De laatste vrijplaats in een puberleven

De laatste vrijplaats in een puberleven

Niets zo geduldig als papier. In je dagboek kun je gerust vijftien uitroeptekens achter de naam van je geheime liefde zetten, zonder je zorgen te maken of je volgers die tekst wel een duimpje willen geven. Het puberdagboek zwijgt - tot de schrijver oud en wijs genoeg is om al die hoogdravendheid van een afstandje te bekijken, en een klein beetje meer te houden van de onzekere tiener die hij of zij ooit was. Monica Soeting en Nina Wijsbek van het Nederlands Dagboek Archief moedigen ons in hun boek 'Puberdagboeken' aan onze oude schrijfsels weer op te diepen, en hopen dat de pubers van nu het dagboekschrijven niet bij voorbaat verleerd hebben. Verslaggever Elianne Meijer spreekt met hen, en met een van de dagboekschrijvers wiens jeugdige zielenroerselen in het boek terecht zijn gekomen.

Dit fragment is onderdeel van

Nooit Meer Slapen

Micha Wertheim groeide op in een Joods gezin. Na een vaste plek te hebben verworven in het stand-up gezelschap Comedytrain, won hij in 2004 de jury- en publieksprijs van het Leids Cabaret Festival. Met de experimentele voorstelling 'Ergens anders' verlegde Wertheim in 2016 de grenzen van het genre door een cabaretvoorstelling op te voeren zonder daar zelf bij aanwezig te zijn. De voorstelling, die onderdeel is van een tweeluik, wordt volgende week op het IDFA vertoont. Ook besteden we aandacht aan het schrijven van dagboeken en aan singer-songwriter Lucky Fonz III.