Dit Zijn De Namen: Altın Gün

Vorig jaar bestond Altın Gün niet, dit jaar staat de band op Lowlands

, Door Fleur Wetsema

De talenten van nu zijn de gevestigde namen van morgen. Maar wie zijn die jonge kunstenaars die de sprong nog moeten maken? In de online-rubriek Dit Zijn De Namen lichten we onze favorieten uit. Deze keer: de Turkse psychedelische folkrock-band Altın Gün (‘Gouden Dag’).

Na een vliegende start en een Europese tour razen ze nu het festivalseizoen in en wordt er hard gewerkt aan het debuutalbum. Hoe is dat gegaan? Wij spraken bandlid Erdinç Ecevit Yildiz (23) erover in een bunker onder het Vondelpark, waar denderende trams op gezette tijden het interieur heen en weer rammelen.

Erdinç Ecevit Yildiz van Altın Gün

Voor Altın Gün is die bunker in het hart van Amsterdam de ideale plek om te  repeteren. In de ruimte, die vol staat met oude instrumenten, kerstverlichting en tapijtjes, kan de zeskoppige band ongestoord rammen: ‘je kunt in principe de hele nacht doorgaan, niemand heeft last van je!’

Het is dus nog niet zo lang geleden dat de band is opgericht. ‘We zijn gewoon gaan afspreken,’ zegt Erdinç, zanger en speler van (het traditionele snaarinstrument ) saz, ‘nu ongeveer tien maanden geleden’. In de zomer van 2016 waren bassist Jasper Verhulst en gitarist Ben Rider met hun vorige band op tournee in Turkije en raakten daar erg onder de indruk van het enthousiasme en het eigen geluid van de traditionele Turkse folkmuziek. Drummer Nic Mauskovic kenden zij al via de (eveneens) psychedelische band rond Jacco Gardner, en door middel van een oproepje op Facebook kwamen ook zangeres Merve Dasdemir en Erdinç erbij. Tenslotte werd ook percussionist Gino Groeneveld erbij gevraagd en was de band compleet. ‘We hadden elkaar wat nummers doorgestuurd en iedereen had wat voorbereid. Bij de eerste seconde viel het in elkaar. Het werkte direct!’

Voor Erdinç was Turkse muziek niet onbekend. Op zijn tiende ging hij al mee met zijn vader (ook saz-speler en muziekleraar) naar feesten en bruiloften, waar zijn vader optrad met traditionele Turkse muziek. Hij leerde Erdinç spelen op de saz, en Erdinç volgde na de middelbare school een opleiding toetsen in Arnhem; nu speelt hij af en toe als sessiemuzikant op bruiloften en andere Turkse feesten, maar het liefst laat Erdinç de traditionele uitvoering van Turkse muziek varen en tovert Altın Gün de traditionele liedjes om tot nummers met een psychedelisch, modern geluid.

‘We begonnen met covers van artiesten uit de jaren ’70, onder andere van de Turkse rockzanger Barış Manço.’ Op dit moment bestaat het grootste deel van Altın Güns repertoire uit bewerkingen van traditionele nummers en spelen ze nog maar een enkele cover. Wat wel hetzelfde blijft zijn de teksten van traditionele Turkse liedjes, soms eeuwenoud en geschreven door anonieme muzikanten. ‘Het zijn verhalen over het leven van mensen, dat hoeft niet altijd positief te zijn. Soms gaat het over het verlies van iemand, soms over de liefde.’ Eén van de grote inspiratiebronnen van Erdinç is de Turkse volkszanger Neşet Ertaş. ‘Hij komt uit het zelfde dorp als waar ik vandaan kom. Hij heeft een bijzondere manier van spelen: alleen op akoestische saz met zang, zonder band.’

Wie nu benieuwd is en driftig online op zoek gaat naar nummers of een clip van de band, vindt sinds kort één nummer online (de single Goca Dünya staat op Youtube (link), Spotify en in Itunes). Erdinç legt uit: ‘We bestaan nog niet zo lang, dus we hebben ook weinig materiaal om te posten op internet, behalve wat filmpjes die door het publiek gemaakt zijn. Maar het komt vanzelf wel, we zijn er niet zo mee bezig. Het is niet dat we dat bewust niet doen.’ Hun prioriteit ligt op dit moment bij optreden (- heel veel optreden -) en bij het produceren van hun debuutalbum, dat waarschijnlijk begin volgend jaar in de winkels zal liggen.

Wil je Altın Gün zien deze zomer? Dat kan! De band is onder andere te zien op de Parade, in het Vondelpark en op Lowlands.