Anne Le Ny

Regisseur, Acteur, Scenarist

Anne Le Ny is regisseur, acteur en scenarist.
Er zijn 17 films gevonden.

Attila Marcel

2013 | Komedie

Frankrijk 2013. Komedie van Sylvain Chomet. Met o.a. Guillaume Gouix, Anne Le Ny, Bernadette Lafont en Hélène Vincent.

Het live action speelfilmdebuut van de maker van de voor een Oscar genomineerde animatiefilms Les triplettes de Belleville en L'illusionniste. Over de 33-jarige zwijgende pianist Paul (Guillaume Gouix), die - hoewel zijn ouders overleden toen hij pas twee jaar was - gebukt gaat onder een verlammend oedipuscomplex. Betoverend waar het surrealistische vondsten en droogkomische observaties betreft à la Charlie Chaplin of Wes Anderson, maar heel wat rommeliger in het overbruggen van de tijd daartussenin.

Suzanne

2013 | Drama

Frankrijk 2013. Drama van Katell Quillévéré. Met o.a. Sara Forestier, Adèle Haenel, François Damiens, Lola Dueñas en Paul Hamy.

In haar tweede langspeelfilm meandert Frans-Ivoriaanse cineaste Quillévéré door het leven van een jonge vrouw (opkomende ster Forestier) die heeft gekozen voor een gevaarlijk-foute man. Onvoorwaardelijk. Met alle gevolgen van dien. De focus ligt echter niet op de criminaliteit - Suzanne is geen verhaal à la Bonnie and Clyde - maar op de pijnlijke gevolgen die Suzanne's keuzes hebben voor de andere mensen in haar leven: haar dominante maar liefhebbende vader, haar zus en haar zoontje. Prettig onnadrukkelijk psychologisch drama met mooi spel en fijne muziek.

Je fais le mort

2013 | Komedie

Frankrijk 2013. Komedie van Jean-Paul Salomé. Met o.a. François Damiens, Géraldine Nakache, Lucien Jean-Baptiste en Anne Le Ny.

Voor acterende veertiger Jean Renault is het succes zo non-existent dat hij een onalledaagse rol accepteert: het lijk in een moordreconstructie. Op locatie leeft hij zich dermate in, dat de zaak onder supervisie van charmante onderzoeksrechter Noémie Desfontaines nogal anders verloopt dan verwacht. Het span Damiens/Nakache heeft zichtbaar lol in deze originele, sympathieke farce annex whodunit. Regisseur Salomé, op dramagebied bepaald geen natuurtalent, houdt verrassend greep op de komieke zaak. Affiche en optiteling knipogen naar Saul Bass' ontwerpen voor Premingers Anatomy of a Murder.

Intouchables

2011 | Drama

Frankrijk 2011. Drama van Olivier Nakache en Eric Toledano. Met o.a. François Cluzet, Omar Sy, Anne Le Ny en Audrey Fleurot.

Philippe, een Parijse miljonair met een dwarslaesie, neemt de jonge, brutale Senegalees Driss aan als persoonlijke verzorger. Twee volslagen tegenpolen die het met elkaar moeten rooien: het recept voor een traditionele buddy-komedie. In Nederland (en in Frankrijk) was Intouchables een ongeëvenaarde hit, wat vooral te maken moet hebben met het aanstekelijke spel van de hoofdrolspelers. Hoewel gebaseerd op een waargebeurd verhaal is de film een sprookje waarin zware fysieke handicaps en serieuze gettoproblemen worden overwonnen met een lekker nummertje Earth, Wind & Fire, en een jointje op z’n tijd.

Cornouaille

2012 | Drama

Frankrijk 2012. Drama van Anne Le Ny. Met o.a. Vanessa Paradis, Samuel Le Bihan, Jonathan Zaccaï, Aurore Clément en Laurent Stocker.

Odile, zelfbewuste Parisienne met clandestiene relatie met een getrouwde man, erft van haar tante een huis in het Bretonse kustgebied Cornouaille. Ze reist naar de Finistère om de verkoop te regelen, en treft daar Loïc - jeugdvriend die ze zich niet herinnert. Regisseur Le Ny - met gastoptreden als hotelreceptioniste - laat een hedendaagse vrouw dolen in een universum dat in alles op het onze lijkt, maar waar een onwerkelijke sfeer hangt. Wat is 'realiteit', wat waarneming van Odile, voor wie een verre, verdrongen jeugd opborrelt? Prachtsolo van Paradis.

La brindille

2011 | Drama

Frankrijk 2011. Drama van Emmanuelle Millet. Met o.a. Christa Theret, Johan Libéreau, Anne Le Ny, Maud Wyler en Nina Meurisse.

'Brindille' betekent twijgje. Precies dat is Sarah, een meisje van twintig met een zonnig hoofd vol toekomstmuziek. Tot ze op een dag flauwvalt in het museum in Marseille waar ze hoopt op een baan. Tot haar ontzetting blijkt ze zes maanden zwanger, te laat voor abortus. Acute ontkenning is Sarahs instinctreactie. Regiedebuut van Millet is een ietwat sombere aangelegenheid. Dynamisch tegenwicht tot het ingetogen spel van talent Theret en de kaal-naturalistische regie ontbreekt. Dat doet aan Millets engagement voor het impopulaire onderwerp dan weer niets af.

Les invités de mon père

2010 | Drama

Frankrijk 2010. Drama van Anne Le Ny. Met o.a. Michel Aumont, Veronica Novak, Karin Viard en Fabrice Luchini.

In het genre van de asielzoekers-/illegalenfilm omzeilt actrice/scenariste/regisseur Le Ny (van de atypische en roerende hospitaalfilm Ceux qui restent) met haar subtiel komische bijdrage behendig de zieligheidsclichés. Waarin gepensioneerde arts Lucien (Aumont), altijd al op de bres voor de zwakkeren, zich ontfermt over een blonde Moldavische schone. Deze heeft geen verblijfsvergunning, wel een dochtertje. Luciens zoon en dochter (welhaast als één entiteit vilein vertolkt door Luchini en Viard) denken er het hunne van, zeker wanneer papa's erfenis aan hun bourgeoisneusjes voorbij dreigt te gaan.

Didine

2008 | Komedie

Frankrijk 2008. Komedie van Vincent Dietschy. Met o.a. Géraldine Pailhas, Julie Ferrier, Christopher Thompson en Dany Benedito.

In het genre van de asielzoekers-/illegalenfilm omzeilt actrice/scenariste/regisseur Le Ny (van de atypische en roerende hospitaalfilm Ceux qui restent) met haar subtiel komische bijdrage behendig de zieligheidsclichés. Waarin gepensioneerde arts Lucien (Aumont), altijd al op de bres voor de zwakkeren, zich ontfermt over een blonde Moldavische schone. Deze heeft geen verblijfsvergunning, wel een dochtertje. Luciens zoon en dochter (welhaast als één entiteit vilein vertolkt door Luchini en Viard) denken er het hunne van, zeker wanneer papa's erfenis aan hun bourgeoisneusjes voorbij dreigt te gaan.

Voyance et manigance

2001 | Komedie

Frankrijk 2001. Komedie van Eric Fourniols. Met o.a. Emmanuelle Béart, Dieudonné, Anémone, Zinedine Soualem en Serge Hazanavicius.

Fr[KA1]ed[KA1]eric (Hazanavicius) is toneelspeler en hij heeft tijdelijk geen engagement. In Frankrijk is dat geen bijzonderheid: drie maanden werken en de overige tijd van het jaar een aanvaardbare uitkering boven het minimumloon. De cultuur bestaat dankzij de belastingbetaler. Zijn vriendin geeft hem de bons, waarop hij besluit naar zijn halfbroer Alban (Dieudonn[KA1]e) in Montauban in de Midi te gaan. Alban verdient de kost als helderziende. Chantal Bardet (B[KA1]eart), een leuke, na[KA3]ieve meid uit Castelsarassin, heeft een onbenullig baantje op de sous-pr[KA1]efecture. Ze zit op de afdeling rijbewijzen, waar ze ruimschoots de tijd heeft om met haar toffe collega Jacqueline (An[KA1]emone) over van alles en nog wat te kletsen. Als Chantals man Roland (Soualem) zijn werk kwijtraakt, belandt Chantal in de put. Jacqueline raadt Chantal aan om naar Alban te gaan, zodat ze op zijn minst weet wat de diepere oorzaak van de ellende was en wat ze mag verwachten van de toekomst. Chantal heeft zo haar eigen ideetjes over haar ellende en denkt dat haar beste vriendin en buurvrouw Agn[KA2]es (Bonneton) erachter zit. Als ze naar Alban gaat, heeft hij onmiddellijk door dat Chantal een gemakkelijke prooi is. Het moet daarom met de hulp van Frédéric, die een aardig nummertje drama kan weggeven, niet bij één sessie te blijven. Door goed op te letten zegt Alban de juiste dingen, die Chantal horen wil en is ze volledig verkocht. Roland vindt ondertussen dat Chantal wel veel weg is en zoekt omdat hij niks te doen heeft, troost bij... Agnès, terwijl Frédéric steeds meer in Chantal gaat zien. Zo komen de eenvoudigste toekomstverwachtingen uit. Hoewel Fourniols, die ook het onderhoudende scenario schreef, de boodschap over de nep in de waarzeggerij er met de voorhamer inramt, is deze klucht zonder pretenties best aardig en om flink te lachen. De rolverdeling is goed gecast; een ieder geeft op plezierige wijze het nummertje weg dat van hem of haar verwacht wordt. Fijntjes wordt opgemerkt dat ex-First Lady Nancy Reagan en wijlen president François Mitterand regelmatig in de koffiedik lieten kijken. Staatszaken zijn blijkbaar voorspelbaar. Het camerawerk is van Gérard de Battista. Ook bekend als VOYANT LUMINEUX.

Se souvenir des belles choses

2001 | Komedie, Drama

Frankrijk 2001. Komedie van Zabou Breitman. Met o.a. Isabelle Carré, Bernard Campan, Bernard Le Coq, Dominique Pinon en Anne Le Ny.

Liefde is schitterend, maar wordt ongrijpbaar als je moeite hebt je een omhelzing te herinneren. Claire (Carré) wordt getroffen door een ongelukkig lot: een blikseminslag veroorzaakt geheugenproblemen. In een kliniek ontmoet zij dokter Licht (Le Coq) en de eveneens aan geheugenverlies lijdende Philippe (Campan). De beelden zijn licht en kleurig, Claire en Philippe gaan samenwonen, maar terwijl hij langzaam zijn verdrongen herinneringen terugkrijgt, vergeet Claire steeds meer. Se souvenir des belles choses lijkt een documentaire, zo roerend echt wordt er gespeeld. Het is niet moeilijk te begrijpen waarom Carré, Le Coq en regisseuse Zabou Césars wonnen.

Sur quel pied danser ?

2000 | Misdaad

Frankrijk 2000. Misdaad van Jacques Fansten. Met o.a. Dominique Blanc, Jimmy Noufel, Pierre Lacan, Anne Le Ny en Gérard Croce.

De 35-jarige Jeanne (Blanc) is een alleenstaande bibliothecaresse. Op een dag wordt ze in haar auto aangeklampt door de 15-jarige zwerver Julien (Nouffel). Aanvankelijk wil ze hem afwimpelen, maar uiteindelijk voelt ze toch medelijden met de jongen en nodigt hem uit op haar flatje. Julien is ervan overtuigd dat ze uit is op een erotisch avontuurtje, maar Jeanne geeft hem alles, behalve seks. Ze laat hem slapen op de sofa. Als ze de volgende dag van haar werk thuiskomt is Julien verdwenen en is haar woning leeggeroofd. Ze gaat achter hem aan en vindt hem, maar ze raakt volledig in de ban van de charmante misdadiger. Ze begeleidt hem op zijn nachtelijke rooftochten, tot ze uiteindelijk door de politie gesnapt wordt. Goed geacteerd beeld van het leven in de marge in het hedendaagse Parijs. De film is niet steeds even overtuigend of boeiend, maar baadt in een authentieke sfeer, waardoor hij weinig opwekkend is. Regisseur Fansten schreef het scenario. Fotografie is van Bertrand Mouly.

Lise et André

2000 | Drama

Frankrijk 2000. Drama van Denis Dercourt. Met o.a. Isabelle Candelier, Michel Duchaussoy, Aïssa Maïga, Augustin Bartholomé en Jean-Christophe Bouvet.

Lise (Candelier) moet zich handhaven door zich te prostitu[KA1]eren. Ze heeft een zoontje, waardoor ze een doel heeft in haar leven. Het arme kind krijgt door een ongeluk en raakt in coma, zijn leven is in gevaar. Lise gelooft dat alleen een wonder hem nog kan redden. Ze benadert de oude pastoor Andr[KA1]e (Duchaussoy) om haar te begeleiden naar een bedevaartsoord. Pater André is een gefrustreerde man zonder illusies, die een hekel heeft gekregen aan zijn medemens. Hij weigert haar te helpen. Lise is heel koppig en vastberaden om haar kind te redden en berooft hem van zijn vrijheid. Zo gaat dit totaal verschillende tweetal op een bedevaart. Het onvermijdelijke gebeurt: de hoer bekeert de priester. Spitse dialogen, hartverwarmende situaties, die gedreven gebracht worden door een rolverdeling van grote klasse. Regisseur Dercourt die de originele film LES CACHETONNEURS in 1998 draaide, heeft gezorgd voor een vlot tempo en onverwachte incidenten die de vertelling levendig houden. Het scenario vol mystiek en humanisme is van regisseur Dercourt. Het camerawerk is van Jérôme Peyrebrune.

Aïe

2000 | Romantiek, Komedie, Fantasy

Frankrijk 2000. Romantiek van Sophie Fillières. Met o.a. André Dussollier, Hélène Fillières, Emmanuelle Devos, Anne Le Ny en Lucienne Hamon.

Robert (Dussollier) is rond de vijftig. Hij lijdt aan allerlei neuroses en complexen en is daarom nog steeds niet getrouwd. Hij eet liever bij zijn vader (Pascal) en moeder (Casadesus) en blijft dan uit angst voor het donker bij hen slapen. Zijn zus Marie (Le Ny) sleept hem mee naar de kraamafdeling van het ziekenhuis om hem te laten kennismaken met Claire (Devos) die juist bevallen is van een baby. Ze hoopt hem te koppelen, want Marie heeft een verhouding met de vader. Marie wist niet dat Robert en Claire elkaar kenden en dat ze een inmiddels uitgedoofde relatie hadden. In een restaurant trekt Robert de stoute schoenen aan als hij Marie-Pierre (H[KA1]el[KA2]ene Filli[KA2]eres) ziet. Zij is de serveerster, die net aan haar lunchpauze is begonnen. Robert spreekt haar op onhandige wijze aan, maar haar reactie is overrompelend: ze wil hem best gelukkig maken en ze stelt hem voor om een romantische affaire te hebben. Ze heeft de bijnaam A[KA3]ie. Ze kotst regelmatig en ruikt daarna uit haar mond. Dan heeft Robert het wel weer gehad. Ze belanden evenwel onafhankelijk en na elkaar, onaangekondigd in Claire`s woning en moeten zich samen verstoppen in een grote kast als Claire`s vriend thuiskomt. Ze hervatten de afgebroken weg en als zij Robert mee naar huis neemt, stelt ze hem voor aan haar vader (Rimoux) en moeder (Hamon), die even idioot zijn als de ouders van Robert. Ze eindigen samen in bed. A[KA3]ie en haar ouders zijn van buitenaardse afkomst, maar hun planeet lijkt bijna als twee druppels op onze goede oude aarde (de grote vakantie is in juni in plaats van augustus, maar die vlieger gaat eigenlijk alleen maar op voor Frankrijk). Het scenario van regisseuse Sophie Filli[KA2]eres mag beslist origineel genoemd worden. Het bestaat uit grappige, losse dialogen die tot een bepaalde samenhang zijn gebracht. De rollen, met name Dussollier en H[KA1]el[KA2]ene Filli[KA2]eres (de zuster van regisseuse Sophie) zijn aardig en het resultaat is een aparte maar onderhoudende film, die goed is voor menige brede glimlach. Helaas is het einde teleurstellend. De rolprent werd vijf dagen achtereen vertoond in de Screening Room in New York en leverde slechts 660 dollar op - een forse tegenvalller voor een miljoenenstad. Wie in Amerika een film uitbrengt moet hem laten indubben, over een reclamebudget van ettelijke miljoenen dollars beschikken, en hem in veel zalen tegelijk laten uitkomen, hetgeen zeer kostbaar is omdat je een evenredig aantal zeer kostbare kopieën moet laten vervaardigen. Het camerawerk is van Christophe Pollock.

Julie Lescaut : Les surdoués

1999 | Misdaad

Frankrijk/België/Zwitserland 1999. Misdaad van Stéphane Kurc. Met o.a. Véronique Genest, Mouss Diouf, Renaud Marx, Alexis Desseaux en Anne Le Ny.

Terwijl Sarah (Lauret) in het midden van een schoolstaking zit en Babou (Serr[KA1]e) haar vriendje Joseph (Boujenah) helpt met de opening van een pizzeria wordt Julie Lescaut (Genest) opgezadeld met de dood van een onbekend jong meisje. Dank zij haar assistent Kaplan (Marx) komt ze de identiteit van het slachtoffer te kennen. Het is Natalie, de economiste in de school voor hoogbegaafden waar ook Kaplans zoon studeerde. Motta (Desseaux), archivaris in deze school, wil de zaak op eigen houtje uitpluizen, maar hij verdwijnt spoorloos. De volgende dag wordt hij teruggevonden, zwaar onder de drugs en lijdend aan geheugenverlies. Er is weer heel wat werk aan de winkel voor commissaris Lescaut en haar assistenten, maar vanzelfsprekend wordt uiteindelijk alles opgelost. Een intrigerend scenario van Laurence Condroyer en Alexis Lecaye wordt routineus uitgewerkt in typische Lescaut-stijl, met wat scènes uit de privé- sfeer, wat spanning en een vleugje sociale kritiek. Onderhoudend, maar weinig opmerkelijk. Fotografie is van Michel Cenet.

De gré ou de force

1998 | Drama

Frankrijk 1998. Drama van Fabrice Cazeneuve. Met o.a. Julien Boisselier, Philippe Duclos, Laurent Arnal, Marie Desgranges en Philippe Faure.

Er heerst onrust onder de werknemers van Medic-Hall, een filiaal van de G[KA1]en[KA1]erale Financi[KA2]ere d`Investissement. Daar werken een tiental mensen die gespecialiseerd zijn in de verkoop van medisch materiaal. In het kader van herstructurering wil de directie van G.F.I. deze tak afstoten, maar ze voelen er niets voor om enorme ontslagpremies te betalen. Ze hebben een welomlijnd plan voor ogen: `mobbying`: door morele intimidatie de bedienden dwingen zelf ontslag te nemen. Via doorgedreven controle, voortdurende vernederingen, het opleggen van ondankbare taken en andere pesterijen wordt het leven voor deze mensen een hel. De man die de hele operatie in handen heeft is S[KA1]ebastien Jalabier (Duclos). Een les voor werkgevers om van hun personeel af te geraken zonder dat ze zich zorgen hoeven te maken over vakbondsacties. Ook al is dit fictie, toch is de kans dat dit zich in de realiteit afspeelt alles behalve denkbeeldig. Een pakkende film die sterk vertolkt wordt door een grotendeels onbekende reeks acteurs waardoor het realisme nog sterker benadrukt wordt. Knap scenario van Laurent Chouchan en Sarah Lévy. Fotografie is van Pierre Novion.

Cœur de père

1993 | Drama

Frankrijk/België 1993. Drama van Agnès Delarive. Met o.a. Jean-Paul Comart, Anne Le Ny, Antoine Cousin, Aurélien Vigie en Didier Bourguignon.

Yves (Comart) en Annette (Le Ny) hebben twee kleine kinderen, Jean-Marie (Cousin) en Arthur (Vigie). Ze leven nog wel samen, maar het klikt allang niet meer tussen beiden. Uiteindelijk verlaat Annette het echtelijke dak en neemt de kinderen mee. Yves, die erg aan zijn kinderen gehecht is, aanvaardt de voorwaarden van de echtscheiding niet, waarbij hij de kinderen een weekend op twee bij zich mag hebben. Hij wil hen zien wanneer hij er zin in heeft en hij brengt de zaak voor de rechtbank. Het is het begin van een vuile strijd om het hoederecht. Hoe ver kunnen gescheiden ouders gaan om hun rechten te doen gelden op de kinderen? En worden de kinderen er dan uiteindelijk niet het slachtoffer van? Dit is het aangrijpende relaas van een gevecht dat te ver ging. Uitstekende acteerprestaties. Huguette Debaisieux, Pierre Pauquet en Delarive baseerden het scenario op een enquête van Anne Senger. Fotografie van Jean-Paul Schwartz. Uitgezonden in de reeks C'est mon histoire en voorzien van een nawoord door de betrokken personen.

C'est mon histoire: Coeur de père

-1 |

. Agnès Delarive. Met o.a. Antoine Cousin, Anne Le Ny en Jean-Paul Comart.

Yves (Comart) en Annette (Le Ny) hebben twee kleine kinderen, Jean-Marie (Cousin) en Arthur (Vigie). Ze leven nog wel samen, maar het klikt allang niet meer tussen beiden. Uiteindelijk verlaat Annette het echtelijke dak en neemt de kinderen mee. Yves, die erg aan zijn kinderen gehecht is, aanvaardt de voorwaarden van de echtscheiding niet, waarbij hij de kinderen een weekend op twee bij zich mag hebben. Hij wil hen zien wanneer hij er zin in heeft en hij brengt de zaak voor de rechtbank. Het is het begin van een vuile strijd om het hoederecht. Hoe ver kunnen gescheiden ouders gaan om hun rechten te doen gelden op de kinderen? En worden de kinderen er dan uiteindelijk niet het slachtoffer van? Dit is het aangrijpende relaas van een gevecht dat te ver ging. Uitstekende acteerprestaties. Huguette Debaisieux, Pierre Pauquet en Delarive baseerden het scenario op een enquête van Anne Senger. Fotografie van Jean-Paul Schwartz. Uitgezonden in de reeks C'est mon histoire en voorzien van een nawoord door de betrokken personen.

op televisie
1 uitzending

Suzanne (2013) is deze week eenmaal op televisie. Log in om een abonnement aan te maken

Datum
Zender
Tijd
vrijdag 01 december
NPO 2
23:45 - 01:10

Reageer