Dominique Chapuis

Cameraman

Dominique Chapuis is cameraman.
Er zijn 22 films gevonden.

Sobibor, 14 octobre 1943, 16 heures

2001 | Documentaire, Oorlogsfilm

Frankrijk 2001. Documentaire van Claude Lanzmann.

Het vernietigingskamp Sobibor lag niet ver van wat tegenwoordig een drielandenpunt is tussen Polen, Wit-Rusland en de Oekra[KA3]ine. De nazi`s richtten er in het voorjaar van 1942 een kamp in dat aan een spoorlijn gelegen was. De gedeporteerden, die er in veewagons aankwamen (als ze de reis hadden overleefd) werden toegesproken door de kampcommandant, die in een witte doktersjas gehuld was. Hij vroeg hen hun bezittingen neer te leggen en zich te ontkleden om een desinfecterende douche te nemen zodat ze als ze later te werk werden gesteld geen besmettelijke ziekten konden verspreiden. De mensen, jong en oud, werden de douches ingejaagd met vier tot vijfhonderd tegelijk. De hermetisch afgesloten `badinrichtingen` waren gekoppeld aan de uitlaatgassen van een explosiemotor en de mensen stierven door een koolmonoxide verstikking. Daarbij schreeuwden ze het uit en de geluiden leken op het gekrijs van ganzen. Daarom hielden de nazi`s er echte ganzen om het gekerm te verdoezelen. Sobibor, genoemd naar het nabij gelegen dorp, had maar [KA1]e[KA1]en doel, de vernietiging van joden. Om deze moordmachine in werking te houden hadden de nazi`s hulp nodig. Zij zelf waren niet eens zo talrijk, slechts elf in totaal. Hiervoor gebruikten ze Oekra[KA3]inse vrijwilligers als bewakers en beulen, en verder ongeveer 650 gevangenen, waaronder honderd vrouwen, als slaven, die in beginsel niet langer mochten leven dan drie maanden zodat ze deze misdaden niet konden navertellen. Ze werden te werk gesteld als kleermakers, schoenmakers, meubelmakers en timmerlieden, of werden ingedeeld in ploegen voor het onderhoud, het sorteren van de geroofde goederen die de gedeporteerden hadden meegebracht en de lijkverbranding in de open lucht. Er zijn tijdens WO II (1939-45) in drie concentratiekampen opstanden geweest. Waarschijnlijk was de meest succesvolle in Sobibor. Toen Lanzmann voor zijn inmiddels klassiek geworden meesterwerk SHOAH (1985) zijn marathoninterviews hield met slachtoffers, die de verschrikkingen hadden overleefd, meelopers, beulen, misdadigers, omwonenden enz. sprak hij in 1979 met Yehuda Lerner in Israël, een van de 47 overlevenden van Sobibor, die aan de opstand had deelgenomen. Lanzmann besloot dat deze ervaringen, even verschrikkelijk als heldhaftig, een aparte documentaire verdienden. Lerner, afkomstig uit het getto van Warschau, was ten tijde van zijn internering slechts zestien jaar en had een aantal ontsnappingspogingen uit een reeks kampen achter de rug. Toen hij met anderen op transport gesteld werd naar Sobibor, werd hen gezegd dat ze niet zouden terugkeren. Ze hebben echter niet de kans benut om uit de trein te ontsnappen door het latrinegat in de bodem van de wagon en arriveerden in het eindstation Sobibor, waar Lerner in een werkplaats belandde. De nazi's hadden vaste gewoontes. Ze kwamen op vaste tijdstippen op vaste plaatsen. De joods-Russische officier Alexander A. Peczersky beraamde het plan van de opstand. Het was een eenvoudig maar doelmatig plan: met vlijmscherp geslepen bijlen, lokten de betrokkenen om vier uur 's middags bij het passen van een leren jas een nazi-officier in de val en doorkliefden zijn hoofd zodat hij het niet meer kon navertellen. Zo namen ze er nog een stel te grazen en gaven het algemene sein tot ontsnapping. Zes honderd man ontkwamen, maar de meesten kwamen niet ver vanwege de landmijnen buiten het prikkeldraad, de kampleiding die zich achter een machinegeweer plaatste, en de Oekraïnse bewakers, die de jacht op hen openden. Maar het betekende wel het einde van het kamp Sobibor, waar 250.000 onschuldige mensen werden vermoord, waaronder 34.313 Nederlandse joden, bijna de helft van de Nederlandse joodse bevolking die werd opgepakt. Overigens, de sluiting had meer te maken met de 'te geringe' capaciteit om mensen te vernietigen. Lerner die een nazi heeft neergemaaid, vertelt over deze verschrikkingen en beantwoordt vragen die Lanzmann hem stelt. Het is een bijna ongelofelijk document, dat een overlevende dit kan navertellen, want de nazi's maakten het kamp na de sluiting in 1943 met de grond gelijk en plantten er een bos op om de sporen te wissen. Na de oorlog werd er een kerkje opgericht en de plaatselijke Poolse overheid installeerde een kinderspeelplaats op het terrein alsof er niets gebeurd was. Pas na druk uit diverse landen, waaronder Nederland, en internationale organisaties werd het kerkje omgezet in een museum en werd eindelijk vermeld dat er niet alleen duizend Polen omgekomen waren, maar ook 250.000 joden en zigeuners. De vragen, die in het Frans aan Lerner worden gesteld, worden in real time vertaald in het hebreeuws en dit vertraagt het tempo enigszins van deze unieke getuigenis. Een document om nooit meer te vergeten en dat niet mag worden vergeten. Het scenario is van regisseur Lanzmann. Het camerawerk is van Caroline Champetier en Dominique Chapuis met beelden van Warschau, Minsk en voornoemd museum in Sobibor. DTS digital.

Se souvenir des belles choses

2001 | Komedie, Drama

Frankrijk 2001. Komedie van Zabou Breitman. Met o.a. Isabelle Carré, Bernard Campan, Bernard Le Coq, Dominique Pinon en Anne Le Ny.

Liefde is schitterend, maar wordt ongrijpbaar als je moeite hebt je een omhelzing te herinneren. Claire (Carré) wordt getroffen door een ongelukkig lot: een blikseminslag veroorzaakt geheugenproblemen. In een kliniek ontmoet zij dokter Licht (Le Coq) en de eveneens aan geheugenverlies lijdende Philippe (Campan). De beelden zijn licht en kleurig, Claire en Philippe gaan samenwonen, maar terwijl hij langzaam zijn verdrongen herinneringen terugkrijgt, vergeet Claire steeds meer. Se souvenir des belles choses lijkt een documentaire, zo roerend echt wordt er gespeeld. Het is niet moeilijk te begrijpen waarom Carré, Le Coq en regisseuse Zabou Césars wonnen.

Un vivant qui passe

1999 | Documentaire, Oorlogsfilm

Frankrijk/Duitsland 1999. Documentaire van Claude Lanzmann. Met o.a. Maurice Rossel en Claude Lanzmann.

Lanzmann praat met de Zwitser Maurice Rossel, die als vertegenwoordiger van het Rode Kruis in de zomer van 1944 een inspectiebezoek aan concentratiekamp Theresienstadt bracht en concludeerde dat het een 'modelkamp' was. Hij had niet gezien, of willen zien, dat alle gebeurtenissen tijdens zijn bezoek nauwkeurig door de nazi's geregisseerd werden.

Les gens qui s'aiment

1999 | Romantiek

Spanje/Frankrijk/België/Luxemburg 1999. Romantiek van Jean-Charles Tacchella. Met o.a. Richard Berry, Jacqueline Bisset, Julie Gayet, Bruno Putzulu en Marie Collins.

Jean-Fran[KA10]cois (Berry) presenteert al jaren een radiokroniek, die hij zelf schrijft. Hij heeft een soort knipperlichtrelatie met Angie (Bisset) de laatste twintig jaar, die hem van tijd tot tijd verlaat. In die periode trouwde ze eerst met een Canadees en daarna met een Duitser. Van ieder huwelijk heeft ze een dochter en telkens als ze weduwe geworden was, keerde ze terug naar Jean-Fran[KA10]cois, die ontdekte dat hij nog steeds van haar hield en vrij was. Nu loopt Angie een nicht uit Florida tegen het lijf en besluit ze Jean- Fran[KA10]cois te verlaten om daar een antiekzaak te beginnen. Ondertussen is Winnie (Gayet), een van Angie`s dochters, tolk geworden en komt naar Parijs. Winnie leert Laurent (Putzulu) kennen, een aardige kerel, waarvan het niet duidelijk is of hij nu meer van zijn boeken, zijn persoonlijke vrijheid of zijn kortstondige relaties houdt. De geschiedenis herhaalt zich, maar nu is niet de man, maar de vrouw het 'slachtoffer'. De film beslaat een periode van vijf jaar, waarin zich allerlei verwikkelingen voordoen, die een open einde hebben. De 74-jarige regisseur van de overspelfilm COUSIN, COUSINE met Marie-Christine Barrault en Victor Lanoux, heeft nog niets van zijn pit verloren en het virtuoze spel van Berry en Bisset krijgt even sterk tegenspel van Gayet en Putzulu. De film is zowel nostalgisch als eigentijds. Een plezierige, lichtelijk literaire film voor cinefielen die kunnen genieten van de turbulente, romantische belevenissen van de tegenovergestelde geslachten. Het scenario is van regisseur Tacchella. Het camerawerk is van Dominique Chapuis.

Les kidnappeurs

1998 | Misdaad, Komedie

Frankrijk 1998. Misdaad van Graham Guit. Met o.a. Élodie Bouchez, Romain Duris, Isaac Sharry, Elie Kakou en Sacha Bourdo.

De zojuist uit de gevangenis ontslagen kluiskraker Armand bereidt samen met zijn broer, vriendin Claire en vriend Odysseus een overval voor op de villa van een rijke, Litouwse zakenman. Zijn kluis blijkt echter leeg. Zij nemen een prins uit Litouwen mee als gijzelaar uit de villa. In ruil voor hem verlangen zij de gewenste miljoenen. Daarmee begint een ingewikkelde zaak...

La mort du chinois

1998 | Komedie, Actiefilm

Frankrijk 1998. Komedie van Jean-Louis Benoît. Met o.a. José Garcia, Denis Podalydès, Isabelle Carré, François Berléand en Frnaçois Morel.

Michel (Garcia) is schrijver van kinderboeken. Hij laat in zijn verhalen dieren de heldenrol spelen. Hij is ontroostbaar als zijn vriendin hem in de steek heeft gelaten voor een Chinees. Michel is al zijn inspiratie kwijt. Zijn vriend G[KA1]erard (Podalyd[KA2]es) doet vruchteloze pogingen om hem enige afleiding te bezorgen. Ook de lieve Lise (Carr[KA1]e) lukt het niet om Michel zijn oude vriendin te laten vergeten. Hij wordt verteerd door het verlangen om wraak te nemen op de Chinees. Na een forse slok en heel wat drugs die Lise hem had bezorgd, probeert hij in een benevelde toestand en midden in een delirium tremens aan inspecteur Chevalot (Berléand) het geval uit te leggen. Alles eindigt ermee dat hij het vliegtuig naar Hong Kong neemt om zijn vriendin en de Chinees op te sporen. Dit komische en verbijsterende avontuur vermengt het gesloten wereldje van een schrijver met een steeds idioter wordende geschiedenis die groter is dan zijn eigen fantasie. Het meest geslaagde stuk van de film is het gesprek tussen de schrijver en de inspecteur van politie, dat de kijker zowel op een dwaalspoor brengt als dat het te gek is. Helaas begint al dat verbijsterende gedoe van de hoofdrol Garcia je na een tijdje te vervelen ondanks diens sublieme spel. Het camerawerk is van Dominique Chapuis.

Les enfants de salaud

1996 | Komedie

Frankrijk 1996. Komedie van Tonie Marshall. Met o.a. Claudia Cardinale, Jean Yanne, Molly Ringwald, Danielle Darrieux en François Cluzet.

Smakelijke zedenkomedie over drie (half)zusters en een (half)broer die elkaar pas (echt) leren kennen na arrestatie en voorgeleiding van hun criminele vader (Yanne). Suzanne (Anemone) is beslist de opvliegendste van het toch al temperamentvolle stel: een van de felste meningsverschillen wordt door haar krachtig afgesloten met het plaatsen van een keukenmes in de eerste de beste deurpost. De ongeremd hilarische begrafenisscene aan het slot van de film wordt breed uitgemeten en stijlvast gelardeerd met beelden in slow motion.

Calino Maneige

1996 | Drama

Frankrijk 1996. Drama van Jean-Patrick Lebel. Met o.a. Gérald Thomassin, Nozka Khouadra, Léa Gabriele, Ahcèn Méharga en Abdel Sebbag.

Een voorstad van Parijs. Nicolas Calino (Thomassin) en Nejma Maneige (Khouadra) zijn twee jonge mensen die van elkaar houden. Calino heeft in de gevangenis gezeten, maar wil nu een 'normaal' leven leiden en volgt een beroepscursus. Maneige is van Algerijnse afkomst en werkt als kassierster in een warenhuis. Ze tracht een evenwicht te vinden tussen de twee culturen waarin ze leeft. Calino wil onmiddellijk trouwen, maar Maneige wil vrij ademen en eerst een eigen leven opbouwen. Een beeld van het leven in de hedendaagse, multi-culturele voorstad aan de hand van een Romeo & Julia-verhaal. Erg opwindend of origineel kan je het bezwaarlijk noemen. Voor de liefhebbers van dit soort kunstmatige sentimenteel gezwets. Scenario van Lebel en Robert Bozzi. Achter de camera stond Dominique Chapuis. Formaat 16/9.

Pas très catholique

1994 | Komedie, Mysterie

Frankrijk 1994. Komedie van Tonie Marshall. Met o.a. Anémone, Michel Didym, Roland Bertin, Denis Podalydès en Micheline Presle.

Priv[KA1]espeurneus Maxime Chabrier (Anémone) is rond de veertig. Ze een vrijgevochten, bi-seksueel persoontje. Ze komt via een tweetal zaken opnieuw in contact met haar verleden: haar zoon van 18, waarvan ze zelf zegt dat ze het bestaan vergeten was en haar ex-echtgenoot.

Mina Tannenbaum

1994 | Komedie, Drama

Frankrijk/België/Nederland 1994. Komedie van Martine Dugowson. Met o.a. Elsa Zylberstein, Romane Bohringer, Florence Thomassin, Nils Tavernier en Stéphane Slima.

Geslaagd regiedebuut van de eerder als scenariste gelauwerde Dugowson, over twee joodse meisjes. Zylberstein en Bohringer zijn in de jaren 1960 nog kinderen en pubers, die zich in de jaren 1980 ontwikkelen tot ervaren, wat belegen jonge vrouwen. Beiden zijn het product van sterke invloeden van hun respectievelijke joodse moeders en zij leren elkaar kennen als tien-jarige would- be ballerina`s op een dansschool. Elkaars tegenpolen in karakter en persoonlijkheid, worden zij vriendinnen om de eenzaamheid te overwinnen. Zij roken samen hun eerste sigaret en beleven hun eerste puberliefde. Het opbloeien tot fraaie tienermeisjes, levert de leukste, ontroerendste beelden op. Als volwassen vrouw gaat Bohringer de kunstenaars-en revolutionaire toer op, Zylberstein wordt een journaliste en bourgeoise. Snedige dialogen (van Dugowson zelf), authentiek aandoende personages, intens en sober acteerwerk. Camerawerk van Dominique Chapuis. Met Dolby- geluid. Meervoudig bekroond.

Le Namouic

1993 | Drama

Frankrijk 1993. Drama van Gilles Capelle. Met o.a. Philippe Briant, Philippe Deru, Joël Le Floch, Alain Le Berré en Gwennola Bothorel.

Er heerst een malaise in de Bretoense visserij. Yann Cadoret (Briant) en Moineau (Deru), die nog op ouderwetse manier met het net vissen, ondervinden de gesel van de crisis aan den lijve. Overladen met schulden kunnen ze er niet onderuit dat hun schepen aangeslagen worden. Dank zij het doorzettingsvermogen van hun echtgenotes en de solidariteit van hun collega's vinden ze hun vechtlust terug en als een phoenix herrijzen ze uit hun faillissement. Een filmische hulde aan de moed van de Bretoense vissers en de eendracht die onder hen bestaat. Om het geheel nog authentieker te maken werd beroep gedaan op echte leden van de visserijvloot, zoals de vier hoofdacteurs, die de moeilijkheden zelf meegemaakt hebben. Dit is echter tevens het zwakke punt van de film die wel lijdt onder hun gebrek aan professioneel acteertalent. Het scenario werd geschreven door Jacques Espagne en Capelle. Dominique Chapuis tekende voor de fotografie.

Friends

1993 | Drama, Misdaad

Frankrijk/Verenigd Koninkrijk/Zuid-Afrika 1993. Drama van Elaine Proctor. Met o.a. Kerry Fox, Dambisa Kente, Michele Burgers, Marius Weyers en Tertius Meintjes.

Eind jaren 1980 in Johannesburg, Zuid-Afrika. Drie vriendinnen, die elkaar op de universiteit hebben leren kennen, blijven na hun studie nog intensief met elkaar omgaan: Thoko (Kente), een zwarte die bij het onderwijs is gegaan, Annika (Burgers) een Zuidafrikaanse die archeologe is geworden, en de blanke Sophie (Fox), die haar militante houding niet van zich af kan schudden. Ondanks hun totaal verschillende achtergronden worden ze op hun eigen manier geconfronteerd met de apartheid en reageren daarop heel verschillend. Sophie, van Britse origine, wordt lid van een organisatie die desnoods met geweld een einde aan de beschamende apartheid wil maken. Annika is onrealistsich en steekt als een struisvogel haar kop in het zand voor de werkelijkheid en Thoko is te vredelievend wat ook niets oplost. Als Annika en Thoko erachter komen dat Sophie bij aanslagen betrokken is geweest, wordt hun vriendschap op de proef gesteld. Apartheid is dikwijls het onderwerp geweest van uitstekende films, maar deze niet al te originele rolprent is veel te na[KA3]ief en bekijkt bepaalde personages door een roze bril (Thoko) en anderen door een zwarte bril (Sophie); de waarheid ligt in het midden, maar niet bij Annika. De Zuidafrikaanse regisseuse Proctor, die als maakster van uitstekende documentaires een goede naam heeft opgebouwd, moet met speelfilms nog het nodige leren. Wellicht lag dat aan haar scenario. Niettemin bekroond op het filmfestival van Cannes met een Gouden Camera en een speciale vermelding van de jury. Het camerawerk van Dominique Chapuis is mooi. De apartheid werd officieel afgeschaft in 1994 en sedert die tijd geldt Zuid-Afrika als het grote voorbeeld voor de rest van het continent, dat er maar niet in slaagt met een vergelijkbare democratie te overleven. Behalve Zuid-Afrika zijn het clans die anderen onderdrukken en stammen die elkaar bestrijden en trachten uit te moorden. Dolby Stereo.

O Ultimo mergulho

1992 | Drama

Portugal 1992. Drama van Joao Cesar Monteiro. Met o.a. Dinis Neto Jorge, Francesca Pandri, Canto e Castro en Fabienne Babe.

Eind jaren 1980 in Johannesburg, Zuid-Afrika. Drie vriendinnen, die elkaar op de universiteit hebben leren kennen, blijven na hun studie nog intensief met elkaar omgaan: Thoko (Kente), een zwarte die bij het onderwijs is gegaan, Annika (Burgers) een Zuidafrikaanse die archeologe is geworden, en de blanke Sophie (Fox), die haar militante houding niet van zich af kan schudden. Ondanks hun totaal verschillende achtergronden worden ze op hun eigen manier geconfronteerd met de apartheid en reageren daarop heel verschillend. Sophie, van Britse origine, wordt lid van een organisatie die desnoods met geweld een einde aan de beschamende apartheid wil maken. Annika is onrealistsich en steekt als een struisvogel haar kop in het zand voor de werkelijkheid en Thoko is te vredelievend wat ook niets oplost. Als Annika en Thoko erachter komen dat Sophie bij aanslagen betrokken is geweest, wordt hun vriendschap op de proef gesteld. Apartheid is dikwijls het onderwerp geweest van uitstekende films, maar deze niet al te originele rolprent is veel te na[KA3]ief en bekijkt bepaalde personages door een roze bril (Thoko) en anderen door een zwarte bril (Sophie); de waarheid ligt in het midden, maar niet bij Annika. De Zuidafrikaanse regisseuse Proctor, die als maakster van uitstekende documentaires een goede naam heeft opgebouwd, moet met speelfilms nog het nodige leren. Wellicht lag dat aan haar scenario. Niettemin bekroond op het filmfestival van Cannes met een Gouden Camera en een speciale vermelding van de jury. Het camerawerk van Dominique Chapuis is mooi. De apartheid werd officieel afgeschaft in 1994 en sedert die tijd geldt Zuid-Afrika als het grote voorbeeld voor de rest van het continent, dat er maar niet in slaagt met een vergelijkbare democratie te overleven. Behalve Zuid-Afrika zijn het clans die anderen onderdrukken en stammen die elkaar bestrijden en trachten uit te moorden. Dolby Stereo.

La petite voleuse

1988 | Drama, Romantiek

Frankrijk 1988. Drama van Claude Miller. Met o.a. Charlotte Gainsbourg, Didier Bezace, Simon de La Brosse, Raoul Billerey en Chantal Banlier.

François Truffaut bedacht ooit een tweede, vrouwelijke hoofdpersoon voor zijn Les 400 coups, maar liet haar toch maar weg omdat de film dan te vol zou worden. Na zijn dood maakte regisseur Miller als ode aan zijn gestorven makker een film over haar. De zestienjarige Janine Castang (Gainsbourg) is een wilde meid die na schooltijd haar dagen vult met het jatten van kleding en sigaretten. Ze ontmoet een echtpaar dat haar opneemt, maar de relatie loopt spaak. Millers portret van een angry young woman haalt het niet bij Truffaut, maar Gainsbourg speelt wel een heel sterke rol.

La petite amie

1988 | Komedie

Frankrijk 1988. Komedie van Luc Béraud. Met o.a. Jean Poiret, Jacques Villeret, Agnès Blanchot, Eva Darlan en Jacques Sereys.

Een klucht die speelt rond de jaarwisseling en de sfeer van die dagen uitademt. In een chalet in de bergen doen zich allerlei persoonsverwisselingen en situaties voor, die de gasten en hun bezoekers zeer in verlegenheid brengen. Voor Luc Béraud werd de film een grote teleurstelling vergeleken met zijn vorige. Hij wist de afgezaagde situaties van het genre geen nieuw leven in te blazen en evenmin een bevredigend tempo te vinden, zodat het scenario al gauw vastloopt in banaliteiten. Na de uitmuntende reeks scènes aan het begin met Poiret en Villeret in een restaurant, kan de bezoeker de zaal verlaten. Scenario van Bernard Stora en Luc Béraud. Camerawerk van Dominique Chapuis.

A Killing Affair

1988 | Drama

Verenigde Staten 1988. Drama van David Saperstein. Met o.a. Peter Weller, Kathy Baker, John Glover en Bill Smitrovich.

In 1943 vindt Baker de hoed van haar man, nadat ze haar twee kinderen naar school had gebracht. Ze wonen in een afgelegen streek in West Virginia en ze vermoedt dat er iets afschuwelijks gebeurd is. Inderdaad: ze vindt het bloederige stoffelijke resten van haar echtgenoot in een bijgebouwtje, die in mootjes is gehakt. Baker wil hulp zoeken, maar op dat moment staat een onbekende, Weller, voor haar deur die beweert op zoek te zijn naar werk. Baker vermoedt dat deze man de moordenaar is, maar laat hem toch binnen. Enige tijd later zit ze dipe in de moeilijkheden. Onmogelijk melodrama dat je als kijker geen ogenblik ernstig kunt nemen hoeveel moeite Weller en Baker ook doen om hun personage waar te maken en gestalte te geven. Om de filmkijker te vragen te geloven in een vrouw die een verhouding aangaat met de man waarvan ze weet dat die haar echtgenoot zojuist naar de andere wereld heeft geholpemn, is toch te veel overmoedig van de makers en toont aan dat zij te geringschattend over het grote publiek oordelen. De roman Monday, Tuesday, Wednesday van Robert Houston werd bewerkt door regisseur Saperstein. Dominique Chapuis stond achter de camera. Reeds gefilmd in 1985.

L'état de grâce

1986 | Drama, Romantiek

Frankrijk 1986. Drama van Jacques Rouffio. Met o.a. Nicole Garcia, Sami Frey, Pierre Arditi en Dominique Labourier.

De man is weinig productief en zijn oeuvre prettig ongrijpbaar, maar Jacques Rouffio (Violette & François) weet altijd het maximum uit zijn sterke rolbezettingen te halen. Zo ook in deze, min of meer tussen de genres opererende liefdesgeschiedenis. Daarin zet de stiekeme affaire tussen een socialistische minister en een gehuwde succesonderneemster hun levens op scherp. De film, een soms ietwat soaperige middenmoter, heeft last van typisch Frans salonsocialisme. Casting van het iets-te-mooie-mensenkoppel Garcia/Frey doet natuurlijk aan hun spel niets af. Warme composities van Philippe Sarde.

Shoah

1985 | Documentaire, Historische film

Frankrijk 1985. Documentaire van Claude Lanzmann.

Negen en een half uur duurt Shoah, Claude Lanzmanns definitieve documentaire over de Holocaust. Negen en een half uur zonder een seconde archiefmateriaal. Lanzmann laat overlevenden aan het woord, zoekt daders en getuigen op, en laat ze praten over toen. Hij blijft net zo lang vragen tot hij antwoord heeft op zijn vragen. Het levert onuitwisbare beelden op. Shoah kwam uit in 1985, na elf jaar research en meer dan 350 uur interview. Van de film bestaat geen kortere versie dan die van negen en een half uur, want Lanzmann weigerde zijn film ook maar een minuut in te korten. De film bestaat uit interviews met zowel slachtoffers als daders.

Le thé au harem d'Archimède

1985 | Drama

Frankrijk 1985. Drama van Mehdi Charef. Met o.a. Kader Boukhanef, Rémi Martin, Laure Duthilleul, Saïda Bekkouche en Nicole Hiss.

In een deprimerende, betonnen Parijse buitenwijk in de jaren zeventig houden de zeventienjarige vrienden Pat (Martin) en Madjid (Boukhanef) de verveling op afstand met rondhangen en kleine criminaliteit. Ze ontmoeten buurtbewoners: junks, alcoholisten, alleenstaande moeders. De onverwachte, waarschijnlijk illegaal verkregen, welvaart van een oude vriend inspireert de jongens tot een onbezonnen daad. Treurig portret van het dagelijks leven in een banlieue. Regisseur Charef bewerkte zijn eigen roman tot een scenario en kreeg de César voor het beste debuut voor zijn film.

L'effrontée

1985 | Drama, Romantiek, Komedie

Frankrijk 1985. Drama van Claude Miller. Met o.a. Charlotte Gainsbourg, Clothilde Baudon, Julie Glenn, Bernadette Lafont en Jean-Claude Brialy.

Charlotte Gainsbourg was slechts dertien jaar oud toen regisseur Claude Miller zijn vrienden Serge Gainsbourg en Jane Birkin ('Je t'aime... moi non plus') vroeg of hun dochter de hoofdrol wilde spelen in zijn - naar later bleek - wonderschone opgroeifilm L'effrontée. Pa en ma gingen gelukkig akkoord en zo kon het gebeuren dat de ontwapenend timide tiener een jaar later in tranen en verscholen achter haar karakteristieke lokken de César voor meest veelbelovende actrice in ontvangst mocht nemen. Een betoverende combinatie van vorm en inhoud.

Contes clandestins

1985 | Komedie, Drama, Romantiek, Experimenteel

Frankrijk 1985. Komedie van Dominique Crèvecoeur. Met o.a. Rebecca Pauly, Daniel Mesguich, Tchéky Karyo, Jean-Louis Bauer en Camille De Casabianca.

Emily (Pauly) is altijd aan het wachten, altijd beschikbaar. Ze is verliefd op een zeer vage jongen. Verder gebeurt er niets, en wat de hoofdpersonen doen of waar ze heen gaan is ook niet duidelijk. Beschrijving van de menselijke leegte volgens een traditie die begonnen is bij LA POINTE COURTE (1956) van Agn[KA2]es Varda tot aan MURIEL OU LE TEMPS D`UN RETOUR (1963) van Alain Resnais, via de bekende schrijfster Marguerite Duras. Jammer genoeg vervalt de film in onhandigheden, zijn de vertolkers niet overtuigend en de dialogen oninteressant. Er is geen sprake van echte communicatie met het publiek. Het scenario is van regisseur Crèvecoeur. Het camerawerk is van Dominique Chapuis, Eduardo Serra en Gérard Sterin. Mono.

Rue Cases Nègres

1983 | Drama

Frankrijk 1983. Drama van Euzhan Palcy. Met o.a. Garry Cadenat, Darling Légitimus, Douta Seck, Joby Bernabé en Francisco Charles.

Een innemende semi-documentaire film gesitueerd in Martinique in 1930. Het verhaal concentreert zich op José, een jongetje dat leeft in een krottenwijk bestemd voor de zwarte plantage- werkers. José wil schrijver worden, maar heeft om verder te studeren een beurs nodig... Hoewel noch qua thema noch qua stijl origineel of opvallend, slaagt Palcy er toch in te boeien en te ontroeren. Een niet geringe verdienste. Naar de roman La rue Cases-Nègres van Joseph Zobel tot scenario bewerkt door de regisseur. Achter de camera stond Dominique Chapuis.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Dominique Chapuis op televisie komt.

Reageer