Jean-Pierre Guérin

1940 Producer, Auteur

Jean-Pierre Guérin (1940) is producer en auteur.
Er zijn 68 films gevonden.

Journal d'une femme de chambre

2015 | Drama

Frankrijk/België 2015. Drama van Benoît Jacquot. Met o.a. Léa Seydoux, Vincent Lindon, Hervé Pierre, Clotilde Mollet en Vincent Lacoste.

Dienstmeisje Célestine, werkzaam voor de Franse bourgeoisie rond 1900, wordt door iedere man in haar omgeving begeerd. Dat levert veel broeierigheid op in deze zoveelste bewerking van de gelijknamige schandaalroman van Octave Mirbeau uit 1900, die eerder werd verfilmd door onder anderen Renoir en Buñuel. Het waarom van deze nieuwe versie blijft nogal onduidelijk; op het spannende sfeertje na ontbreekt het in de film aan drama of urgentie. Dat ligt vooral aan Célestine zelf, die volstrekt onpeilbaar blijft, hoe sensueel ze ook door Léa Seydoux wordt vertolkt.

Le grand soir

2012 | Komedie

Frankrijk/België/Duitsland 2012. Komedie van Gustave de Kervern en Benoît Delépine. Met o.a. Benoît Poelvoorde, Albert Dupontel, Brigitte Fontaine, Bouli Lanners en Areski Belkacem.

Veertiger Not is 'de oudste punk met een hond in Europa'. De grap van deze absurdistische, zwartkomische film van de makers van Aaltra is dat de humor nooit om te lachen is. Not is een onsympathiek, egocentrisch, meelijwekkend personage, en ook de vrije val van zijn schlemielige en kleinzielige broer Jean-Pierre is allesbehalve komisch. En toch ga je uiteindelijk met de personages mee, juist omdat de makers geen moment proberen ze sympathiek te maken. En vanwege een handvol heerlijk anarchistische scènes.

La dernière campagne

2013 | Drama

Frankrijk 2013. Drama van Bernard Stora. Met o.a. Bernard Le Coq, Thierry Frémont, Patrick Braoudé, Anne Loiret en Martine Chevallier.

Na La conquête (2011, Xavier Durringer) speelt Le Coq opnieuw de neo-gaullist Jacques Chirac, ex-staatshoofd van Frankrijk. Ditmaal is hij de Chirac die, ziek en aan de politieke zijlijnen, tijdens de presidentsverkiezingen van 2012 een rol wil spelen in de strijd tussen zijn voormalige vazal Nicolas Sarkozy en de socialist François Hollande. In zijn dromen ontmoet Chirac Hollande, in politieke kleur zijn tegenpool. Anderhalf jaar voordat deze met fantasie gemaakte tv-film op France 2 werd uitgezonden was Chirac veroordeeld voor corruptie tijdens zijn Parijse burgemeesterschap (1977-1995).

Les adieux à la reine

2012 | Drama, Historische film

Frankrijk/Spanje 2012. Drama van Benoît Jacquot. Met o.a. Diane Kruger, Léa Seydoux, Virginie Ledoyen, Xavier Beauvois en Noémie Lvovsky.

Prachtig uitgelicht, sensueel ondergangsverhaal over de laatste dagen van het paleis van Versailles, gezien door de ogen van Sidonie Laborde, de leesdame van koningin Marie Antoinette. Een gebouw dat als geen ander een totalitair politiek systeem belichaamde. Het is een kostuumdrama in vol ornaat, maar het is vooral een film over een heimelijke verliefdheid. Jacquot laat Versailles zien als nooit tevoren. Zelden is de Apocalyps zo sensueel verfilmd. Camerawerk en kostuums kregen een César.

Mammuth

2010 | Drama

Frankrijk 2010. Drama van Gustave de Kervern en Benoît Delépine. Met o.a. Gérard Depardieu, Yolande Moreau, Miss Ming, Isabelle Adjani en Benoît Poelvoorde.

Zestiger Serge, alias Mammuth, is zijn arbeidsleven lang niet één dag ziek of werkloos geweest. Om zijn volle pensioen te toucheren moet hij echter ontbrekende loonstrookjes van diverse ex-werkgevers overleggen. En route, dan, door de Charente-kuststreek, op de robuuste jaren zeventig-motor waaraan simpelman Serge zijn bijnaam dankt. Op Super 16mm geschoten, tegendraadse roadmovie voert Joris Goedbloed op zijn zelfherontdekkingsreis langs zonderlinge plekken en types. Depardieu op z'n stoïcijns-nurkse best krijgt kleurrijk bijrolgezelschap van kunstenares-dichteres Miss Ming, Isabelle Adjani, cartoonist Siné, Benoît Poelvoorde en stripauteur Blutch. Opgedragen aan Depardieus gestorven zoon Guillaume.

Le grand Charles

2006 | Biografie, Drama, Historische film

Frankrijk 2006. Biografie van Bernard Stora. Met o.a. Bernard Farcy, Danièle Lebrun, Denis Podalydès en David Ryall.

Dit 2-delige, voor televisie gemaakte drama volgt het leven en werk van 'de grote Charles': de Franse militair, politicus en president Charles de Gaulle (1890-1970). Schrijver-regisseur Bernard Stora - zelfs tijdens de Tweede Wereldoorlog geboren - concentreert zich op de periode tussen 1939 en De Gaulle's verkiezing tot president in 1959. Daartussen lag een periode waarin de man zich terugtrok uit de politiek en zijn memoires schreef. De filmmaker doorsnijdt daarbij de gespeelde scènes met archiefbeelden. Acteur Bernard Farcy is prima in de titelrol, waarvoor hij werd genomineerd voor een Emmy Award.

Robinson Crusoë

2003 | Avonturenfilm, Familiefilm

Frankrijk/Canada/Verenigd Koninkrijk 2003. Avonturenfilm van Thierry Chabert. Met o.a. Pierre Richard, Nicolas Cazalé, Jean-Claude Leguay, Marie Béraud en Michel Perron.

Precies driehonderd jaar geleden werd Alexander Selkirk alleen op een onbewoond eilandje gezet. Zijn overlevingsverhaal inspireerde Daniel Defoë tot het schrijven van Robinson Crusoë in 1719. In het eerste deel (L'île de Robinson) van Chaberts Franse versie (oorspronkelijk werd deze tv-film in twee keer uitgezonden), wordt Crusoë (Richard) door slavenhandelaren vlak bij Venezuela uitgezet. In deel twee (Robinson et Vendredi) redt hij een inboorling (Cazalé) die hij Vrijdag noemt en ontstaat er tussen de mannen een strijd om de betekenis van het woord beschaving. Een uitstekende, op Cuba gefilmde, Crusoë-versie.

La chose publique

2003 | Komedie, Drama

Frankrijk 2003. Komedie van Mathieu Amalric. Met o.a. Jean-Quentin Châtelain, Anne Alvaro, Michèle Laroque, Bernard Menez en Claude Régy.

Een regisseur moet een film maken over de gelijkheid tussen mannen en vrouwen. En dat valt niet mee, omdat zijn vrouw hem tijdens die klus verlaat en zijn gevoelens daarover zijn werk beïnvloeden.

Des épaules solides

2003 | Drama

Zwitserland/Frankrijk/België 2003. Drama van Ursula Meier. Met o.a. Louise Szpindel, Guillaume Gouix, Jean-François Stévenin, Dora Jemaa en Anne Coesens.

In de opgroeifilm 'Stevige schouders' steekt verliefdheid een spaak in het wiel der sportambities. In de Zwitserse Alpen geeft de zestienjarige Sabine alles om topatlete te worden. Ze wil zelfs met jongens trainen om haar tijden te verbeteren en filmt haar spurten met een digitaal cameraatje. Haar focus is totaal, totdat Rudi ten tonele verschijnt. Een pijnlijk juist script ligt aan de basis van deze tv-filmuitschieter met verbeten hoofdrol voor Szpindel. Stévenin is de robuuste trainer met een missie. Vliegende carrièrestart voor regiedebutante Meier: haar naturalistische adolescentenportret won diverse prijzen.

Napoléon

2002 | Drama, Avonturenfilm, Oorlogsfilm, Historische film

Duitsland/Italië/Canada/Frankrijk/Verenigde Staten/Verenigd Koninkrijk 2002. Drama van Yves Simoneau. Met o.a. Christian Clavier, Isabella Rossellini, Gérard Depardieu, John Malkovich en Heino Ferch.

Serie over het leven van Napoleon. Voor het eerst wordt hij afgebeeld als een man van vlees en bloed, een soldaat, politicus en idealist tegelijk. Hij plaatste zichzelf boven andere mensen en transfomeerde zichzelf in een mythe. De kijker ziet hoe hij omging met macht, vrouwen en zijn veeleisende Corsicaanse familie.

Drôle de genre

2002 |

Frankrijk 2002. Jean-Michel Carre. Met o.a. Isabelle Pasco, Hippolyte Girardot, Agnès Soral en Yannick Soulier.

Documentaire- en speelfilmmaker Carré (1948) is sinds eind jaren zestig kruier van maatschappijkritische films over onder meer gekte, prostitutie, oorlog, criminaliteit en mensenrechten. In Drôle de genre behandelt hij de ongelijkheid tussen de seksen door het traditionele rollenpatroon te verwisselen. De vrouw is de hardwerkende, hoerenlopende, opvoedschuwe partij, koddig verbeeld door een lustig schmierende Soral. Karakteracteur Girardot speelt de man, een stofzuigende sloof die zorgt voor huis en kinderen. Als haar overspel aan het licht komt, probeert vrouwlief te redden wat er te redden valt maar uiteraard staat manlief tenslotte toch zijn mannetje. Leuk idee voor een korte film.

Aime ton père

2002 | Drama

Frankrijk/Canada/Verenigd Koninkrijk/Zwitserland 2002. Drama van Jacob Berger. Met o.a. Gérard Depardieu, Guillaume Depardieu, Sylvie Testud, Julien Boisselier en Noémie Kocher.

Een vlaag van latent sadisme of een geïnspireerde coup? Dat is de vraag die men zich kan stellen bij het casten van vader en zoon Depardieu in een film over een rotte vader-zoonrelatie. Pa is een egocentrisch en gevierd auteur die per motor zijn Nobelprijs voor de Literatuur gaat ophalen. Hij krijgt een ongeluk en vervolgens de boemerang van zijn gebrekkige vaderschap op de neus: zoonlief gijzelt papa. Met de zus/dochter (een giftig acterende Testud) doet het disfunctionele-familiedrama er nog een zwartgallige schep bovenop. Bergers deels autobiografische afrekening is intens gespeeld, maar zoveel bitter ressentiment vraagt enig incasseringsvermogen.

Zaïde, un petit air de vengeance

2001 | Thriller, Drama, Actiefilm

Frankrijk 2001. Thriller van Josée Dayan. Met o.a. Julie Depardieu, Guillaume Depardieu, Jeanne Moreau, Mathieu Amalric en Denis Podalydès.

Een oudere vrouw (boven de zestig) pleegt een aantal moorden. Hoe heeft het zo ver kunnen komen? Puzzel thriller met mooie hoofdrol van Jeanne Moreau.

Les misérables

2001 | Drama, Historische film, Actiefilm

Frankrijk/Duitsland/Spanje/Verenigde Staten/Italië/Verenigd Koninkrijk 2001. Drama van Josée Dayan en Lewis Milestone. Met o.a. Gérard Depardieu, John Malkovich, Virginie Ledoyen, Christian Clavier en Enrico LoVerso.

Miniserie in vier delen met mooie hoofdrollen, bewerking van de beroemde gelijknamige roman van Victor Hugo uit 1862. Depardieu kruipt in de huid van Jean Valjean, de ex-gevangene die zijn leven betert, maar desondanks 17 jaar lang door de Franse justitie wordt achtervolgd. Malkovich speelt de rol van Javert en Moreau is een ideale Moeder Innocence.

Fabio Montale

2001 | Misdaad

Frankrijk 2001. Misdaad van José Pinheiro. Met o.a. Alain Delon, Cédric Chevalme, Elena Sofia Ricci, Eric Defosse en Andrée Damant.

Vlak voor zijn pensionering wordt commissaire Fabio Montale (Delon) uit Marseille geconfronteerd met de moord op zijn jeugdvriend Ugo (Garreaud). Als hij de zaak begint te onderzoeken gebeurt er nog een een moord: studente in de rechten Leila , de vriendin van collega Peyrol (Chevalme). Zij wordt levenloos in de buurt van Cassis gevonden. Er zijn aanwijzingen dat collega capitaine Morvan (Samuel) door de maffia wordt betaald. Als Montale`s opvolgster Hélène Pessayre (May) arriveert, bekent Morvan voor de maffia te werken en de dader te zijn. De moorden houden echter niet op: de zoon van zijn nicht Angie (Killing) wordt levenloos in het huis van een architect gevonden en Serge Bondy (Dauphin), een sociaal werker en een oude kennis, wordt voor Fabio`s ogen koelbloedig doodgeschoten. Terwijl Montale zoekt naar onderlinge verbanden, heeft zijn vriendin Babette (Ricci), die onderzoeksjournaliste is, in Rome een brisant dossier samengesteld over de verbindingen tussen de Italiaanse en Marseillaanse maffia. Als Montale een dreigtelefoontje krijgt, wordt de zaak hem zo klaar als een klontje, maar nu vraagt hij zich af hoe hij de spiraal van het geweld kan doorbreken. Zijn opvolgster Pessayre wil hem helpen, maar Montale werkt liever alleen. Een op Delon toegeschreven scenario, wat niet goed genoeg is voor een bioscoopfilm. Het scenario is van Philippe Setbon naar de populaire romans Total Cheops, Chourmo en Soléa van Jean-Claude Izzo. De vrouwen zijn mooi, maar iedereen speelt in de bijwagen. Het camerawerk is van Jacques Boumendil en Guy Famechon. Wordt meestal in twee of drie delen uitgezonden.

Brève traversée

2001 | Romantiek, Komedie, Drama

Frankrijk 2001. Romantiek van Catherine Breillat. Met o.a. Sarah Pratt, Gilles Guillain, Marc Filippi, Laetitia Lopez en Leatitia Lopez.

Een controversiële interesse voor vrouwelijke seksualiteit zat er al vroeg in bij Catherine Breillat. Al vóór haar spel in Bertolucci's hitsige Last tango in Paris publiceerde zij - zeventien was ze - een roman die geen sekstaboe schuwde. Romance (1999) werd haar late internationale doorbraak als scenariste/regisseuse. Dat filmhuizen en respectabele tv-zenders geïnteresseerd zijn in Breillat's pornografie is een klein wonder. Haar geheim ligt in het perspectief: Breillat laat de camera altijd door de ogen van de vrouw kijken en dat maakt haar films verteerbaar. Vergelijkbaar met een Woody Allen die grappen maakt over joden en Spike Lee die zijn personages 'nigger' tegen elkaar laat zeggen. Brève traversée is minder expliciet dan Romance. Breillat laat een zestienjarige jongen (Guillain) een tweemaal oudere vrouw (Pratt) ontmoeten op een ferry. De twee loners raken in gesprek met elkaar en steeds gefascineerder van elkaar; opposites attract - oud versus jong, noordelijk versus mediterraan, vrouwelijk versus mannelijk. En dit alles volgens Breillat: '... tussen twee kusten waar een wetteloosheid heerst die je avonturen laat beleven die buiten je werkelijke leven vallen, in de luwte van een tussenzin.' Een goed begin voor venijn in de staart.

Sans famille

2000 | Drama

Duitsland/Frankrijk/Tsjechië 2000. Drama van Jean-Daniel Verhaeghe. Met o.a. Pierre Richard, Jules Sitruk, Stefano Dionisi, Veronica Ferres en Marianne Sägebrecht.

Frankrijk, negentiende eeuw. Nadat hij door zijn adoptievader werd verkocht, trekt de zevenjarige Remy met straatartiest Vitalis door Frankrijk. Remy weet echter niet dat hij de verdwenen zoon van een rijke gravin is. Naar de roman van Hector Malot.

Julie Lescaut : Le secret de Julie

2000 | Misdaad

Frankrijk/Zwitserland/België 2000. Misdaad van Alain Wermus. Met o.a. Véronique Genest, Mouss Diouf, Renaud Marx, Daniel Ceccaldi en Alexis Desseaux.

Tot haar grote verbazing verneemt Julie Lescaut (Genest) van dochter Sarah (Lauret) dat die avond haar vader, Marc Vernet (Ceccaldi), bij hen komt dineren. Wat haar dochters niet weten is dat Julie sinds meer dan twintig geen contact meer gehad heeft met haar vader. Deze verliet haar en haar moeder toen Julie nog een kind was. Sindsdien kreeg hij nog een andere dochter, Marie (Hermelin). Wat ze geen van allen echter beseffen is dat Marie momenteel wegens moord in de gevangenis zit en Marc doet, ten einde raad, beroep op Julie om te trachten de onschuld van haar half-zuster te bewijzen. Julie gaat hier helemaal de melige toer op. Hou je zakdoek bij de hand, want er wordt duchtig op los geschmierd en dit allemaal met als doel de kijker aan het huilen te brengen. Het enige pluspunt aan deze aflevering is de ingehouden vertolking van Ceccaldi die we al veel te lang niet meer in films gezien hebben. De geestelijke vader van deze serie, Alexis Lecaye, schreef zelf het scenario voor deze eerste aflevering van het nieuwe millennium. Fotografie is van Jean- Claude Hugon. Dolby Stereo. Aflevering van het seizoen, nummer van 72. Stereo.

Julie Lescaut : Destins croisés

2000 | Misdaad

Frankrijk/Zwitserland/België 2000. Misdaad van Alain Wermus. Met o.a. Véronique Genest, Mouss Diouf, Renaud Marx, Jennifer Lauret en Josephine Serré.

Op weg naar Julie Lescaut (Genest) voor het verjaardagsfeestje van Babou (Serr[KA1]e), wordt Franck (Sover), het vriendje van Sarah (Lauret), op zijn scooter aangereden door een onbekende, die doorrijdt na een ongevel. Toeval wil echter dat een getuige een deel van de nummerplaat kon noteren van de vluchtauto. Tot Julie`s grote verbazing is de auto van haar collega commissaris Moulinier (Collignon), die enkele uren na het ongeval aangifte deed van diefstal van zijn auto. Julie en haar medewerkers vernemen haast gelijktijdig dat een aantal onverantwoordelijke chauffeurs ware rodeo's organiseren in een industriële zone. Julie's dochters worden ditmaal helemaal betrokken in het onderzoek van mama naar jonge chauffeurs met gevaarlijk rijgedrag. Veel nieuws brengt de film niet en de 'chicken race' in REBEL WITHOUT A CAUSE was stukken opwindender, maar toch betreft het hier een ruim aannemelijke aflevering in deze serie die toch wel over haar hoogtepunt lijkt te zijn. Paul Irrtum en Béatrice Colombier schreven het weinig fantasierijke scenario. Fotografie is van Jean-Claude Hugon. Dolby Stereo. Aflevering van het seizoen, nummer van 72. Stereo.

Une sirène dans la nuit

1999 | Komedie, Drama

België/Frankrijk 1999. Komedie van Luc Boland. Met o.a. Roland Magdane, Jo Stevens, Anne Richard, Sévérine Danze en Patrick Goossens.

Nadat hij zijn vrouw Isabelle (Richard) en hun gehandicapte zoon in de steek liet werd de 47-jarige Jean (Magdane) telefonist bij S.O.S. Depannage, een baan die hem best bevalt daar hij overdag kan slapen en `s nachts werken. Op een nacht krijgt hij een vreemd telefoontje van Juliette (Stevens), een meisje van een jaar of vier, dat juist een verschrikkelijke ervaring meegemaakt heeft. Haar moeder Claire (Danze) is er met haar vriend Marc (Beck) een weekendje op uitgetrokken. Ze brachten het kind naar haar onthaalmoeder, maar deze is van de trap gevallen en ligt zwaar gekwetst op de grond. Wat nog erger is: Juliette heeft haar porseleinen pop Charlotte laten vallen en die ligt nu aan scherven. Weinig origineel maar goed uitgewerkt menselijk drama over de verhouding tussen een volwassen man die steeds het leven ontvlucht is en een klein meisje wiens wereld zojuist in elkaar stortte. Magdane, die we vooral kennen van komische rollen, zet hier een aangrijpend emotioneel personage neer. Knap spel van de kleine Jo Stevens. Best een onderhoudende film die niet al te zeer in de valstrik trapt van goedkope sentimentaliteit. Regisseur Boland schreef het verhaal en werkte het uit tot scenario samen met Luc Jabon. Gefilmd in België door Jan Vancaillie. Dolby Surround.

Julie Lescaut : Les surdoués

1999 | Misdaad

Frankrijk/België/Zwitserland 1999. Misdaad van Stéphane Kurc. Met o.a. Véronique Genest, Mouss Diouf, Renaud Marx, Alexis Desseaux en Anne Le Ny.

Terwijl Sarah (Lauret) in het midden van een schoolstaking zit en Babou (Serr[KA1]e) haar vriendje Joseph (Boujenah) helpt met de opening van een pizzeria wordt Julie Lescaut (Genest) opgezadeld met de dood van een onbekend jong meisje. Dank zij haar assistent Kaplan (Marx) komt ze de identiteit van het slachtoffer te kennen. Het is Natalie, de economiste in de school voor hoogbegaafden waar ook Kaplans zoon studeerde. Motta (Desseaux), archivaris in deze school, wil de zaak op eigen houtje uitpluizen, maar hij verdwijnt spoorloos. De volgende dag wordt hij teruggevonden, zwaar onder de drugs en lijdend aan geheugenverlies. Er is weer heel wat werk aan de winkel voor commissaris Lescaut en haar assistenten, maar vanzelfsprekend wordt uiteindelijk alles opgelost. Een intrigerend scenario van Laurence Condroyer en Alexis Lecaye wordt routineus uitgewerkt in typische Lescaut-stijl, met wat scènes uit de privé- sfeer, wat spanning en een vleugje sociale kritiek. Onderhoudend, maar weinig opmerkelijk. Fotografie is van Michel Cenet.

Julie Lescaut : La mort de Jeanne

1999 | Misdaad

Zwitserland/België/Frankrijk 1999. Misdaad van Daniel Janneau. Met o.a. Véronique Genest, Renaud Marx, Mouss Diouf, François Marthouret en Jennifer Lauret.

N`Guma (Diouf) is niet echt verrast als blijkt dat een van zijn vriendinnen Jeanne in een hotelkamer een einde gemaakt heeft aan haar leven. Ze kende de laatste tijd zoveel tegenslag dat de dood voor haar beslist een oplossing moet hebben geleken. De autopsie brengt echter aan het licht dat Jeanne gestorven is aan inwendige bloedingen die het gevolg waren van een welbewuste afranseling. De zelfmoord wordt moord. N`Guma wil de zaak uitspitten, maar zowel Julie Lescaut (Genest) als Kaplan (Marx) willen ten alle prijze verhinderen dat N'Guma zich met het onderzoek bezig houdt. Zoals meermaals het geval is in de reeks afleveringen van de tweede helft van 1999 is ook nu een van de vaste medewerkers van de reeks betrokken partij. Niet dat het allemaal fantastisch overkomt, maar het geeft er toch een persoonlijke toets aan. We hebben hier te maken met mensen van vlees en bloed en dat kan niet gezegd worden van alle tv-series. Niet steeds even onvoorspelbaar, soms wat clichématig, maar toch best onderhoudend amusement. Béatrice Colombier schreef het scenario. Fotografie is van Jean-Claude Hugon. Aflevering van het seizoen, nummer van 72. Stereo.

Julie Lescaut : L'inconnue de la Nationale

1999 | Misdaad

Frankrijk/België/Zwitserland 1999. Misdaad van Daniel Janneau. Met o.a. Véronique Genest, Mouss Diouf, Renaud Marx, Jennifer Lauret en Joséphine Serré.

Aan de rand van de autostrade wordt het lijk aangetroffen van een jonge Afrikaanse vrouw. De resultaten van de autopsie zijn duidelijk: het slachtoffer werd verkracht en nadien aangereden door een auto. Geen eenvoudige klus voor Julie (Genest). Ze moet in de eerste plaats uitzoeken of de chauffeur en de verkrachter een en dezelfde persoon zijn. Bovendien werden er geen identiteitspapieren aangetroffen op de vrouw en werd ze nergens als vermist opgegeven. Als Julie denkt dat ze de dader opgepakt heeft moet ze vaststellen dat een al te gemakkelijk te ontdekken verdachte soms de echte schuldige kan verhullen. Geslaagde politiefilm die gelijktijdig het probleem van de illegale arbeidskrachten als thema heeft. Het spreekt vanzelf dat Julie uiteindelijk alles zal ophelderen, maar toch staan haar en haar medewerkers moeilijke momenten te wachten. Stéphane Kaminka schreef het scenario dat best te pruimen is zonder echt opmerkelijke plotwendingen te bevatten. Jean-Claude Hugon stond achter de camera. Aflevering van het seizoen, nummer van 72. Stereo.

Julie Lescaut : L'ex de Julie

1999 | Misdaad

België/Frankrijk/Zwitserland 1999. Misdaad van Pascale Dallet. Met o.a. Véronique Genest, Renaud Marx, Mouss Diouf, Alexis Desseaux en Joséphine Serré.

Het is voor commissaris Julie Lescaut (Genest) een hele verrassing als blijkt dat Boissier (Corraface) aangesteld werd als nieuwe directeur van de P.J.J., het tehuis voor jonge delinquenten. Boissier is namelijk haar ex-vriend en ze hebben heel wat gezamenlijke herinneringen op te halen. Daar krijgen ze echter niet de tijd toe want de buurtbewoners zijn niet te spreken over het tehuis, wat leidt tot geregelde incidenten. Op een ochtend wordt een van de burgers vermoord aangetroffen. De man had de avond voordien een meisje van het tehuis een flinke bolwassing gegeven. Boissier wil echter niet geloven dat de moordenaar een van zijn kinderen is. Aan Julie om het uit te zoeken. Voorspelbare policier die het opneemt voor kansarme jongeren. Ondanks hun verleden mag je hen niet op voorhand veroordelen. We leren tevens enkele elementen uit het vroegere leven van Julie, wiens oudste dochter (Jennifer Lauret) er voor een keer niet bij is daar ze op reis is. Routineus scenario van Charlotte Oubitza. Fotografie is van Jean-Claude Hugon. Aflevering van het seizoen, nummer van 72. Stereo.

Julie Lescaut : Délit de justice

1999 | Misdaad

België/Frankrijk/Zwitserland 1999. Misdaad van Daniel Janneau. Met o.a. Véronique Genest, Mouss Diouf, Renaud Marx, Alexis Desseaux en Jean-Paul Rouve.

Het gaat er onrustig aan toe op het departement van Julie Lescaut (Genest). Het lijkt wel of het onmogelijk is er de orde te handhaven en Julie wordt met haar mensen ter verantwoording geroepen bij haar superieuren. In deze sfeer neemt Leveil (Rouve), die op rust gaat, afscheid van zijn collega`s. Dan krijgt Julie bovendien nog te horen van een inspecteur van belastingen dat haar man Paul (Marthouret) gezocht wordt wegens fraude. Maar waar is Paul ergens? Via buitenlandse betrekkingen komt ze te weten dat het vliegtuig naar Singapore, waarop Paul zou moeten zitten, gecrasht is in de jungle. Julie is ten einde raad. Is Paul een misdadiger of het slachtoffer van opgezet spel? Leeft hij nog of is hij verongelukt? Is haar eigen leven soms in gevaar? Heel wat vragen waarop de geroutineerde inspectrice binnen de 100 minuten een antwoord moet vinden. Zoals uit bovenstaande plot blijkt gebeurt er heel wat in deze aflevering. Niets dat aan het patroon van de serie veel zal veranderen, maar er zit wel heel wat vaart in en vervelen doe je je geen ogenblik. Julie's geestelijke vader Alexis Lacaye schreef zelf het scenario. Fotografie is van Jean-Claude Hugon. Dolby Surround. Aflevering van het seizoen, nummer van 72.

Bérénice

1999 | Drama

Frankrijk 1999. Drama van Jean-Daniel Verhaeghe. Met o.a. Carole Bouquet, Gérard Depardieu, Jacques Weber, Isabel Otero en Hugues Quester.

Rome, 79 jaar na Christus. Keizer Vespasianus is gestorven en zijn zoon Titus (Depardieu) moet hem opvolgen. Titus is verliefd op B[KA1]er[KA1]enice (Bouquet), de koningin van Palestina. Zijn liefde wordt beantwoord, maar ook zijn beste vriend Antiochus (Weber) begeert Bérénice. Een onmogelijke liefde voor Antiochus, maar ook een erg controversiële relatie voor Titus en Bérénice, want een Romeinse wet verbiedt de keizer om te huwen met een vreemde monarch. Eerste in een reeks prestigieuze tv-bewerkingen van oude Franse klassieke tragedies. Spijtig genoeg werd ze verschrikkelijk theatraal in beeld gebracht, zodat de uitstekende reeks acteurs hun personages filmisch niet tot leven kunnen brengen. Gevolg is dat het geheel erg langdradig overkomt en dit wordt niet verholpen door de archaïsche taal die gesproken wordt. Een mislukte start ondanks de somptueuze decors en rijke kostuums. Jean-Claude Carriére bewerkte de tragedie van Jean Racine samen met regisseur Verhaeghe. Mooie fotografie van Gérard Vigneron. Stereo.

Balzac

1999 | Drama, Historische film

Frankrijk/Duitsland/Italië 1999. Drama van Josée Dayan. Met o.a. Gérard Depardieu, Jeanne Moreau, Fanny Ardant, Virna Lisi en Katja Riemann.

Prestigieuze en door de Académie Balzac hemelhooggeprezen biopic van Balzac concentreert zich vooral op zijn literaire activiteiten en de vrouwen in zijn leven. De schrijver van 'Eugénie Grandet', 'Le Père Goriot' en 'Le Colonel Chabert' die is begonnen als een mislukte zakenman, houdt van het leven, van luxe, van mooie kleren, en vooral van vrouwen. De 'lastigste' vrouw in zijn leven, is zijn moeder Charlotte-Laure (Jeanne Moreau). Zij beschouwt haar zoon als een nietsnut, een dromer en een mislukkeling. Balzacs eerste liefde, in 1820, is Madame de Berny (gespeeld door de Italiaanse actrice Virna Lisa), die 20 jaar ouder is dan hij. Zij is een soort moederfiguur die hem volop steunt in zijn literaire ambities. Balzac flirt ondertussen ook met de jonge Laure d'Abrantès (Katja Riemann). Maar zijn grote liefde was de getrouwde Poolse gravin Evelyne Hanska (Fanny Ardant). Het scenario van Balzac werd geschreven door Didier Decoin, die eerder tekende voor Le Comte de Monte Cristo en Les Misérables, tv-series waarin hoofdrolspeler Gérard Depardieu ook acte de présence gaf.

Un amour de cousine

1998 | Romantiek

Frankrijk/België 1998. Romantiek van Pierre Joassin. Met o.a. Véronique Genest, Pierre Arditi, Henri Garcin, Philippe Mareuil en Christian Bujeau.

Op dezelfde dag betrapt Lucille Bernardeau (Genest) haar baas met een onwillige collega op het toilet en haar man met een andere vrouw in hun bed. Ze heeft er genoeg van en pakt haar koffers en trekt naar Parijs. Ze weet niet waar naartoe. Op een brug ontmoet ze zakenman Pierre Spontini (Arditi) die prompt over de reling springt. Ze redt de wanhopige man die zelfmoord wil plegen uit liefdesverdriet. Met deze briljante cynicus krijgt haar leven weer zin en wonder boven wonder het werkt wederzijds. Een amusante kijk op twee door het leven bedrogen mensen die in elkaar terug de nodige levenslust vinden. Het verhaaltje is alles behalve origineel en verloopt erg voorspelbaar, maar dank zij het ontspannen spel van beide hoofdacteurs wordt de film toch de moeite waard om te blijven kijken. De dialogen zijn op bepaalde momenten echt schitterend en zitten vol lekkere one-liners. Het scenario werd geschreven door Jean-Claude Islert en Pierre Colin- Thibert. Achter de camera nam Bruno Privat plaats. Stereo.

Le comte de Monte-Cristo

1998 | Avonturenfilm, Actiefilm, Historische film

Frankrijk 1998. Avonturenfilm van Josée Dayan. Met o.a. Gérard Depardieu, Ornella Muti, Jean Rochefort, Pierre Arditi en Sergio Rubini.

Groots opgezette verfilming in vier delen naar het heldenepos van Alexandre Dumas dat in 1845 verschenen is. De Franse tv- kijker heeft er kennelijk na een aantal bioscoopverfilmingen nog niet genoeg van en wil telkens weer de helden uit de 19e eeuwse (Franse) literatuur zien herleven. De drang naar macho-helden, avontuurlijke ondernemingen en nobele gevoelens, die de gerechtigheid laten zegevieren tegen valsheid en gekonkel, lijkt onverzadigbaar. G[KA1]erard Depardieu wilde al twee decennia lang gestalte geven aan zijn Graaf van Monte-Cristo, alias Edmond Dant[KA2]es, Abb[KA1]e Busoni, Lord Wilmore en Vader Dant[KA2]es. Er kwam een gigantisch budget (miljoenen Euro`s), er werd een prestigieuze rolverdeling ingehuurd, men zorgde voor oogverblindende locaties (24 in totaal, waaronder de Franse volksvertegenwoordiging, het Gr[KA1]evin-museum, de kastelen van Nandy en Saussay, de opera van San Carlo in Napels en het eiland Malta, waar de vroeg-19e eeuwse haven van Marseille werd nagebouwd. Men liet vijfduizend kostuums maken en plaatste de miniserie van bijna zeven uur in 26 landen om de kosten weer terug te halen. De bezielende kracht van G[KA1]erard Depardieu moest de film dragen en tegelijkertijd leert de kijker de Depardieu-clan verder kennen: dochter Julie als Valentine de Villefort en zoon Guillaume als de jonge Edmond Dant[KA2]es. In het begin zien we Dant[KA2]es als de jonge kapitein ter zee, die ten onrechte wordt ingesloten in een fort op een eilandje, Ch[KA4]ateau d`If. Na twintig jaar in de kerker hebben zitten verkommeren, kan hij op miraculeuze wijze ontsnappen. Hij vindt een grote schat, vermomt zich als Monte-Cristo en gaat systematisch zijn vijanden opsporen, ontmaskeren en vernietigen. In Parijs rekent hij af met Baron Danglars (Aumont), Fernand De Morcef (Rochefort) en officier van justitie Villefort (Arditi). Ook op het amoureuze vlak laat Monte-Cristo zich niet onbetuigd. Italiaanse actrice Muti speelt zijn onfortuinlijke verloofde Mercedes, die hij later terugvindt. Franse coryfee[KA3]en maken hun opwachting: de zanger Moustaki als abb[KA1]e Faria in de kerker, 76-jarige Presle als Madame de Saint Meran en good-old- Brialy als vader Morrel. Het scenario is van Didier Decoin, een Prix-Goncourt-winnaar en voormalig hoofd drama van staatszender France 2. De handeling komt traag op gang met een aanvankelijk te gespannen Depardieu. Het zijn de schoften, Arditi en Rochefort, die vaak de show stelen. Halverwege krijgt men het beste gedeelte: het is ritmisch, hartstochtelijk, magisch met een Monte-Cristo die aarzelt tussen haat voor zijn vijanden, medelijden voor de onschuldigen en zijn liefde voor Mercedes. In het slot zien we bij de wedergeboorte van Dant[KA2]es de triomf van de liefde, zijn vergevingsgezindheid en zijn menselijkheid. Hoewel deze vierdelige film lang genoeg is om bijfiguren te ontwikkelen, komen ze te weinig uit de verf. De alom aanwezige en dominerende Depardieu moet het qua vertolking wel degelijk afleggen tegen zijn Monte-Cristo voorgangers Louis Jourdan (1961), Jean Marais (1954) en zelfs Robert Donat (1934) en... Richard Chamberlain uit de tv-film anno 1975. Of de Franse kijker het hiermede eens zal zijn, valt ten zeerste te betwijfelen, want toen de serie werd uitgezonden in het najaar van 1998 was het 's avonds stil in de straten en onmogelijk om mensen bijeen te krijgen voor bijeenkomsten en vergaderingen.

Julie Lescaut : Piège pour un flic

1998 | Misdaad

België/Zwitserland/Frankrijk 1998. Misdaad van Pascale Dallet. Met o.a. Véronique Genest, Mouss Diouf, Renaud Marx, Alexis Desseaux en Jennifer Lauret.

Bij de arrestatie van een dronken zwerver wordt N`Guma (Diouf) door deze laatste licht gekwetst. N`Guma wil hier geen zaak van maken, maar de volgende ochtend blijkt de man dood in zijn cel te liggen. Wanneer bij de autopsie blijkt dat het slachtoffer sporen vertoont van slagen wil Julie Lescaut (Genest) de zaak tot op het bot uitspitten. Ze vreest dat iemand van haar mensen hem, na de verwonding van N`Guma, te hardhandig heeft aangepakt. De zaak neemt onverwachte proporties aan als de dochter van de dode beweert dat haar vader nooit een druppel alcohol dronk. Zou er iemand een valstrik voor een van haar agenten spannen? Spannende aflevering van deze goede reeks, met steeds een aantal interessante neventhema`s. Ditmaal vreest Julies man Paul (Mathouret) dat hij wel eens ernstig ziek zou kunnen zijn. De vlotte dialogen maken het kijken naar deze in wezen doodgewone policier een aangenaam tijdverdrijf. Het scenario werd geschreven door Alexis Lecaye, de geestelijke vader van het personage. Achter de camera stond Jean-Claude Hugon. Stereo. Aflevering van het seizoen, nummer van 72. Stereo.

Julie Lescaut : L'école du crime

1998 | Misdaad

België/Frankrijk/Zwitserland 1998. Misdaad van Alain Wermus. Met o.a. Véronique Genest, Mouss Diouf, Renaud Marx, Alexis Desseaux en Jennifer Lauret.

Op een ochtend wacht het kindermeisje van de Grandets een onaangename verrassing. Bij het betreden van het huis vindt ze Jean Grandet en zijn vrouw dood op de divan. Julie Lescaut (Genest) en haar team komen in actie. Vreemd genoeg is er niets gestolen en de baby ligt ongedeerd in bed. De zestienjarige zoon David (Dupuy) is spoorloos. Julie vreest dat de jongen in gevaar is. Bovendien heeft hij ook moeilijkheden op school. Dank zij Julies dochter Sarah (Lauret) komen ze hem op het spoor. De jongen leeft in angst, want hij was getuige van de koelbloedige moord, gepleegd door twee hem onbekende mannen. Zonder ook maar een ogenblik origineel of verrassend te zijn slagen de makers erin om een boeiende politiefilm af te leveren, met zoals steeds een goede vertolking van Genest als commissaris en moeder, twee functies die ze onmogelijk van elkaar gescheiden kan houden. Haar dochters krijgen trouwens steeds meer inbreng in de reeks. Goede tv-ontspanning zonder meer, geschreven door Stéphane Kaminka. Achter de camera werd plaatsgenomen door Jean-Claude Hugon. Stereo. Aflevering van het seizoen, nummer van 72. Stereo.

Julie Lescaut : L'affaire Darzac

1998 | Misdaad

Zwitserland/België/Frankrijk 1998. Misdaad van Alain Wermus. Met o.a. Véronique Genest, Mouss Diouff, Renaud Marx, Alexis Desseaux en Jean-Paul Rouve.

Een journaliste werd vermoord in het Grand-H[KA4]otel des Clairi[KA2]eres. Julie (Genest) wordt belast met het onderzoek en tot haar grote verbazing ontdekt ze dat het slachtoffer een lat- relatie onderhield met niemand minder dan Darzac (Rocca), haar directe baas. Hiermee geconfronteerd ontkent deze niet, maar volgens hem was het slechts een onschuldig slippertje. Verder onderzoek brengt echter aan het licht dat de twee elkaar al minstens twee jaar kenden en dat ze op de dag van de moord een hooglopende ruzie hadden over eventuele trouwplannen. Julie staat voor zowat de moeilijkste zaak uit haar rijkgevulde loopbaan. Een plot die erg actueel was ten tijde van het Clinton-schandaal waardoor het duidelijk ge[KA3]inspireerd werd. Voor de rest is alles zowat routine, met interventies uit het priv[KA1]e-leven van de commissaris en de humoristische one-liners van haar eeuwige assistenten N`Guma (Diouf) en Kaplan (Marx). Niet vervelend of ondermaats, maar consumptie-voer dat je vlug vergeten bent. Het scenario is van de hand van Thomas Saez en achter de camera nam Jean-Claude Hugon plaats.

Julie Lescaut : Interdit au public

1998 | Misdaad

België/Zwitserland/Frankrijk 1998. Misdaad van Gilles Behat. Met o.a. Véronique Genest, Mouss Diouf, Renaud Marx, Alexis Desseaux en Jennifer Lauret.

V[KA1]eronique, de meid van het commissariaat, valt vol wanhoop binnen bij Julie Lescaut (Genest). Haar man Ahmed is spoorloos verdwenen en volgens V[KA1]eronique is het uitgesloten dat hij voor een nieuwe start in zijn leven koos. Ahmed is een ernstige werker voor een bouwonderneming, die nooit zijn verantwoordelijkheden ontlopen heeft. Ook al waren momenteel zijn papieren niet in orde, toch is er duidelijk iets mis. Julie komt al vlug een smerig zaakje op het spoor waarin verdachten en politiek verantwoordelijken klaarblijkelijk samenspannen. Weer een zaak met een sociaal tintje voor Julie die op een netwerk stuit van mysterieuze verdwijningen van illegale vreemdelingen. Zoals steeds wordt alles weer verteld met de nodige knipoogjes en met de huiselijke intermezzi waarin Julie`s dochters Sarah (Lauret) en Babou (Serré) zich steeds meer ontwikkelen tot onafhankelijke tieners. Weinig origineel, maar onderhoudend en ontspannend. Alexis Lecaye en Marie Guilmineau schreven het scenario volgens de nu wel heel bekende formule. Fotografie is van Bernard Malaisy. Aflevering van het seizoen, nummer van 72. Stereo. Stereo.

Julie Lescaut : Bal masqué

1998 | Misdaad

Frankrijk 1998. Misdaad van Gilles Béhat. Met o.a. Véronique Genest, Mouss Diouf, Renaud Marx, Alexis Desseaux en Jean-Paul Rouve.

Het heeft er alles van om een leuke avond te worden. Sarah (Lauret), Julie Lescauts oudste dochter, organiseert een gemaskerde `rave party`. Op een kleine schermutseling na loopt alles gesmeerd, tot eensklaps een vijftiental jongeren ziek worden van giftige ecxtasy. Als kroon op de avond wordt dan nog een vriend van Sarah dood aangetroffen, vermoord. Julie (Genest) en haar ploeg kunnen in actie schieten. Tot overmaat van ramp is het liefje van het slachtoffer de dochter van substituut Ferral (Pater), de rechtstreekse overste van Julie. Hij meisje gaat blijkbaar gebukt onder een drukkend geheim dat wel eens de sleutel tot de hele affaire zou kunnen zijn, maar Julie krijgt weinig contact met haar. Een belangrijke zaak voor Julie (haar dochter is erbij betrokken), maar een routineklus voor de kijker. Het scenario van Thierry Wong, Pierre Forette en Alexis Lecaye loopt volledig lang bekende paden en heeft weinig verrassends te bieden. Goed gemaakt maar erg voorspelbaar. Achter de camera nam Bernard Malaisy plaats. Stereo.

Julie Lescaut : Arrêt de travail

1998 | Misdaad

Zwitserland/Frankrijk/België 1998. Misdaad van Pascale Dallet. Met o.a. Véronique Genest, Mouss Diouf, Renaud Marx, Alexis Desseaux en Jennifer Lauret.

Sarah (Lauret), dochter van Julie Lescaut (Genest), wordt op stage gestuurd naar een fabriek. De meestergast let op het werk als een sadistische dictator, die steeds weer tracht de meisjes tot het uiterste te drijven. Op een dag, tijdens de middagpauze, pleegt een van de meisjes, die de zware druk niet meer aankan, zelfmoord. De volgende ochtend wordt de meestergast vermoord op de parking aangetroffen. Op de fabriek breekt een spontane staking uit. Aan Julie de moeilijke taak om uit te vissen wie voor de moord aansprakelijk is en tevens om haar verantwoordelijkheid als moeder van Sarah ten volle op te nemen. Een goed opgebouwde aflevering van deze serie die baadt in een broeierige, onvoorspelbare sfeer. Voor de eerste keer in haar carrière staat Julie voor een gewetensconflict: wie komt op de eerste plaats, de politiecommissaris of de moeder. Genest gaat hoe langer hoe meer op in haar rol en sinds haar dochters een belangrijkere rol in de serie kregen, lijken de verhalen beter gemotiveerd. Dit scenario is van de hand van Alexis Lecaye en Charlotte Oubitza. Fotografie van Jean-Claude Hugon. Aflevering van het seizoen, nummer van 72. Stereo.

Quand j'étais p'tit

1997 | Romantiek

België/Frankrijk 1997. Romantiek van Daniel Janneau. Met o.a. Catherine Frot, Didier Bezace, Cyprien Douais, Pierre-Quentin Faesch en Xavier Rothman.

Juli 1959. De elfjarige Jean-Michel (Douais) en zijn zevenjarige broertje Charles (Faesch) genieten van een zonnige zomervakantie. Ze spelen in de tuin met hun vriendje Fr[KA1]ed[KA1]eric, bijgenaamd Typhus (Rothman). Hun moeder Suzanne (Frot) is altijd thuis, hun vader Robert (Bezace) zelden. Hij doet herstellingen en is dikwijls tot laat 's avonds bezig. Op een dag, als Jean-Michel de verrekijker van Typhus leent, ontdekt hij wat die 'late herstellingen' inhouden. Hun vader gaat op herstelling bij vreemde vrouwen. Jean-Michel neemt Charles in vertrouwen, maar de jongen begrijpt de toestand niet helemaal. Op een avond willen ze hun vader thuis houden en gooien spijkers op het wegdek. Het draait echter anders uit dan ze verwacht hadden. Een weemoedige nostalgische kijk op het leven op het platteland eind jaren 1950. De regisseur weet de sfeer van die tijd treffend te scheppen en de jongeren - en hun kijk op de wereld der volwassenen - dragen enorm veel bij tot het welslagen van dit autobiografische jeugdportret van regisseur/scenarist Janneau. Mooie 'ouderwetse' fotografie van José Antonio Loureiro.

Le pantalon

1997 | Oorlogsfilm

België/Frankrijk 1997. Oorlogsfilm van Yves Boisset. Met o.a. Wadeck Stanczak, Philippe Volter, Bernard-Pierre Donnadieu, Jean-Paul Comart en Marie Verdi.

In februari 1915 werd tijdens WO I (1914-18) de slag om de IJzer in Belgi[KA3]e geleverd. Het Franse leger lijdt grote verliezen en kan niet oprukken. De bevelhebber, kolonel Auroux (Donnadieu), loopt hierdoor het risico gedegradeerd worden. Daarom besluit hij een nieuwe aanval in te zetten en eist van zijn troepen kadaverdiscipline. Soldaat Lucien Bersot (Stanczak) zit bij een reserveregiment. Voordat hij naar het front kan, moet hij nog een uniformbroek krijgen. Hij krijgt een pantalon, waarop het bloed van de strijd nog zit. Bersot weigert deze broek te dragen wat ver strekkende gevolgen heeft. Indrukwekkende oorlogskroniek die best een plaats verdient naast het meesterwerk van Stanley Kubrick PATHS OF GLORY, dat in dezelfde oorlog en in hetzelfde land speelt. Boisset hekelt ook nu weer een duidelijk geval van onrecht; in deze film tegen de achtergrond van de verschrikkingen en absurditeiten van WO I. Door het schitterende spel vergeet je niet gauw wat je gezien hebt. Alain Scoff schreef de roman die hijzelf met Boisset bewerkte tot scenario. Het camerawerk van Dominique Chapuis heeft een troosteloze sfeer geschapen. Volledig gefilmd in België. Stereo.

Julie Lescaut : Travail fantôme

1997 | Misdaad

Frankrijk/Zwitserland 1997. Misdaad van Alain Wermus. Met o.a. Véronique Genest, Mouss Diouf, Renaud Marx, Alexis Desseaux en Jennifer Lauret.

In Clairi[KA2]eres wordt alles in gereedheid gebracht voor de jaarlijkse kermis. Julie Lescauts dochter Babou (Serr[KA1]e) wordt verliefd op de duivel-doet-al Teddy (Giardinelli), een vreemde jongeman die de gave heeft dat hij alles kan loskrijgen van zijn niet bepaald toegankelijke bazen. Het feest is amper begonnen of er wordt een lijk gevonden in de trein van het spookhuis. Niemand kent het slachtoffer. Enkel Teddy reageert eerder ongewoon. Geholpen door haar mensen ontdekt Julie (Genest) dat de verdwijning van een jonge journalist te maken moet hebben met de moordzaak op de kermis en met een corruptiezaak in het stadhuis. Een boeiende moordzaak voor de vrouwelijke inspecteur van het schilderachtige Clairières, die zich nu bovendien zorgen moet maken over haar opgroeiende dochters. Routine- scenario van Quentin Lemaire en Alexis Lecaye. Fotografie van Jean-Pierre Aliphat. Stereo. Aflevering van het seizoen, nummer van 72. Stereo.

Julie Lescaut : Question de confiance

1997 | Misdaad

Frankrijk 1997. Misdaad van Alain Wermus. Met o.a. Véronique Genest, Mouss Diouf, Renaud Marx, Alexis Desseaux en Jennifer Lauret.

Commissaris Julie Lescaut (Genest) schiet dolleman neer in warenhuis om te voorkomen dat hij kassierster zou vermoorden. Wanneer het wapen van de wildeman onvindbaar blijkt, komt Julie in de problemen. Ze wordt geschorst en dient een psychiatrisch onderzoek te ondergaan. Commissaris Revel (du Janerand), inspecteur Mah[KA1]e (Sebastian) en psychiater Ducret (Magnan) leiden het onderzoek. Masker van onfeilbaar gewaande Commissaire Lescaut wordt verscheurd in bijzonder geslaagde episode, geschreven door Alexis Lecaye. Verzwakt door onderzoek op haar persoontje gedraagt onze heldin zich bijzonder abnormaal wat plot en suspense tot het einde ten goede komt. Aflevering van het seizoen, nummer van 72. Stereo.

Julie Lescaut : Question de confiance

1997 | Misdaad

Frankrijk/België 1997. Misdaad van Alain Wermus. Met o.a. Véronique Genest, Mouss Diouf, Renaud Marx, Alexis Desseaux en Jean-Paul Rouve.

Op het ogenblik dat Julie Lescaut (Genest) samen met haar dochters (Lauret en Serr[KA1]e) boodschappen doet in een supermarkt wordt deze overvallen door een gewapende kerel. De man is onberekenbaar en Julie is verplicht hem neer te schieten. Als haar collega`s ter plaatse zijn blijkt het wapen van de man spoorloos. Tijdens het onderzoek wordt Julie op non-actief geplaatst. Indien het pistool van de overvaller niet gevonden wordt kan Julie geen zelfverdediging inroepen en dat kan haar haar baan en reputatie kosten. Wat later wordt een jonge vrouw vermoord aangetroffen op een parking. Julie`s partners N`Guma (Diouf) en Kaplan (Marx) gaan ervan uit dat het gebruikte wapen wel eens dat van de supermarkt overval kan zijn. Spannende aflevering waarin Julie in nauwe schoentjes komt te zitten. Gelukkig laten haar partners haar niet in de steek. Niet origineel wel boeiend opgebouwd scenario van Julie's geestelijke vader Alexis Lecaye. Achter de camera stond Robert Venturi.

Julie Lescaut : Mort d'un petit soldat

1997 | Misdaad

Frankrijk/Zwitserland 1997. Misdaad van Charlotte Brandstrom. Met o.a. Véronique Genest, Mouss Diouf, Renaud Marx, Alexis Desseaux en Jean-Paul Rouve.

Een geheimzinnig, gemaskerd commando overvalt het politiecommissariaat in Clairi[KA2]eres. Ze doden een clochard die in een reflex het masker een van hen aftrok. Het enige dat ze meenemen is een partij administratieve documenten zonder veel belang. Deze actie roept bij commissaris Julie Lescaut (Genest) herinneringen op aan een gelijkaardige inbraak, enkele dagen geleden, waarbij de dieven een aantal telefoontoestellen vernietigden. Kort daarop wordt een jonge militair gedood in een naburige kazerne. Volgens Julie is dit alles het werk van dezelfde bende. Een onderhoudende politiefilm zonder veel pretenties, niet slecht maar evenmin opvallend goed. Wat wel opvalt is dat het personage van Babou (Serré), de jongste dochter van Julie, steeds meer belang krijgt in het geheel. Eric Kristy en Natalie David-Weill schreven het scenario dat door Jean-Claude Larrieu gefilmd werd.

Julie Lescaut : Les fugitives

1997 | Misdaad

Frankrijk 1997. Misdaad van Alain Wermus. Met o.a. Véronique Genest, Mouss Diouf, Renaud Marx, Alexis Desseaux en Jean-Paul Rouve.

Julie Lescaut (Genest) en haar mensen worden naar de plaats van een moord gezonden. In een openbare tuin werd het lijk gevonden van een man. Het lichaam werd half ontmand. Het spoor leidt naar een nabijgelegen huis voor jonge ongehuwde moeders. Een van hen, Marie (Sobel), het nichtje van het slachtoffer, is spoorloos. Tijdens het onderzoek staat Julie erg onder spanning, temeer daar haar beide dochters - en vooral Sarah (Lauret), de oudste - midden in een puberteitscrisis zitten. Redelijke aflevering van deze reeks waarin, naast het politiewerk, de jongste tijd ook het privé-leven van de titelfiguur erg centraal staat. Het scenario werd geschreven door Alexis Martin, Patrick Pessis en Alexis Lacaye. Voor de fotografie tekende Roberto Venturi.

Julie Lescaut : Cellules mortelles

1997 | Misdaad

Zwitserland/Frankrijk 1997. Misdaad van Charlotte Brandstrom. Met o.a. Véronique Genest, Mouss Diouf, Renaud Marx, Alexis Desseaux en Jean-Paul Rouve.

Bij een ontsnappingspoging in de gevangenis wordt een vrouwelijke cipier koelbloedig afgeslacht. De moordenares wordt op haar beurt gedood en haar gezellin wordt door Julie Lescaut (Genest) en haar medewerkers gegrepen. Ondanks het feit dat de bewakers represailles vrezen wordt de vrouw toch terug achter slot en grendel geplaatst. De volgende ochtend wordt ze dood in haar cel aangetroffen, zonder zichtbare tekens van geweld. Toeval of moord? Voor Julie geen eenvoudige opdracht want een politie- onderzoek in de gevangenis kan een oorlog ontketenen. Bij momenten gaat het erg spannend aan toe in deze aflevering die zich grotendeels in de gevangenis afspeelt. De sfeer van onbehagen wordt goed op de kijker overgebracht en zoals steeds wordt een geslaagd evenwicht gevonden in het tonen van het politiewerk en het privé-leven van de commissaris. Het scenario is van Paul Irrtum en Alexis Lecaye. Voor de fotografie werd beroep gedaan op Jean-Claude Larrieu. Stereo.

Julie Lescaut : Abus de pouvoir

1997 | Actiefilm, Misdaad

Frankrijk 1997. Actiefilm van Alain Wermus. Met o.a. Véronique Genest, Renaud Marx, Mouss Diouf, Cécile Magnet en Patrice Melennec.

Politie-rechercheur Julie Lescaut (Genest) onderzoekt de dood van loodgietersleerling die vroeger deel uitmaakte van gangsterbende. Zij wordt daarbij op de vingers gekeken door commissaris Val[KA1]erie Koster (Magnet) en twee van haar inspecteurs die een studie maken over de criminaliteit in de voorsteden. Dat betekent dat twee vrouwelijke politie- onderzoekers zich met dezelfde zaak gaan bezighouden en mekaar trachten de loef af te steken. Onze Julie wordt geconfronteerd met 'machtsmisbruik' van de titel en met een andere, karaktersterke dame. Het onderzoek bevat aardig wat verrassingen en opwinding, de acteurs zetten hun beste beentje voor en aan typische Franse humor geen gebrek. Aflevering 2 van het vierde seizoen, nummer van 72. Stereo.

Julie Lescaut : Abus de pouvoir

1997 | Misdaad

Frankrijk/Zwitserland 1997. Misdaad van Alain Wermus. Met o.a. Véronique Genest, Mouss Diouf, Renaud Marx, Alexis Desseaux en Jean-Paul Rouve.

De zaken gaan weer goed zoals steeds op het politiebureau van Julie Lescaut (Genest). Ze zit volop in het onderzoek naar de dood van een loodgietersgast die vroeger deel uitmaakte van een straatbende. Gelijktijdig heeft Kaplan (Marx) de handen vol met een sadist die zijn vrouw mishandelt. N`Guma (Diouf) lijdt onder een depressie en Motta (Desseaux) maakt de ene fout na de andere omdat hij meer bezig is met zijn zieke moeder dan met zijn werk. Commissaris Val[KA1]erie Koster (Magnet) heeft uitgerekend dit ogenblik uitgekozen om Lescauts rangen te vervoegen, samen met twee van haar inspecteurs, om een studie te maken over de criminaliteit in de voorsteden. De botsing tussen twee vrouwen die best hun mannetje kunnen staan. Een redelijk geslaagde poging om eens iets anders dan de traditionele moordzaak met ingebouwde oplossing te brengen in een politieserie. De karaktertekeningen zijn echter uiterst zwak en de verwikkelingen niet erg interessant. Julie Lescauts geestelijke vader Alexis Lecaye schreef het scenario dat in beeld gebracht werd door Jean-Pierre Aliphat. Aflevering 2 van het zesde seizoen, nummer 22 van 72. Stereo.

Bébé volé

1997 | Drama

Frankrijk 1997. Drama van Florence Strauss. Met o.a. Christine Boisson, Mélanie Leray, Lilah Dadi, Bernard Ballet en Marc Citti.

Anita (Leray), een twintig-jarige alleenstaande vrouw, wil absoluut een kind. Ettelijke misvallen hebben haar echter al duidelijk gemaakt dat ze de droom om moeder te worden best kan laten varen. Nadat ze in het ziekenhuis weer eens gehoord heeft dat ze het kind dat ze verwacht niet zal houden maakt Anita kennis met Mathilde (Boisson), een veertig-jarige journaliste die zwanger is. Mathilde staat er alleen voor en is verheugd met de belangstelling die de jonge vrouw voor haar koestert. Erg blij is Mathilde niet met het vooruitzicht om in deze omstandigheden moeder te worden, dus groeit er in Anita een idee. Zo gauw Mathilde bevallen is gaat ze er met de baby vandoor. Met veel realisme wordt hier het portret gebracht van twee vrouwen die niets gemeen hebben, maar die elkaar toch vinden. Leray steelt moeiteloos elke scène waarin ze te zien is door de speelse benadering van haar dramatische rol. Catherine Hoffmann schreef het scenario en Carlo Varini was verantwoordelijk voor de fotografie.

Anne Le Guen : Fatalité

1997 | Drama

Frankrijk 1997. Drama van Stéphane Kurc. Met o.a. Fanny Cottençon, Patrick Raynal, Wojtek Pszoniak, Dominique Sarrazin en Bruno Slagmulder.

Onder de oogluikende toelating van Burgemeester Charles Dubois (Raynal) wordt een circustent opgebouwd op het marktplein. Schepen Anne Le Guen (Cotten[KA10]con) weigert echter de autorisatie te tekenen daar ze haar twijfels heeft over het naleven van de veiligheidsvoorschriften. Een ruzie binnen een schepencollege is blijkbaar ook al voldoende stof om een film rond op te bouwen. Deze is dan ook even vlot en even boeiend als de door-de-weekse vergaderingen van dit college, waarbij zowat de helft van de aanwezigen met de ogen dicht (en snurkend) de debatten volgt. Geen opmerkingen over de acteerprestaties. De acteurs maken, ondanks de levenloze regie, nog het beste van wat er te maken is van het zwakke scenario van Isabel Sebastian. Het camerawerk is van Gérard Vigneron.

Va dove ti porta il cuore

1996 |

Frankrijk/Italië/Duitsland 1996. Cristina Comencini. Met o.a. Virna Lisi, Margherita Buy, Galatea Ranzi, Valentina Chico en Massimo Ghini.

Als grootmoeder Olga (Lisi) komt te overlijden, erft haar kleindochter Marta (Chico) die in de V.S. studeert, alles. Het testament is een openbaring, en verwijst alle verhalen, die Olga ooit aan Marta over het verleden vertelde, naar het land der fabelen. De laatste wil is grootmoeders optekening van de naakte waarheid. Daaruit begrijpt zij hoe Olga (als jonge vrouw Buy) werd uitgehuwelijkt aan een saaie prikkebeen, die zich meer voor zijn keververzameling interesseerde dan voor zijn vrouw. Olga leert tijdens een verblijf in een kuuroord dokter Ernesto (Karyo) kennen, de grote liefde uit haar leven en Marta`s grootvader. Ernesto sterft vroegtijdig door een verkeersongeluk. Marta`s moeder, Ilaria (Ranzi), meent echter dat 'prikkebeen' haar vader is. Na een reis naar Turkije komt Ilaria zwanger terug. Als zij hoort wie haar echte vader is, raakt zij van streek, veroorzaakt een ongeval, waarbij ze gewond raakt en bezwijkt later aan haar verwondingen. Behoorlijk gespeeld drama naar de gelijknamige internationale, bestseller van Susanna Tamaro, door Roberta Mazzoni en regisseuse Comencini tot scenario bewerkt. Deze film over een drietal generaties komt helaas nergens echt tot leven omdat hij te episodisch is, waardoor hij tot een niet al te kritisch vrouwelijk publiek beperkt blijft. Camerawerk van Roberto Forza. Formaat 16:9. Dolby Surround.

Les amants de Rivière Rouge

1996 | Avonturenfilm, Western

Frankrijk 1996. Avonturenfilm van Yves Boisset. Met o.a. Christophe Malavoy, Claudia Koll, Eric Schweig, Lucrezia Lante Della Rovere en Thierry Fortineau.

Canada begin 1900. In het eerste deel LE TEMPS DE L`AMITI[KA1]E drijven cowboy Monge (Malavoy) die uit Frankrijk afkomstig is, en zijn onafscheidelijke Indiaanse metgezel Napoleon (Schweig) in het Westen van Canada een kudde paarden die ze hopen te verkopen, op. Monge maakt op een farm van de familie O`Molly, landverhuizers uit Ierland, kennis met Hannah (Koll), de jongste dochter. Hij wordt verliefd op haar en is bereid zijn zwerversbestaan op te geven en zich als landbouwer te vestigen. Napoleon begrijpt die beslissing niet, voelt zich verraden en trekt alleen de Rocky Mountains in. In het tweede deel LE TEMPS DE LA VENGEANCE zijn we vier jaar later. Monge is boer geworden, getrouwd met Hannah en zij hebben een dochtertje, Lucy (McAuley). Napoleon komt opnieuw opdagen en laat zijn lodderoog vallen op Hannah, die al een tijd vervreemd is van Monge. Gebaseerd op de autobiografische roman Un homme se penche sur son passé van Maurice Constantin-Weyer die in 1928 bekroond werd met de Prix Goncourt. Een Franse western die werd gedraaid bij de Canadese Rocky Mountains, behoort tot de zeldzaamheden. Een film voor liefhebbers van dik melodrama met als ingrediënten avontuur, hartstocht en ontrouw. De rolprent is te lang en het scenario van Michel Leviant, Philippe Lopes-Curval en regisseur Boisset is niet altijd even hecht. Wordt meestal in twee delen uitgezonden.

La famille Sapajou

1996 | Komedie

Frankrijk 1996. Komedie van Elisabeth Rappeneau en Élisabeth Rappeneau. Met o.a. Robin Renucci, Marie Trintignant, Michel Aumont, Barbara Schulz en Fanny Valette.

Er gebeurt altijd wel iets in de uitgebreide familie Sapajou. Er is werkloosheid, ziekte en uitdrijving uit het appartement. Het zit de arme Julien Sapajou (Renucci) niet mee nu hij als werkloze de zorg draagt voor drie kinderen en zijn oude vader (Amont). Bovendien lijdt hij aan een vreemde ziekte die hem bij de minste onregelmatigheid voor vijf uur in een coma doet belanden. En dan is er nog zijn vriendin Marianne (Trintignant) die vreselijk verliefd is, maar ook zonder werk zit. Tot overmaat van ramp wordt hij nu uit zijn huis gezet. Voor Julien is de maat nu vol en hij besluit te reageren. Op zijn eigen manier natuurlijk, niet erg elegant maar bijzonder effectief. Een niet alledaagse familie krijgt het aan de stok met de overheid en met hun buren in een stripachtig avontuur dat vooral steunt op de schitterende vertolking van Renucci. Met een lach en een traan neemt scenarist Alexis Lecaye de verdediging op zich van een familie die ook recht heeft op een beetje geluk. Niet helemaal geslaagd, maar met enkele zeer leuke (en ook ontroerende) momenten. Fotografie is van Jean-Pierre Aliphat. Stereo.

Julie Lescaut : La fête des mères

1996 | Misdaad

Frankrijk 1996. Misdaad van Josée Dayan. Met o.a. Véronique Genest, Myriam Boyer, Mouss Diouf, Renaud Marx en Alexis Desseaux.

Madame le Commissaire Lescaut (Genest) is pas terug van vakantie en zowat alles loopt fout. Haar dochter Lauret weigert nog verder te studeren en heeft meer belangstelling voor haar vriendje dan voor de school. Op het politiecommissariaat gaat Lescaut in de clinch met haar baas Rocca, want die is van mening dat er te weinig arrestaties verricht worden en dat zij te veel met het sociale aspect van haar job bezig is. Intussen verdwijnt opnieuw een jong stel, en gevreesd wordt dat zij het slachtoffer zijn van een seriemoordenaar. Diouf belt Lescaut op met verder onheil: in een winkel werd een lijk ontdekt. Te weinig arrestaties? Te sociaal voelend? Lescaut heeft meteen de handen vol. Een JULIE LESCAUT-episode met aardig wat emoties en een schitterende Boyer als 'Léa'. Aflevering nummer van 68. Stereo.

Julie Lescaut : Double rousse

1996 | Misdaad

Frankrijk/Zwitserland 1996. Misdaad van Elisabeth Rappeneau. Met o.a. Véronique Genest, Jérôme Anger, Mouss Diouf, Alexis Desseaux en Claude Brécourt.

In Clairi[KA2]eres wordt een man opzettelijk door een auto doodgereden. Commissaris Julie Lescaut (Genest) kan met moeite haar partners Tr[KA1]emois (Anger) en N`Guma (Diouf) bereiken daar de politiezender gestoord wordt door een radiopiraat. Julie merkt al vlug dat het hier geen ongeval betreft, maar een afrekening. In de brieventas van het slachtoffer vindt ze foto`s van gemartelde vrouwen. Ze moet de daders dus meer dan waarschijnlijk zoeken in het porno-milieu en de daarbijhorende dealers in snuff-materiaal. Ondertussen moet ze ook nog de radiopiraat uit de ether halen. De man is trouwens razend populair bij jongeren en niet in het minst bij haar dochters Sarah (Lauret) en Babou (Serré). Een weinig opmerkelijke aflevering van deze serie, met de geijkte afwisseling van spanningsvolle momenten en meer intieme privé-toestanden en eeuwige woordenwisseling tussen moeder en dochters. Het zit allemaal degelijk in elkaar maar is toch te voorspelbaar. Mireille Lanteri schreef het scenario. Achter de camera nam Jean- Pierre Aliphat plaats.

Terres gelées

1995 | Drama

Frankrijk 1995. Drama van Maurice Frydland. Met o.a. Henri Virlogeux, Aladin Reibel, Catherine Wilkening, Véronique Silver en Florence Giorgetti.

Bij een schermutseling tijdens een wegopstropping komt de jonge boer Arnaud Combarieux (Reibel) de mooie Olinka (Wilkening) ter hulp. Het kan natuurlijk niet uitblijven: de twee worden verliefd op elkaar. Probleem is echter dat Olinka in de stad opgegroeid is en dat minitel en computers haar meer zeggen dan koeien en graan. Arnauds moeder Paulette (Giorgetti) is niet erg ingenomen met deze vreemde eend in de bijt. Ze vreest dat deze het hoofd van haar zoon op hol zal doen slaan en dat deze het boerenleven vaarwel zal zeggen. Een weinig interessant Frans boerendrama dat vooral de nostalgische zielen die willen terugkeren naar de periode van kar en paard zal aanspreken. Wie wat met zijn tijd meegaat heeft weinig boodschap aan deze verdediging van de oude waarden. De acteurs geloofden duidelijk ook niet in wat ze moesten brengen en acteren vooral op automatische piloot. Serge Bercanau baseerde zijn scenario op de roman van Georges Coulonges. Prentkaartenfotografie van Jean Monsigny.

Julie Lescaut : Rumeurs

1995 | Misdaad

Frankrijk/Duitsland 1995. Misdaad van Marion Sarraut. Met o.a. Véronique Genest, Jérôme Anger, Mouss Diouf, Jennifer Lauret en Joséphine Serre.

In de stad doet het gerucht de ronde dat een maniak drie slachtoffers gemaakt heeft. Een achttien-jarige halfbloed wordt aangewezen als de dader. Commissaris Julie Lescaut (Genest) tracht de gemoederen tot bedaren te brengen door het publiek ervan te overtuigen dat alles slechts op geruchten gebaseerd is. De volgende dag echter wordt het lijk van een verminkt meisje gevonden in het gemeentezwembad. Julie Lescaut heeft ditmaal een ongewone tegenstander: geruchten die de ronde doen bij de bevolking. Dit gegeven werd boeiend uitgewerkt door in het scenario van Thomas Saez, die van deze 'vermoedens' een sterke vijand maakt. Het spel staat op redelijk peil. Het camerawerk is van Jean-Pierre Aliphat. Aflevering 2 van het vierde seizoen, nummer 12 van 72. Stereo.

Julie Lescaut : Recours en grâce

1995 | Misdaad

Frankrijk/Zwitserland 1995. Misdaad van Joyce Buñuel. Met o.a. Véronique Genest, Jérôme Anger, Mouss Diouf, Alexis Desseaux en François Marthouret.

Twee voorvallen zorgen voor opschudding in Clairi[KA2]eres, waar Julie Lescaut (Genest) fungeert als politiecommissaris. In de eerste plaats ontsnapt een gevaarlijke geestesgestoorde uit de psychiatrische instelling waar hij opgesloten zat voor de moord op een meisje. Het feit dat hij ontoerekenbaarheid pleitte redde hem van een gevangenisstraf. Dezelfde nacht heeft Paul (Mathouret), de ex van Julie, een auto-ongeval. Hij ligt in coma en vecht voor zijn leven. Weer heel wat werk aan de winkel voor onze pientere politievrouw. Dat het allemaal wat overtrokken werd en niet erg geloofwaardig overkomt moet je er maar bij nemen. Het niet erg boeiende scenario van Eric Kristy hangt aaneen van de toevalligheden. De niet erg strakke regie helpt niet veel. Fotografie van Jean-Pierre Aliphat. Stereo. Aflevering van het seizoen, nummer van 72. Stereo.

Julie Lescaut : Le secret des origines

1995 | Misdaad

Zwitserland/Frankrijk 1995. Misdaad van Josée Dayan. Met o.a. Véronique Genest, Mouss Diouf, Renaud Marx, Alexis Desseaux en Jeanne Marine.

Een bediende van de plaatsings- en adoptiedienst wordt vermoord. Een getuige heeft de moordenaar zien wegvluchten. De verdachte komt zich vrijwillig melden bij Julie Lescaut (Genest) en bekent. Dat maakt allemaal weinig indruk, als de verdachte niet een vriend zou zijn van Sarah, de dochter van Julie. De jongen werd geadopteerd en hij heeft zijn dossier gestolen om zijn te achterhalen waar hij vandaan komt. Redelijke story met een sociale achtergrond die goed uitgewerkt werd en die soms zelfs aangrijpend is. Van een beter niveau dan de meeste JULIE LESCAUT-plots, geschreven door Françoise Peroche en Alexis Lecaye. Fotografie van Denis Jutzeler. Aflevering van het seizoen, nummer van 72. Stereo.

Julie Lescaut : La fiancée assassinée

1995 | Misdaad

Zwitserland/Duitsland/Frankrijk 1995. Misdaad van Elisabeth Rappeneau. Met o.a. Véronique Genest, Jérôme Anger, Mouss Diouf, Alexis Desseaux en Roland Amstutz.

Op de avond dat Lescaut (Genest) een hartig woordje wil spreken met de administrateur van het commissariaat, haar dochter naar haar eerste baby-sit gaat en haar assistenten Tr[KA1]emois (Anger), N`Guma (Diouf) en Motta (Desseaux) proberen om een mysterieuze telefoondief te grijpen, ontdekt een wandelaar langs de Seine het lijk van een jonge vrouw, die is gewurgd. Dit is de derde gelijksoortige moord in minder dan een jaar. Lescaut is vastbesloten deze seriemoordenaar te pakken. Doordeweekse politiesuspense met alle bekende ingrediënten, eigen aan het genre en een rolverdeling die ieder hun eigen nummertje opvoeren. Het scenario is van Alexis Lecaye en bevat geen verrassingen. Het camerawerk is van Jean-Pierre Aliphat. Aflevering nummer 31 van 68. Stereo.

Julie Lescaut : Bizutage

1995 | Misdaad

Frankrijk/Zwitserland 1995. Misdaad van Alain Bonnot. Met o.a. Véronique Genest, Mouss Diouf, Renaud Marx, Alexis Desseaux en Romain Bouteille.

Bij een ontgroening kan het er dikwijls nogal wild aan toe gaan. Als op het internaat van Sainte-Agathe, een opleidingsinstituut voor toekomstige managers, het stoffelijke overschot gevonden wordt van een feut, is het toch danig uit de hand gelopen. Julie Lescaut (Genest) wordt met het onderzoek belast en komt terecht in een gesloten wereldje, waar zwijgplicht geldt. Ze ontdekt eveneens dat jongeren door de hoge studiedruk tot buitensporig gedrag worden aangezet. Wie daartegen niet bestand is, raakt verzeild in de drugs. De film schetst een onthutsend beeld van studenten die straks leiders in de maatschappij worden en het is niet bepaald flatteus. Commissaris Lescaut wordt geconfronteerd met behoorlijk agressieve individuen. Het scenario is van Laurent Vachaud en Alexis Lecaye. Het camerawerk is van Jean-Pierre Aliphat. Aflevering 6 van het vierde seizoen, nummer 16 van 72. Formaat 16/9, Stereo.

Anne Le Guen : Urgences

1995 | Komedie, Drama

Frankrijk 1995. Komedie van Stéphane Kurc. Met o.a. Fanny Cottençon, Patrick Raynal, Dominique Sarrazin, Paul Allio en Olivier Granier.

Eerste deel van vierdelige reeks over Anne Le Guen (Cotten[KA10]con), charmante raadgeefster van burgemeester Charles Dubois (Raynal) in Frans provinciestadje. Samen proberen ze een oplossing te vinden voor een aantal problemen. Weduwnaar Dubois heeft bovendien zijn lodderoog laten vallen op zijn bevallige assistente. Hier dient afgerekend met ontevreden lui die uit hun huizen werden gedreven voor de aanleg van een stuk autostrade en met dreigende sluiting van afdeling spoedgevallen. Anne ontdekt dat complot gesmeed wordt tegen de burgemeester. Scenario van Frédérique Krivine naar een idee van Jean- Pierre Guérin. Veel gescheer maar weinig wol.

Julie Lescaut : L'enfant témoin

1994 | Misdaad

Duitsland/Frankrijk 1994. Misdaad van Bettina Woernle. Met o.a. Véronique Genest, Jérôme Anger, Mouss Diouf, Joséphine Serre en Julie Marbœuf.

Een Duitse industrieel wordt in een Frans hotel afgemaakt door twee onbekenden. Een afrekening? Commissaris Lescaut (Genest) ontdekt dat de man niet alleen was. Hij schreef zich in samen met zijn negen-jarige zoontje, dat verdwenen is. Het getraumatiseerde kind wordt bij de politie afgeleverd, en al gauw merkt Lescaut dat ook de moordenaars beseffen dat er een getuige was. Kwaliteitsconfectie blijft confectie. Elk beeld in deze film heb je eerder in andere films gezien, en van een goed opgebouwde spanning is niet echt sprake. De acteurs spelen vooral op techniek, zonder echte betrokkenheid. Een allesbehalve verrassend scenario. Het scenario is van Reinhard Köcher. Aflevering 6 van het derde seizoen, nummer 10 van 72.

Julie Lescaut : Trafics

1993 | Actiefilm, Misdaad

Duitsland/Frankrijk/Zwitserland 1993. Actiefilm van Josée Dayan. Met o.a. Véronique Genest, Mouss Diouf, Blanchette Brunoy, Alexis Desseaux en Jacques Rosny.

Een chauffeur (Aurignac), die internationale transporten rijdt, wordt vermoord aangetroffen in de cabine van zijn trekker. Alles wijst erop dat het om een afrekening tussen chauffeurs gaat. Lescaut (Genest) en haar medewerkers dringen door tot het besloten wereldje van de truckers en houden een verdachte man aan. Hij heeft echter moeite om zijn onschuld te bewijzen, want hij werkt voor de douane en is op het spoor van een belangrijke goudsmokkel uit Oost-Europa, waarbij het vermoorde slachtoffer was betrokken. Routinematig misdaadverhaal, vaardig geregisseerd, en vlekkeloos gespeeld, maar zal uitsluitend de liefhebbers van een doordeweekse politiefilm behagen. Het scenario is van Alexis Lecaye, de geestelijke vader van Julie Lescaut. Het camerawerk is van Jean-Pierre Aliphat. Aflevering nummer 60 van 68. Stereo.

Julie Lescaut : Ville haute, ville basse

1992 | Misdaad

Frankrijk/Duitsland/Zwitserland 1992. Misdaad van Josée Dayan. Met o.a. Véronique Genest, Jérôme Anger, Mouss Diouf, Blanchette Brunoy en Claire Nebout.

Na een wilde achtervolging door Julie (Genest), Tr[KA1]emois (Anger) en N`Guma (Diouf) wordt een op hol geslagen Porsche tot staan gebracht. De chauffeur blijkt Carole Vermer (Nebout) te zijn, een schoolvriendin van Julie. De vrouw zit in een depressie, ook al is ze gehuwd met Vincent Vermer (Flamand), de rijkste industriëel uit de streek. Liefde is totaal vreemd aan haar huwelijk en ze maakt er geen geheim van dat ze enkel getrouwd is voor het geld. Julie vraagt haar de volgende dag op het commissariaat te verschijnen voor het proces-verbaal. Zover komt het echter niet, want de volgende dag is Carole dood. Is het een ongeval, moord of zelfmoord? De afgezaagde, typische formule van dit soort politiefilms wordt gevolgd zonder veel verrassingen. Het is onderhoudend, naar je hebt doorlopend een 'dénà vu'-gevoel daar het scenario van Alain Schwarzstein en Alexis Lecaye gespeend is van elke vorm van originaliteit. Het einde is dan ook lang op voorhand voorspelbaar. Achter de camera nam Jean-Pierre Aliphat plaats. Aflevering van het seizoen, nummer van 72. Stereo.

Imogène inaugure les chrysanthèmes

1991 | Komedie

Frankrijk 1991. Komedie van Thierry Chabert. Met o.a. Dominique Lavanant, Jean Benguigui, Riton Liebman, Pierre Maguelon en Eric Prat.

Zoals steeds weer krijgt speciale agente Imog[KA2]ene Le Dantec (Lavanant) haar opdracht op de meest ingenieus bedachte manier en ook ditmaal wordt ze weer afgeluisterd door enkele ongure elementen. Van Kolonel Bourelon (Alane) krijgt ze haar instructies: ze moet Bob Flambard (Guérin) opzoeken, een ex- officier van de Franse Geheime Dienst, die het vijandelijk kamp verkozen heeft. Hij is echter bereid enkele bijzonder belangrijke documenten te bezorgen, maar het is van het grootste belang dat hun ontmoeting geheim gehouden wordt. Het spreekt vanzelf dat Imogène met open ogen in de hinderlaag loopt. Na het lezen van deze korte aanloop van de film is het niet meer nodig om dit onding verder te bekijken. Hoe langer deze idiote reeks loopt hoe minder de kwaliteit. Het infantiele van het hele project is ergerlijk om aan te zien. Om in een grote bocht omheen te lopen. Wat moet doorgaan voor een scenario werd op papier gezet door Olivier Douyère. Achter de camera stond Jean Monsigny.

Imogène dégaine

1991 | Komedie, Avonturenfilm

Frankrijk 1991. Komedie van Thierry Chabert. Met o.a. Dominique Lavanant, Jean Benguigui, Riton Liebman, Louba Guertchikoff en Pierre Maguelon.

Speciale agente Imog[KA2]ene (Lavanant) wordt aangesteld als lijfwacht van de prins van Baharastrah (Carcos), wiens vader vermoord werd door de sadistische terrorist Lulu le Balafr[KA1]e (Touratier). Deze laatste wil zijn werk nu voltooien door ook de prins te likwideren. Maar dan heeft hij buiten Imogène gerekend. Wie dacht dat deze idiote spionage-serie haar dieptepunt al lang bereikt had, heeft ongetwijfeld deze aflevering nog niet gezien. Domme agenten moeten het opnemen tegen nog dommere moordenaars. Lavanant wist ongetwijfeld niet dat ze zo slecht kon acteren als in deze episode en de andere acteurs doen hun best om haar de loef af te steken. Tijdverspilling, zelfs voor een commerciële zender. Het scenario werd cliché per cliché aan elkaar genaaid door Daniel Goldenberg. Achter de camera werd plaatsgenomen door Jean Monsigny. Het meest huiveringwekkende is het besef dat de reeks hierna nog werd verdergezet.

Imogène contre-espionne

1991 | Avonturenfilm, Komedie

Frankrijk 1991. Avonturenfilm van Paul Vecchiali. Met o.a. Dominique Lavanant, Jean Benguigui, Riton Liebman, Louba Guertchikoff en Françoise Thuries.

In een ultrageheime Franse dienst waar nieuwe wapens ontwikkeld worden, Top Secret Interarmes, werden enkele moorden gepleegd, terwijl enkele mensen tevens spoorloos verdwenen. Bovendien werden de plannen gestolen van nieuwe wapens. Imog[KA2]ene (Lavanant) krijgt van haar overste de opdracht in deze dienst te infiltreren als spionne om zo de zaak te onderzoeken. Ze merken niet dat een bizar personage, dat een beetje van hen verwijderd staat, hun gesprek volgt met een gevoelige microfoon. Als kolonel komt Imogène aan het hoofd van deze belangrijke dienst. Een voorspelbaar komisch spionage- avontuur met een humor die op het peil staat van een derderangs stripverhaal voor kinderen van rond de vijf jaar. Lavanant overacteert op genante manier en de haar omringende acteurs trachten duidelijk om ter slechtst te spelen. Waardeloze rommel waaraan de kijker zich enkel kan ergeren. Een laagtepunt in deze al niet bepaald hoog scorende reeks. Geschreven door Daniel Goldenberg. Fotografie van Georges Strouve.

Imogène : 3615 Bise Marine

1991 | Misdaad, Komedie

Frankrijk 1991. Misdaad van Jean-Daniel Verhaeghe. Met o.a. Dominique Lavanant, Jean Benguigui, Riton Liebman, Louba Guertchikoff en Pierre Maguelon.

Imog[KA2]ene (Lavanant) stormt het gemeentehuis binnen om het huwelijk te verhinderen van agent Trouillet (Benguigui), op wie zij verliefd is, met een roodharige schone. Razend loopt de bruid buiten en een seconde later vinden ze haar terug met een dolk in de borst. Dit alles blijkt opgezet spel te zijn geweest om een maniak te klissen die via het computernetwerk roodharige Bretoense meisjes opzoekt om hen vervolgens te vermoorden. Imog[KA2]ene beantwoordt helemaal aan het patroon van de slachtoffers, dus stelt de Directeur (Maguelon) voor dat ze als lokaas dient. Imog[KA2]ene neemt dit aan op voorwaarde dat zij het onderzoek mag leiden. Tot verbazing van elke kijker is dit een aflevering van deze reeks die iets beter is dan de anderen. Op een bepaald moment wordt er zelfs geacteerd en is er iets van spanning te bespeuren. Zelfs Benguigui als de eeuwige Trouillet is een beetje minder onuitstaanbaar en dom. Niet dat we met hoogstaand filmwerk te maken hebben, maar het is een aflevering die kan bekeken worden. Mich[KA2]ele Letellier schreef het scenario. Fotografie is van Roland Dantigny. Soms wordt deze aflevering aangekondigd als IMOGENE 3615 BIGORNEAU (Bise Marine).

Encore vous, Imogène

1989 | Komedie, Mysterie, Misdaad

Frankrijk 1989. Komedie van François Leterrier. Met o.a. Dominique Lavanant, Jean Benguigui, Jean-Pierre Castaldi, Bruno Abraham-Kremer en Fabienne Berthaud.

Het Bretoense stadje Plouguirec staat in rep en roer voor de voetbalmatch Plouguirec-Livarot. Imog[KA2]ene (Lavanant) is vanzelfsprekend van de partij. De wedstrijd verloopt woelig maar zonder incidenten. Tijdens de rust klampt een jongeman Imogène aan en beweert dat er op het Collège Saint Gonzague een moord beraamd wordt. Meer heeft amateur-detective en spionne Imogène niet nodig om weer eens in actie te schieten. Liefhebbers van platte, voorspelbare humor waarbij elke gag tot den treure uitgemolken wordt zullen weer genieten van dit derde deel uit de Imogène-reeks. Originaliteit wordt angstvallig gemeden, terwijl de flauwe grappen legio zijn. Het dunne scenario van Philippe Bruneau werd geïnspireerd door de boeken van Exbrayat. Achter de camera stond Martial Thury. Gevolgd door NOTRE IMOGENE.

Ne vous fâchez pas, Imogène !

1988 | Komedie, Mysterie

Frankrijk 1988. Komedie van François Leterrier. Met o.a. Dominique Lavanant, Roger Mirmont, Antoine Duléry, Jean-Michel Molé en Julie Jezequel.

Imog[KA1]ene Le Dantec (Lavanant) groeide op in Plouquirec, een stadje in Bretagne, als dochter van een admiraal/oorlogsheld. Na de dood van haar vader vestigt ze zich in Parijs waar ze werk vindt als secretaresse bij het Ministerie van Binnenlandse Zaken. Daar ze de streek goed kent wordt ze door haar baas naar Bretagne gezonden om een belangrijk document, dat betrekking heeft op de nucleaire situatie van Frankrijk, op te halen en, onder strikte geheimhouding, af te leveren aan een contactpersoon in haar geboortestadje. Al van in het begin loopt alles verkeerd en bovendien zijn er nog andere partijen geïnteresseerd in de inhoud van het pakje dat ze ontving. Een overtrokken komedie van vergissingen. De situaties zijn voorspelbaar en de acteurs schmieren dat het een lust is. Het eerste deel van een reeks van dertien films rond het personage van Imogène, een doodgewone jonge vrouw die in allerlei onfrisse praktijken betrokken wordt, volgens de producenten met plezierige gevolgen. Het scenario werd geschreven door Michel Crisolia en Martin Lamotte naar een roman van Exbrayat. Fotografie is van Martial Thury. Gevolgd door IMOGENE EST DE RETOUR.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Jean-Pierre Guérin op televisie komt.

Reageer