Over de serie
De Nederlandse Parijzenaar Wilfred de Bruijn ontrafelt de ziel van Frankrijk en ontdekt achter de clichés een intrigerend land vol tegenstellingen.
Op zoek naar Frankrijk
‘Leven als God in Frankrijk’ mag dan opgaan voor vakantiegangers, voor de Fransen zelf slaat die uitdrukking de plank volledig mis. Voor hen is het leven allerminst onbezorgd. Ze kampen met werkloosheid, aanslagen en een grote politieke verdeeldheid. Wat is er loos? De Nederlandse Parijzenaar Wilfred de Bruijn ontrafelt met scherpe blik én humor de ziel van Frankrijk en ontdekt achter de clichés een intrigerend land vol tegenstellingen. Op zoek naar Frankrijk werd in 2015 uitgezonden bij de VPRO, in 2017 volgde er een special gericht op de Franse verkiezingen.
-
-
Special: De Franse proteststem
Wilfred de Bruin onderzoekt de wortels van het Franse populisme in deze special van 'Op zoek naar Frankrijk', vlak na de eerste ronde van de presidentsverkiezingen.
-
Misnoegd Frankrijk
Stefanie de Brouwer, regisseur van De Franse proteststem, over Amiens, armoede en Zola lezen in de autobandenfabriek.
-
Veranderen? Jamais!
De wereld verandert steeds sneller, maar de Fransen lijken er niet in mee te willen gaan. Ze staken om de haverklap tegen hervormingen, houden met passie van hun eigen taal en koesteren hun eeuwenoude tradities. Bewonderenswaardig, die liefde voor de Franse manier van doen, maar vormt die misschien ook een ballast voor een voortvarend Frankrijk in de 21ste eeuw?
-
Koppig als een Breton
De bekendste Breton is misschien wel stripfiguur Asterix, de kleine Galliër die de Romeinen buiten zijn dorp in Armorique – nu de Côtes d’Armor - hield. In diezelfde geest van onverzettelijkheid treden de Bretonnen nog steeds op tegen de machthebbers die vanuit Parijs de norm stellen. Wilfred de Bruijn onderzoekt hoe anders Bretagne is dan de rest van Frankrijk. Wat is de ware aard van de Bretonse beweging?
-
Het verdriet van Frankrijk
Al jarenlang verslaan Fransen de rest van de wereld in het gebruik van antidepressiva. Ze blijken nog pessimistischer over hun toekomst dan Afghanen en Irakezen. Wat is dat toch met de onuitroeibare melancholie van de Fransen?