Bruno Putzulu

Acteur

Bruno Putzulu is acteur.
Er zijn 17 films gevonden.

Le boeuf clandestin

2013 | Komedie

Frankrijk 2013. Komedie van Gérard Jourd'hui. Met o.a. Christian Clavier, Judith Chemla, Marie-Anne Chazel, Didier Bezace en Bruno Putzulu.

Derde verfilming van de Marcel Aymé-roman uit 1939. Waarin meneer Berthaud, bankfiliaaldirecteur te Parijs, door dochter Roberte wordt betrapt op het stiekem verorberen van een biefstuk. En dat terwijl hij toch voorgaf, uit overtuiging vegetariër te zijn geworden. Iets barst in het ideaalbeeld dat dochter heeft van vaderlief, en ten huize Berthaud gaan de verhoudingen schuiven. Amusante, fraai opgenomen milieuschets stelt het zonder de romanfinesse van Aymé-detail, maar kan bogen op voortreffelijke komediespelers. Clavier en Chazel, monsieur en madame Berthaud, waren dertig jaar gehuwd.

Comme un mauvais souvenir

2009 | Drama

Frankrijk 2009. Drama van André Chandelle. Met o.a. Christine Citti, Bruno Putzulu en Serge Riaboukine.

Derde verfilming van de Marcel Aymé-roman uit 1939. Waarin meneer Berthaud, bankfiliaaldirecteur te Parijs, door dochter Roberte wordt betrapt op het stiekem verorberen van een biefstuk. En dat terwijl hij toch voorgaf, uit overtuiging vegetariër te zijn geworden. Iets barst in het ideaalbeeld dat dochter heeft van vaderlief, en ten huize Berthaud gaan de verhoudingen schuiven. Amusante, fraai opgenomen milieuschets stelt het zonder de romanfinesse van Aymé-detail, maar kan bogen op voortreffelijke komediespelers. Clavier en Chazel, monsieur en madame Berthaud, waren dertig jaar gehuwd.

La fabrique des sentiments

2008 | Drama

Frankrijk 2008. Drama van Jean-Marc Moutout. Met o.a. Elsa Zylberstein, Jacques Bonnaffé, Bruno Putzulu en Hiam Abbass.

'Zeven vrouwen, zeven mannen, zeven minuten en een cocktail,' blèrt het promotiemateriaal van La fabrique des sentiments. Het drama opent inderdaad met een dicht op de huid geschoten reeks speeddates waarin de 36-jarige anti-heldin Éloïse (Zylberstein) kristalliseert als een daadkrachtige macha. Maar 'De gevoelsfabriek' is bovenal een minutieus gearrangeerd portret van een 36-jarige Parijse vrouw die ogenschijnlijk alles heeft - carrière, appartement, vrienden - maar hunkert naar een gezin. Eén van de hoogtepunten is de scène tussen Éloïse en haar oma, een tere dame die haar kleindochter wijst op het belang van familie en genegenheid. Solide acteerwerk, fraaie beelden, magere finale.

Holy Lola

2004 | Drama

Frankrijk 2004. Drama van Bertrand Tavernier. Met o.a. Jacques Gamblin, Isabelle Carré, Bruno Putzulu en Maria Pitarresi.

Een kind adopteren uit Cambodja is een hels karwei. En de Amerikanen krijgen overal voorrang. Dat lijkt de boodschap van adoptiedrama Heilige Lola van gearriveerd cineast Tavernier (Ça commence aujourd'hui). Tavernier volgt met de camera op de schouder een Frans echtpaar door een Cambodjaans doolhof van taaie instanties, corrupte functionarissen, enge kinderhandelaars en smoezelige weeshuizen. Acteurs Gamblin en Carré hebben geen enkele moeite met hun bakkeleiende personages en zetten samen een invoelbaar verward stel neer. Wat beklijft is het wrange beeld van een ontwikkelingsland als kweekvijver voor kinderexport.

La tranchée des espoirs

2002 | Oorlogsfilm, Drama

Frankrijk 2002. Oorlogsfilm van Jean-Louis Lorenzi. Met o.a. Jean-Yves Berteloot, Cristiana Réali, Bruno Putzulu, Luc-Antoine Diquéro en Christian Vadim.

Regisseur Lorenzi sloot met deze film een drieluik af over de Franse triptiek. Na vrijheid (La colline aux mille enfants) en gelijkheid (L'orange de Noël) is het nu de beurt aan broederschap. Die wordt bereikt tussen vijanden in de Eerste Wereldoorlog. Zes Franse en zes Duitse loopgraafmilitairen, allen afgesneden van hun landgenoten, ontmoeten elkaar nadat een granaat in het midden tussen de fronten onschadelijk is gemaakt. In de buurt leeft een vrouw alleen op een boerderij, wachtend op haar man. Tv-film doet tijden knap herleven waarin gewone menselijkheid bijna verdwenen was en won er terecht prijzen mee.

Irène

2002 | Romantiek, Komedie

Frankrijk 2002. Romantiek van Ivan Calbérac. Met o.a. Cécile de France, Bruno Putzulu, Olivier Sitruk, Estelle Larrivaz en Agathe De la Boulaye.

De dertig-jarige Ir[KA2]ene (De France) is juriste bij een grote onderneming. Op het werk gaat het goed, waardoor ze in een groter appartement kan gaan wonen met een fraai uitzicht over de daken van Parijs. Ir[KA2]ene is echter eenzaam, want ze heeft nog steeds niet de ware Jakob gevonden. Iedere relatie die ze aangaat, loopt op een of andere manier stuk. Nu heeft ze Luca (Sitruk) aan de haak geslagen, maar hij is eigenlijk verlegen en nog niet zover dat hij zich aan haar wil binden. Daarom wendt Luca voor dat hij voor een paar maanden voor een dienstreis naar Japan wordt uitgezonden. Via de webcam houden ze contact. Ir[KA2]ene merkt dat ontberen doet waarderen. Ondertussen wordt haar flat opgeschilderd door Fran[KA10]cois (Putzulu). Deze flamboyante verschijning met een kunstzinnig sikje is eigenlijk helemaal geen schilder, maar musicus zonder engagement. Hij is even interessant als vrijpostig en opdringerig. Maar Irène voelt zich gebonden aan Luca totdat diens bedrog uitkomt. Als ze François wil opzoeken, lijkt hij met de noorderzon vertrokken. Ze heeft echter een bruin vermoeden over zijn bezigheden; en wie zoekt zal vinden... Hoewel het scenario van regisseur Calbérac, Benoît Labourdette en Eric Assous al honderd keer is verteld, bevat het nieuwe ideeën en een frisse rolverdeling, die de film net voldoende élan geeft en past bij de tijdgeest, die zijn generatiepubliek aanspreekt. Behalve goede hoofrollen zijn er leuke bijrollen: De la Boulaye als Salomé en Larrivaz als Sophie, beiden vriendinnen van Irène. Het camerawerk is van Vincent Mathias.

Éloge de l'amour

2001 | Drama, Fantasy

Zwitserland/Frankrijk 2001. Drama van Jean-Luc Godard. Met o.a. Bruno Putzulu, Cecile Camp, Jean Davy, Françoise Verney en Audrey Klebaner.

De cineast begint in zwart/wit met een filmmaker (Bruno Putzulu) die na rijp beraad een actrice vindt voor zijn volgende film. Haar naam is Elle (Cecile Camp), haar lot is tragisch. In het tweede deel verhaalt Godard op bont digitaal videomateriaal hoe hij eerder in contact kwam met een echtpaar dat een persoonlijk Holocaustverhaal verkocht aan een gehaaide Hollywoodproducent. Elle blijkt de kleindochter van het echtpaar. In een mozaïek van film- en verteltechnieken bloeit Godards bittere kijk op verlies, geschiedkundig inzicht, geheugen, cognitieve capaciteit en liefde.

De l'amour

2001 | Drama

Frankrijk 2001. Drama van Jean-François Richet. Met o.a. Virginie Ledoyen, Yazid Aït, Mar Sodupe, Stomy Bugsy en Jean-François Stévenin.

Maria (Ledoyen) is twintig. Ze is afkomstig uit een kleinburgerlijk, maar net milieu van Spaanse immigranten. Ze woont in een banlieu, die geleidelijk in verval raakt. Er wordt gedealed, gewed op vechtende pitbulls en er is vandalisme, maar het schijnt Maria niet te deren. Temidden van de jonge beurs, die rondkarren in glanzende BMW-tjes op afbetaling, voelt zij zich happy met haar vriendje Karim (Aït), wiens ouders uit de Maghreblanden afkomstig zijn. Ze droomt ervan om een restaurant te openen, maar vindt werk op een kussenfabriek, waar ze aan de lopende band moet staan. Na een aantal weken hangt het monotone werk haar de keel uit en geeft ze de pijp aan Maarten. Bij het shoppen in een grote hypermarkt steelt ze zonder na te denken een stuk lingerie en wordt op heterdaad betrapt. Rebellerend tegen haar omstandigheden, ontkent ze hardnekkig de diefstal, belandt op het politiebureau en het gaat van kwaad tot erger. Kleine oorzaken, grote gevolgen. Richet, die naam heeft gemaakt als geëngageerde filmer met talent, die geen blad voor de mond neemt, heeft een luchtig drama over jongeren uit de voorsteden gebracht. Hoofdrol Ledoyen vult gemakkelijk het scherm, daarbij adequaat gesteund door bijrollen Stévenin als flic Bertrand, hip-hop muzikant Stomy Bugsy als drugsdealer Manu en Putzulu als Pascal de inspecteur van politie. Het scenario van regisseur Richet en Aït is misschien net iets te luchtig als drama, maar het bevat een scherpe milieuschets. Het camerawerk is van Christophe Beaucarne.

Les passagers

1999 | Drama

Frankrijk 1999. Drama van Jean-Claude Guiguet. Met o.a. Fabienne Babe, Philippe Garziano, Bruno Putzulu, Stéphane Rideau en Gwenaëlle Simon.

Twee voorsteden van Parijs, Saint-Denis en Bobigny, zijn verbonden door een moderne sneltram. Deze verbinding vormt het decor voor een serie schetsen, de een beter dan de ander, over seks, seksualiteit, AIDS, maatschappij, milieu, relaties, fantasie[KA3]en, enz. Iedere gebeurtenis wordt afgewisseld door een monoloog van `de reiziger` (Bouvet). Zijn onderwerpen vari[KA3]eren van mannelijkheid en biseksualiteit tot zelfbevrediging. Wiskundeprof David (Putzulu) geeft student Marco (Rideau) een college statistiek over AIDS, terwijl verpleegster Anna (Babe) speculeert over de afloop van haar relatie met nachtwaker Pierre (Garziano), een verbintenis, die nog niet eens begonnen is. Tegelijkertijd verborgen referenties voor uitsluitend cinefielen over beroemde films als L`ATALANTE van Jean Vigo uit 1934 en vergelijkingen tussen LES NUIT FAUVES (1992) van de jong gestorven Cyril Collard over een seropositieve jongeman en LA MAMAN ET LA PUTAIN, de autobiografische film van Jean Eustace (1973). Guiguet's film, waarin direct in de camera gepaat wordt, is uitsluitend interessant voor kenners van de Franse cinema, terwijl gewone kijkers algauw de indruk hebben dat het geheel ontspoord is. In de originele versie met de stem van Bruno Masure, een voormalige anchorman van de Franse televisie. Het scenario is van regisseur Guiguet en Haydée Caillot. De monoloog is van Gwenaëlle Simon van het toneelstuk C'était bien. Het camerawerk is van Philippe Bottiglione en hij toont de kijker prachtige, sfeervolle beelden.

Les gens qui s'aiment

1999 | Romantiek

Spanje/Frankrijk/België/Luxemburg 1999. Romantiek van Jean-Charles Tacchella. Met o.a. Richard Berry, Jacqueline Bisset, Julie Gayet, Bruno Putzulu en Marie Collins.

Jean-Fran[KA10]cois (Berry) presenteert al jaren een radiokroniek, die hij zelf schrijft. Hij heeft een soort knipperlichtrelatie met Angie (Bisset) de laatste twintig jaar, die hem van tijd tot tijd verlaat. In die periode trouwde ze eerst met een Canadees en daarna met een Duitser. Van ieder huwelijk heeft ze een dochter en telkens als ze weduwe geworden was, keerde ze terug naar Jean-Fran[KA10]cois, die ontdekte dat hij nog steeds van haar hield en vrij was. Nu loopt Angie een nicht uit Florida tegen het lijf en besluit ze Jean- Fran[KA10]cois te verlaten om daar een antiekzaak te beginnen. Ondertussen is Winnie (Gayet), een van Angie`s dochters, tolk geworden en komt naar Parijs. Winnie leert Laurent (Putzulu) kennen, een aardige kerel, waarvan het niet duidelijk is of hij nu meer van zijn boeken, zijn persoonlijke vrijheid of zijn kortstondige relaties houdt. De geschiedenis herhaalt zich, maar nu is niet de man, maar de vrouw het 'slachtoffer'. De film beslaat een periode van vijf jaar, waarin zich allerlei verwikkelingen voordoen, die een open einde hebben. De 74-jarige regisseur van de overspelfilm COUSIN, COUSINE met Marie-Christine Barrault en Victor Lanoux, heeft nog niets van zijn pit verloren en het virtuoze spel van Berry en Bisset krijgt even sterk tegenspel van Gayet en Putzulu. De film is zowel nostalgisch als eigentijds. Een plezierige, lichtelijk literaire film voor cinefielen die kunnen genieten van de turbulente, romantische belevenissen van de tegenovergestelde geslachten. Het scenario is van regisseur Tacchella. Het camerawerk is van Dominique Chapuis.

Une minute de silence

1998 | Drama

Duitsland/België/Frankrijk 1998. Drama van Florent-Emilio Siri. Met o.a. Benoît Magimel, Bruno Putzulu, Rüdiger Vogler, Jean-Yves Chatelais en Alexander May.

In december 1995 besluit de directie van de laatste kolenmijn in Frankrijk de kerstgratificatie niet uit te betalen, waarop de vakbonden moord en brand schreeuwen en een staking uitroepen. Het verhaal concentreert zich dan op Marek (Magimel) en Mimmo (Putzulu), twee kompels, die tot de tweede generatie behoren; hun ouders waren oorspronkelijk afkomstig uit respectievelijk Polen en Italie. Tot die tijd hadden ze er onbezorgd op los geleefd. Ze verdeelden hun tijd tussen werken, slapen, eten, zuipen en naar de hoeren gaan. De Poolse Marek sluit zich onmiddellijk aan bij de stakers, maar de Italiaanse Mimmo weet dat het om een achterhoedegevecht gaat en dat een sluiting onvermijdelijk is. Hij maakt van de gelegenheid gebruik om van beroep te verwisselen. Hij raakt desondanks van de regen in de drup, omdat hij zich laat verlokken door de ongure Jager (Vogler), een Duitser die hem vele marken voorspiegelt en hem betrekt in mensensmokkel annex blanke slavinnenhandel. Mimmo trekt echter niet aan de touwtjes... Deze film met een politieke inslag is heel goed gemaakt en wordt zeer geëngageerd gespeeld, maar het thema is uit de tijd. Regisseur Siri die samen met Yves Ulmann het scenario schreef, kent het onderwerp uit den treure en draaide daarover eerder de documentaire La Mort Douce in 1992.

Pourquoi pas moi ?

1998 | Komedie

Frankrijk 1998. Komedie van Stéphane Giusti. Met o.a. Amira Casar, Julie Gayet, Bruno Putzulu, Johnny Hallyday en Alexandra London.

Camille (Casar), Eva (Gayet), Nicolas (Putzulu) en Ariane (London) in het zuiden van Frankrijk hebben vier dingen met elkaar gemeen: ze zijn allen dertig, werken vol overgave voor het uitgeverijtje dat ze zelf hebben opgericht, luisteren op dagen dat ze gedeprimeerd zijn naar [KL]I Will Survive[KLE] van Gloria Gaynor en ze zijn homo. Hun secretaresse Lili (Chaplin) is hetero en heeft daar nooit aan getwijfeld, maar nu ze kennis maakt met dit homowereldje gaat ze zich toch afvragen waarom zij anders is. Maar het viertal, dat nooit een geheim van hun seksuele voorkeur maakt, durft tegenover hun ouders eigenlijk niet uit de kast te komen. De film is erg voorspelbaar; de dialogen en toestanden zijn alles behalve gedurfd of uitdagend. De acteurs kan je niets verwijten, zij doen hun best, vooral van Hallyday als Eva's vader José, maar het scenario van regisseur Giusti is een luchtbel die uit elkaar spat nog voor de film op de helft is. Het camerawerk is van Antoine Roch. Een tamelijk overbodige zedenkomedie over de reactie van ouders, die ontdekken dat hun volwassen kinderen homo zijn. Dolby Stereo.

Petits désordres amoureux

1998 | Romantiek, Komedie, Erotiek

Frankrijk 1998. Romantiek van Olivier Péray. Met o.a. Bruno Putzulu, Vincent Elbaz, Smadi Wolfman, Sarah Grappin en Béatrice Palme.

Vrouwenheld Lionel sluit een weddenschap af met zijn collega: hij moet de macht met een vrouw doorbrengen zonder met haar naar bed te gaan. Lionel kiest de ietwat verlegen Claire als zijn slachtoffer. Maar schijn bedriegt, want Claire is een erotische vulkaan die er alles aan doet om Lionel te verleiden. Als Lionel haar niet langer kan weerstaan, doet hij een verrassende bekentenis

Le sourire du clown

1998 | Drama

Frankrijk 1998. Drama van Éric Besnard. Met o.a. Ticky Holgado, Vincent Elbaz, François Berléand, Bruno Putzulu en Pascale Arbillot.

De oude Roemeense clown van het Russische staatscircus Ian (Holgado) is levensmoe en wil zelfmoord plegen door zich een kogel door het hoofd te schieten in de kamer van een afgetrapt hotel (in Praag). Er verschijnt plotseling een man voor hem, zakt in elkaar en sterft. Dan komen er twee gewapende kerels binnen, en Ian moet hem smeren. Hij is geraakt, maar Lucas (Putzulu), een jonge seminarist, verbergt hem en verzorgt zijn wonden. Dan wordt duidelijk dat er huurmoordenaars op hem zijn afgestuurd vanwege een vermeende computerdiskette. Ondertussen zoekt de politie hem als een belangrijke getuige. Veel gehol en gedraaf tegen de achtergrond van de binnenstad van de Tsjechische hoofdstad. Het scenario van regisseur Besnard en Lionel Steketee is niet meer en niet minder dan het bekende verhaaltje dat men in de talloze actiefilms vindt, die er in omloop zijn. Er is echter een groot verschil: in deze rolprent wordt er tot vervelends toe gefilosofeerd over de klassieke oudheid, voetbal, romantiek en trouw. Besnard heeft talloze genres (spionage, thriller, circusfilm, western, de priester als held in een melodrama) met elkaar vemengd, maar het is geen van allen geworden. De spelprestaties zijn nauwelijks vermeldenswaard. Niet bepaald een film om aan te bevelen, tenzij je dit holle gedoe voor een nieuwe golf in de Franse misdaadfilm houdt. Nodeloos om op te merken dat deze clown nooit lacht. Het camerawerk is van Pierre Aim. Dolby.

Les aveux de l'innocent

1996 | Komedie, Thriller

Frankrijk/België 1996. Komedie van Jean-Pierre Améris. Met o.a. Bruno Putzulu, Elizabeth Depardieu, Michèle Laroque, Julia Maraval en Jean-François Stévenin.

Serge Perrin (Putzulu) is een 24-jarige laag geschoolde arbeider die voor zich geen toekomst weggelegd ziet in de industriestad Saint-Étienne in midden-Frankrijk. Hij besluit de stad te verlaten en in Parijs zijn geluk te beproeven als acteur. Dit wil maar niet lukken en binnen de kortste keren zwerft hij als dakloze door de Lichtstad met een lotgenoot in zijn kielzog. In de krant leest hij een bericht over een koelbloedige moord op een taxi-chauffeur. Hierin ziet hij de kans om uit de anonimiteit te treden. Hij geeft zichzelf aan als dader. Améris maakt het de kijker niet gemakkelijk, want zijn film heeft een losse structuur, hij mengt documentaire beelden met fictie en hij laat door flash-backs de toeschouwer lange tijd in het ongewisse of Serge de moord nu echt gepleegd heeft of niet. Een intrigerend experiment dat echter niet helemaal kan overtuigen en dat lijdt onder het feit dat je ongewild vergelijkingen gaat maken met films als MIDNIGHT COWBOY. De acteerprestaties zijn van hoog niveau. Améris schreef het scenario samen met Caroline Bottaro, Hugues Pagan en Jean-Louis Benoit. Fotografie van Yves Vandermeeren.

La famille Sapajou

1996 | Komedie

Frankrijk 1996. Komedie van Elisabeth Rappeneau en Élisabeth Rappeneau. Met o.a. Robin Renucci, Marie Trintignant, Michel Aumont, Barbara Schulz en Fanny Valette.

Er gebeurt altijd wel iets in de uitgebreide familie Sapajou. Er is werkloosheid, ziekte en uitdrijving uit het appartement. Het zit de arme Julien Sapajou (Renucci) niet mee nu hij als werkloze de zorg draagt voor drie kinderen en zijn oude vader (Amont). Bovendien lijdt hij aan een vreemde ziekte die hem bij de minste onregelmatigheid voor vijf uur in een coma doet belanden. En dan is er nog zijn vriendin Marianne (Trintignant) die vreselijk verliefd is, maar ook zonder werk zit. Tot overmaat van ramp wordt hij nu uit zijn huis gezet. Voor Julien is de maat nu vol en hij besluit te reageren. Op zijn eigen manier natuurlijk, niet erg elegant maar bijzonder effectief. Een niet alledaagse familie krijgt het aan de stok met de overheid en met hun buren in een stripachtig avontuur dat vooral steunt op de schitterende vertolking van Renucci. Met een lach en een traan neemt scenarist Alexis Lecaye de verdediging op zich van een familie die ook recht heeft op een beetje geluk. Niet helemaal geslaagd, maar met enkele zeer leuke (en ook ontroerende) momenten. Fotografie is van Jean-Pierre Aliphat. Stereo.

L'appât

1995 | Misdaad, Drama, Thriller

Frankrijk 1995. Misdaad van Bertrand Tavernier. Met o.a. Marie Gillain, Olivier Sitruk, Bruno Putzulu, Richard Berry en Philippe Duclos.

Nathalie (Gillain) is nog geen 18. Ze werkt in een boetiek en gaat `s avonds naar chique gelegenheden, waar ze contacten zoekt met oudere heren die haar kunnen helpen bij haar carriere als tv-omroepster, filmactrice o.i.d. Haar vriendje Eric (Sitruk) is nauwelijks ouder en hangt rond met zijn simpele side-kick Bruno (Putzuhu) en droomt ervan om een keten met kledingzaken in de V.S. te openen.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Bruno Putzulu op televisie komt.

Reageer