Nieuw talent op het NFF: Erik Vos

‘Met mijn films wil ik mensen een lach op hun gezicht brengen.’

, Dagmar Krijt

Jaarlijks reikt een jury van het Nederlands Film Festival de Pathé Tuschinski Film Award uit aan de regisseur van de beste afstudeerfilm. Wij spreken met de drie genomineerde filmtalenten over hun beginnende carrière, visie en dromen voor de toekomst. Met ditmaal Erik Vos over zijn korte animatiefilm Gaijin Sashimi.

Erik Vos (26), zoon van een Nederlandse vader en Japanse moeder, studeerde af aan de HKU met Gaijin Sashimi: een korte animatiefilm over een Nederlands-Japanse jongen die van een Japanse meester les krijgt in de sashimi-snijtechniek. De jongen raakt steeds gefrustreerder, tot hij zijn eigen snijtechniek ontdekt en leerling en meester door elkaar worden geïnspireerd.

Gaijin Sashimi is een combinatie van schilderingen en computeranimatie. Sommige aspecten in de film lijken zelfs 3D. Erik Vos: ‘Ik heb eerst alles geschilderd, daarna heb ik de geschilderde personen in een computerprogramma als een soort masker over een geanimeerd poppetje getrokken. Hierdoor lijkt het soms echt 3D, maar eigenlijk is het meer 2,5D.’

Hoe ben je begonnen als filmmaker?
‘Dat is een beetje organisch gelopen denk ik. Vroeger had ik al wel heel veel affiniteit met tekenen en foto’s maken. Later ging ik met de filmcamera van mijn vader ook wat filmen. Die interesse lag er dus altijd wel, maar ik heb vroeger nooit gedacht: “Ik ga later films maken.” Ik keek een paar jaar geleden terug in de schriften van mijn middelbareschooltijd en ik had eigenlijk alleen maar strips gemaakt over klasgenoten en docenten. In die tijd was ik niet echt serieus bezig, ik ben uiteindelijk ook van school gestuurd. Ik moest toen naar een mbo-opleiding, daar kwam ik in aanraking met animatie programma’s, en toen ik dat eenmaal had gevonden dacht ik: dit is wat ik wil! Met de films die ik maak wil ik mensen amuseren, een lach op hun gezicht brengen.’

De film gaat over een jongen die opzoek is naar zichzelf tussen twee culturen. Waarom wilde je daar per se een film over maken?
‘Ik begon na te denken over wat voor een persoon ik ben. Ik ben geboren en getogen in Nederland, dus ik ben overduidelijk meer Nederlands, maar toch heb ik ook Japanse culturele bagage meegekregen van mijn ouders. Vroeger dacht ik altijd dat ik ergens tussen Japan en Nederland thuishoorde, wat Rusland bleek te zijn, maar ja dat was het ook niet helemaal. Als je in de kookwereld een gerecht maakt vanuit twee culturen, ontstaat er een fusion. Dus eigenlijk ben ik een soort van fusion-persoon en daar gaat het over.’

Het schetsboek van Erik Vos

In de film zit best wat frustratie, heb je dat zelf ook gevoeld?
‘Nee eigenlijk niet, wat dat betreft gaan Japan en Nederland eigenlijk best wel goed met elkaar, dat is heel anders dan bijvoorbeeld andere culturen waar meer frictie tussen zit. Dat heb ik eigenlijk nooit  meegemaakt. Het komt denk ik ook mede door mijn ouders, dat ik alleen maar goede ervaringen heb gehad. Zo heb ik het beste van twee werelden meegekregen.’

Wat zijn jouw ambities op de korte termijn?
‘Ik heb nog niet echt een nieuw concept, ik wil vooral nog heel veel experimenteren met beeld. Wat ik heel interessant vind is het uitpluizen van het medium, wat je allemaal kunt doen. Ik werk nu voornamelijk thuis en dat is een kamer van Japans formaat, echt super klein. Ik heb meer ruimte nodig om wat meer te experimenteren. Ik zit nu in een huurhuis, en als ik daar met een bak verf door de kamers ga smijten, is alles gelijk smerig. Eigenlijk wil je die remmingen dan niet hebben in het proces. Je kan uit film zoveel halen en ik wil gewoon alles proberen. Misschien werkt het niet, misschien werkt het wel.’

Welke film heb jij over tien jaar gemaakt?
‘Wat ik wil gaan doen, al moet ik dan misschien eerst mijn ouders daarover inlichten, is een film maken over hoe mijn ouders elkaar hebben ontmoet. Mijn ouders hebben elkaar leren kennen door brievenpost, dat is iets wat nu bijna helemaal niet meer bestaat. Uiteindelijk is daar de liefde uit ontstaan. Dat vind ik een heel romantisch verhaal, daar wil ik sowieso nog iets mee doen. Maar dat is wat mij betreft nu nog iets te hoog gegrepen. Dat wordt denk ik geen film van vijf minuten en het gaat dan toch over mijn ouders, dus dan wil ik wel dat het echt nice en perfect is!’