oostenrijker Dornhelm als regisseur was duidelijk de verkeerde. Hij heeft te weinig voeling met die politieke strijd om passie in zijn verhaal te brengen. De aanwezigheid van Rea in de hoofdrol doet onvermijdelijk denken aan THE CRYING GAME van Neil Jordan, maar zelfs zijn sterke aanwezigheid kon de film niet redden. Wat Dornhelm afleverde is een conventionele politieke film die nergens geloofwaardig wordt. Het was nochtans Rea die het verhaal leverde dat door Ronan Bennett tot scenario verwerkt werd. Het camerawerk is van Andrzej Sekula. In Amerika uitgebracht als ESCAPE. Dolby Stereo.

Sólo se muere dos veces

1996 | Horror, Komedie

Spanje 1996. Horror van Esteban Ibarretxe. Met o.a. Juan Inciarte, Álex Angulo, Rosana Pastor, Saturnino García en Angel De Andres Lopez.

Tete Moran (Inciarte) is een ambitieuze jonge acteur die echter nergens aan de bak komt. Hierin lijkt verandering te komen als hem een hoofdrol wordt aangeboden in een succesvolle tv- serie. Maar tegenslag blijft hem volgen. Een jaloerse collega verwijt hem dat hij de rol afsnoepte die hem toekwam en korte tijd later wandelt Tete aan de hand van de Dood (Garcia) naar zijn laatste rustplaats. Op een moment dat deze even niet oplet kan Tete ontsnappen, maar zijn lichaam begint te ontbinden, zodat er voor hem niets anders opzit dan zombierollen te spelen in griezelfilms. Ondertussen is zijn gebochelde vriend Gaston Pallin (Angulo) in de handen gevallen van een geleerde die hem wil gebruiken voor zijn geschifte experimenten. Krankzinnige griezelkomedie geschreven door de gebroeders José Miguel, Esteban en Javier Ibarretxe, die bekend staan als Monty Python van het Baskenland. Je houdt van hun absurde, chaotische humor of niet, maar van subtiliteit kan je hen zeker niet beschuldigen. Naar het einde toe verliezen ze helemaal controle over de situaties. Achter de camera stond Kiko De la Rica.

Land And Freedom

1995 | Drama, Oorlogsfilm, Experimenteel

Duitsland/Verenigd Koninkrijk/Spanje 1995. Drama van Ken Loach. Met o.a. Ian Hart, Rosana Pastor, Tom Gilroy, Marc Martinez en Frédéric Pierrot.

Dave Carr (Hart) een jonge werkloze uit Liverpool vertrekt in 1936 vol idealisme en met de communistische partijkaart op zak naar het door een burgeroorlog verscheurde Spanje om er zich bij het legertje internationale linkse vrijheidsstrijders te scharen die het fascisme bevechten. Hij merkt echter dat er twee republikeinse legers zijn.

Un negro con un saxo

1988 | Misdaad

Spanje 1988. Misdaad van Francesco Bellmunt en Francese Bellmut. Met o.a. Patxi Bisquert, Rosana Pastor, Guillermo Montesinos, Ana Duato en Patxi Bisquet.

Een ex-bokser en verslaggever, besluit te infiltreren in de wereld van de prostitutie van de stad Valencia. Deze politiefilm probeert op een ongelukkige manier de Amerikaanse voorbeelden na te volgen.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Rosana Pastor op televisie komt.

Reageer