Cuba na Castro

4. Geloof, hoop en heilstaat

Cuba na Castro

4. Geloof, hoop en heilstaat

In de laatste aflevering van Cuba na Castro maakt Yuri de balans op: is er in Cuba voldoende veranderd om terug te keren?

Zijn rondgang langs jonge journalisten en kunstenaars leidt niet direct tot optimisme, maar aan de andere kant: ze spreken zich uit, lijken nergens bang voor en lijken allemaal toch uiterst begaan met hun socialistische eiland.

Voor Cuba geldt: niets is wat het lijkt. Dat er sinds 1976 eindelijk een aanpassing van de grondwet komt, lijkt wel positief maar heeft een keerzijde. Ook het opium van het volk, het geloof, is terug op het eiland en heeft meer invloed dan Yuri had durven bevroeden.

Gelukkig is de in volle overtuiging naar Cuba geremigreerde Mariana er weer om hem aan het eind van zijn reis de hamvraag te stellen: kom je nou terug of niet?

portretten

Achter de schermen van Cuba na Castro nam Yuri ook een hele reeks foto's: voornamelijk portretten van de opvallende, bijzondere, kleurrijke en vaak zo vrolijke Cubanen die zijn pad kruisten. Een selectie van die foto's, vergezeld door Yuri's commentaar, vind je hieronder.

Mickey Mouse

Ik werd heel blij van dit beeld. Een vriendelijke opa in het centrum van Havana, met op de muur daarachter Mickey Mouse geschilderd. Mickey Mouse was een van de weinige Amerikaanse tekenfilms die toegestaan was in Cuba. Ze dachten niet dat een ideologisch gevaar voor de jeugd zou vormen. We konden dit dus heel af en toe zien op televisie.

El artista

Dit is het atelier van kunstenaar Luis Manuel Otero Alcantara. Hij is een van de critici van Fidel en het communisme. Naast zijn kunst besteedt hij al zijn tijd aan het vechten voor vrijheid van kunstenaars in Cuba. Deze jongen is meerdere malen opgepakt en daarna wordt hij snel weer vrijgelaten. Wat mij het meest is bijgebleven is zijn vastberadenheid.

Hij staat ook bekend om zijn ‘ludieke’ demonstraties, waarvan één viral is gegaan op internet. In die video demonstreerde hij samen met zijn vriendin bij El Capitolio en hadden ze zichzelf, om niet opgepakt te worden door de politie, van top tot teen ingesmeerd met ontlasting. Het niet opgepakt worden is toen wel gelukt en met die actie heeft hij veel mensen bereikt.

 

Organopónico Cuba

Organopónicos zijn de volkstuinen in Cuba. Ze ontstonden tijdens de período especial. Ze gaven werkgelegenheid en verse producten voor de lokale bevolking en waren noodzakelijk omdat er toen vrijwel niets meer geïmporteerd kon worden. Deze boer heeft van zijn volkstuin een bedrijf weten te maken. Hij is voor mij een heel goed voorbeeld van 'de Cubaan': inventief en kan van niets 'iets' maken.

Hij bedankt de período especial voor zijn creativiteit. Hij heeft bijvoorbeeld een machine bedacht waar hij van plastic zijn eigen touw kan spinnen, wat hij daarna gebruikt bij het verbouwen van groenten. Bijna alles op deze 'boerderij' is gemaakt van gerecyclede producten.

Manolito

Dit is Manolito, onze chauffeur tijdens onze reizen in Cuba. Manolito is een man van weinig woorden, maar altijd op tijd aanwezig. Lachen is niet echt zijn hobby. Voor mij was dat een beetje moeilijk te geloven, de eerste reis vond ik hem zo serieus dat ik dacht dat hij bij de geheime dienst hoorde. Later kwam ik erachter dat hij een supervriendelijk man is, die hard werkt, en gewoon niet zo vaak lacht. Uiteindelijk heb ik een goede band met hem opgebouwd.

Malecón

Malecón is de plek waar de inwoners van Havana komen afkoelen in de warme avonden en nachten van Cuba. Voor sommige is het een plek van liefde, of verdriet, voor anderen een plek van inspiratie. Soms kan het hard waaien en dan worden de golven op zee zo hoog en dan spat het water metershoog op. Vroeger toen ik een kind was speelden wij hier ook, het strand was te ver weg (en we hadden het geld niet om ernaar toe te gaan) en we konden dus alleen hier op de Malecón afkoelen.

Bij de Malecón, niet zo ver weg van waar we zwommen, komt al het rioolwater van Havana terecht. Verschrikkelijk vies als ik er nu aan terug denk. Los daarvan namen we heel veel risico tijdens ons spel. Misschien een beetje onverantwoordelijk van me, maar op zoek naar adrenaline en nostalgie kon ik het niet laten om dichtbij het water te komen en dan weer weg te springen voor de golven.

advertentie