24 uur met... René Gude

24 uur met... René Gude

In deze aflevering: René Gude (56), filosoof met de eretitel 'Denker des vaderlands'. Gude is ernstig ziek en komt op krukken de studio binnengewandeld. Hij verloor enkele jaren geleden een been door amputatie wegens botkanker.

Beschrijving uitzending

Gude en Maassen vangen het gesprek aan over Gude's botkanker. Gude vraagt Maassen naar kanker in zijn omgeving (Maassen vertelt kort dat zijn broer op 16-jarige leeftijd aan leukemie overleed, zijn moeder borstkanker had, zijn vader slokdarmkanker en dat ook een zwager aan kanker overleed). 
Gude traint op een roeimachine en bladert door een Engels, etymologisch woordenboek. Maassen heeft paddo's meegenomen, waar ze allebei van eten. Gude heeft een cassetterecorder bij zich en speelt het nummer 'Ga nooit weg zonder te groeten' en zingt vrolijk mee met de tekst.

Onderwerpen die aan bod komen:

- zijn ziekte, botkanker. Gude onderging in 2008 een operatie, een chemokuur en uiteindelijk de amputatie van zijn rechterbeen. Hij vertelt over fantoompijn en de verschillende wijzen waarop je kunt reageren op slecht nieuws of onzekerheid en de invloed hiervan op de omgeving;

- zijn rol als 'Denker des Vaderlands' en als 'stand-up filosoof', waarbij hij reageert op vragen uit de zaal; 

- menselijke emoties, het intellect en de moraal, waarbij hij denkbeelden en anekdotes van de Griekse filosoof Plato en de Duitse filosofen Max Scheler en Arthur Schopenhauer aanhaalt; het overbrengen van het gedachtegoed van andere filosofen;

- de onvrede in Nederland: Gude pleit voor verbetering van het bestaande i.p.v. vernieuwing;

- het idee "Als je jezelf wilt worden, doe dan andere mensen na";

- nationalisme, populisme; de vraag of populisme een gevaar is; positie innemen en actief stemming maken; de opvatting dat het veel moeilijker is om met iets in te stemmen, dan iets af te keuren;

- het effect van de paddo's;

- de vraag of hij in het hiernamaals gelooft ("nee"); religie;

- zijn woede over een opmerking van schrijver Kees van Kooten dat er geen kwaliteit in de Tweede Kamer zit. Later zegt hij over zijn kwaadheid om deze belediging: "Ik had het zelf kunnen zeggen, bij wijze van spreken".