bekijk nu de eerste aflevering

1. Moederland

bekijk nu de eerste aflevering

1. Moederland

Yuri leert het land dat hij vijftien jaar eerder in armoede achterliet, opnieuw kennen.

Ouder en wijzer durft Yuri zijn verleden onder ogen te zien en onderzoekt hij wat er nou klopt van de verhalen over verandering op Cuba. Hij ontmoet Cubanen die een heel andere opvatting over het land hebben dan hij. Bijvoorbeeld zijn eigen opa, die Fidel Castro onomwonden zijn ‘held’ noemt. En de Duits-Cubaanse Mariana, die is teruggekeerd naar Cuba om daar haar leven als muzikant op te bouwen.

portretten

Achter de schermen van Cuba na Castro nam Yuri ook een hele reeks foto's: voornamelijk portretten van de opvallende, bijzondere, kleurrijke en vaak zo vrolijke Cubanen die zijn pad kruisten. Een selectie van die foto's, vergezeld door Yuri's commentaar, vind je hieronder.

Parque Central

Dit is om de hoek van waar ik opgegroeid ben, dit is Parque Central. Een belangrijke plek in Havana. Hier komen Cubanen vaak samen, vooral om te praten over honkbal, maar ook om te discussiëren. Dat begint heel leuk, maar soms worden het hele heftige discussies. Vaak gaat het dan over maatschappelijke thema’s.

Het is soms best heftig in het park, je hoort de hele tijd mensen. Parque Central is een van de plekken, zoals bijvoorbeeld ook de Malecón dat is, waar mensen naartoe gaan als het donker wordt. Om te hangen, om te praten, om muziek te spelen, trompet te oefenen, om verliefd te worden en om de liefde te bedrijven. Best wel wat kinderen krijgen te horen dat zij verwekt zijn op de Malecón, haha. Middenin die hectiek van Havana ligt deze man gewoon lekker te slapen.

Taartjes

We hadden een lekke band met de auto en ik had net een doos taartjes gekocht omdat we nog ergens op bezoek gingen. Toen we moesten wachten op het maken van de band gaf ik deze lieve jongen een taartje. Het is een soort van tompouceachtig, maar dan van chocolade.

De jongen deed mij gelijk aan mijzelf denken. Zo ben ik ook opgegroeid. Vroeger waren we altijd buiten. We hadden weinig speelgoed, dus je ging altijd de deur uit met vrienden. Binnen was het ook veel te warm, trouwens. Dan gingen we allerlei dingen verzinnen, ondeugend bezig zijn en ook toeristen om snoepjes vragen – of taartjes.

Oldtimers

Oldtimers, dat is het clichébeeld van Cuba. Ze horen er ook bij hoor, bij de cultuur, bij het straatbeeld – ze zijn gewoon mooi, maar toch kijk ik anders naar ze. Misschien juist wel omdat ik ze nu vanaf de andere kant zie. Voor mij zijn die oude auto’s het teken dat we niet aan nieuwe auto’s kunnen komen en als je er zo naar kijkt, dan zijn ze opeens een stuk minder mooi. Dan is het niet hip, maar noodzaak. Dan is het niet meer zo chill. Dat zijn ze sowieso niet; ze zitten niet lekker en in Cuba wil je niet in een auto zitten zonder airco.

Bloemen

Deze vrouw heb ik ontmoet in Santiago, een hele kleurrijke, vrolijke vrouw. Met ook een hele mooie snor. Het is voor mij een typisch voorbeeld van de Cubaanse vrouw: strak shirt, strakke legging, ze houdt van zichzelf en ze straalt dat uit. Ze gaf mij zo’n fijne energie, daarom heb ik deze foto gemaakt.

Pijn

Hier ligt mijn moeder. Altijd als ik in Cuba kom, dan is het allereerste wat ik doe haar bezoeken en deze bloemblaadjes plaatsen. Ik denk er niet eens over na. Ik doe het. Het is geen Cubaans gebruik, die bloemen. Ik heb er mijn eigen betekenis van gemaakt, ik probeer er zo iets moois van te maken. Toen ze overleed heb ik ze ook uitgestrooid, vanaf het dak van ons oude huis.

Het blijft moeilijk. De pijn van haar verlies is eigenlijk overal, dat blijft in mijn leven – maar hier word ik er nog eens extra mee geconfronteerd. Ik voel soms dat ik dat moet doen. In Cuba kan ik mij niet voor die pijn verstoppen.