Mijn vader is een afhaalchinees

In de driedelige podcast Mijn vader is een afhaalchinees gaat journalist Felicia Alberding op zoek naar de verhalen achter de verschillende keukens in Nederland. Is onze maag toleranter dan ons hoofd?

verschijnt voorjaar 2019

over de serie

Sommige mensen zeggen dat de multiculturele samenleving is mislukt. Is dat niet een beetje cynisch? We lopen de deur plat bij de Turkse bakker en de Marokkaanse slager, en eten roti en bami uit pakjes van Hak en Knorr. 

Elke zondagavond bereikt de zoekterm babi pangang een wekelijks hoogtepunt in Google, en als we dronken zijn proberen we onze kater alvast uit te schakelen met een kapsalon, een schotel van kebab, kaas, sla, knoflooksaus en sambal, geserveerd op een berg patat.  

Is onze maag soms toleranter dan ons hoofd?

De afgelopen decennia is het eten van verschillende immigranten ingeburgerd in de Nederlandse eetcultuur. Maar hoe vertrouwder we raakten met een keuken, hoe vertrouwder we ook raakten met stereotypen. Vooroordelen ontstonden over en weer. Scherp eten? Dat lusten die boerenhollanders niet. En: Dat luikje in Chinese keukens zit er zodat je niet kan zien dat het vies is.

In Mijn vader is een afhaalchinees gaat journalist Felicia Alberding op zoek naar verhalen aan de andere kant van het luikje. Ze gaat in gesprek met koks die zijn opgegroeid in twee culturen. Eigengereide chefs die niet naar de monden van ‘de Nederlander’ toe koken, maar maken wat ze zelf lekker vinden. Onderweg komen ze wel wat obstakels tegen: verwachtingen van ouders, discriminatie, generatieverschillen en vastgeroeste tradities waarmee ze willen breken.

over de maker

Felicia Alberding (25 december 1983) is een doodgewone witte tata die opgroeide met stamppot en gehaktballen, maar ook met shoarma, en bami van de afhaalchinees. Ze schrijft over eetcultuur en werkte voor televisie, tijdschriften en festivals. In 2014 zette ze VICE-platform MUNCHIES in Nederland op en was ze hoofdredacteur. Sinds 2017 is ze freelance journalist.

advertentie