Jean-Marc Avocat is acteur.
Er zijn 4 films gevonden.

Mon père...

2001 | Misdaad, Thriller

Frankrijk 2001. Misdaad van José Giovanni. Met o.a. Bruno Cremer, Vincent Lecœur, Rufus, Michelle Goddet en Nicolas Abraham.

De 78-jarige regisseur Giovanni zat tijdens WO II (1939-44) in het verzet, leerde overvallen plegen en met wapens omgaan. Na de oorlog belandde hij in de zware misdaad. Bij een hold-up liepen de zaken uit de hand, er vielen doden en hij belandde in de gevangenis. Hij werd in 1949 ter dood veroordeeld. In zijn autobiografische film, waarvoor hij het scenario met niemand minder dan Bertrand Tavernier schreef naar zijn eigen boek [KL]Il avait dans le c[KL21]ur des jardins introuvables[KLE] vertelt hij zijn belevenissen als een spannende thriller. Zijn leven heeft Giovanni te danken aan zijn vader, die in 1964 overleed en zich bijna vijf jaar tomeloos inspande om voor zijn zoon gratie te bewerkstelligen. Giovanni die van zijn vader vervreemd was, heeft hem nooit zijn dankbaarheid kunnen tonen. De film is dus een eerbetoon aan onbekende goede eigenschappen van zijn vader die hij nooit gekend had, maar die hij onder de invloed van zijn moeder (Goddet) vervloekte. Cremer is magistraal als Joe die neerstrijkt in het caf[KA1]e [KL]Mieux ici qu`en face[KLE] dat tegenover de gevangenis [KL]La Sant[KA1]e[KLE] gelegen is. Joe beweegt hemel en aarde en maakt een kruisgang om een brief te krijgen van de familie van het slachtoffer, waarin ze Manu (LeC[KL21]ur) vergeven. Intussen zien we Manu in de gevangenis als de ter dood veroordeelde; we proeven de ijzige sfeer aan de hand van bewaker Grinval (Rufus), die een redelijk mens is, hoe celgenoot Manouche (Defosse) behandeld wordt voor longklachten, terwijl ze weten dat zijn kop binnenkort onder valbijl van de guillotine zal rollen. Het spel staat op een hoog peil en de spanning is om te snijden. Aan de minzijde staan een zekere breedlopigheid en clich[KA1]es zoals het hoertje met een gouden hart en sentiment, zoals Joe die een gouden tand laat trekken voor de betaling van het honorarium van advocaat Hecquet (Abraham), die wroeging heeft dat hij zijn client indertijd niet heeft kunnen redden in de rechtszaal. Al met al een indrukwekkende film. Giovanni schreef in de gevangenis een boek over zijn mislukte uitbraakpoging, die zijn zaak er niet eenvoudiger op maakte. Dit boek, een bestseller, werd in 1960 door Jacques Becker op meesterlijke wijze verfilmd als LE TROU. Het camerawerk is van Alain Choquart, widescreen.

Le refuge : L'enfant qui dérange

1998 | Drama

Frankrijk 1998. Drama van Christian François. Met o.a. Maxime Leroux, Marie-Dominique Dessez, Robin Maridet, Dora Doll en Valérie Gil.

Na een zwaar verkeersongeval ligt Sylvaine Rivaud (Gil) in coma. Haar tien-jarig mongolo[KA3]ide zoontje Rudy (Maridet) moet door iemand opgevangen worden. De politie neemt contact op met diens peetoom, dierenarts Paul Grimon (Leroux). Deze trekt zich het lot van de jongen aan sinds jaren geleden diens vader het gezin in de steek liet. Paul vreest dat de jongen in een home zal belanden als hij zich niet over hem ontfermd en het zou een hele klus worden hem er terug uit te krijgen, zelfs als zijn moeder weer volledig gezond wou worden. Hierdoor verwaarloost hij zijn praktijk en zijn vriendin en burgemeester van het dorpje V[KA1]eronique (Dessez) komt hem ter hulp. In plaats van voor dieren wordt het asiel nu opengezet voor zieke en gehandicapte kinderen, verworpelingen van de maatschappij. Vanzelfsprekend wordt de stroop er met de kilos overgegoten en zal geen enkele gevoelige ziel de film met droge ogen uitkijken. Erg origineel kan men het scenario van Yves Thibaut, Jacques Trefouël, Françoise Pasquini, Christian Biegalski en Christian François, naar een verhaal van Elisabeth Arnac, bezwaarlijk noemen. De uitwerking ervan gebeurde routineus en mist alle persoonlijkheid. Fotografie is van Anne Khripounoff.

Les lauriers sont coupés

1996 | Komedie

Frankrijk 1996. Komedie van Michel Sibra. Met o.a. Jean-Sébastien Bressy, Catherine Frot, Olivier Pajot, Christian Rauth en Christine Cohendy.

We zijn in 1965. De zestien-jarige Julien woont met zijn vader Maurice (Pajot), een kok, en zijn moeder Josy (Frot), een naaister, in een kleine studio. Hij heeft een beurs gewonnen op school. Hierdoor kan hij zijn droom verwezenlijken: in navolging van Robert Flaherty een reisreportage maken over de Aran- eilanden. Zijn moeder verzet zich echter tegen zijn vertrek. Na het in 1994 gefilmde SI LE LOUP Y ÉTAIT is dit deel twee van de sterk autobiografische familiekroniek van Sibra, die ook nu weer het scenario schreef. De film bevat een mooie hulde aan Flaherty en diens meesterwerk MAN OF ARAN, maar is voor de rest eerder langdradig en nogal oninteressant. Chaumette als grootmoeder Jeanne heeft ook nu weer de meest ontroerende rol, maar hij is veel kleiner dan in voorgaande film. Mooie fotografie van Paul Bonis.

Une femme sous tension

1993 | Drama

Frankrijk/België 1993. Drama van Agnès Delarive. Met o.a. Sonia Vollereaux, Yves Pignon, Isabelle Sadoyan, Thierry Redler en Carim Messalti.

Annie Chavagnac (Vollereaux) heeft sinds twee jaar de leiding over een gemeentelijk trefcentrum in een plaatsje van Ile-de- France. Op een ochtend begeeft ze zich, zoals gewoonlijk, naar haar rechtstreekse overste (Pignon) die haar onverwacht een oneerbaar voorstel doet. Verrast en vernederd staat ze op en verlaat het kantoor. Vanaf dat ogenblik is Annie, die sinds kort getrouwd is, het middelpunt van pesterijen en ongewenste intimiteiten die gaandeweg erger worden. Het dramatisch relaas van een jonge vrouw die niet gediend is met de seksuele toenaderingspogingen van haar oversten. De meesten durven er niet over praten, maar dit is het verhaal van iemand die de uitdaging wel aangaat. De echte Annie getuigt op het einde van de film. Het scenario van Huguette Debaisieux is gebaseerd op een onderzoek van Michèle Leloup. Fotografie van Jean-Paul Schwartz. Uitgezonden in de reeks C'est mon histoire.