Luuk Heezen

over kunstzinnig darwinisme

, Door Anne Moraal

De redactie van Nooit Meer Slapen krijgt wekelijks meer kunst en cultuur te zien dan in ons radioprogramma past. Daarom delen we online onze persoonlijke culturele fascinaties. Deze keer: Luuk Heezen (1985). Hij presenteert het radioprogramma ‘Kunst is Lang’, filmt voor Arttube.nl en maakt reportages voor Nooit Meer Slapen.

Luuk studeerde kunstgeschiedenis. Luuk filmt kunst voor Arttube.nl. Luuk interviewt kunstenaars voor zijn radioprogramma ‘Kunst is Lang’. Luuk maakt radioreportages over kunst voor Nooit Meer Slapen.

Kortom, Luuk heeft wel iets met kunst.

Dus waar zou hij deze week zijn? Juist, de Rotterdamse kunstbeurs Art Rotterdam.

Daar was hij vorig jaar ook, in de Van Nellefabriek in Rotterdam. Toen zag hij een grote installatie van de Vlaamse Caroline Coolen. Luuk: “Je zag een soort manfiguur, een romantische wandelaar zoals je hem kent van de schilderijen van Caspar David Friedrich - staand op een rotspunt en kijkend over de machtige, overweldigende natuur. Anders dan bij Friedrich is de figuur van Coolen verminkt. Het lijkt alsof je kijkt naar een halfvergane boomstam, het been lijkt een rots te zijn, het andere been bestaat uit een biljartkeu en aan de achterkant zit nog een vossengezicht. Naast het figuur liggen keramieken honden in een feloranje autoband. Op twee wanden zijn vergezichten geschilderd, waardoor je echt het gevoel hebt dat je in dat kunstmatige landschap staat.”

Waarom maakte dit zo’n indruk?

“Het is sierlijk, het is ruw, en komt direct binnen, en je hebt geen idee waarom. Maar dat is juist zo sterk, het zijn beelden die passen bij halve gedachten of flarden emoties waar je nog geen grip op hebt. Daar gaat het om bij beeldende kunst: de gevoelens, vermoedens, emoties en gedachtekronkels. Alles dat nét ontglipt aan definities van taal – waar we ons in het dagelijks leven aan vasthouden, dat kun je in kunst ineens voor je zien.”

Kinderlijke opwinding was wat Luuk voelde bij de ogenschijnlijk simpele kunst van Zoro Feigl. De kunstenaar had een sliert dun, geel plastic via een stok aan een elektromotor vastgemaakt waardoor het plastic continu, maar ook onwillekeurig rondzwiepte: de ene keer fel als een zweep, de andere keer sierlijk als een lint. (tekst gaat verder onder video)

Voor zijn radioprogramma sprak Luuk de kunstenaar vorig jaar over zijn werk: “Er zitten geen moeilijke theorieën of vergezochte betekenissen achter zijn kunst. En dat heeft het ook niet nodig, het spreekt voor zich. Sowieso vind ik dat een verhaal van de kunstenaar het werk interessanter kan maken, maar als dat verhaal dan een keer tegenvalt, blijft voor mij het werk wel overeind. Een goed kunstwerk staat of valt niet bij die duiding."

Er zijn natuurlijk veel meer kunstbeurzen, wat maakt de Rotterdam Art Fair zo bijzonder?

“Het is allemaal wat minder pretentieus in Rotterdam. Dat komt door de stad zelf, maar ook door de locatie: de Van Nelle Fabriek. Er is letterlijk meer ruimte, waardoor ook jong talent zijn werk kan tonen. Bijvoorbeeld in de tentoonstelling ‘Prospects & Concepts’- veel verser dan dat wordt het niet. Dat het niet allemaal even goed is, maakt niet uit.”

De locatie zorgt ook voor een soort kunstzinnig darwinisme. Luuk: “Met een pretentieuze houding heb je niets te zoeken in de Van Nellefabriek, die blijft daar niet overeind. Je ziet dat de normale hokjes wegvallen en alleen de echt sterke kunst zich staande kan houden op deze beurs. En dat is niet per se de kunst die je in de galerieën in Amsterdam tegenkomt.”

Dit jaar is Luuk er weer, op de Rotterdam Art Fair. Zoro Feigl is er ook. Dit keer een kleine lopende band waar verf afglijdt. En dat kleine machientje blijft in die grote Van Nellefabriek met gemak overeind.