Club Lees las 'Op een andere planeet kunnen ze me redden'

God en aliens? Misschien

Door haar ziekte realiseerde Lieke zich dat haar oude ideeën over de wereld niet meer overeenkwamen met haar werkelijkheid. Ze was overtuigd atheïst, maar raakte geïnteresseerd in God en het buitenaardse. In de favoriete passage van Sophie vroeg Marsman zich af waarom ze ooit genoegen heeft genomen ‘met onze onttoverde wereld’. Die vraag riep reacties op over geloof. Mahat had een soortgelijke ‘openbaring’ als Lieke, maar in tegengestelde richting. Hij vertelde in de meet-up dat hij zich realiseerde dat hij eigenlijk niet gelovig zou zijn als zijn ouders dat niet waren. Dat voelde toch als een opluchting en het atheïsme gaf hem meer vrijheid. In de kantlijn sprak een andere lezer, zelf atheïstisch opgevoed, juist over het verlangen naar de gemeenschap die geloof kan brengen.

Naaz vond dat geloof in het privé op zijn puurst is, wanneer je niets hoeft te bewijzen en wanneer er geen oordeel is. Noah vertelde in meet-up hij dat hij nooit in God zal geloven maar het begrijpt dat andere mensen dat doen. Hij zei, net als Lotte in de kantlijn, best jaloers te zijn op de mensen die dat diepe gevoel van geloof hebben. Zo kwamen er veel verschillende perspectieven voorbij, zoals de gedachte dat het wel of niet geloven misschien niet eens met God te maken hoeft te hebben.  

Want is alles wat we niet kunnen verklaren dan God? Of kan het ook ergens anders vandaan komen? Misschien iets buitenaards? Er waren lezers die iets meemaakten wat ze niet konden verklaren; een waarschuwend onderbuikgevoel, rouw-hallucinaties en een ontmoeting met een alwetende oude vrouw. Toch was er ook wat scepticisme, zo wees Hanneke er in de kantlijn op dat groepen mensen samen in iets kunnen gaan geloven door heel veel subtiele factoren. Later zegt ze dat ze zich best wel verzet tegen het idee van het buitenaardse en UFO’s, omdat ze denkt dat er zo veel meer andere verklaringen kunnen zijn dan buitenaardse wezens. Er waren meerdere lezers sceptisch over UFO’s, maar veel geloven wel dat er meer is dan dat we kunnen verklaren. Noah is overtuigd; “Aliens moeten haast wel bestaan!”

Ziek zijn

Lieke schreef ook over haar ervaringen met de medische wereld en het systeem dat voor haar kleingeestig voelde. Lezers waren verbaasd en verontwaardigd over de ogenschijnlijke ongevoeligheid van artsen rond de amputatie van Liekes arm en haar wens mee te doen aan een experimenteel medisch onderzoek. Lieke wilde alles doen om te blijven leven, terwijl de artsen vooral heel praktisch ingesteld bleken.

Zowel in de kantlijn als tijdens de meet-up deelden lezers persoonlijke ervaringen met behandelaren en de zorg. Daarbij ontstond een breder gesprek over de normen waarop onze gezondheidszorg is gebaseerd en dat er wel wat meer ruimte mag zijn voor empathie.

FiloSophie

Dagboekpassages en essays wisselen elkaar af en Lieke schreef zowel over persoonlijke ervaringen als filosofische vraagstukken. Ze liet zich inspireren door teksten van filosofen tot wetenschappers, over metafysica, nieuwsartikelen, literatuur en persoonlijke verhalen. Haar schrijfstijl is poëtisch en onderzoekend, ze vraagt zich dingen af en trekt geen overhaaste conclusies. Dit werd ook gewaardeerd door de lezers; in de kantlijn werd er druk gefilosofeerd over taal, authenticiteit, het ‘misschien’, kennis en begrip, kunst, filosofie en geluk.    

Lieke Marsman heeft met haar boek voor veel lezers iets teweeggebracht. Stukken over geloof en buitenaards leven waren voor sommigen een uitdaging, maar juist ook prikkelend en geestverruimend. Lezers zeiden dat het hen geholpen heeft opener te staan voor ideeën over religie, wetenschap en bewustzijn. Het boek stimuleerde nieuwsgierigheid, twijfel, nuance, openheid en hoop. Want zoals Lieke zei: “uiteindelijk staat het idee centraal dat doodgaan met hoop, hoe vergezocht en onrealistisch ook, nog altijd beter is dan hopeloos doorleven.”

Op naar de volgende

Het volgende boek is ‘Headshot’ (uitgeverij Koppernik 2025), uitgekozen door clublid Mahat. Het gaat over jonge meiden die meedoen aan een nationaal bokstoernooi. De meiden zijn op hun eigen manier uitstekende vechters en hebben allemaal een eigen verhaal. Het is intens, beeldend en krachtig geschreven en plaatst je in het midden van de ring, maar ook in de gedachten van de vechters. Tijd gaat snel en dan weer langzaam, korte fragmenten van het fysieke gevecht worden afgewisseld met scherpe flashbacks of fantasiebeelden en je krijgt een inkijkje in de levens van alle meiden. Je kan het boek lezen van 21 september t/m 25 oktober in de gratis Club Lees-app!