steun vpro

De vierde man

Paul Verhoeven 1983,Rob Houwer, Nedfilm & Television BV, © MMIX

De vierde man

Paul Verhoeven 1983,Rob Houwer, Nedfilm & Television BV, © MMIX

Verfilming van Gerard Reves roman 'De vierde man'. Een afgesneden pik, bloeddruppende kadavers, een spin in een web: in visioenen krijgt het hoofdpersonage Gerard (Jeroen Krabbé) voldoende lugubere aanwijzingen dat zijn nieuwe vriendin Christine (Renée Soutendijk) niet te vertrouwen is. Nog een subtiele hint: Christine's drie vorige mannen stierven onder geheimzinnige omstandigheden. De vierde man, naar de roman van Gerard Reve, was een filmhuishit en Verhoevens ticket naar Hollywood, waar hij veel elementen uit deze occulte thriller gebruikte voor Basic instinct. De hoofdpersoon van 'De vierde man' is een rotzak, maar Jeroen Krabbé's krachtige acteerwerk doet ons vaak denken aan Gerard Reve zelf en dat brengt enige (zeer noodzakelijke) vertedering. Bron: cinema.nl Het fragment toont de zoenscène tussen Gerard (Jeroen Krabbé) en Thom Hoffman op een kerkhof.
(Paul Verhoeven 1983, Rob Houwer, Nedfilm & Television BV, © MMIX)

Dit fragment is onderdeel van

Viktor & Rolf

Viktor Horsting (Geldrop, 1969) en Rolf Snoeren (Dongen, 1969) ontmoetten elkaar op de kunstacademie in Arnhem, waar hun samenwerking begon. Na hun afstuderen in 1992 vertrokken ze samen naar Parijs, het epicentrum van de mode. Faam en naam kreeg het duo een jaar later, toen ze tijdens de Salon Européen des Jeunes Stylistes maar liefst drie eerste prijzen in de wacht sleepten. Inmiddels staan ze al jaren aan de top van de internationale modewereld. Viktor & Rolf ontwerpen zowel haute couture als prêt-à-porter kleding. Ze kleedden niet alleen prinsessen – de bruidsjurk van Mabel van Oranje was van hun hand - , maar ook minder gefortuneerde jonge vrouwen. Hun H&M collectie (2006) was wereldwijd binnen korte tijd uitverkocht. Hun spectaculaire shows zijn thematisch en vormen vaak een beeldend commentaar op de wereld van de mode en hun positie daarin. Zo kleedden de ontwerpers voor hun Russian Doll collectie (winter 1999-2000) persoonlijk on stage een model aan met tien opeenvolgende lagen kleding, als een babuschka in tegengestelde volgorde. Deze tegendraadsheid is kenmerkend voor hun werk; zoals het onheilspellende silhouet van een atoomwolk in de bolle kragen van de Atomic Bomb collectie (winter 1998-1999), of The Fashion Show (winter 2007-2008), waar ieder model haar eigen licht- en geluidsinstallatie meedroeg. Buiten de catwalks van de modewereld maakt het duo ook al geruime tijd furore in de kunstwereld. Zo was hun werk te zien in het Museum of Contemporary Art in Tokyo (1999), het Musée de la Mode et du Textile in Parijs (2003), The Museum of Contemporary Art (MOCA) in Los Angeles (2007) en in 2008 in de Barbican Gallery in Londen en het Centraal Museum in Utrecht. Recent werden Viktor & Rolf uitgenodigd de kostuums te ontwerpen voor Der Freischütz, een opera geregisseerd door de Amerikaanse theatermaker Robert Wilson. Hun Zomergastenavond zal onder andere gaan over hun jeugd, hun wens te excelleren, de vroegere en tegenwoordige modewereld en de wijze waarop de Nederlandse reclame volhardt homoseksuelen nog altijd in clichébeelden te laten zien. Met fragmenten uit o.a. Neues vom Kleidermarkt met de onvergetelijke presentatrice Antonia Hilke van de Duitse zender NDR; De vierde man (Paul Verhoeven, 1983); Romy Schneider in de speelfilm Ludwig (Luchino Visconti, 1972); Nicole Kidman en Julianne Moore in The Hours (Stephen Daldry, 2002); een jonge Yves Saint Laurent in de documentaire In and Out of Fashion van William Klein en een fragment uit MTV Made. De keuzefilm van Viktor & Rolf is Maurice (James Ivory, 1987) een kostuumdrama met een twist, naar het gelijknamige boek van E.M. Forster. Een nog zeer jonge Hugh Grant speelt in deze film zijn eerste hoofdrol. De film beschrijft de moeilijke liefde tussen twee jonge mannen in het Engeland van de vroege twintigste eeuw. Maurice ging in wereldpremière tijdens het Filmfestival van Venetië in 1987 en won meteen verschillende prijzen: Beste Acteur voor zowel James Wilby als Hugh Grant, de Zilveren Leeuw (beste regie) voor James Ivory en de Gouden Osella (beste muziek) voor Richard Robbins.