Jean-Gabriel Nordmann

Acteur

Jean-Gabriel Nordmann is acteur.
Er zijn 7 films gevonden.

Paris 1919: Un traité pour la paix

2009 | Historische film, Drama

Canada/Frankrijk 2009. Historische film van Paul Cowan. Met o.a. David Lowe, Paul Bandey, Yan Brian en Jean-Gabriel Nordmann.

Hoe maak je vrede als je uit bent op wraak? Dat is de crux van docudrama Paris 1919. In 1919, twee maanden na het einde van de Grote Oorlog, kwamen de zegevierende presidenten, premiers, koningen en emirs bijeen in Parijs om het verslagen Duitsland te verpletteren met herstelbetalingen gebaseerd op het verlies aan levens en materiaal. Tegelijkertijd zetten de overwinnaars een leger cartografen aan het werk om nieuwe grenzen en landen op de wereldkaart te zetten. Canadese regisseur Cowan versneed archiefmateriaal met geënsceneerde scènes, gebaseerd op het geschiedenisboek 'Paris 1919 - Six months that changed the world' van Oxford-professor Margaret MacMillan. Een grondig werk.

Les blessures assassines

2001 | Misdaad, Drama

Frankrijk 2001. Misdaad van Jean-Pierre Denis. Met o.a. Sylvie Testud, Julie-Marie Parmentier, Isabelle Renauld, Dominique Labourier en Jean-Gabriel Nordmann.

In 1932 werd Frankrijk opgeschrikt door een beestachtige dubbele moord, die naderhand heel wat inkt uit de pennen (o.a. Jean-Paul Sartre en Simone de Beauvoir) heeft laten vloeien en inclusief deze rolprent al drie keer verfilmd is - LES ABYSSES (1963) van Nico Papatakis en SISTER MY SISTER (1994) van Nancy Meckler; officieus als LA CER[KA1]EMONIE (1995) van Claude Chabrol en verder tot het toneelstuk [KL]Les bonnes[KLE] bewerkt door Jean Genet, die de rollen omdraaide. De 28-jarige Christine (Testud) en haar 22-jarige zus L[KA1]ea Papin (Parmentier) hebben hun werkgeefster Madame Lancelin (Labourier) en haar dochter Genevi[KA2]eve (Donnio) vermoord. Monsieur Lancelin (Nordmann), een succesvolle advocaat, heeft ervoor gezorgd dat men korte metten maakte met het tweetal en in 1933 werden de zusters Papin na een proces van [KA1]e[KA1]en dag veroordeeld tot de guillotine. De zusters Papin hadden geluk, want de doodstraf voor vrouwen werd automatisch omgezet tot levenslang. Christine stierf na vier jaar in een inrichting. L[KA1]ea overleefde, maar toen ze 88 was en deze film uitkwam, begreep zij na een beroerte niet meer wat er in de buitenwereld gaande was. De meisjes hadden een verschrikkelijke jeugd gehad en werden door hun hardvochtige, wraakzuchtige moeder Cl[KA1]emence (Renauld) uit werken gestuurd om geld te verdienen. Hun zuster Emilia (Guille), ontsnapte de dans en ging het klooster in. Christine had dit ook gewild, maar mocht het niet. Na een reeks van onplezierige werkhuizen, waar zij werden uitgebuit en misbruikt door de heren des huizes, kwam het duo terecht bij de familie Lancelin. Madame was niet ongeschikt tegen hen en bedoelde het goed, en gaf hen de genegenheid die zij in hun jeugd hadden gemist. Als zij echter in een boze bui was, ging zij met een witte handschoen over de meubels, en trok een bedrag af van hun loon als ze bijvoorbeeld een bord hadden gebroken. Het verhaal ging indertijd dat Christine en Léa een incestueuze relatie hadden en dat Madame Lancelin hen daarbij betrapt had. Om ontdekking en schandaal te voorkomen moesten moeder en dochter Lancelin tot zwijgen gebracht worden. Primitief gedacht, maar wel gedaan. Nadat de zusjes hun taak hadden voltooid, wachtten ze op de gendarmerie om hen weg te halen. De verfilming van Denis, die dertien jaar lang niet meer achter de camera had gestaan, is sober en afstandelijk. Hij zet de kijker geen moment op het verkeerde been, manipuleert geen feiten en zoekt geen sensatie. De hoofdrollen Testud en Parmentier zijn bijzonder goed en je voelt als het ware hun lijden. Je moet wel geïnteresseerd zijn in het geval en van een psychologisch drama houden. Het scenario is van regisseur Denis en Michèle Halberstadt naar de roman L'affaire Papin van Paulette Houdyer. Het camerawerk is van Jean-Marc Fabre. De film heeft geen muziekscore en dat strekt de makers tot eer. De vormgeving is mooi en de film die naar Amerika gebracht werd haalde daar nog eens 225.390 dollar op. In Frankrijk kwamen er bijna driehonderdduizend bezoekers - het lijkt veel, maar is weinig voor dit land.

Véga : Anouchka

1999 | Komedie

Frankrijk 1999. Komedie van Laurent Heynemann. Met o.a. Claude Brasseur, Brigitte Roüan, Clotilde Baudon, Anne-Marie Polster en Christophe Raûlt.

Zoals elk jaar biedt circusdirecteur Charles V[KA1]ega (Brasseur) zich aan in het stadje St. Andr[KA1]e om er zijn tenten op te slaan op de Place de la Mairie. Maar het stadje heeft een nieuwe, extreem rechtse, burgemeester (Clavier) en die weigert hen een vergunning te geven. Ze werden gesteund door de oude gemeenteraad, dus moeten ze maar verdwijnen. Charles beslist het circus op te zetten op de weiden rond het stadje. Het gezelschap wordt vergroot met de komst van het trapeze-duo Anouchka (Polster) en Ivan (Ra[KA4]ult) van het Circus van Moskou, maar Charles moet de transfer op het einde van het weekend betalen en de tegenwerking van het stadsbestuur neemt extreme vormen aan, zeker wanneer Charles de schoolkinderen voor een voorstelling uitnodigt. De vroegere burgemeester Baldini (Burgel) besluit Charles te helpen. Onder het mom van een dramatische komedie rond een circus wordt de dreiging van een extreem-rechts stadsbestuur voelbaar gedemonstreerd. Waag het niet hen tegen te werken, want ze schrikken zelfs niet terug voor moord. Het geheel wordt vanzelfsprekend opgefleurd met heel wat schitterende circusnummers, gemaakt in samenwerking met het Circus Joseph Bouglione. Patrick Chêne en Gérard Carré schreven het scenario. Fotografie van Mathieu Poirot- Delpech.

Baldi et les petits riches

1997 | Drama, Komedie

Frankrijk 1997. Drama van Claude D'Anna. Met o.a. Charles Aznavour, Bernard Fresson, Jean-Gabriel Nordmann, Philippe Seurin en Emmanuel Quatra.

Aflevering uit een televisieserie vanaf 1995

La place du père

1994 | Drama

Frankrijk/Zwitserland 1994. Drama van Laurent Heynemann. Met o.a. Richard Anconina, Lucile Boulanger, Marie Bunel, Justine Heynemann en Stéphane Jobert.

Tijdens een opnamesessie in een studio krijgt jazz-gitarist Anconina een telefoontje. Bunel, de ex-vriendin van wie hij al tien jaar gescheiden leeft, en hun zestien-jarige dochter Heynemann hebben een zwaar verkeersongeval gehad. Het meisje is er goed afgekomen, maar Bunel zweeft tussen leven en dood. In het ziekenhuis mijmert Anconina over de pijnlijke periode juist na hun scheiding en over de indertijd niet te beantwoorden vragen die hun dochtertje (nu gespeeld door Lucile Boulanger) stelde over de ruzie. Sentimentele story over een kind dat het slachtoffer is van scheiding van de ouders. We hebben het allemaal al vaker gezien, maar het spel van Anconina en vooral de kleine Boulanger maken de film nog redelijk aantrekkelijk. Voor het camerawerk stond Jacques Guérin in.

Les yeux de Cécile

1992 | Drama

Frankrijk 1992. Drama van Jean-Pierre Denis. Met o.a. Jean-Marie Winling, Micheline Presle, Karine Foviau, Marc Andreoni en Caroline Chaniolleau.

Het twaalfjarige titelpersonage Foviau is een pied noir (de benaming voor Fransen in Algerije) en woont in 1957 met haar vader-senator Winling op een uitgestrekt domein. De weduwnaar is dol op zijn dochtertje. Op een dag ontmoet Foviau een groep strijders van het FLN, die voor de onafhankelijkheid van Algerije ijveren. Zij vereenzelvigt zich met één van hen, maar het geweld neemt toe en het Franse leger moet het domein van de senator beschermen. Het meisje wordt een en weer gesleurd tussen haar fantasieën en de bittere realiteit. Gevoelig meisjesportret in de vorm van een gezins- en historische saga, met de Algerijse onafhankelijkheidsoorlog als decor. Het scenario is van de in Algerije geboren Jean-Claude Héberlé en van de Griekse auteur-scenarist Vassilis Vassilikos, die destijds de roman Z schreef, verfilmd door Costa Gavras. Muziek: Yves Gilbert. Camerawerk van Jacques Guerin.

Et avec les oreilles qu'est-ce que vous faites?

1974 | Komedie

Frankrijk 1974. Komedie van Eddy Matalon. Met o.a. Jean-Gabriel Nordmann, Didier Sauvegrain, Louis Navarre, Chantal Aba en Nathalie Zeiger.

Omdat ze gek zijn van film willen twee jonge mensen met een producent een scenario draaien. In de loop van het verhaal blijkt dat ze een schunnige pornofilm maken. Het idee is redelijk maar de regie is zo slecht dat deze lichte komedie loodzwaar is geworden. Na een hoopgevend debuut (TROP PETIT, MON AMI) is Matalon gezonken tot pornografie.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Jean-Gabriel Nordmann op televisie komt.

Reageer